Het album Memory Drop (4,5*) stond heel hoog in mijn jaarlijst van 2018. Dat was toen mijn kennismaking met deze band en dit is mijn 2de album. Ik heb het tot mijn grote vreugde uit de 2de hands bak kunnen vissen bij Plato in Leiden. De schade was 3 of 4 euro dus dat kon bijna niet tegenvallen en dat doet het dan ook niet.

Weer zo'n enorm muzikaal gelaagd album met allerlei crossover kruisbestuivingen maar toch een geheel. Beetje dance, beetje world, beetje jazz (met bv fabeltastische blaaspartijen in Worry Lines), beetje klezmer, beetje indie en een beetje eigen geluid. Het doet me qua attitude aan The Decemberists denken zonder daar extreem veel op te lijken.

Het album is ietsje minder dan het 2018 album maar goed dat is verder geen diskwalificatie.

Ik heb eigenlijk nog niets geschreven van wat ik van de plaat vind. OMD zijn hier vrienden van het huis en kunnen eigenlijk maar weinig fout doen. Ze gaan al mijn hele muzikale leven mee, Maid of Orleans is de eerste clip die ik me kan herinneren en toen wij in 1988 onze 1ste cd-speler in huis kregen was de Best Of die de buurjongen had een van de drie eerste cd's die de speler enterde. Natuurlijk hebben we wat issues gehad ten tijde van bv Liberator maar in ieder huwelijk is het het wel eens wat. Maar geen dubbele agenda's en het positieve overheerst.

Qua hoes zit het in ieder geval meer dan goed, ik zou hier zo 5* op plakken. Echt prachtig. Ik kan alvast verklappen dat de muziek die 5* niet gaat halen maar het komt wel heel erg in de buurt. Ik loop de tracks even na, loopt u mee?

Bauhaus Staircase:
De als eerste vrijgegeven single en het enige nummer wat ik voordat het album uitkwam meerdere keren tot me had genomen. Bauhaus Staircase ademt in alles OMD, het heeft een modern jasje maar toch waan ik me gelijk in de early 80's en dan ook in het mooiste gedeelte daarvan. Een ijzersterke song die alles in zich heeft om een moderne OMD klassiekerer te worden.

Anthropocene:
De computerstemmen doen Dazzle Ships maar ook English Electric achtig aan. Het is een moderne song die ondanks dat het er verder niet op lijkt toch een PSB vibe over zicht heeft. De boodschap is politiek geladen waarbij de staat van de aarde wordt besproken. De teksten van Andy zijn duidelijk we gaan van Ten thousand years before now, Global human population is five million naar One hundred years before now, Global human population is two billion en eindigen met over een tijdje Global human population is... zero. Dus die visie is duidelijk, de muzikale visie overigens ook. Een ijzersterke urgente song en daarmee een krachtig begin van dit album.

Look at You Now:
Dan een flink inkakmomentje, een lied dat wellicht nog op de plank lag voor Atomic Kitten? Het is opzich mooi geproduceerd maar voor mij te mooi. Een te gladde licht uptempo ballad die elk album wel in zich heeft maar meestal niet mijn favoriete moment van een OMD album zijn.

G.E.M.:
Dan het huppelachtige G.E.M.! Heldere synthlijnen met daarover een praatzingende Andy in de autotune. Bliepje hier, bliepje daar. Even een fade outje en snel weer een fade innetje. Ondanks dat het niet typisch OMD is hoor je toch een nummer wat enkel door OMD gemaakt had kunnen worden. Het is vrolijke electropop. Zeker niet slecht maar ook weer niet het beste van het beste.

Where We Started:
OMD is nooit zo van de lange nummers geweest maar op dit album tikken ze de vier minuten maar zelden aan. Where We Started haalt zelfs de drie minuten niet eens terwijl het wel een echt liedje is met kop en start. Een echt popliedje waar de band er al meer van heeft gemaakt. Die waren over het algemeen prima te pruimen en deze dus ook.

Veruschka:
De 1ste helft wordt afgesloten met Veruschka. And if you're too afraid to die, How will you ever lean to fly away zingt Andy in een sentimentele bui. Deze ballade bevalt me veel beter dan Look at You Now. Muzikaal wat mooier en iets meer diepgang. Ook met wederom een sprankelende productie.

Slow Train:
Na de 1ste helft volgt logischerwijs de 2de helft en deze wordt afgetrapt met Slow Train. Een vrolijk liedje met een zingende nanana/lalala dame op de achtergrond/voorgrond. Het heeft wel een lekkere drive maar dit gaat niet tot mijn album favorieten behoren. Het zal aan mijn bui liggen hoe ik deze verorber.

Don't Go:
Don't Go was ook al enigszins bekend door o.a. de box. Ook geen liedje wat direct tot mijn favorieten behoort maar toch heb ik er een behoorlijke zwak voor. Het veel gezongen Don't Go is wat cheesy (iemand al Drafi Deutscher benoemd?) maar de synthlijnen zijn weergaloos en de Uh-huh's in de instrumental breaks onweerstaanbaar. Het nummer is enorm dansbaar (op een belegen manier) en toch gewoon een dikke voldoende waard.

Kleptocracy:
De electrodancepopkraan wordt weer flink opengedraaid. Het tempo gaat omhoog en het is moeilijk stil zitten. De synthlijnen vliegen je om de oren en die voeren de boventoon. Qua idee klinkt dit als het 1ste album enkel dan vele malen moderner. Moderner is niet altijd beter en dat is hier ook wel een beetje het geval maar toch een prima song.

Aphrodite's Favourite Child:
Een ode aan Demis Roussos? Nee, dat zal niet. Muzikaal komt het ook niet in de buurt van dit rariteitenkabinet rond Demis en Vangelis. Maar goed, voordat ik afdwaal. Aphrodite's Favourite Child mist wat urgentie, het is zo'n albumtrack die verstopt zit in het album, eentje die je als je de albumtracks moet opnoemen vergeet maar stiekem best goed is. Er komen weer de nodige typische OMD elementen voorbij zoals het outro.

Evolution of Species:
De computerstem wordt weer ingezet in het volgende nummer van nauwelijks drie minuten. De Dazzle Ships vergelijking is verleidelijk maar het muzikale gebodene is vele malen warmer dan destijds in 1983. Een lekkere track als ik het mag zeggen en jawel dat mag ik ook!

Healing:
Albumafsluiters bij OMD zijn veelal zwaar aangezette ballades. Een soort van overdenking na al die springerige synthmelodietjes. Healing is hierop geen uitzondering. Een nummer wat qua zanglijnen en manier van zingen (zeker t refrein) zo bij James had gepast maar de bijpassende muziek is typische zwaar aangezette OMD balladmuziek. De wegstervende muziek op het einde waarna met wat gedruppel op de achtergrond Andy nog wat moet zingen versterkt dat alleen maar. We hebben het eerder gehoord maar een waardige afsluiter is het.

De conclusie is dat een OMD album mij zelden teleursteld en dat doet deze dan ook zeker niet. De vibe blijft over het gehele album erg goed, de productie is prachtig helder en de inkakmomentjes klein en ook zo weer voorbij. Mocht dit qua albums het eindschot zijn dan kan ik daar zeer goed mee leven maar ik hoop uiteraard op gewoon nog meer meer meer.

Tja dat is allemaal niet echt leuk... Hoe laat kreeg je dan te horen dat er om 15.40 door Andy naar je gevraagd was?

De bonustracks:

Er is helaas bij de cd geen enkele info te vinden over deze demo's. Waarschijnlijk is dat McCluskey helemaal alleen alles heeft gedaan maar het zou ook nog kunnen dat bv. Phil Coxon of Nigil Ipinson nog "iets" gedaan heeft bij de 1994 liederen of Paul Humpreys bij de 2005 en later tracks.

Sister Marie Says [1994 Demo]: Eigenlijk precies dezelfde versie als welke uiteindelijk 16 jaar later op het album terecht zou komen. De geluidskwaliteit is wel wat minder dan de andere nummers.
Het is sowieso zachter dan de rest. McCluskey is wat minder stemvast en het fluisterende "Sister Marie Says" in de tussenstukjes is sommige gevallen helemaal niet te horen. Dat is eigenlijk het grootste verschil met de uiteindelijke versie.

New Babies, New Toys [2005 Demo] : waar het vorige nummer eigenlijk hetzelfde nummer is enkel dan als demo versie is hier wel een flinke verandering te horen. Dit is namelijk een instrumentale versie! Een groot verschil natuurlijk maar zeker niet vervelend om te horen. Het muzikale wijkt niet of nauwelijks af van de uiteindelijke albumversie.

History of Modern (Part 1) [2009 Demo]: Typische demo versie. Je hoort zelf Andy McCluskey (af)tellen (one two) in het nummer. Verder staat het nummer al helemaal in de steigers zoals het uiteindelijk zal worden enkel alles net zonder dat beetje extra's wat in de uiteindelijke productie wel gedaan is. De drums zijn hier nog als standaard drumcomputer "ingevoerd". Wel is er een langer outro maar dat is vrijwel alleen de drumcomputer met wat basdreunen.

History of Modern (Part 2) [2009 Demo]: Het beginstuk is vrijwel hetzelfde als de albumversie. Enkel waar dan de beat er in komt blijft het op de demoversie rustig. Het blijft dus een ballad. Zeker leuk om te horen maar de sprankelende albumversie heeft mijn voorkeur.

If You Want It [ 2005 Demo]: Dit is net zoals New Babies een instrumentale versie. Nog wel redelijk prematuur maar je haalt het uiteindelijke nummer er wel makkelijk uit. Opvallend is de rol voor de gitaar tijdens de 2de helft van het nummer. Dit is in de albummix toch veel verder naar achter geschoven of helemaal verwijderd.

Green [1994 Demo]: Zoals vaak bij ballads is er niet heel veel verschil in de demo versie in vergelijk met de uiteindelijke albumversie. Ondanks de 16 jaar verschil is Green vrijwel hetzelfde gebleven. Ook hier weer de typische demo elementen waardoor de versie wat kaler is dat de versie op History is Modern. Maar goed dit is natuurlijk volstrekt logisch.

Al met al een leuk bonus cd-tje welke ik niet vaak op zal zetten maar waar ik wel blij mee ben.

Zo juist ruim 35 minuten door de natuur gelopen met deze plaat hard op mijn kop. Dat heb je soms wel eens nodig (dat lopen), de continue dreiging van de natuur en de daarbij de dreiging van deze plaat.

Dit album is vooral gemaakt voor de Amerikaanse markt. Europa was al om maar in de USA wilde het nog niet helemaal lukken. De band ging op tour met Depeche Mode (zeg maar de tour waaruit 101 is ontstaan) en dacht een mooi geluid gevonden te hebben waarmee ze de Amerikaanse markt konden veroveren. Ook tekstueel werd er op dit album meer over Amerika gezongen dan op welke OMD plaat dan ook. De plaat is na Organisation de meest donkere plaat die de groep gemaakt heeft (is daar een verband?) en er wordt meer gitaar ingezet dan ooit.

De eerste twee liedjes op Crush zijn zogenaamde niets aan de hand popliedjes. So in love werd een dikke hit en wist het zelfs in Verenigde Staten tot in de Top 30 te schoppen (26). Het stempel perfecte popliedje wil ik er net niet op plakken maar er werd wel een verdienstelijke poging gewaagd. Secret is een stuk minder populair. Zowel bij de fans, bij de band en bij het kopende publiek. Ik kan het liedje wel hebben (de bridge is best aardig) maar echt goed is het niet. Zoals bij vrijwel alle liedjes met Paul achter de mic is het een beetje te braaf al zat er toch wel de nodige hitpotentie in (zoals ook bij vrijwel elke liedje gezongen door Paul).

Daarna volgt een blocje van drie typische albumtracks. Het rockende Bloc Bloc Bloc, het popliedje Women III heeft een sterke coupletten (prachtige zanglijnen) en een wat flauw refrein het trio wordt afgesloten met het depressieve titelnummer. Het werd donker en donkerder, de wolken grauw, de druppels verenigde zich en met dit liedje door mijn hoofd. Dat kwam best wel binnen.

De tweede helft trapt af met het waargebeurde verhaal 88 Seconds. Scheurende gitaren en de sound doet me erg denken aan R.E.M. op een of andere manier past het nummer daar wel bij. 88 Seconds loopt over in het magnus opus van dit album Native Daughters. Over dreiging gesproken... Een groot geluid en McCluskey zingt beter dan ooit (sowieso op heel het album) alles valt precies goed voor OMD tijdens dit liedje.

Het afsluitende trio is muzikaal redelijk rustig. Twee luchtige ballades met zelfs wat klassieke flirts in La Femme (toen begon het te onweren) en het misschien wel ietwat flauwe Hold You (en regenen). De album afsluiter The Lights Are Going Out is weer donker en zwaarmoedig van aard en daarmee komt het einde aan een apart album.

Het is geen album wat je vaak moet opzetten, maar zo een paar keer per jaar is meer dan de moeite waard!

Het hart is verreweg het interessantste gedeelte van deze plaat. Never Turn Away, Love & Violence en Hard Day passen ook het beste bij voorgaande platen van OMD. De single Talking Loud & Clear is ook van ongekende schoonheid. Verder een paar aardige albumtracks met Junk Culture, All Wrapped Up en White Trash een vrolijke single onder de naam van Tesla Girls en dan nog Apollo en Locomotion maar die hebben het bij mij nooit goed gedaan. Sterker nog Locomotion is het slechtste nummer wat de band ooit heeft opgenomen.