Soms zit je wel eens in een Queen periode... Tenminste soms zit IK wel eens in een Queen periode. De ene keer wat heftiger en langer dan de andere keer. Deze keer duurt het eigenlijk wel al een hele tijd. Zo'n beetje vanaf het concert in januari greep ik met grote regelmaat naar een Queen album in de kast. Vaak is dat toch gewoon deze. Dit album was eigenlijk ook mijn eerste grote liefde met de band. Veel liedjes kon ik natuurlijk al en had al wel wat op een bandje (Miracle en Works bv.) maar de ogen werden pas echt geopend met dit album.

Freddie zingt als de beste en de afzonderlijke leden halen het beste bij elkaar naar boven alsof ze wisten dat... Nee die sentimentele kaart ga ik niet spelen.

Een tijdje geleden kreeg ik min of meer het verwijt (nou ja dat is een groot woord laten we het "de opmerking" houden) dat ik te rationeel cijfers geef en te weinig de sentimenten laat meetellen. Nou dan is het nu wel eens tijd om dat overboord te gooien en hier een fantastische 5 op te gaan plakken!

Nu is het toch echt niet allemaal goud wat er blinkt (maar op welk album wel sprak de criticus) maar ik kom een heel eind. De eerste 6 nummers van dit album zijn van ongekende kwaliteit. Het beste rijtje van 6 (opeenvolgend) wat de band kan overleggen. De laatste 2 liederen op dit album zijn fantastisch, wellicht wat zwaar aangezet maar het werkt, ik herhaal het werkt! Dan zit ik nog met 4 werkjes daar zo ergens in het derde kwart van het album. All God's People begint wel aardig maar duurt te lang. Na het zeg maar gospel gedeelte had het klaar moeten zijn, dan maar geen 4 minuut 20. Maar goed het voordeel van de twijfel. Hitman is een simpele rocker. Een soort Headlong maar mist de finesse van dat nummer. Ik denk het verschil tussen de schrijvers van de liedjes. May (Headlong) weet hoe hij moet rocken en Freddie probeert dat ook. Hoe dan ook het knalt er wel even uit en staat misschien wat ongelukkig tussen Bijou en Delilah. Dan over de laatste, ook niet slecht maar legendarisch wordt de ode naar een kat toch niet. Als laatste komen we uit bij de tranentrekker van Roger Taylor These are the Days of Our Lives. Dit heb ik lange tijd het minste nummer van de plaat gevonden wat best vreemd is want normaal gesproken heb ik Taylor erg hoog staan. Maar langzaam aan (na bijna 15 jaar dan mag dat ook wel eens...) begint het nummer te groeien en te groeien. Het is nog steeds geen topfavoriet maar ik kan het lied inmiddels goed hebben.

Toch ga ik voor de 5, de kwaliteit van de eerste helft is zo hoog en het titelnummer is hard op weg naar de mijn 50 beste liedjes ooit gemaakt lijstje dat ik het sentiment laat meespelen en de verhoging ga doorvoeren.

Ik vind dit toch wel een erg lekker album van Queen, erg coherent zelfs wat bij Queen wel eens een probleem is. Eigenlijk vind ik alleen Party en Rain Must Fall wat minder. Waar in de jaren '80 de zogenaamde single versie vaak beter was dan de album versie vind ik dat op dit album helemal niet. I Want it All heeft zo veel meer power dan de single versie en de debiel die ooit heeft bedacht om dat tussenstukje van The Miracle moest verdwijnen mag gerust met pek en veren de stad worden uitgejaagd.

Ik heb hier de laatste zogenaamde 40th anni remaster van en die klinkt als een klok. Vooral het baswerk van de in mijn ogen wat onderschatte John Deacon is prachtig. De gele sterren zijn voor Scandal en Was It All Worth It