Zo'n beetje het bekendste album van Neil Diamond. Een plaat die hij maakte met Robbie Robertson. Daar was hij blijkbaar erg tevreden/trots over aangezien hij dit groot op de hoes plaatste. Natuurlijk deed de oud The Band frontman niet enkel de productie hij is ook regelmatig op de plaat te horen als muzikant.

Het is toch een zeer interessante combi. Een van de beste stemmen samen met een man die toch prachtig materiaal heeft gemaakt met The band en ook solo maar dat was op dat moment nog niet aan de orde. De bekendste nummers zijn de titeltrack en het prachtige If You Know What I Mean waarvan ik vroeger altijd dacht dat dit nummer Penny Arcade heette. Ik denk dat het vooral aan Robertson te danken is dat je onderlaags zoveel mooie subtiele muzikale dingetjes te horen krijgt.

Voor mij is de parel op het album het nog geen drie minuten durende Home Is a Wounded Heart welke van een onbeschrijvelijke schoonheid is. Toch ga ik niet hoger dan een dikverdiende 3,5 omdat er toch ook wat lichtvoetig materiaal op staat zoals Stargazer.

Ah, een plaat van Neil Finn! Niks mis mee, je weet wat je krijgt en er zit altijd een kwaliteitskeurmerk opgeplakt.

Nou is dat laatste nog steeds het geval, voor de rest is het een grote verrassings en ontdekkingstrip. Een experimentele plaat had ik niet meer achter de sympathieke man gezocht maar gelukkig weet hij vriend en vijand op het verkeerde been te zetten. Het is zelfs lastig om zijn stem de hele plaat door te herkennen daarvoor zingt hij anders dan anders ook met behulp van de vocoder. Weinig tot geen kop en staart nummers, van die liedje liedjes welke je bij CH steeds vaker ging horen. Het experiment is gezocht en gevonden, veel electronische snufjes en dat pakt dan uiteindelijk gewoon erg goed uit.

Ik vrees zijn slechtst verkochte plaat maar zeker niet zijn minste, sterker nog...

Here, we are safe
We are wrapped in our bubble
Of disinfected trouble

Nik Kershaw is terug al is hij ook weer niet nooit helemaal weggeweest hoogstens wat uit de spotlights. De laatste jaren (en jaren) maakte Nik wel eens zijn opwachting op verschillende Progprojecten (bv. Steve Hackett, Lonely Robot en in een verder verleden Tony Banks) dus ik vroeg me af of dat nu ook ging doorsijpelen in zijn eigen muziek. Gezien zijn liefde voor acts als Genesis, Gentle Giant en Mahavishnu Orchestra zou dat sowieso niet heel vreemd zijn. Nou dat valt dus wel mee, zijn 80's stijl van uptempo mega catchy refreinen is wel voorbij (de hitparade dus ook) en hij heeft met Oxymoroneen een warm melodieus popalbum uitgebracht die overigens, naast de liefhebber van het beter popwerk, nog zeker in de smaak kan vallen bij het progpubliek want kwaliteit wordt zeker geleverd.

Wat nog wel aan de Progressieve Rock doet denken is de tijdsduur van het album en dat is ook het grootste en misschien wel enige pijnpunt aan dit album. Het album duurt met bijna 70 minuten gewoon te lang. Het had een bijna perfecte plaat kunnen leveren als het zo rond de 55 minuten had geduurd. Opvallend is dat zodra hij teruggaat naar zijn roots als popicoon het fout gaat. De stem heeft hij nog dat is zeker het probleem niet. Het luchtige reggae geluid van Can't Go On voelt wat misplaatst tussen The Chosen Ones, From Cloudy Bay to Malibu, The Wind Will Blow en I Do Believe welke allemaal aan het begin van het album staan en met een prachtige sprankelende productie zeer warm, sfeervol en herfstig staan te wezen.

Een andere dissonant is She Gets Me. Een nummer waarbij heel 80's het koperwerk weer even uit het vet wordt gehaald en het stof er doorheen wordt geblazen. Het refrein is nog niet eens zo slecht, een beetje luchtig maar daar wordt je ook niet altijd slechter van. De coupletten zijn wat ondermaats en als er dan toch met trompet, trombone, fluit en diverse saxen moet worden uitgepakt doe het dan ook echt goed zodat de toeters door de boxen spatten. Nu blijft het een beetje hangen en doordreutelen. Ook het opvolgende Babylon Brothers is een lichtgewicht waarbij de blazers worden ingezet maar er niet mee wordt doorgezet.

Het hart van het album heeft het dus zwaar. Dat is jammer want net als de start van het album is ook het einde van het album weer zeer sterk. Het letterlijk en figuurlijke najaar wordt afgetrapt met het zwaar aangezette Little Star. Een tranentrekker eerste klas en het ligt op de loer maar het gaat nergens over the top. Het speelse Let's Get Lost heeft qua zanglijnen, muzikaal tussenstuk en het opbouwende einde de grootste Progconnectie (ik hoor hier vooral King Crimson) en de schurende onderhuidse sax doet nu wel zijn werk waardoor de naam Supertramp ook omhoog borrelde. Het afsluitende trio is weer ouderwets sterk. Het uptempo Long Live the King is aanstekelijk en The Smallest Soul en They Were There laten in al hun harmonieusiteit wederom horen dat Kershaw nog tot de top behoort maar het probleem is dat vrijwel niemand dat weet. Wellicht dat deze woorden nog wat helpen, het is hem in ieder geval van harte gegund.

4*

De band neemt toch een aparte plaats in het Nederlandse muzieklandschap. Ik ben zelf groot fan van deze artrockformatie. Koop trouw alle nieuwe albums en heb ze minimaal een handvol keer live mogen aanschouwen.

Op een of andere manier draai ik echter het oudere werk vrijwel nooit. Dat is absoluut niet terecht! Al helemaal niet bij deze plaat. Via een ander forum kreeg ik inspiratie om Ting weer eens op te zetten. Dat was echt al jaren geleden. Hoewel ik al de nummers natuurlijk nog wel kon verraste het me toch weer. Prachtige nummers met klassiek getinte arrangementen welke ontroeren. Henk Hofstede zingt de gehele plaat behoorlijk ingetogen en laat de uitspattingen over aan Robert Jan Stips die in elk lied wel iets verrassends stopt. Daar achter zit de beste drummer (percussionist) van Nederland dus dat zit sowieso wel goed. Nits heeft tijdens Ting aanvulling van allerlei strijkers om de boel nog meer cachet te geven.

De gele sterren zijn voor Ting, Fire in my Head en het meer dan fantastische Cars & Cars (al is de reprise tijdens Bus net zo mooi). Mocht ik nog een gele ster kunnen uitdelen dan ging deze naar Tree is Falling.

De plaat krijgt een 4,5!

Met dank aan, wie anders dan WhoAmI, eindelijk op de site

Een cadeautje kan ik wel zeggen! Eigenlijk letterlijk en figuurlijk. De content die er op staat is werkelijk waar fantastisch (oke Cullum met Everlasting Love had niet gehoeven) en de prijs die ik er een tijdje geleden voor betaalde is belachelijk. Ik weet het niet meer precies maar de kringloop waar ik deze vandaan haalde vroeg voor de in perfecte staat verkerende box iets van 2 euro.

In This Tune We Will Feature... No One in Particular!

De cd start met dit legendarische gesproken intro van Art Blakey en daarna kom het ene na het andere pareltje voorbij op deze dikke 4 cd box. Alle grote namen schieten voorbij in een voorbeeldige geluidskwaliteit. Deze box kwam uit ter ere van 30 jaar NSJ in Den Haag en hun op dat moment aankomende verhuizing naar R'dam. De opnames zijn al die jaar gedaan door Nederlandse Wereldomroep.

Te veel hoogtepunten om op te noemen maar als ik dan toch wat moet noemen kom ik bij Nueva Manteca - Seven Steps to Heaven uit op cd3

En die hoesfoto beste mensen, die hoes foto

De UK reeks is meer dan bekend maar dat er daarnaast ook wat Canadese uitgaves bestaan is minder bekend. Dit is dus eentje, ik had deze voor een euro meegenomen omdat ik de hoes niet herkende en had me verder niet verdiept in de tracklist. In de auto ging de cd er in en Duran Duran trapte af, niets aan de hand. Die staan op vele delen maar daarna kwamen toch wat aparte keuzes voorbij, zelfs liedjes die ik niet kende. Nou toch meer het artwork inspecteren en toen kwam de Canadese aap uit de mouw.

De cd staat vol met typische (Noord) Amerikaanse AOR die nog erg populair was aan de andere kant van de plas. Hoogtepunten zijn vriend Marx, Corey "sunglasses" Hart en de beste van het stel Jane Wiedlin (ex-GoGo's).