Beste mensen, ik zou het met jullie graag eens willen hebben over a Flock of Seagulls. Een ernstig onderschatte band met een belachelijke naam en 4 mannen die er ook nog eens belachelijk uitzagen. Maar we zitten hier op Music Meter dus het gaat om de muziek en die is dan weer fantastisch.

De band heeft inmiddels veel meer verzamelalbums dan reguliere studioplaten. De kans dat het verschil daarin nog groter gaat worden is inmens want platen maken doen ze niet meer en verzamelalbums verschijnen op regelmatige basis. Vaak van die cdtjes met een liedje of 12 of zoals deze A Flock of Seagulls - The Best Of (1986) wat de bekendste is van het stel zelfs met maar 10 liedjes.

Music Club Deluxe heeft een ieder geval het probleem welke verzamelaar te nemen voor je opgelost. Dat is heel simpel, dat is deze! 36 liedjes op 2 stampvolle cd's voor de lieve som van een euro of 8. Dat zou voor iedere 80's liefhebber een no brainer moeten zijn... Of niet want wat bieden die 2 cd's met dus in totaal 36 liedjes ons nu eigenlijk?

A Flock of Seagulls heeft ons 5 albums gegeven plus een EP welke de start van hun carriere was. Dat van die vijf albums kunnen we gelijk doorstrepen want op deze verzameling zijn maar vier platen aanwezig. De comebackplaat uit 1995 die gigantisch flopte, bovendien slecht is en dus eigenlijk enkel een plaat is want een comeback kwam er niet van is niet vertegenwoordigd. Wat dan wel?

A Flock of Seagulls - Modern Love Is Automatic (1981)
Het debuutwerkje van de band, de EP dus waarop de band nog alle bekendheid moest vergaren staat er gewoon in zijn geheel op. Nu moet er wel bij aangetekend worden dat 3 van de 4 nummers van de EP ook op hun debuutplaat te vinden zijn waaronder dus ook het briljante titelnummer van deze EP.

A Flock of Seagulls - A Flock of Seagulls (1982)
Dan de eerste echte LP, slechts 1 van de 11 nummers staat niet op deze verzamel cd. Of te wel vrijwel alles op het nummer Tokyo na. Uiteraard de bekende hits I Ran (So Far Away) en Space Age Love Song maar ook fantastische albumtracks als Man Made.

A Flock of Seagulls - Listen (1983)
Dan de altijd lastige tweede plaat. Nou ja lastig, met Wishing (If I Had a Photograph of You) hadden ze gelijk weer een knoepert van een hit en bovendien 1 van hun beste nummers ooit. Verder vind je 8 van de 10 nummers op deze plaat. Enkel Over de Border en het 1 minuut durende 2:30 ontbreken.

A Flock of Seagulls - The Story of a Young Heart (1984)
Met de derde plaat wist A Flock alle aandacht vast te houden en zich toch wel ontwikkelen als een blijvertje. The More You Live, the More You Love was de grote hit van dit album. Het originele album The Story of a Young Heart heeft 9 tracks en 7 daarvan weten het te halen waaronder ook het zeer fijne en stuwende Heart of Steel. De cd versie had 10 nummers en dat tiende nummer Living In Heaven (wat ook de b kant was van Never Again) is ook hier te vinden.

A Flock of Seagulls - Dream Come True (1986)
De band heeft een trilogie fantastische platen uitgebracht en komt in 1986 met de 4de. Hiermee vergaloppeerde ze zich een beetje. De hits blijven weg en het album brengt niet wat de andere brachten. De plaat herbergt 9 nummers waarvan enkel de 2 (geflopte) singles Heartbeat Like a Drum en Who's That Girl (She's Got It) de oversteek weten te maken.

Dan hebben we nog wat nummers over. Van de drie grootste hits staat ook de originele 12" remix op cd 2. Verder nog Lost Control wat de b kant was van The More You Live, the More You Love, Committed de b kant van Wishing (If I Had A Photograph Of You), Tanglimara welke op de andere kant stond van (It's Not Me) Talking en Intro welke de b kant bevolkte van Telecommunication.

Tja voor die zeg maar 8 euro dit pakketje krijgen is eigenlijk een schande. Dat had eigenlijk minimaal het dubbele moeten zijn. Je krijgt zo'n beetje hun drie klassieke albums compleet plus de op de originele LP's ontbrekende b kanten, wat remixes en 2 singles van hun geflopte vierde album voor de prijs van een minimum uurloon. Als ik mag adviseren... Gewoon doen!

Niets zo overzichtelijk als een band die je hele muzikale leven met je meeloopt. Niet enkel vanuit mijn perspectief maar ook vanuit de hunne. Voorwaarde is dat de band vrijwel direct doorbrak, ik moest het direct goed vinden en dit moest zo rond 1985 gebeuren (Ik kom uit 1975) en nog steeds bestaan. Ik heb dit met twee bands; Pet Shop Boys en dus a-ha.

Voor a-ha begon het met dit album en ik heb het laatst voor de vierde keer gekocht. Na de LP, de cd, de 2 disc remaster nu de 4 disc box. Waarom een paar jaar geleden niet gelijk de 4 disc ipv de dubbelaar zal een logische vraag zijn. Dat kwam omdat het toen in een grote luxe box uitkwam welke richting iets van 80 a 90 euro ging. Nu hebben ze van die box een zeer kek digipackje gemaakt met de zelfde 4 schijfjes enkel dan voor 2 tientjes.

De 2 disc's extra maken het volledig waar. Op disc 3 de 4 singles in de lange versies, instrumentale versie, B kanten e.d. Sommige versies had ik al op 12", 7" of 80's 12" verzamel uitgave maar zo achter elkaar in de beste geluidskwaliteit loopt het water uit je mond. Opvallend is hoe sterk de singles nog zijn en ze spatten ook nu weer van cd af. Vooral de verschillende versies van Sun Always Shines doen mij watertanden van genot. Verder is het super dat de 1ste originele 1984 versie van Take on Me er zowel in de lange als 7" versie op staat.

De vierde cd is het volledige album enkel dan in een zogenaamde alternate mix. Veelal early mixen (niet te verwarren met de demo's van cd 2) waarop het album op 1 of andere manier wat serieuzer klinkt. Minder springerige synthpop maar meer geproduceerd als normaal popalbum.

Het is een fantastische trip waar ik regelmatig in een (jaja daar komt tie) a-ha erlebnis terecht kwam.

Verder nog even een opmerking aan mezelf wat betreft de V500 van volgend jaar, Here I Stand and Face the Rain en Sun Always Shines on TV moeten echt hoger!

Mijn stem ook trouwens, voor dit bijna ultieme pretpakket kan ik eigenlijk alleen maar 5 sterren kwijt!

De mannen van a-ha hebben mij nog zelden teleurgesteld maar nu hebben ze dat toch maar mooi weten te bereiken. Gezien de enorme tour die ze overal en nergens gaan brengen moest er wat nieuws verschijnen en dat is dus deze verzamel cd. Op de 1ste cd zo'n beetje alle hits die bij de meeste wel bekend zullen zijn en op de 2de cd allerlei nog niet eerder verschenen remixes. Nu heeft de band in het (verre) verleden best aardige remixes uitgebracht maar echt in dezelfde kwaliteit als tijdsgenoten New Order, Pet Shop Boys, Alphaville e.d. waren ze vrijwel nooit. Echt door het ijs zakken deden ze toch zeker ook weer niet, tot dit moment...

Deze verzameling remixes is of een haast klusje geweest of het werk van goedwillende amateurs. Het is het allemaal net niet. Geen vette tracks maar simpele popmixjes. Natuurlijk is een soort van reggae versie van Take on Me verrassend en gedurfd als albumopener maar het is meer een voorbode voor een heleboel meer net nietjes.

Het werk op schijf 1 is natuurlijk formidabel maar de 2de schijf haalt daar weer een hoop punten van af. Het is overigens best verbazingwekkend want ik ben best een groot liedhebber van remixes/12" versies maar dit slaat totaal niet aan.

Jammer maar helaas... Wel, een goede hoesfoto, dat dan weer wel

Dat het achter de schermen behoorlijk kan knetteren wisten we al dankzij de veelbesproken docu en de interviews van de laatste periode. Vooral Magne en Pal kunnen elkaar niet luchten of zien. Een nieuwe plaat lag daardoor ook niet in de planning maar door corona en het daardoor wegvallen van alle activiteiten verscheen deze toch ineens in de agenda. Het compromis werd dat Morten vooral moest zingen en mooi zijn en dat het aantal nummers op de plaat keurig door twee werd gedeeld. De ene schreef de ene helft en de ander de andere.

Dat kan een hele spannende plaat opleveren maar dat deed het niet, sterker nog het werd een zouteloze kabbel de kabbel plaat. Voor mij denk zelfs hun matigste worp in hun verder rijke oeuvre.

Het is gewoon een heel leuk album wat aan alle voorwaarden van een succesvol jaren 80 album van ABC voldoet.

Een mooie glaszuivere volle (maar zeker niet te vol of over de top) productie met vooral in de tweede helft mooi werk van Art of Noise lid Anne Dudley. Ik vind het een slimme zet om het The Lexicon of Love II te noemen want daardoor krijgt het meer aandacht en meer recensies verwacht ik. Het album komt kwalitatief in de buurt en komt nergens geforceerd over.

Een geheide millionseller als deze in 1986 ofzo iets was uitgebracht maar ja dat doet hij niet. De plaat verdient het wel om goede verkoopcijfers te behalen maar of dat gaat gebeuren weet ik niet. Aan Fry heeft het niet gelegen, hij zingt prima en de liedjes zijn over het algemeen gewoon sterk.

Singer Not the Song is mijn voorlopige fave.

Vanwege het 30 jarig jubileum van een van de grootste 90's klassiekers komt Adamski met een ode aan Killer. Negen nieuwe tracks welke allemaal een variatie zijn op het origineel. Geen remixes maar echt nieuwe versies. Bij de ene versie is het wat subtieler gedaan dan bij de andere. De ene gast is ook beter dan de andere, zo kan ik de meer schreeuwende dan zingende Hannah Jane maar matig waarderen. Van de electric/ reggae versie met Boy George moest ik in het begin weinig van hebben maar na een aantal keer begin ik 'm meer te waarderen. Mijn favoriet van de reguliere nummers is Kill or Be Killed welke Adamski volledig zelf heeft gemaakt en welke ook het verst afstaat van het origineel.

Maar ja de beste is toch gewoon de bonustrack, de originele instrumentale versie van Killer. Seal is dus nergens te bekennen anders was de cirkel helemaal rond geweest.

Een nette voldoende kan ik er wel gewoon aan kwijt want tja het blijft wel gewoon een eehh Killer track 1ste klas!

Aardig album van Belew, mooie ode aan ons kikkerlandje in het nummer Postcard From Holland:

In Holland there is a table
In front of me
With cafe' au lait
And some kind of cookie
Outside the window
There's a wide and gentle canal
Two swans swim in it
In their mirror images
They must be in love

The handsome Holland people
Ride ecological bikes
Or sometimes their dogs
Might take them along for a hike
I stood by the tall ships
And stepped in some old Dutch dog shit
It began to rain
A strange enchanted mist
And I love the cookies here
I could live forever here
With you

Aardige plaat van de King Crimson zanger (tenminste een groot gedeelte). Zoals al vermeld met gastbijdrage van zijn goede vriend David Bowie. Naast die twee tracks zijn de twee covers opvallend. De eerste is een nummer van The Traveling Wilburys namelijk Not Alone Any More waarin Belew erg dicht bij het origineel blijft en zelfs ook gewoon klinkt als Roy Orbison. De andere cover is een nummer van zijn eigen broodheer en hier gaat het uiteraard om Heartbeat. Ook hier blijft Bewel redelijk dicht bij het origineel. Het blijft wel opvallend om voor zo'n nummer te kiezen voor je soloplaat. Maar goed het is en blijft wel een erg goed nummer.

Voor de liefhebbers van de jaren 80 platen van King Crimson met Adrian Belew achter de mic is dit geen album om je een buil aan te vallen.

Een best aardig album van de Black Velvet zangeres (oke speciaal voor herman wil ik ook het andere kleinere hitje Song Instead of a Kiss even vernoemen ). Het is een album met twee gezichten. De ene helft is erg rauw, zowel qua sound, productie als mede tekstueel. Het gaat dan vooral om Motherload, Bad 4 You, The Great Divide, Chained en Everything Missing. Allannah is boos en dat laat ze horen in een paar flinke boze feministische teksten:

uit Bad4You
You think you're the one to tame me
I'm your mothers worse nightmere
An out of control freak
Just wait and see

I'm bad for you,I'll hurt your pride
I'll put a whole in your heart ten foot wide
I make you feel like you wanna die
Even I'd run from me if I could
I'm bad for you
And that's good

Uit Chained:
Watch out for rescue
I should have known
When I was in danger
At least I was on my own

Watch out for rescue
Don't wanna be saved
Won't be your mama
Won't be your slave

I was doing okay
Livin' in danger, livin' alone

De pijn moet er blijjkbaar uit en als daar bij geschreeuwd moet worden dan doet ze dat. De andere tracks zijn wat vriendelijker van aard. Soms een beetje country achtig (zonder in de buurt van bv vrouwe Twain te komen) en soms een ietwat zwaar aangezette ballad. De prettig wegluisterende albumafsluiter Weapons is samen geschreven met Danny Wilde de ene helft van The Rembrandts.

Alannah maakt best aardige albums maar miste, op de ene klassieker na, het grote succes wat leeftijds- en enigszins genregenoot Alanis Morissettte wel had en mist net het vernuft en diversiteit wat leeftijds- en enigszins genregenoot Sophie b. Hawkins wel had om het voor mij echt interessant te maken

De box valt qua stem hoger uit dan de som der delen (de meeste in ieder geval) en dat heb je soms wel eens. Het is een prachtige box, zowel qua inhoud als qua vormgeving en boekwerk. Een dag voor zijn 47ste verjaardag overleden aan een dubbele hartaanval en dat is natuurlijk tragisch en veel te jong maar zoals je aan de box kunt zien heeft hij in ieder geval toch aardig wat aan de wereld nagelaten.

De goede man is hier een beetje in de vergetelheid geraakt (ook door gebrek aan hits) en dat is toch wel enigszins onterecht. Wat een live sensatie was dit zeg. Als hoofdmoot glamrock maar het ging meerdere (veelal theatrale) kanten op. Gelukkig hebben artiesten als bv Recoil, Fish, Nick Cave en The Church nummers van hem/hun gecoverd en noemen mensen als Robert Smith en leden van AC/DC plus vrijwel iedere rockband vanuit Schotland zichzelf een fan (Nick Cave en Fish noemen hem zelfs een grote inspiratiebron) zodat hij niet helemaal vergeten wordt.

Mij valt het allemaal wat tegen. Alison heeft een aparte stem en die is niet voor ieder lied geschikt. Dat geeft niet zolang je dan maar op een coverplaat de juiste keuzes maakt. Met Windmills of Your Mind gaat het eigenlijk al een beetje fout. Wie kan er Dusty aan? Tja daar ga je al. Dit gevoel heb ik bij meerdere nummers. Gelukkig niet allemaal, La Chanson des Vieux Amants is werkelijk waar prachtig.

De cd is opgenomen in een soort van live setting waardoor het net lijkt of je in dezelfde ruimte bent. Het klinkt als een klok, beetje jazzy en een beetje orchestral maar wel alles in dienst van de zangeres. De stem staat op de voorgrond en misschien is dat wel jammer. Het is zeker niet zo dat ik een hekel heb aan haar stem, helemaal niet want ze heeft genoeg mooie en goede liedjes uitgebracht in de jaren 80 en 90 maar dit project vind ik zonder het heel slecht te vinden niet helemaal geslaagd.

Geweldige plaat waar ik steeds naar terug grijp.

In principe is het gewoon een Mylene Farmer album met een jonge blom als zangeres. Dat de Franse megaster een flinke vinger in de pap heeft is duidelijk. Mocht je dat niet al uit het boekje kunnen halen hoef je alleen maar te luisteren. Zeker in een semi-instrumentale track als Mon Maquis is dat heel sterk waarneembaar. Het zou zo 1 op 1 passen tijdens de altijd zeer spectaculaire live shows of mini-speelfilms welke ze van haar clips maakte (met veel functioneel bloot dames en heren!). Maar elk nummer is voorzien van de eigen land zeer populaire wat dramatisch aangezette electro(dance)popsound van Farmer.

Fave's zijn de flinke hit + 5 en 6 maar alles kan mij wel smaken.

Op MuMe is dit album niet echt bekend. Aan de ene kant erg vreemd want het album is meer dan 5 miljoen keer verkocht!! Aan de andere kant ook weer niet aangezien vrijwel alle 5 miljoen in Amerika van eigenaar veranderde. Amy Grant komt uit de gospel hoek maar heeft ook een aantal popplaten gemaakt. Waaronder deze en dat was dus een aardig succes kan ik wel melden. Behoudens de 5 miljoen + verkopen bevat dit album ook nog eens 3 Amerikaanse nummer 1 hits! In Nederland behaalde enkel Baby Baby een zeer bescheiden top 40 notering en was Every Heartbeat een radiohitje.

Waarom Amy Grant in Amerika zo enorm aansloeg (en aanslaat, in totaal heeft ze zo rond de 24 miljoen platen verkocht) hoor ik niet echt van de plaat af. Het is best een leuk en vrolijk album waar aardige liedjes op staan maar een echte klassieker kan ik dit toch niet noemen.

Fijne verzamelaar van de fijne zanger. Ik was al een tijdje op zoek naar een goede verzamelplaat van deze man en die heb ik dus uiteindelijk in deze gevonden. Slechts 6,99 moerst ik er bij de Media Markt voor betalen en kreeg daar 2 bomvolle cd's voor terug. Het leuke aan deze plaat is dat er behalve solowerk ook 6 tracks van Wax, zijn samenwerking met Gouldman van 10CC, op staan waaronder natuurlijk de uitstekende wereldhits Right Between the Eyes en Bridge to Your Heart.

Sowieso werkte hij veel met en schreef Gold veel voor andere artiesten zoals The Eagles, 10CC en Linda Ronstadt

Uiteraard is albumopener Lonely Boy het prijsnummer, ik denk ook wel het bekendst van allemaal al zullen de meeste muziekliefhebbers Never Let Her Slip Away en Thank You for Being a Friend (te horen bij elke aflevering van Golden Girls) ook nog wel kennen. Het verdere werk hangt tussen pop (zeker het Wax gedeelte) en singer/songwritter in. Sommige tracks lijken erg op het werk van de eveneens erg vroeg overleden Gerry Rafferty. Eigenlijk valt alleen de cover van Do Wah Diddy Diddy enorm uit te de toon. Verder een prima verzamelplaat van deze prima ietwat vergeten songwritter.

Laat ik voorop stellen dat ik vrij groot fan ben van Anneke/The Gathering...

Ik beoordeel dit album op drie punten.namelijk 1. De muziek, 2. de Teksten en als derde het fysieke produkt.

1) Dit album is in mijn ogen het slechtste wat de lieve vrouw in haar carriere heeft uitgebracht tot nu toe. Niet dat het extreem slecht is (want de slechtste van een hele boel goede platen is nog steeds een goede plaat) maar echt pakken doet het me niet. De plaat heeft zeker zijn momenten (nummer 7, 8, 11 en 12 bv) maar te weinig om echt enorm te boeien. Uiteraard kan een ander deze wat meer poppy kant wel waarderen maar mij doet het weinig. Het is overigens zeker niet zo dat ik een hekel heb aan popmuziek in het algemeen.

2) Anneke stond al een beetje bekend om haar kleuterschool Engels (steenkolen Engels) maar wat ze ons nu toch weer allemaal toe zingt is echt tenenkrommend. Vooral de eerste drie nummers zijn tekstueel (ook muzikaal niet de beste overigens) zo belabberd dat je er bijna tranen van in je ogen krijgt. Het voordeel dan wel nadeel van haar wat meer popstijl is dat de teksten beter te horen/volgen zijn dan bij de wat meer ruige nummers van The Gathering in het verleden. Echt verblijden doet dat mij dus niet.

3) Ach die hoes erger ik me niet zo aan. Wel aan het feit dat het boekje bestaat uit twee blaadjes met behoudens de cover geen foto's maar enkel wat info in het gezellige grijs. Zeker in deze download tijd zou ik toch wat van het fysieke produkt maken om de koper meer te intereseren maar deze verpakking is bijna een belediging voor de koper / fan.

Ik blijf hangen bij een zeer krappe voldoende, dus 3*

Geinige cover EP met covers van Maria Mckee, Talk Talk en Welshley Arms.

Ik was erg benieuwd of Archive het haast psychedelische geluid ook in een unplugged setting kon neerzetten. Helaas moet ik concluderen dat dit niet helemaal het geval is. Het is niet slecht maar het magische wat Archive in een ,zeg maar, electrische setting kan neerzetten lukt in de niet geplugde versie maar matig. Een niet bijster goede cover van The Smiths helpt daar helaas ook niet bij.

Hele verhalen maar ik ben een paar berichten geleden afgehaakt na iets van Wetton matige zanger en ik ben beter