Geinige tribute cd met covers van de gebroeders Finn. Het 1ste wat opvalt is dat het nummer waar de titel van dit album zich aan ontleend er niet op staat.

Het is een geinig uurtje muziek waarbij de uitvoerenden er niet alles aan doen om zo dicht mogelijk bij het origineel te blijven en dat is eigenlijk wel prettig.

Het gaat van heel goed (Fall at Your Feet) naar heel verrassend (Better be Home Soon) en van moet dat nou (Private Universe) naar lekker hoor ( Shark Attack) en van alles daar tussen in.

Message to my Girl klinkt met een rauwe zanger ineens heel anders, lag bij Split Enz de nadruk van de punkwave van I See Red op de wave bij de cover van Art vs. Science ligt dat op de punk. De electrosaus van The Sleepy Jackson maakt Better be Home Soon onherkenbaar, Perry Keyes maakt goede sier om van het springerige Poot Boy een gruizige en zwaarmoedige versie te maken en de zwaar aangezette gladde pop van Darren Hayes van Savage Garden tijdens Not Even Close past er misschien niet helemaal tussen maar toch ook weer wel.

Al met al een leuk project!

Een zeer fraai coveralbum van deze zeer fraaie dame. Ze weet al de nummers met behulp van haar akoestische gitaar en met regelmaat de nodige strijkers naar haar hand te zetten en alle liedjes dezelfde sfeer mee te geven. Dat is best knap als je tracklist ziet. Vrolijke dansbare nummers zoals Stayin' Alive en Never Gonna Give You Up, de ultieme AOR uptempo rocker Don't Stop Believing, een gelaagde moderne soulclassic Cold Little Heart, de commerciële punksong Ever Fallen in Love en liedjes die redelijk makkelijk in dit concept passen zoals Fragile en Like a Hurricane.

Een zeer knappe prestatie maar door deze benadering lijken veel liedjes ook wel gewoon enigszins op elkaar. Maar goed als het zo goed is gedaan maakt het ook niet zo veel uit.

Bryan Ferry en co hadden de ultieme coverversie van Jealous Guy (Ze zingt overigens Girl) al gemaakt maar deze koude afstandelijke versie is misschien meer spannend dan heel goed maar als dit t minste nummer van de plaat is dan weet je dat t wel goed zit. De acapella versie van Sailing is zo breekbaar dat die niet altijd en overal even veel potten breekt maar dan hou ik me maar vast aan die keren dat het wel lukt.

Sterren voor 1, 6 en 10

Voor Sander

In de hoop dat je 100+ wordt

Staat er op mijn door Henk gesigneerde LP (Laatste Plaat). Dat is nog eens aardig van Henk

Ik had de plaat via zijn site bij hem besteld voor een nette prijs. Tenminste 19,99 incl verzending en daarbij ook nog een promo cd-single van een Goede Doel single vind ik keurig.

Het is een best aardige plaat maar ook weer niet het ultieme klapstuk om afscheid te nemen van de muziekwereld. Het zijn de uptempo songs die het best smaken. Er Bestaat Geen God, De Tijd Komt  en het spetterende muzikaal erg rijke Alleen Maar Zij stelen de show. Van de rustigere nummers isTegen Beter Weten In erg mooi (zowel tekstueel als mede muzikaal met een paar erg fraaie instrumentale breaks). Van een nummer als Alleen Maar Zij ben ik een stuk minder enthousiast. Een wel heel erg kwijlerig liedje die we gelukkig niet vaak tegenkwamen in het oeuvre van Henk en HGD.

Al met al een leuke album, ik ben blij dat ik 'm heb!

3,7*

Bijna had het irrittant zomerse Taufrisch er voor gezorgd dat ik op 3,5* was uitgekomen maar er staan ook weer wat nummers zoals Sekundenglück, Warum,Verwandt en het hiplome (Ik vind het mooi woord!) Leichtsinn und Liebe met fraai outro tegenover om de 4* te waarborgen.

Tumult is een muzikaal sterk en erg afwisselend album met fenomenale productie van onze Duitse vriend.

Op.basis van de hit, het jaar van uitkomen en de behoorlijke Goede Doel connectie had ik een redelijk "glad" popalbum verwacht. Nu klopt dat gedeeltelijk ook want de productie is behoorlijk 1989 zal ik maar zeggen maar het is wel de warme heldere variant. Zo pop als de hitsingle wordt het ook nergens meer en gaat Herman (gelukkig?) regelmatig de diepte in. Sowieso in mijn favoriet van de plaat Zonder Pardon.

Van Veen laat zich weer omringen door de beste muzikanten (o.a. Henk Temming, Sander van Herk, Pim Koopman en Karel Kraayenhof) en tekstschrijvers (Henk Westbroek, Willem Wilmink, Rob Chrispijn en uiteraard Herman zelf) en dat resulteert in een mooie gelaagde plaat.

Ik draai dit album nu, ik denk serieus dat het 20 jaar geleden is dat dit voor het laatst gebeurde. Het valt me eigenlijk best mee. Tenminste mee, ik had deze op een 1,5 staan dus de verwachtingen waren niet hoog zullen we maar zeggen. In ieder geval kwamen alle leidjes wel weer redelijk snel bovendrijven. Ik kocht het album vrijwel direct toen het uitkwam in 1991. Waarom weet geen mens maar ik deed het en ik weet ook nog waar ook want het was in Naaldwijk.

Een 1,5 is in ieder geval te laag. Nummers zoals The Great Love Story en Do It for Love (mijn 2 gele sterren) zijn gewoon prima nummers, daar tegen over staat dan weer You're a Hit wat het slechtste is wat de oud FGTH-zanger ons ooit heeft voorgeschoteld. Maar over het algemeen is er toch goed naar te luisteren. Lang geen meesterwerk maar dat kon/kan Holly Johnson zelf ook niet. Zijn stem is erg goed, de teksten kunnen er net mee door maar dan houdt het wel mee op. Gooi daar een icoon als Trevor Horn bij en je hebt een wereldplaat maar ja het kan nu eenmaal niet altijd feest zijn.

Ik vreesde het met E-Clect-Eddy het eens te worden maar gelukkig is dit niet zo! Het is een lekkere synthdancepopplaat. Natuurlijk is niet alles goud wat er blinkt zo is Lonesome Town gewoon niet zo heel goed en is het refrein van You’re in My Dreams Tonight wat vervelend. De stem van Holly is in mijn optiek nog prima in orde en echt niet anders dan bv. zijn eerste soloplaat Blast.

Het gitaarwerk op deze plaat is in handen van Phil Manzera, uiteraard bekend van Roxy music. De grootste verrassing komt in de vorm van het lied Europa welke Holly samen heeft geschreven met Vangelis! Sterker nog, de muziek is ook gemaakt door de vriendelijke Griek (The Master volgens Holly Johnson zelf). De gele sterren gaan naar albumopener en single Follow Your Heart, de powerballad Heaven’s Eyes en het eerder genoemde Europa.

Aangezien ik hem ook bij het best aardige nieuwe album van Erasure tegenkwam is het wellicht ook wat voor Ozric Spacefolk

Een verrassend sterk live album van de oud Frankie frontman, waarom ik er verrassend bij schrijf weet ik eigenlijk ook niet maar zo voelt het op een of andere manier. Holly is uitstekend bij stem, ook de harde en stevige partijen zingt hij eigenlijk moeiteloos. Holly haalt sowieso op dit volledige concert welke ter ere van zijn toen net verschenen Europa album vrij weinig de gashendel terug, de live band geeft ook een hele hoop energie. De nodige nummers worden behoorlijk opgepompt/steviger gemaakt en pakt vrijwel altijd wel goed uit zoals in Love Train, Europa en Penny Arcade ("my favorite song from the album that no one bought"). Sommige (solo) nummers zijn gewoon niet zo goed (Americanos en Disco Heaven) daar kan ook een degelijke live versie niets aan veranderen.

De jaarlijkse december discussie kan overigens nu ook voor altijd de ijsjkast in; The Power of Love is all about love and not about Christmas. Dat u het even weet!

Dit album was ooit in 2014 op 2 cd's via zijn site/concerten te koop maar komt nu begin december 2022 weer op de markt op gekleurd vinyl en dubbel cd. Frankie says 4 sterren, ach waarom ook niet!

Ik kan wel weet een heel verhaal ophangen dat deze bands onderschat wordt in Nederland en dat ze zo gigantisch groot waren in Amerika maar dat is al eerder gedaan.

Dat ik een enorm zwak heb voor deze band is wel duidelijk. De muziek en de erg fijne stem raken me altijd. Meestal geeft het me een positief gevoel. Ook bij deze plaat al is die ook weer niet zo goed als het overdonderde debuut. Natuurlijk begint de band hier soms vervaarlijk veel op Counting Crows te lijken (of was t nou andersom?) en is Las Vegas Nights te lullig voor woorden maar er staat ook een hoop erg fijne liedjes tegenover. Verwacht geen nieuwe afslagen of kwinkslagen, gewoon een hele berg typische Hootie liedjes en dat is ook heel wat waard!

Gele sterren zijn voor 1,2 en 11

Mijn versie heeft overigens een extra (bonus)track in vergelijking met wat hier op de site staat.

Tja, het is jammer maar je ziet het toch veel vaker. Een band breekt door met een bepaalde sound en gaat op het moment dat ze populairder zijn ineens een andere kant (lees: makkelijker in het gehoor) op.

Hurts is zo'n voorbeeld. Een mooi ietwat donker en cynisch debuut en hier bij de derde plaat is het merendeel ineens popie jopie muziek. Behoorlijk vrolijk, de zanger klinkt ineens als Brandon Flowers van The Killers en in sommige refreinen hoor je de Coldplay achtige stadionrock met ohowowowowo meezing dingetjes. Dat is toch uitermate jammer want er is nu weer een leuk bandje de massa in gegaan. Vooral op de tweede helft staan nog wel wat tracks die spanning in zich hebben (Slow bv) maar die wordt dan gelijk weer omver gehuphuphupt door het catchy Kaleidoscope.

Nu klinkt het allemaal niet slecht hoor, begrijp me niet verkeerd maar het is wel afwachten welke vervolgweg ze afslaan bij het volgende album. Haak ik af of ga ik mee...