Zeker niet de beste plaat uit het oeuvre van deze band. Geeft niks want Camel heeft genoeg erg goed tot fantastisch materiaal op de symfonische wereld los gelaten. Dan mag daar best eens een nummertje zoals Neon Magic (ondanks de door Cassartelli aangehaalde Manfred Mann achtige toetspartijtjes) tussen zitten. Remote Romance past absoluut niet bij Camel maar voor mij als 80's liefhebber (en dat terwijl dit nummer uit 1979 komt)geen straf om er naar te luisteren Deze plaat is dan ook zeker geen miskoop (is ook lastig voor de 2,50 welke ik er voor betaald heb) daarvoor zijn nummers als Who We Are, Hymn to Her en Ice simpelweg te goed.

Een 3,25 vind ik een goed cijfer voor deze wisselende plaat maar ja dat is geen optie. Nou dan maar even naar beneden afronden en wellicht dat het kwartje nog eens de andere kant op valt.

Over het algemeen brengt het Duitse gezelschap Camouflage ietwat donkere synthpop, mede door de gelijkende zang vooral in de stijl van Depeche Mode.

Op dit album wordt overduidelijk de Kraftwerk kaart getrokken. Zie ook bv de songtitels Kraft en Electronic Music. Het is ook vrijwel instrumentaal, tijdens de nummers waar wel (gezongen) vocalen in zitten kom je toch snel weer op DM uit. Één van de sterkste tracks is het afsluitende Spacetrain die vreemd genoeg dan weer niet lijkt op Kraftwerk alsmede Depeche Mode, wel een heel lekker chill elektronisch werkje. Al met al levert dit in ieder geval een sterke elektronische plaat met dancepop op.

Als dit album als titel "The lost recordings of Depeche Mode 1983-1987" dan had niemand er raar van opgekeken. Natuurlijk is de zanger ietsje minder dan Dave Gahan maar dat is zeker geen schande. De fantastische single The Great Commandment (al is de single versie ietsje beter) staat als een huis op dit verder prettige album. Dat sterke Duitse accent waar mijn boven buurman het over heeft herken ik niet echt. Daar ken ik wel ergere van (Eloy, anyone?). Natuurlijk moeten Duitsers niet in het Engels gaan "praatzingen", want dan gaat het fout maar op die 20 seconde na valt mij het reuze mee.

Al met al een fijne en typische jaren 80 plaat waar de DM liefhebber van de 1ste 3 a 4 platen zijn hart weer eens mee kan ophalen.

Vrouwlief werpt met enige regelmaat voor mijn voeten dat ik nog in mijn pubertijd zit. Op zich vreemd want deze maand zijn wij precies 18 jaar bij elkaar en dat betekend dat we elkaar hebben ontmoet toen ik 23 was en dus al uit mijn pubertijd. Maar goed...

Deze plaat kwam dan wel weer uit in mijn pubertijd. Het is eigenlijk ook een echte puberplaat. Veel energie, rebels en tegendraads. De eerste helft van de jaren '90 was ik vooral bezig (naast wat gevestigde Britse namen als Pet Shop Boys, New Order, Depeche Mode en OMD) met Blur, Oasis, Pulp, James, Suede, Lightning Seeds, EMF en Jesus Jones waarvan de laatste 2 natuurlijk het dichts tegen het geluid van deze plaat staat al is hier de energiestand nog wel een tandje hoger richting party hardy.

Het is een typische early 90's plaat waarmee nog even flink afgerekend moest worden met de gladde jaren '80. Indie met hoofdletter I. Nummers als Billy's Smart Circus, Bloodsport for All en Falling on a Bruise (+ outro/edit) zijn mijn favoriet maar er zit sowieso geen zwakke nummer bij.

Gaan met die banaan, wham bam thank you ma'am!

Voor mij is dit toch wel Rea's minste album. Chris Rea levert altijd wel een bepaalde kwaliteit maar hier komt hij soms toch wel gevaarlijk dicht in de buurt van de ondergrens. Ook vind ik dat hij wel erg veel herhalingsoefeningen doet naar zijn rijke verleden.

Door de twee erg goede nummers vanuit het hart van het album (The Bones of Angels en Guitar Street) kom ik nog net op een heel klein voldoendetje uit. Die laatste heeft hij letterlijk vanuit het verleden herbouwd maar dat heeft hij dan weer zo goed gedaan dat ik daar wel een applausje voor over heb.

De andere ster gaat naar God Gave Me an Angel.

Toch een halfje erbij voor deze plaat van Chris Rea. Ik had dit album al gauw een jaar of 10 niet in de cd-speler gestopt en het was na een keer of drie draaien toch wel duidelijk dat mij waardering iets omhoog is gegaan. Niet dat er "ineens" een aantal briljante nummers tevoorschijn kwamen maar meer als geheel. Het is als geheel een fijne plaat met een goede vibe.

Zoals eerder geschreven staan hier geen hits op (wel drie geflopte singles...), ik denk zelf dat een nette korte 7 inch versie van Everytime I See You Smile met de nodige aandacht best wat had kunnen doen. Niet met dat lange instrumentale tussenstuk want dat werkt wel voor mij niet voor de radio. Over kort gesproken, het pareltje op dit album is toch wel Distant Summers. Met slechts twee minuut tien op de teller dus erg kort maar elke seconde is prachtig!

Mijn blauwe sterren zijn gegaan naar: 6, 10 en 12

Aardig album van Rea, geinig om te horen hoe hij stoeit met de dan populaire New Wave in bv het redelijk stevige Deep Water en het juist springerige Let It Loose (klinkt als een liedje van The Cars). De typische jaren 80 drums werken niet altijd even goed en je kan horen dat Chris ook wel eens naar het klaterende geluid van Phil Collins luisterde die dagen. In de uptempo tracks zoals Candles en de Top 40 hit I Can Hear Your Heartbeat werkt het dan weer prima.

Apart is dat hier een liedje met de titel Texas op staat en dat zou hij een aantal jaar later natuurlijk herhalen op het succesalbum Road to Hell. Uiteraard compleet andere nummers al zijn ze allebei wel erg sterk!

Het is niet het beste album in de discografie van Chris Rea maar door het toch wel ietwat afwijkende geluid heeft het zeker een meerwaarde.

Aardige plaat welke is uitgebracht onder de vleugels van Pet shop Boys. Spaghetti Records is ook een label welke Pet Shop Boys opgestart hebben in 1991. Hier verscheen behoudens eennaantal singles en dit album erg weinig op. Een plaat van Boy George en een single van Pet Shop Boys met de dames van Absolutely Fabulous en dat was het wel zo'n beetje.

Maar goed dit album dan... Cicero heet officieel David Cicero en is geboren in Amerika maar al snel verhuisde de familie naar Schotland. Dit is ook goed te horen aan het accent van Cicero, daar zit weinig Amerikaans meer bij zullen we maar zeggen. De eerste single was Heaven Must Have Sent You Back to Me maar die flopte, de tweede werd Love Is Everywhere en deze kreeg een extra Pet Shop Boys saus mee door middel van een remix versie door de heren. Dit zorgde voor extra aandacht en een nette 19de plek in de Britse charts.

Daarna verschenen nog twee singles (waaronder een remix vesie van Heaven Must Have Sent You Back to Me) maar die deden niet veel in de hitlijsten en bleven zo rond de helft van de top 100 steken. Hoewel hij onder contract bleef staan bij Spaghetti records maar bracht niets meer uit. Later heeft hij nog her en der een single opgenomen maar geen enkel succes meer geboekt. Wat hijn tegenwoordig doet is niet bekend.

Qua muziekstijl valt het onder dancepop, niet zo synthesizer gericht als Pet Shop Boys zelf, de clip van Love is Everwhere staat op youtube dus wellicht kan je er wat mee.

Ik ben waarschijnlijk de enige in Nederland die het album in huis heeft al moet ik eerlijk bekennen dat deze al een jaar of 20 de kast niet is uitgeweest. Wellicht moet ik dat weer eens doen. Zo uit mijn herinnering kom ik uit op een 3,25 en (voorlopig) rond ik deze af naar beneden.

ah Heer Friek heeft even voor mij een goed hoesje gevonden

In ieder geval is Circus custers vooral bekend van ietwat flauwe liedjes (ik noem: Verliefd, Louise, In De Zomer en Ik Hou Van Alles) terwijl de band eigenlijk net zo veel erg mooi Nederlandstalige luisterliedjes heeft. Eigenlijk het enige bekende nummer uit die hoek is Monica al heeft Kop In De Wind ook wel enige bekendheid maar de rangschikkers van deze cd zijn dat nummer jammerlijk vergeten.

Andere mooie liedjes zijn o.a. Jaloers, Ik hou van jou, Ik had een droom, m'n vader, Vissen en de beste in mijn ogen We doen niet alles samen.

Net zoals zo vaak bij soundtracks is het me veel te fragmentarisch. Sommige liederen lijken maar ergens te beginnen en ook weer zo maar ergens te stoppen. Opzich wel logisch want het is muziek voor film/tv en daar is de muziek ondergeschikt en zeker niet altijd van toepassing. Echter voor de muzikanten kan het wel een uitdaging zijn om er in ieder geval nog iets meer van te maken i.p.v. de gebruikte "scenes" op lp/cd te plaatsen. Geef het lied een goede kop en staart en het hele album zal er van opknappen. Nu geef ik deze plaat een 3 maar met de gedachte dat de basis opzich prima is maar dat de afwerking te wensen overlaat en dat is toch zonde.

Ik heb juist het idee dat deze cd vooral vooral de Duitse markt is, gezien de sticker die er op zit, deze daar gemaakt is, jij hem daar in de winkels zag liggen (en hier niet) en dat de uitgever/platenmaatschappij (blackbird) een Duits internetadres heeft. De site van Cock robin is dan weer wel in het Frans.

Maar goed de plaat dan, cd 1 is vrij suf. Het is allemaal behoorlijk rustig en het is een kabbelend geheel. Prima behang bij bezoek maar geen muziek om helemaal in op te gaan. Het nummer Grand (wat denk ik de single was gezien het feit dat er een radio edit op mijn versie staat) vind ik het beste nummer van de plaat. grappig is dat Pat Mastelotto achter het drumstel zit, ik denk niet dat dit zijn meest energiekste klusje is geweest.

Dan cd 2. Dan is een live cd! Ik kan zo 1,2,3 niet ontdekken uit welk jaar dit is en waar het is opgenomen. Het klinkt in ieder geval alsof ze in een enorme sporthal staan met een paar honderd bezoekers. Dat wil zeggen; Een beetje hol met wat echo zonder veel (zeg maar weinig) publiek te horen. De 3 grootste hits staan er naar verwachting op al mis ik dan wel weer El Norte, Just Around The Corner en Biggest Fool of All.

Een geweldige uitbundige danceplaat uit het brein van Arthur Baker. De plaat hangt van samples aan elkaar en dat bedoel ik positief.

Wel heel vreemd dat ik pas de 1ste stemmer ben . Je kan er toch moeilijk omheen dat Put the Needle to the Record geen klassieker is toch Poeha, herman en pureshores? En dan heb ik het nog niet eens over House Time is Anytime and Anytime is House Time of Hit Me with the Beat.

Zeer fijne live EP van onze vrolijke vrienden uit Nieuw Zeeland / Australië

Het spelplezier is zoals altijd erg hoog en de band heeft veel afwijkende arrangementen (zie ook de langere tracktijden) voor ons in petto. Zoals tijdens Sister Madly een stukje niet al te serieuze Smoke on the Water tussendoor. Het concert is semi-akoestisch en was destijds volgens mij enkel voor de Amerikaanse markt uitgebracht (Capitol).