Aardig album van deze groep rond componist/jazz muzikant Klaus Doldinger. Dit album is wel een aardig product van zijn tijd (ook qua filmachtige hoes) Een jazzlight album met veel (onderliggend) blaaswerk en synths met popinvloeden.

De paar nummers met zang zijn wel wisselend van kwaliteit. The Great Escape is zeer matig te noemen, In the Eye of the Storm al weer een stuk beter en die had ook zo op een Alan Parsons Project album uit die tijd kunnen staan en het titelnummer hangt daar weer een beetje tussenin.

Fijne singer songwritter met een lekker rauw randje aan zijn stembanden, Ik kreeg zeer onlangs de tip dat ik deze man uit Wales eens moest checken en dat heb ik dan ook maar direct even gedaan. Het eerste nummer is het bekendst en zit vol hitstatus. Het daarop volgende trio heeft dan misschien wat minder commerciele mogelijkheden qua succes in de charts maar daarom klinkt het nog niet minder. Sterker nog ze zijn minstens even goed zo niet beter.

De twee afsluitende nummers zijn (denk ik) een soort bonustracks om de EP vol te maken. De akoestische versie van You and I vind ik wat saai en de demo van de hit klinkt leuk maar ik had liever een volwaardig nieuw lied er voor in de plaats gehad.

Maar goed al met al een lekkere EP van een aardig talent!

Zo, het was een hele zit maar ik ben er doorheen! Een fantastische box met alle singles (in de verschillende versies want er werden van sommige singles meerdere versies uitgebracht met verschillende nummers/remixes erop) tot en met It Will Be You, dus het CBS tijdperk. Tenminste alle singles... Ik mis er uit deze periode drie. Ten eerste de cover van Love Will Tear Us Apart. De reden kan zijn dat deze niet wereldwijd is uitgebracht enkel op 't Europese vaste land en dan ook nog niet overal. In tegenstelling tot andere singles uit die periode zijn er geen verschillende versies en de 12" heeft de B-kant One Step Forward welke op het Secret of Association album staat plus een zogenaamde B side mix die hier wel op staat maar ik weet niet of dat dezelfde versie is en de op dat moment wel unieke Scratch remix van Come Back And Stay maar er is voor gekozen om deze bij het gedeelte van Come Back And Stay te plaatsen, wat mij betreft een logische keuze. Gelukkig kom je het lied nog wel tegen in een live versie op de Tomb of Memories schijf. Overigens was de Joy Division cover in Nederland nog best een redelijke hit.

De tweede single die ik mis is Both Sides Now (ook een cover natuurlijk) welke op de soundtrack van de film Switch te vinden is en ook op de zeer veel verkochte verzamelaar From Time to Time. De twee andere nummers op de cd-single zijn eerdere singles van Paul namelijk Broken Man en Some People dus ook niets vreemds aan dat deze niet in de box te vinden is.

Als derde mis ik de enorme hit met Zucchero Senza Una Donna. Ook hier is het volledig normaal dat die er niet in zit want op de cd-single zijn de twee bonusnummers enkel en alleen van Zuchero. Ook voor dit nummer moet je dus naar From Time to Time of een eventuele latere compilatie.

Naast de 19 cd's/EP's zit er ook nog een dvd in de box met hierop alle clips.

Behaviour!

Of als je de USA versie hebt Behavior!

Met deze plaat begon eigenlijk het verder kijken dan de singles en daarmee ook gelijk mijn grote liefde met Pet Shop Boys. Een prachtig melancholische plaat welke een soort herfstgevoel uitstraalt waar je zowel troost uit kan halen alsmede wat verdrietig van kan worden. Welke gevoelens ook de overhand krijgen het is en blijft een fantastische plaat. De bijbehorende tour welke de mannen (plus een blik vol danser/acteurs/muzikanten(enkel achter de schermen)) naar Ahoy bracht op 25 mei 1991 was ook mijn eerste grote concert, je kan het slechter treffen voor 37,50 gulden!

Het duo gooit er voor het eerst regelmatig gitaarpartijen (JJ. Belle, Johnny Marr en zelfs Neil zelf) op plaat en er is een belangrijke rol voor Harold Faltermeyer welke de producersrol voor zijn rekening neemt.

Being Boring:
Dit was de tweede single van dit album. Werd in meerdere landen een behoorlijke hit maar in Nederland deed het niks. Hier hoor je gelijk het gitaarwerk (in dit geval J.J. Belle welke ook regelmatig met de heren op tour ging) in het werk doordringen. Stevige tekst over de verandering van opgroeiende jeugd door de jaren heen waarbij ook het thema aids aan de orde komt. Niel zingt erg ingetogen, haast zacht, en dat past ook bij de muziek. In de loop der jaren een behoorlijke klassieker geworden.

This Must Be the Place I Waited Years to Leave:
Dit nummer lag al een tijd op de plank. Het was eigenlijk geschreven als Bond Theme waar de heren voor in de running waren (het werd a-ha...). Het gitaarintro is door Neil ingespeeld en het andere gitaarwerk door Smiths-gitarist Johnny Marr welke ook met de heren samenwerkte in Electronic. Mede door de klassieke invloeden is dit een erg filmische compositie al kan ik begrijpen dat het te ingetogen is voor een James Bond-Theme. Ik vind het een zeer fraai nummer.

To Face the Truth:
Een beetje een vergeten nummer van PSB. Erg rustige (electrische) pianoballade met klein beatje op de achtergrond. Ook een nummer welke al op de plank lag vanuit eerdere sessies in de 80's. Erg mooi ingetogen werkje waarbij de zanglijn verreweg de belangrijkste is in het nummer.

How Can You Expect to Be Taken Seriously:
Dubbele a kant van de hit samen met U2 cover Where The Streets.. nadeel echter is dat geen enkele DJ deze kant draaide. De wat zwaar aangezette elektrische gitaren in het refrein zijn weer van Neil's hand en qua tekst lijkt het terug te vallen op vroegere hit Opportunities ( "Do you have a messages for your fans?"). Lekker popnummer met een twist!

Only the Wind:
Na dit wat "ruigere" intermezzo keert de melancholie weer helemaal terug met deze ballade. Het favoriete psb nummer van de al eerder bij dit album gememoreerde Robbie Williams. Er zitten ook wat fraaie orkestrale bewerking in dit nummer.

My October Symphony:
Het is weer Johnny Marr welke de slaggitaar mag beroeren. Dit is niet mijn favoriete liedje van de plaat maar nog dat is nog steeds goed voor een voldoende. De "oeh oeh oeh" staat wat mij betreft iets te hard in de mix waardoor ik me dat steeds hoor en de rest minder. De afsluitende vioolsolo is dan wel weer fantastisch.

So Hard:
Eerste single en tevens grootste hit van het album. Een wat hoger tempo moest wel weer in het album komen en daar zorgt deze fantastische track dan wel weer voor. Voor Tennant is dit een van zijn favoriete teksten met zoals vaak mooi cynische statements "We've both given up smoking 'cause it's fatal. So whose matches are those?". Een nummer wat nog steeds recht overeind staat.

Nervously:
Een zwaar gedragen ballad welke uit de koker komt van Tennant van voor de Pet Shop Boys tijd. Het is autobiografisch en bedoeld als singer-songwritter nummer. Harold Faltermeyer vond dat te kaal en zette dit nummer wat zwaarder aan tot dit resultaat. Een zeer fraaie refrein met schitterend outro welke overloopt in...

The End of the World:
Daar is de beat weer en gaat we weer up-tempo. Dit nummer was het antwoord van Tennant en Lowe op het album Violator van Depeche Mode. Dit album luisterde de mannen vaak voor en tijdens de opname van Behaviour. Een echte popsong ondanks te (wederom) ingetogen zangpartijen.

Jealousy:
De laatste single van dit album werd niet de hit die het verdiende. Ook dit is weer een nummer welke al jaren op de plank lag. Van het bestaan van dit nummer was wel al het een en ander bekend bij de fans. Het viel voor zowel Please en Actually op het laatst af om op het album geplaatst te worden. Ook hier is het stempel van Faltermeyer groot. Het afsluitende "orkest" komt in zijn geheel uit de synthesizer/computer van deze Duitser. Een groots afscheid van een groots album!

Weinig tot geen echte floorfillers op Behaviour maar die hebben de mannen genoeg, gewoon een kwestie van een ander album uit de kast trekken. Dus als je geen zin hebt om te dansen maar om eens goed te luisteren naar betere popmuziek dan grijp je vanzelf naar Behaviour!

Met de nodige vertraging de cd-maxi binnen gekregen dus ik hoef het niet meer met een stream te doen. Een mooi digipack met een speelduur van 25 minuten verdeeld over zes tracks.

Track 1 is het inmiddels bekende Dancing Star, een nummer welke mij in tegenstelling tot de 1ste single niet direct pakte maar gelukkig is het een groeier al hoop ik dat deze nog wel iets groter wordt.

Sense of Time is het tweede nummer. Waar het album Nonetheless stiekem een echte banger mist heb je die hier gelijk te pakken. Inderdaad hoor je er qua synths Faithless in terug maar het heeft genoeg Pet Shop Boys in zich om te onderscheiden. Een vette beat en een knappe opbouw waarbij de spanningsboog constant gespannen staat.

Als derde track vinden we If Jesus Had a Sister, qua titel gelijk in de roos. Na een klein regenbuitje in het intro komt de song langzaam maar zeker op gang. Het nummer heeft de nodige tempowisselingen waarbij opvallend genoeg het refrein een stuk rustiger is dan de coupletten. Het is een sterk nummer en op zich een echte PSB-B kant waar ze bekend op staan. Het is te afwijkend voor het album en past perfect op deze EP.

Het vierde nummer is een remix van Dancing Star. Deze extended remix is gemaakt door Solomun. Een DJ met een overvolle prijzenkast die eerder remixes maakte voor o.a. Editors, Interpol, Depeche Mode en Foals. Dit is echt een extended remix. Een tandje sneller en de beat net wat harder.

Bij het vijfde nummer worden de boxen even goed getest. Een snoeiharde bass komt op je af gestampt. Party in the Blitz kennen we al als B kant van de Loneliness cd-single. Dat is al aardige uptempo floorfiller maar hier gaan alle remmen helemaal los. Een enorm vette remix met een kiezelharde beat die maar door stuitert. De achtergrondzang/2de stem wordt gedaan door de extravagante Princess Julia die eerder werkte met o.a. Boy George, Kylie, Shakespear's Sister en Visage

Als laatste komen we Solomun weer tegen met een zogenaamde Solomun remix van Dancing Star. Eigenlijk is het een soort single/radio versie van de extended remix van drie en halve minuut.

Al met al een sterke EP/maxi welke een goede aanvulling is op het album.

Ik gooi er een halfje bovenop. Het is een heerlijke luistertrip. Het blijft toch bijzonder hoe de heren zeer uiteenlopend werk van mensen als Gallagher, Tina Turner, Primal Scream en Paul Weller weer zo weten aan te pakken dat het net een PSB track is. Ook de extended versie van Purple Zone is een echte Pet Shop Boys track geworden met die Always on my Mind achtige toetspartijen.

Die PSB saus is een hardnekkige, vaak werkt Tennant ook nog zijn eigen achtergrondzang, 2de stem of zelfs een heel nieuw couplet het nummer in . Maar goed de artiesten zullen het waarderen, ze vragen het niet voor niets aan hun.

Let the Music Play heeft een stukje minder de PSB vibe maar het is wel een heel lekker dansnummer!

Zeer goed album welke veel te weinig aandacht krijgt. Dit is pas het 4de bericht

Psychological, Sodom & Gomorrah Show, Numb, Casanova in Hell, Indefinite Leave to Remain en Twentieth Century behoren tot het beste van het beste wat de twee heren hebben uitgebracht en dat is nogal wat.

Overigens eeuwig zonde dat het instrumentaaltje God Willing niet tot een volwaardig nummer is uitgegroeid. Die 1 minuut 17 is al zo verschrikkelijk goed!

Happy People Living in a Sad World

Ja dan weet je dat het Pet Shop Boys is en dan heb je me gelijk weer te pakken.

De Boys komen onder de noemer Hotspot (uiteraard weer slechts een woord) met al weer hun 14de album. Een groep die al snel aan de Wereldtop stond (nou ja in ieder geval Europese) en dat als een van de weinig 80’s groepen dat ook nog steeds volhoudt. Dat ook nog eens met een flink oeuvre aan constante hoge kwaliteit. Natuurlijk stond er op bijna elk album wel een mispeer(tje) maar over het algemeen lag het niveau zowel tekstueel als mede muzikaal hoog, heel hoog. Zo gaat het op Hotspot ook gewoon weer. Ik moet eerlijk zijn ik was er bij dit album niet helemaal gerust op. De drie eerder uitgegeven nummers deden me, op Burning the Heather na, niet heel veel. Sterker nog, Dreamland vond ik zelfs behoorlijk tegenvallen. Na een paar keer draaien vallen de meeste puzzelstukjes op hun PSB-plaats en is het gewoon weer een erg sterk album.

Het album trapt af met Will-O-The-Wisp, als eersteling heeft het een zware last te dragen. Pet Shop Boys plaatst meestal uitermate geslaagde knallers als 1ste track. Two Divided by Zero, One More Chance , Can You Forgive Her?, Being Boring, For Your Own Good en Axis om er maar eens een paar te noemen. Het goede nieuws is dat Will-O-The-Wisp direct in dit rijtje geplaatst kan worden. Vul de dansvloeren voor vier en halve minuut want Pet Shop Boys komen er aan! Het tweede nummer is You Are The One en dat is gelijk een paar stappen in tempo terug. Sowieso is het op dit album veel om en om. De uptempo nummers maken daar op t eerste gehoor wel de meeste indruk. Veel melodieus danswerk met een fijne beat, laat dat maar aan Lowe en Tennant over.De mooiste ballade vind ik Hoping for a Miracle, prachtig muzikaal vormgegeven met die zwierende synths. Het volgende pareltje in de flinke discografie van de heren. De sfeer op dit album is wel een hele fijne, Stuart Price lijkt me na het zoveelste project met PSB wel de juiste man op de juiste plaats. De vakmanschap straalt er vanaf.

De grootste twijfels over Dreamland zijn wel weggenomen al zal het nooit een groot favoriet worden, de ander eerder uitgegeven single Monkey Business is ook maar zozo. Qua thema wel weer helemaal PSB (Opportunities, How Can You Expect to Be Taken Seriously en The Pop Kids bv.) maar verder niet helemaal mijn ding al erger ik me er ook niet aan. De afsluiter Wedding in Berlin is wel een verhaal apart. Een dancesong met daarin de originele bruidsmars verwerkt onder een soort van drum & Bass beat. Een redelijk experimenteel stuk welke me doet denken aan de wat alternatievere B-kanten van eind jaren 80/ begin jaren 90. Die B-kanten schaal ik overigens wel wat hoger in want voor dit nummer krijg ik mijn handen nog niet heel hard op elkaar al waardeer ik de experimentdrift.

Al met al kan ik concluderen dat het PSB weer is gelukt om een mooi album op de markt te brengen en dat al voor de zoveelste keer, petje af!

mooie EP welke (volgens mij) enkel in Japan is uitgegeven. Het zijn de single versies van Introspective met twee b-kanten. Het zijn ook nog eens twee fantastische nummers. Your Funny Uncl gaat over een vriend van Niel Tennant welke was oveleden aan aids. Hij heeft dit nummer in 1 keer ingezongen omdat nog een keer hem niet lukte. Het lied stond dan wel verrassend op de setlist tijdens de Behaviour tour.

Hoewel het qua setlist wel iets beter had kunnen zijn (New York City boy, Se a Visa E en Domino Dancing behoren niet tot mijn PSB fave's) toch een uitermate leuk pretpakket met 2 cd's, 1 dvd en 1 brd. De meeste liedjes hebben iets andere arrangementen of lopen in elkaar over in een medley vorm. Love Comes Quickly is bv zo'n bewerkte klapper. Met The Enigma krijgen we ook nog een nieuwe instrumentale dancestamper volledig uit de koker van Chris Lowe.

Inderdaad qua tijdsduur aan de krappe kant gezien het flinke oeuvre van de heren. Ook qua hits wordt een hoop overgeslagen maar aan de andere kant op het podium is zoveel te zien dat ze wellicht bang waren voor wat overkill. Een klein beetje te begrijpen is t wel maar bv Can You Forgive Her, Being Boring, Suburbia, So Hard, What Have i Done en Rent worden gemist.

Zie dit niet als volwaardig nieuw werk van PSB. Het is een bonus cd bij een luxe versie van een fancluboverzicht.

Maar wel nieuw werk natuurlijk, de laatste drie nummers zijn voor mij het leukst/best. Skeletons in the Closet is een soort mash-up tussen Twenty-Something en Discoteca (zanglijnen) enkel dan met andere lyrics en gegoten in een nieuw nummer. Kaputnik is een hysterisch PSB nummer in Sparks stijl en afsluiter Living in the Past is een mooie tranentrekker waarvan er op vrijwel elk eerder album wel eentje te vinden is al is dit wel met een echte piano en kaal geproduceerd.

Een vier* maar dat is wel mede door in het verleden behaalde resultaten naar boven afgerond.

Ik las ergens een recensie van deze plaat met als titel "Pet Shop Boys legt de lat hoog zonder echte hoogtepunten" met daarbij 4 sterren. Eind vorige week kreeg ik de nieuwe Lust for Life en die werd er niet erg warm van met een naar beneden afgerond cijfer van 2* (met als toevoeging dat een 2,5* beter op zijn plaats was maar ze geven nu eenmaal geen halve sterren). Over het algemeen zijn de recensies redelijk positief en wist het album op twee binnen te komen in thuisland Engeland.

wie heeft er dan gelijk? Ik uiteraard!

Loneliness:
De eerste single van het album. De eerste single als albumopener, dat doen ze lang niet altijd maar het is vaker voorgekomen. Een nummer wat me meteen aansprak en na inmiddels heel wat draaibeurten van zowel het album als de cd-single verder doet dat het nog steeds. Het uptempo nummer heeft een fijne vibe en het is een mooie start van het album. Gaan we na dit redelijk uptempo nummer verder het tempo opvoeren of niet?

Feel:
Bij het 2de nummer Feel gaan we in ieder geval een klein stukje terug. Feel is een mooi warm nummer met fijne (onderliggende) beats en muzikaal behoorlijk gelaagd. Een fraai nummer waarin Neil vooral zijn kopstem inzet met een meer dan uitstekende productie en zo trapt het album dus erg goed af!

Why Am I Dancing?:
I may as well be naked
For I've nothing to hide
Nou Neil, als ik mag kiezen...
Het intro belooft dat dit nummer weer eens een banger van formaat gaat worden. Een knaller in de stijl van Pandemonium of Love Is a Bourgeois Construct. Dit komt er helaas niet helemaal uit, na het intro bij de zang gaat het ipv uplifting een paar stapjes naar beneden richting rustiger. Ook het knallende intro vraagt er om om nog een paar keer moddervet terug te komen maar dat gebeurd helaas niet. Is het een slecht nummer? Nee, zeker niet maar het had wat mij betreft iets anders dan wel beter kunnen zijn.

New London Boy:
Een nummer welke ik erg vind lijken op een ander nummer van the Boys van rond 2000 maar ik kom er even niet op. Dan doel ik vooral op het intro en de 1ste coupletten. Op het moment dat Tennant gaat rappen gaat het een geheel eigen leven leiden. Dat dit wil zeggen dat het een uptempo nummer is dat klopt niet. Het blijft een relatief rustig nummer zonder dat het een ballad is. Muzikaal best rijk, er komt zelfs het nodige blaaswerk voorbij. Een aardig nummer maar ook weer niet veel meer dan dat.

Dancing Star:
De 2de single werd Dancing Star. Een nummer waar zeker op gedanst kan worden en ook vraagt om een remix en deze ook kreeg op de EP. Het nummer deed me niet direct sidderen van genot maar inmiddels kan ik het goed hebben al zijn de remixes stiekem toch wel wat beter.

A New Bohemia:
I'm always in love, I'm easily led
My life is a mess, like an unmade bed
Naar verluid is dit de 3de single van het album, er is in ieder geval een videoclip van geschoten. Het is een zwaar aangezette ballad zoals PSB er op elk album wel eentje (of meer) heeft staan. Ik ben altijd wel een sucker voor dit soort nummers. Een strijkkwartetje er bij en genieten maar. Een erg mooi nummer!

The Schlager Hit Parade:
"Gesundheit to Europa!", Joost Klein eat your heart out
Dit nummer met opvallende titel zorgt online bij de fans en in de recensies voor de meeste discussies. De haters zijn op dit moment volgens mij wel in de meerderheid. Ik snap het ook wel, dit is voor mij echt zo'n typische B-kant (net of PSB een typische B-kant heeft, het kan altijd alle kanten op maar dit slechts terzijde). Het is anders, apart zo je wilt. Teksten over kerst met een belletje hier en daar en tekstueel een satirische kijk op het hele brexit verhaal en de rol van Europa daar in. Muzikaal pakken de mannen wederom niet helemaal door en daardoor blijft het nummer een beetje onaf hangen voor mijn gevoel.

The Secret of Happiness:
Ooit was Hapiness een option maar inmiddels is het een geheim geworden. Dit is een redelijk anoniem nummer, niet echt goed maar ook niet echt slecht. Het intensieve gebruik van het orkest is best mooi, ik zou hiervan wel eens een instrumentale versie willen horen. Ik gok zo maar dat dit een betere versie zal opleveren dan deze albumversie.

Bullet for Narcissus:
In dit nummer is het veelvoudig gebruik van de electrische gitaar opvallend te noemen. Normaal is het de laatste tig jaar redelijk gebruikelijk om Johnny Marr hier voor te vragen maar is nu niet gebeurd. Het is niet helemaal duidelijk of Neil dit zelf speelt of dat het door producer James Ford is gedaan. Tennant speelt met enige regelmaat de akoestische variant dus dat zou nieuws betekenen. Ook hier heb ik wel het idee dat er net iets meer uitgehaald kan worden al kan ik niet direct de vinger leggen waar dat had moeten gebeuren.

Love Is the Law:
Hier is de 2de echte (zwaar aangezette) ballad al is door het gebruik van beats het wel luchtiger dan A New Bohemia. Het is een fijne track en een mooie albumafsluiter. Tennant zingt mooi en soms met een wat Amerikaanse snit (That one's a gambler, This one's a thief!). Het outro is erg mooi en laat het orkest nog een beetje extra shinen.

Al met al is het een fijn album maar wel eentje zonder echte banger en dat is wel jammer. Een album met tien liedjes van een niveau wat je van ze kan verwachten. Een prachtige productie en het orkest heeft zeker meerwaarde. Eigenlijk leggen ze de lat hoog zonder echte hoogtepunten met daarbij 4 sterren, oh wacht...

De Pet Shop Boys...

mijn muzikale leven begon zo'n beetje met de Pet Shop Boys. Sterker, het 1ste concert wat ik zag was van de mannen in de Rotterdamse Ahoy met hun eerste echte wereldtour welke gegeven werd door de release van Behaviour. Het album dat volgde is voor mij zo'n beetje het beste pop album wat ik ken, ik heb het uiteraard over Very. Helaas werd het daarna toch "wat" minder met de Pet Shop Boys. De platen waren nog wel redelijk tot goed maar die echte klapper (op album gebied, fantastische losse liedjes zijn er genoeg) wisten ze in mijn opinie niet meer te maken. Die hoop had ik ook min of meer opgegeven. Ik volgde de groep echter nog steeds, kocht trouw het nieuwe album en was bij de concerten in Nederland te vinden. Op het moment dat ze het album "Yes" aankondigde met bijbehorende tour nam ik dat voor kennisgeving aan en liet de tour lopen maar kocht uiteraard het album wel.

Wat bleek, PSB had stiekem ineens het beste album sinds Very opgenomen. Dus spijt dat ik de tour gemist had maar dit word met deze release weer goed gemaakt.

Want een goede release, dat is het! Een cd en een dvd samen in 1 verpakking wat de vreugde nog meer verhoogde. De dvd heeft 5 tracks meer dan de cd maar dat heeft natuurlijk te maken met de tijdsduur. Er had uiteraard voor gekozen kunnen worden om er een dubbel cd van te maken maar dat is helaas niet doorgegaan. Hierdoor mis je op de cd t.o.v. de dvd de volgende nummers: Building a Wall, The Way it Used to be, Jealousy, What Have i Done en All Over the World.

Pet Shop Boys heeft altijd al tijdens concerten nummers veranderd t.o.v. het origineel of twee (of meer) nummers met elkaar verweven of als medley ingezet. Over het algemeen klinkt dat fantastisch zoals op deze cd/dvd met Pandemonium en Can You Forgive Her? Helaas gaat het deze keer ook een keer wat minder. Go West komt voorbij op de muzikale basis van Opportunities (Let's Make...). In de coupletten is het geen probleem maar tijdens de refreinen wordt het een beetje een kakofonie.

Het is goed om te zien dat ze niet enkel de succesnummers spelen maar zeker ook oud album materiaal zoals King's Cross ,Two Divided By Zero en zelfs het b kantje van Always on my Mind namelijk Do I Have To?

Het geluid is fantastisch en Neil Tennant haald alle hoge noten met gemak enkel, zoals eigenlijk altijd bij hem live, gaat hij bij de wat snellere/hardere stukken wat door zijn neus zingen.

Maar goed een mooie release voor een redelijk nette prijs dus ik ben weer dik tevreden

Het is gewoon "een zeer fijne niets aan de hand het is toch lekker weer" plaat. Ik sluit het zeker niet uit dat een nummer als Inner Sanctum komende zomer veelvuldig langs zal komen in de beachclubs e.d.

Een logisch vervolg op Electric. Al is dat op zich niet zo logisch. Dat deden de heren namelijk nooit, natuurlijk met de eerste twee platen waarop ze enigszins op het zelfde pad bleven maar daar kwam een 12"album achteraan, toen een gedragen veelal rustig album met meer diepgang en toen weer een heppie de peppie ultieme popplaat, daarna een discoplaat met veel Zuid Amerikaanse invloeden en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Maar goed dat is verder ook niet jammer want het is gewoon wederom een erg goed album. Met voorlopige persoonlijk favoriete aanvinkingen: Inner Sanctum, Burn en Sad Robot World maar met de rest is ook zeer weinig mis. Als ik een minste nummer moet aanwijzen kom ik denk ik uit op Pazzo!

Het enige jammerlijke is dat de teksten op het 2de plan komen bij soort albums met de nadruk op dance. toch een punt waarop Tennant altijd terecht veel credits voor heeft gekregen. We're Gonna Burn This Disco Down e.d. gaat geen tekstschrijversprijzen opleveren vrees ik.

Zoals wel bekend hebben de heren een naam en faam als het om kwalitatieve hoogwaardige b kanten gaat. Die houden ze ook hoog met de eerste single van dit album The Pop Kids. Daarop staat In Bits wat een fantastisch nummer is. Dat vind ik overigens niet alleen want op hun Facebook site hebben ze zelfs een special bericht geplaatst dat ze zo verrast zijn dat er zoveel positieve reacties/response gekomen is op deze b kant.
tekst en link naar luistermogelijkheid: Pet Shop Boys - In Bits lyrics | Musixmatch

They called us the Pop Kids
’cause we loved the pop hits

Deze EP/Single is de voorloper van het album Super wat op 1 april het levenslicht gaat zien. Gisteren lag deze bij op de deurmat

Zoals gebruikelijk heeft PSB weer een aantal non-albumtracks op de single gezet. Twee stuks om precies te zijn. Verder de radioversie van The Pop Kids en twee remixen van het zelfde lied om het geheel af te maken.

The Pop Kids [Radio Edit]
Het goed ontvangen nummer moet bij nog een beetje indalen. Niet omdat het een super moeilijk nummer is maar de echte klik is er nog niet helemaal. Het is wel goed hoor maar gemiddeld gezien is een PSB single specialer in mijn ogen. Het is een enorm radiovriendelijk nummer (hoor ik daar zelfs de good old koeiebel weer eens voorbij komen, zie intro Always on my Mind) dat alles heeft om op elk radiostation voorbij te komen.

In Bits
Het beste nummer van deze EP is In Bits. Een gedragen popsong met uiteraard wel een (rustige) dancebeat. Het is geproduceerd en gemixed door Stuart Price die ook het album Super doet en het vorige album Electric deed. Dan kan je er wel vanuit gaan dat dit nummer op de nominatie stond om ook op het album te verschijnen. Hopelijk staat die er niet op wegens minder dan de andere nummes want dat zou heel goed nieuws betekenen.

One-Hit Wonder
Een semi-instrumentaal lied, Neil Tennant doet enkel een beetje van een tadadadada maar verder geen tekst. Dit lied was al eerder in 2015 enigszins bekend geraakt door als theme song te fungeren van de populiare Duitse online show The One-Hit Parade - The One-Hit Parade - theonehitparade.com. DE basis van dit nummer stamt zelfs al uit 1981. Een beetje Enola Gay door de popmolen. Het is een enigszins simpel maar wel goed lied. Erg aanstekelijk. Het duurt niet lang maar precies lang genoeg om te blijven boeien. Fijn nummer.

The Pop Kids [PSB Deep Dub]
Een stuk sterker dan de single versie. Dit lied kan zo de disco in en sluit in deze versie enigszins aan bij bv. Vocal van het vorige album Electric

The Pop Kids [The Full Story]
Met The Full Story zou je verwachten dat dit wellicht de album versie is maar gezien de tijd die bij het Super album staat is dat niet zo. Is dan blijkbaar gewoon een langere versie . Maakt uiteraard niet uit. Na een klein onderzoek op de PSB site heeft deze versie ook een extra refrein en wat afwijkende muzikale details.

Tweede EP vanaf het Super album. Dit is de download versie met 5 tracks. De retailversie (volgens mij enkel in Engeland uitgebracht maar de import weet z'n weg wel) is met 4 tracks.

De Kornél Kovács Remix is enkel via de download te verkrijgen. De The los Evo Jedis Remix is wel een geinige, een hoog Ace of Base gehalte in de coupletten maar wel een leuke versie .

Ik heb de clipversie van die mix toegevoegd.

(Auf) Wiedersehen is een zwaar aangezette ballade over afscheid nemen. Mooi werkje met vertrekkende treingeluiden aan het eind om het geheel af te maken.
Pet Shop Boys - 'Wiedersehen' (Official Audio) - YouTube

The White Dress is een fijn vrijwel instrumentaal electronisch werkje. Niet uitbundig zoals we de laatste tijd kunnen horen vanaf Electric en Super maar een zeer fraai ingetogen werkje met mooie gedetailleerde electronische klanten/beats i.p.v. de uitbundige discoklanken. Dit zou tot de betere nummers van Super behoren als het er op zou staan. Als punt van kritiek kan ik nog melden dat het wat meer uitgewerkt zou kunnen worden. Het is nu wel heel plots afgelopen.
Pet Shop Boys - 'The White Dress' (Official Audio) - YouTube

Peter Gee is vooral bekend als bassist van Pendragon maar de goede man heeft inmiddels al aardig wat solo cd's gemaakt. Dit keer in de vorm van Paris. Veelal zong hij zelf op zijn solo cd's en dat was met wisselend succes (om het aardig te brengen). Deze keer heft hij het anders aangepakt en heeft hij een zanger met de nodige statuur achter de mic gezet. Steven eeehhh nee, Ray nee ook niet maar Damian Wilson mag de verhalen aan de man brengen. Nu ben ik zelf niet de grootste fan van de man maar hier laat hij zich van zijn goede kant horen. Niet te overdreven (want wat kan hij galmen...) en doet precies wat hij moet doen. Het is een op en top symfo cd van de oude stempel, verwacht niks nieuws maar wat er voorbij komt is van prima kwaliteit.

Er staan een heleboel albums van Hammill bij Media Markt Alexandrium in de progbak voor zelfs 4,99. Hoef je geen geduld voor te hebben behalve als je vertraging hebt met de trein of iets dergelijks

Het gaat om zo'n al zijn EMI albums (geremasterde uitgaves)

Halfje er bij want het is toch wel een mooie plaat. Sowieso is het 1 van de best klinkende van de laatste jaren. Echt perfect geproduceerd. Het is een behoorlijk rustig album geworden waar het aparte stemgeluid van Diamond centraal staat. Gewoon mooie liedjes zonder al te veel toeters en bellen, eigenlijk is enkel Drivetime een wat aparter stuk. Op het laatste nummer na is alles door beide heren zelf geschreven. Het laatste nummer is een redelijke cover van een toch wel cheesy nummer, maar goed het is ze vergeven.

Gele sterren 5 en 6

Exact, het zijn precies die drie nummers die door en merg en been gaan. Echt fantastisch!

Phil bekijkt ons bezweet vanaf de hoes en wist dat het goed was. Hij werd een nog vele grotere star dan hij al was. De term megaster kon na deze plaat op hem geplakt worden. Voor het eerst dat een album van hem op 1 kwam in de grote muzieklanden (UK, VS en Duitsland) en daarnaast ook in vrijwel heel Europa. Dit alles met wat succesvolle singles en de successtory was compleet.

Het album trapt af met de knallende drumcomputer van Sussudio. Een stuwende popsong die de eerste plaats wist te bereiken in de Amerikaanse singlelijsten. Als de Genesis-fan bij het tweede lied had opgelet had het precies geweten waar het op dat moment nog niet uitgekomen album Invisible Touch naar toe was gegaan. Only You Know and I Know past perfect in de mal van Invisible Touch. Hier zie je solo en de band carriere in elkaar over vloeien. Na het vrolijke popgeweld volgt het gedragen Long Long Way to Go waar Collins weer veel meer klinkt als op zijn eerste twee solo-albums. Het plotselinge eind met Switch it off, turn it off is toch altijd wel een verrassende.

Na het openingstrio volgt I Don't Wanna Know. Weer een liedje dat een beetje richting Genesis anno Invisible Touch gaat. Het Banks/Rutherford (als gitarist) geluid zit er wel flink in. Halverwege het album komt de ietwat kwijlerige ballade One More Night. Een grote hit dus het sloeg aan bij de mensen maar mij doet het weinig. Wel een nummer dat later in zijn carriere regelmatig als voorbeeld werd ingezet voor weer een poging tot een hit. Tekstueel dan wel weer grappig waar normaal iemand aangeeft dat hij zijn hele leven wel wil wachten op de juiste vrouw geeft Phil aan dat het toch wel snel moet gebeuren want "cos I can't wait forever".

De b kant van de plaat begint een beetje het zelfde als de eerste kant. Weer de drumcomputer die overuren moet draaien. Don't Lose My Number heeft op mij altijd wel een goede aantrekkingskracht. Een krachtig nummer met dito zang. Een goede drive maken dit lied tot een fijne. Dan misschien wel de grootste hit van het album, tenminste als het op single was verschenen. Maar dat was dus niet het geval. Er verscheen wel een 12" versie (zie de 12" cd) dus wellicht was het ooit wel de bedoeling. Om de Seriously Live plaat te promoten werd in Amerika dit nummer (maar dan uiteraard in een live versie) in 1991 als nog op single uitgebracht. De stem die je in het nummer door de vocoder hoort is overigens Collins zelf.

De kant trapt dus ook af met twee uitbundige popnummers. Daarna volgt Doesn't Anybody Stay Together Anymore, een nummer wat hij misschien wel voor zichzelf schreef. Zoals bekend was/is het liefdesleven van ome Phil nogal heftig. Een fijn nummer wat een beetje een overgangsnummer is van het wat luchtige naar het werk met meer diepgang. Inside Out heeft een refrein met wat grote gebaren maar ook zeer fijne gedetailleerde muzikale gedeeltes waaronder mooie sax werk van Don Myrick. Met Take me Home hebben we een van de grootste klassiekers van Collins te pakken. Vooral live een zeer grote favoriet en volgens mij vrijwel altijd voorbijgekomen tijdens zijn liveshows. Een nummer met de perfecte opbouw een soort van epic in nog geen 6 minuten. Vroeger bij Genesis had hij daar meer minuten voor nodig maar hier lukt het hem perfect. Hij pakt zelf de hoofdrol met zijn zeer gedreven zangwerk en daarnaast prachtig drum/percussiewerk.

Dan is het album afgelopen... Ow nee er komt (op de cd dan) nog een nummer. Gelukkig heeft op de 2016 remaster We Said Hello, Goodbye (Don't Look Back) het predikaat bonustrack van zich afgeschud en staat nu als volwaardige albumafsluiter vermeld. Dat is maar goed ook want dit nummer is een van zijn absolute hoogtepunten uit zijn lange carriere. Prachtige zanglijnen en een muzikale begeleiding om je vingers bij af te likken. Enige nadeel wat ik kan bedenken is dat het wellicht net iets te snel voorbij is.

Al met al een prima vijftig minuten durend album met de nadruk op het (bezwete?) popgezicht van Phil Collins.

Van Pilot is laatst een oeuvre box verschenen. Dat klinkt groter dan dat het is want de box stopt na 4 schijfjes. Voordeel is dat er vaak ook albums inzitten die al tig jaar niet meer beschikbaar zijn nu ineens weer het licht zien. Zoals dus deze!
Pilot zit redelijk in de Alan Parsons sound en dat is ook niet zo vreemd aangezien een groot gedeelte van de band, en met name David Patton, vaak als sessiemuzikant te horen was op APP plaatwerk en zelfs de 2 voorgaande albums ( incl de hit Magic) door Parsons zelf zijn geproduceerd.

Vaak wat brave symfopop (maar wel mooi) en soms wat uit de bocht springende Prog welke, naast albumopener Hold On, vooral aan het eind van dit album te horen is. Die betreffende nummers (Maniac en Too Many Hopes) krijgen van mij ook gelijk de blauwe sterren.

Natuurlijk is niet alles even goed aan deze verzamelbox maar als naslagwerk zeer de moeite waard. Tenminste als je een beetje van boze Britse puberrock kan genieten. Jesus Jones, EMF en Carter USM dat soort namen. Op zijn tijd stevig gitaarwerk, electronica en een hoop energie in een fraai boxje met 4 cd's.

De nodige niet eerder uitgegeven en lastig te vinden tracks maken het feest compleet. Remixje hier en covertje daar. Plus het zogenaamde "lost" 1996 album welke wel af was maar destijds niet verscheen. Uiteraard ook de flinke Engelse hits Get The Girl! Kill The Baddies!, Ich Bin ein Auslander, Karmadrome en X, Y and Zee

Waanzinnig goed album; fantastisch geluid, mooie versies met orkest en Gary Brooker goed bij stem. Diegene die de arrangementen heeft gemaakt voor het orkest mag een dikke veer in zijn achterste stoppen want het klinkt als de welbekende klok. Hier en daar is de muziek wat veranderd en toegevoegd om het voor het orkest "speelbaar" te maken. Mede door live feeling is het vaak zo dat deze versies beter zijn dan het origineel. In ieder geval qua intensiviteit.

Prachtig!