De Hongaar Lesley Mandoki (enigszins bekend van de groep Dschinghis Khan) heeft een goed gevulde telefoonklapper met vooral mensen uit de jazzhoek en de rock/AOR kant. Deze mensen van naam (zie hoes voor de namen) heeft hij gebeld en deze plaat mee gemaakt. Nik Kershaw mocht als popexcuus ook nog aanschuiven.

Muzikaal is het ook uit die hoek. Jazz met rockinvloeden (dat laatste vooral qua zang) of AOR/rock met jazzinvloeden (dat 1ste vooral qua zang). Het album is een conceptalbum geworden in de traditie van jaren 70 progplaten dan met AOR en Jazz invloeden (...) en soms zelfs wat funkgeluiden.

Het klinkt allemaal wel aardig zonder dat het echt enorm goed wordt. Het klinkt wel enorm Amerikaans allemaal, een hoog Toto gehalte. Een 3,25 plaat, zoals eigenlijk ook veel Toto platen maar dit slechts terzijde want het is ook zeker geen Toto look a like gebeuren.

Een groot succes was dit volgens mij niet, ik kocht deze plaat redelijk snel (t zal 1998 zijn geweest) bij de Free voor -ik dacht- 5 gulden en er lagen destijds flinke stapels.

Warm lopen voor Almond is me ook regelmaitg overkomen. Zijn vijf solo albums tussen 1987 en 1991 zijn meer dan de moeite waard. Open all Night was leuk en Varieté anders maar zeker de moeitem waard. Minimaal een 3,5 om het maar eens op MuMe termen te gooien. Stranger Things vond ik dan weer iets minder maar dan nog een kleine voldoende.

Dan dit album, het klinkt allemaal wel lekker maar ook wat gemakkelijk. Een lichtvoetig popalbum? Ja wellicht wel, de grote gebaren zijn wat verdwenen en het "over de top" (geen verwijt) gedeelte ver weg. Natuurlijk zitten er nog wel wat theatrale stukken in (Life in My Own Way bv. maar die komt te kort) maar die zijn in de minderheid. Is dat erg? Op zich niet want Almond heeft door de jaren heen genoeg bewezen ook popnummers naar grote hoogte te kunnen brengen maar nu is het wat wisselvallig het duet When the Comet Comes vind ik echt te matig. Dat zelfde gevoel heb ik een beetje met Bad to Me (die tekst..) Ik mis eigenlijk gewoon wat dramatiek ofzo. Het titelnummer vind ik overiegns weer erg mooi, ook fraai met dat klassieke Finale er achteraan.

Over de stem van Almond kan ik kort zijn. Die is nog perfect en maakt daardoor het album altijd de moeite waard. De plaat klinkt ook erg mooi, goede productie en daarom kom ik op een magere 3,5. Niet slecht natuurlijk maar het kan beter.

Een belachelijk laag gemiddelde voor een zeer goede nederpopplaat. Wellicht waren de verwachtingen verkeerd. Marcel de Groot had gelijk een grote hit met vrolijke rockachtige "Mag ik naar je kijken?". Een leuk liedje maar niet het soort liedjes waar De Groot echt goed in is. Want dat zijn toch meeslepende luisterliedjes waar zelfs wat symfonische invloeden in verwerkt zijn (Floydiaanse sfeerpartijen).

De productie van deze plaat was in handen van Pa de Groot en Pim Koopman (o.a. Kayak en Diesel). De teksten kwamen behalve van Marcel de Groot zelf ook van andere grote Nederlandse tekstschrijvers zoals Bram Vermeulen en Lennart Nijgh. Het 2de gedeelte van de plaat is in mijn ogen de beste (vanaf nummer 6)

Het zou verboden moeten worden...

Ik wil als eerste even aangeven dat het me niet om de mens Borsato gaat. Sterker nog hij lijkt me op zich nog best een aardige man met wie het best uit te houden is in de kroeg. Waar gaat dit stuk dan over? Nou over de muzikant Borsato. Tenminste die persoon bestaat niet. Hoogstens de entertainer Borsato. De goede man schrijft geen teksten, schrijft geen muziek en kan geen instrument bespelen op wat luchtgitaar na als de ooit enigszins credible Rob Winter een solo inzet. Nee dat wordt allemaal gedaan door John Ewbank de verpersoonlijking van groot groter groots. Tenminste bijna allemaal, mainstream rappers Gers en Ali mochten hun eigen rijmelarij in elkaar draaien.

Nu is er weer een nieuwe plaat met bijna een nieuw geluid. Als je de hoes bekijkt zie je dat Borsato tegenwoordig (sinds een paar plaatjes) een nieuw logo heeft. Dat logo stoort mij enorm! Waar maak jij je druk om zal je denken... Maar goed het logo is een M met aan de poten van de M muzieknoten. Je moet wel lef hebben om zoiets op je cd te zetten terwijl je zelf geen noten kan lezen en waarschijnlijk zelfs niet eens weet of die M wel of niet een echte muzieknoot is. Zelfs Paul McCartney kwam niet op het idee om zijn achternaam te beginnen met een muzieknoten M. Eigenlijk is het nog niet eens zo slecht idee om die M schuin te printen zodat het een E lijkt, juist de E van Ewbank.

Maar goed, de cd dan... Blijkbaar heeft Borsato een grote telefoonklapper want het sterft van de gastmuzikanten. Naast de eerder genoemde Ali B en Gers ook Trijntje "555" Oosterhuis, Lisa Lois, Showtek en de onvermijdelijke Lange Frans. Daarnaast dacht Ewbank dat het erg leuk zou zijn om de eigen kinderen (Jada Borsato en Day Ewbank) in te gaan zetten. Hoe je uberhaubt op het idee komt is een raadsel en het voegt behoudens wat vals sentiment niks toe. De term "less is more" is ook uit het notitieblok van Ewbank verdwenen. Alles moet over de top, hier een rapper, daar een klein orkestje, flinke tempowisseling zus en een beetje trance zo. Het is een doel op zich geworden, niks in het belang van het liedje maar alles in het belang van een zo groots geluid. Zo'n geluid dat heerlijk kan galmen door een stadion heen. Waar is dat eerlijke liedje gebleven? Vroeger kwam er nog wel eens een recht toe recht aan rocker voorbij, het waren wel covers ( Je hoeft niet naar huis, Meeste Dromen en Ik leef niet meer voor jou) en je kan dan een discussie starten over de kwaliteit maar je wist wel gelijk waar je aan toe was.

Nu is dat geenszins het geval behalve dat je alles krijgt enkel weet je van te voren niet precies op welk moment. Uiteraard zijn er ook wat uitzonderingen zoals het liedje Woorden wat best een mooi liedje is met een kop en een staart. Maar voor de rest wordt weer de overtreffende trap van popmuziek genomen. Nu is er een groot publiek voor, dat weet ik, en kan ik zo maar overkomen als een zure oude man van nog geen veertig maar ik moest het toch maar even kwijt. Hopelijk stoot ik niemand voor het hoofd en wellicht doen de verantwoordelijke voor dit product er nog iets mee.

Alle opbrengsten zijn voor het goede doel, Teenage Cancer Trust om precies te zijn dus alleen daarvoor zou je het album wel kunnen kopen.

Sinds 1998 geeft Marillion de leden van de fanclub halverwege december een kerst cd, aangezien de band ook enigszins met zijn tijd is meegegaan is het sinds een aantal jaar ook regelmatig een dvd. Soms is het een concert (zoals nu in 2014 een 2cd met een heel concert opgenomen in de zomer van 2014 vanuit Chili) en soms is het echt een kerst cd met kerst liedjes (veelal covers), een kerstmessage en wat ander opvulsel.

Nu zijn dus al die kerstliedjes verzameld op deze cd. Dat is fijn want die losse cdtjes (behoudens de concerten) draai ik eigenlijk nooit. Om het voor de fanaat nog extra interessant te maken heeft de band een eigenlijk zeer aardige cover opgenomen van Happy Xmas (Lennon) en staan in de vorm van Caroll of the Bells en The Christmas Song ook twee liedjes die vorig jaar op de dvd stonden maar nu dus voor het eerst op cd.

Is het leuk? Ja zeker! Is het goed? Nou soms wel en soms niet.

Caroll of the Bells, Gabriel Message (ook wel eens gebruikt bij live concerten als intro voor Seasons End) en I Saw Three Ships zijn serieus goed, Little Saint Nick (nieuwe versie van Thunder Fly), Erin Marbles (een soort Dubliners/Pogues versie van Marbles) en Happy Xmas de moeite waard en de rest is wel aardig of puur voor de lol (Lonely This Christmas, Mud). Stop the Cavalry (Jona Lewie) is een redelijk serieuze cover maar wel veel minder dan het origineel.

Al met al een leuk kerstalbum voor een paar keer per jaar. Vind je het niks dan heb je in ieder geval het goede doel nog geholpen.

Een bijzonder stukje muziek, dit was de eerste release welke ik kocht van Marillion. Vigil was met zijn 15 jaar nog een jonge vogel en had enkel wat Marillion en Fish muziekjes op een bandje. Ik kocht wel de limited editie (in een kartonnen doosje met uitklappostertje), dat zat er blijkbaar al vroeg in.

De marillionloze cd-collectie daar kwam met deze cd-single dus een einde aan of liever gezegd er werd een begin gemaakt van een immense collectie. De band liet hier een commercieel rockgeluid horen. Het nummer vond zijn oorsprong bij de band How we Live, de band waar Hogarth in zat voordat hij bij Marillion terecht kwam. De U2 kaart werd redelijk opvallend getrokken. Een flashy early 90s videoclip werd ingezet en de mannen scoorden er een behoorlijke hit mee in Nederland met een nette 14de plek in de Top 40.

De B kant How Can it Hurt is een redelijke recht toe recht aan rocker. Een beetje een zompig jaren 70 hardrock geluid, zeker niet de beste B kant die de band heeft gemaakt. De derde track was de beste van het stel. Het nummer welke later ook op het Holidays in Eden album stond is een mooi meeslepende track met dito gitaarsolo.

Zo te zien staat de officiële videoclip niet meer op youtube dus dan maar het optreden bij Countdown en Top of the Pops.

Cover my Eyes bij Countdown

Cover my Eyes bij Top of the Pops

Vandaag weer eens de tijd gehad om de 68 minuten goed in me op te nemen.

Het is voor mij sinds de release van Afraid of Sunlight dat een Marillion album me zo in de greep heeft. Het is een bijzonder spannende plaat die de dingen niet altijd gelijk prijs geeft. Een briljante productie met nummers die beklijven, ontroeren, onderhuidse spanning veroorzaken en laten horen dat ze het nog kunnen. Niet een los nummer (Gaza) maar een heel album als 1 geheel. Het is haast jammer dat het geen 5 nummers zijn maar dat ook zeg maar de subtracks genummerd zijn want is gewoon 1 geheel. Meer coherent dan het laatste breed gedragen album Marbles. The New Kings is het beste nummer sinds The Invisible Man. White Paper wordt niet heel genoemd hIer maar voor mij een bijna zeldzaam hoogtepunt. Het toetsenwerk in El Dorado (the Gold) is een beetje in de stijl van Richard Wright.

Ik kan niet anders concluderen dat het een meesterwerk is en dat er een nieuwe norm is gezet.

Een live weergave van de Rock night van het Marillion weekend 2005 in Engeland. Het is de tegenhanger van Mirrors ( Marillion - Mirrors (2006) ), daar komen de melancholische liedjes voorbij en hier de rockers. Die kant is niet mijn meest favoriete van de band. Vandaar ook gemengde gevoelens bij dit album. Allereerst het geluid is erg goed, de setlist verrassend en de band in vorm. Dus wat dat betreft geen problemen.

Qua setlist is het erg wisselend. Nogmaals de rockkant is niet mijn meest favoriete kant van de band maar daar binnen zitten toch ook wel de nodige parels. De set trapt af met Separated Out, verre van een favoriet maar deze energieke live versie is goed te doen. Dan volgt gelijk een hoogtepunt van het concert. Under the Sun klinkt waanzinnig net zoals het later,en net zo goed klinkende, voorbij komende Answering Machine een rocker met een twist. Dat staat toch flink in contrast met bv het bijna lullige Deserve en het bij vlagen irriterende If My Heart Were a Ball.

Het afsluitende trio is dan wel weer een leuke. Uiteraard is van de eerste, gezien het thema, de Big Beat versie ingezet en zijn de andere twee dampende meebrul klassiekers uit de Fish periode.

Man man wat een opname, mocht je nog een live opname willen vanuit de Hogarth periode dan moet je echt deze hebben. Wat een belachelijk hoge kwaliteit. Niet enkel omdat band op topniveau bezig is maar ook omdat de geluidskwaliteit van een enorm hoog niveau is. Zo helder, zo goed. Nu heb ik wel een paar meter aan live materiaal van Marillion in de kast staan maar dit zou zo maar wel eens de beste kunnen zijn.

De setlist is natuurlijk ook om van te smullen, het concert trapt af met de beste Marillion live opener die je kan verzinnen. Daarna The Other Half welke live zoveel beter tot zijn recht komt in vergelijk met de studio versie. De fantastische basloopjes op You're Gone ja dan neem je Most Toys wel voor lief... En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Een vijf dus

Gaza heeft een muzikaal gezien grillig intro. Afstandelijk en vol spanning. Eigenlijk is het hele nummer grillig, hoekige overgangen ipv een soepel lopende epic. Natuurlijk is het onderwerp ook niet iets waar je even soepel en makkelijk doorheen loopt dus wat dat betreft past het er wel bij. Of dat ook zo de bedoeling was vraag ik me af.

Maar goed wel een prachtig stuk muziek van een verder prima album. Power is sterk en krachtig, het titelnummer vooral live een aanwinst voor de setlist, Montreal misschien niet een verrassende maar wel fraai liedje en de afsluiter een mooi gedragen stuk waarin de band zijn spirituele kant laat zien met een hoopvolle boodschap.

De tracks daar tussen in zijn toch vooral tussendoortjes heb ik het idee maar goed de hoofdmaaltijd is dik in orde en daar gaat het om

Deel 2!

Het eerste deel bevat de Fish jaren en dit de begin jaren van Hogarth. Of er een deel zal verschijnen vraag ik me af aangezien de EMI jaren (behoudens her en der wat distributie deals) voorbij waren.

De box bestaat uit 8 schijfjes waarbij dus hele concerten op 2 verschillende schijfjes staan, wat qua tijd natuurlijk ook niet anders kon. De laatste schijf is verreweg het kortst met 4 tracks en een speelduur van iets boven de 10 minuten. Wel een heel leuk schijfje overigens met akoestische radio opnames.

Wat opvalt is dat je zou verwachten de geluidskwaliteit van deze box beter zou moeten zijn dan de eersteling. Helaas is dat niet zo. De 1ste twee schijfjes zijn zelfs matig te noemen. Een erg bedompt geluid. Het Poolse concert is het beste wat in deze box zit. Jammer is enkel dat ze het concert chronologisch brengen. Opzich erg logisch maar nu zit je halverwege Brave opeens met een disc wissel en dat is toch ook maar zozo.

Het boxje zelf ziet er prima uit met een redelijk karig boekje waar dan wel weer allerlei foto's zitten welke niet eerder gebruikt zijn door de band. De bio zal voor de meeste wel bekend zijn al komen er her en der wat onbekendere feitjes voorbij.

Al met al een leuke box met prima muziek waar soms het geluid het ietwat laat afweten zonder echt heel irritant te worden.

Qua geluidskwaliteit een zeer goede live opname en het wordt ook met veel passie en kwaliteit gebracht. Als het om Marillion gaat zit ik dan snel op een 4,5* of zelfs een 5* maar daar kom ik nu niet aan omdat de setlist me niet helemaal mee valt.

Nummers als Born to Run, Pour My Love, Afraid of Sunrise, Map of the World en A Voice from the Past behoren allemaal niet tot mijn Marillion Top 100. Al moet ik wel zeggen dat van die laatste een wel erg fraaie versie wordt gebracht en A Few Words for the Dead behoort dan ook nog niet tot mijn favo Marillion-epics. Ook zijn de zogenaamde rustpunten te veel aanwezig.

Daar staat natuurlijk wel wat tegenover zoals een bloedmooie versies van Somewhere Else en Genie, een bass en vocal only versie van Bell in the Sea (maar ik prefereer de normale versie), een zeer zeldzame live versie van She's Older Than Me en Living with the Big Lie stelt ook nooit teleur.

Een zeer nette 4* is ook gewoon niet verkeerd natuurlijk

"Eindelijk" toch maar de remaster aangeschaft. Hij lag bij de Media Markt in Alexandrium voor maar 6,99 dus toch maar meegenomen. Dat de muziek ergens tussen fantastisch en geniaal in hing wist ik natuurlijk al maar de donkere laag stof welke op de muziek lag bij de 1ste cd-versie deed mij toch maar weinig naar deze cd grijpen. Maarrr dat is nu veranderd! De stof is er af geblazen en daadoor vele malen meer genietbaar dan bij de vorige versie. Heerlijke frisse liveplaat (helaas wel van meerdere concerten) welke veel vaker de cd-speler zal bereiken.

Door deze verandering "moet" ik ook mijn cijfer herzien en ophogen van een 3,5 naar een 4,5

Het is natuurlijk wat wrang (of raar...) dat een na 1 album ontslagen drummer op stap gaat met de klassieker om daar geld mee te verdienen. Als Fish dat nou doet of Rothery dan is dat op zich geen probleem maar Pointer die er uit moest omdat hij niet goed genoeg was is toch wel erg vreemd. De concerttour kwam ook een aantal keer in Nederland en die heb ik uit principe niet bezocht.

Voor zover ik begreep waren de concerten wel succesvol, veel publiek die kreeg waar ze voor kwamen namelijk een trip door Memorylane die de oorspronkelijke band niet meer zal geven. Onder de leden van de Mick Pointer Band zitten ook wat legendarische neoproggers. Op gitaar is Nick Barrett (Pendragon) te vinden en de bas hangt om de nek van Ian Salmon (Arena). De niet onbelangrijke taak van toetsenist ligt in handen van Mike Varty (Shadowland & Credo) en als laatste komen we bij de man die de moeilijkste taak heeft namelijk Fish vervangen. Brian Cummins is zijn naam en zijn grootste verdienste is zanger in de behoorlijk bekende Genesis tributeband Carpet Crawlers.

Onder het motto een verzameling moet compleet krijgen heb ik de dubbel cd toch maar gekocht (zo duur was hij niet) en ik heb alle vooroordelen over boord gesmeten en met open vizier gaan luisteren. En dan, blijkt toch wel dat het fantastisch klinkt. De zanger is erg goed, de cd stond op in een winkel en een aantal klanten dacht gewoon echt dat het fish was, en ook muzikaal is het flink genieten. Mick Pointer is ook hier de zwakste schakel maar ik moet bekennen dat zijn drumgeluid goed is en hij verder degelijk werk aflevert.

Het werk is redelijk natuurgetrouw gebracht en ik denk dat iedere Marillio dit wel zou kunnen waarderen zeker als er hier of daar wat vooroordelen/principes over boord worden gemikt.

Weer eens een album van Mike van Genesis en zijn Mechanicjes. Het is een vrij onopvallend album geworden en dat is jammer. Mike weet hoe hij goed klinkende melodieuze popmuziek kan maken zo bewees hij al vele malen met zijn band. Nu ondersteund door o.a Andrew Roachford (u weet wel van die band genoemd naar zijn achternaam die verantwoordelijk was voor 1 van de sterkste 80's hits) op zang en toetsen.

Het begin is erg hoopvol. Het titelnummer is een fraaie powerpopballad met gospelkoor om de boel op te fleuren. Het 2de nummer Are You Ready is een lekkere rocker zoals ik ze graag hoor. Helaas is daarna de koek wel een beetje op en komen er nog 10 vrij nietszeggende popliedjes voorbij. Het klinkt niet slecht maar ook nergens spannend of inventief.

Een dubbel album nog wel, tja alle singles van Mike en co. bij elkaar. Wie zit er op te wachten vraag ik me af. Heel wat jaren geleden is er een enkele best of verschenen en dat is wat mij betreft voldoende voor diegene die voor wat herkenbaars gaan. De eerste 6 a 7 tracks zullen bij de meeste mensen nog wel (enigszins) bekend zijn maar verder... Op zich ook niet helemaal terecht want het laatste album is bijzonder goed.

Als je zo veel wilt hebben kan je beter voor de losse albums gaan die vaak voor een habbekrats te koop zijn. Verder staan er ook wat b kanten op de 2de cd dat zou dan de fan moeten overhalen tot aankoop. Of je moet zo gek zijn van Word of Mouth dat je perse de East West Mix in huis moet hebben

Gele sterren zijn voor: 1,2, 5, 6, 10, 17 en 18

Ik heb stiekem even gekeken bij de stemmen van Pparos en ik zag dat dit de 2de stem was bij een Oldfield album, de andere was voor een remix album dus of hij dan het Oldfield geluid wel echt kent weet ik niet. Dit is natuurlijk wel een aanname dus ik kan het mis hebben en moeten er nog vele stemmen vergeven worden.

Maar goed mijn bevindingen:

De box bestaat uit drie cd's. Als eerste het standaard album, de 2de schijf is een instrumentale variant van het album en op de derde staat een (gedeeltelijke demo) versie van het album waarop Oldfield alles zelf doet dus ook de zang. Op de derde schijf staat na het album ook nog een viertal remixes/andere versies van nummers op het album.

De box is qua omvang zo ongeveer net zo groot als een dvd, qua dikte is deze wel een stuk dikker dan een dvd. In de box zit een echtheidscertificaat, een vijftal fotokaarten en een boekje specifiek voor de 3 cd box.

Dan de muziek, het goede nieuws is dat het al enigszins bekende Sailing het slechtste nummer van de plaat is. Het was al wel bekend dat het een popalbum zou worden in de stijl van de popkanten van Five Miles Out en Crisis. Dit klopt ook wel, op een enkel moment na geen dance invloeden maar gewoon een eerlijk poprock album met de nodige folk invloeden. Het klopt wel dat er geen lange solo's in zitten maar het Oldfield gitaar geluid is zo uniek en zo herkenbaar dat je dit direct zult herkennen.

De zanger Luke Spiller doet zeker zijn best en is geen slechte zanger, het had van mij nog wel iets "vetter" gemogen. Muzikaal is het niet direct een ultiem album. Veel herkenbaar materiaal en muzikaal weinig spannend. Tekstueel is het niet heel diepgaand maar dat komt bij Oldfield ook niet al te vaak voor. Dus een matig album? Nou dat valt wel mee, het klinkt soms wat dun maar wel vertrouwd Oldfield. Verwacht geen Amarok, Ommadawn of ander meesterwerk maar gewoon een lekker in het gehoor liggend album.

Wat ben je toch altijd hard voor je helden als ze zich niet houden aan jouw criteria van album tracks, 7" inch versies en bepaalde keuzes.

Deze cd had ik al wel becijferd maar ik had hem nog niet in huis. Sinds afgelopen week wel. De Media Markt vroeg er 4,99 voor en dat wilde ik met alle liefde betalen. Zoals te zien laat dit overzicht twee kanten van Oldfield horen. Als ik de hoes bekijk is dat blijkbaar een zwarte en een roze kant. De langere uitgesponnen veelal instrumentale kant op de ene cd en de korte veelal gezongen nummers die veelal als single zijn uitgebracht op de andere. Cd1 staat voor de progressieve kant van de goede man. De nummers lopen vrijwel allemaal in elkaar over en dat maakt dit album tot een mooie lange trip. In sommige gevallen zijn er iets andere arrangementen dan het origineel. Dit bijvoorbeeld in het bloedmooie Ascension. Voor mij 1 van Oldfield's mooiste stukken en vaak goed voor een portie ontroering. Ondanks/dankzij de subtiele veranderingen kan deze versie ook mijn goedkeuring wegdragen ondanks dat het origineel beter blijft. Maar goed dat is mijn favoriete liedje van mijn (samen met Hergest Ridge) favoriete Oldfield album waarvan ik weet dat Songs een van mijn meest gedraaide albums ooit is. Als afsluiter nog het prachtige The Tempest, dus ik ben tevreden.

De 2de cd staat tot en met Tattoo vol met singles (sommige hits, dan kom je er toch weer achter dat Heavens Open een steen goede single was maar helaas geen hit) en daarna komt er wat door Oldfield gemaakte willekeurige keuzes. Een behoorlijk aantal komen van The Millennium Bell. Een album dat (ik citeer Oldfield) "a critical and commercial failure" bleek te zijn maar waar Oldfield goede herinneringen aan heeft. Mede ook door het bijbehorende concert wat gegeven is door hem in Berlijn op 31 december 1999 in Berlijn voor 200000 mensen. Aangezien Oldfield het album meer gunde en vind dat er wisselend maar ook erg sterk werk op staat was dit voor hem een mooie manier om dit aan de mensheid te laten horen.

Het bijbehorende boekje heeft meerwaarde voor mij. Elk nummer wordt door Oldfield besproken (vaak als album geheel) en daarin staat de nodige info welke ik nog wist. Zo heeft deze verzamelaar van Oldfield (m'n 6de denk ik) weer wat toe te voegen.

Geschreven en geproduceerd door Mike die zelf zingt, gitaar speelt, de bas betast en zelfs nog wat synth heeft aangeraakt. Met recht een solo album van die lange van Genesis.

Verder heeft hij wat bekende ingeschakeld in de vorm van o.a. Daryl Steurmer, Stewart Copeland en Pete Robinson (een aantal jaar toetsenist van Brand X). Het is een interessant album, ik las ergens radio vriendelijke liedjes maar dat valt wel mee. Dit draaien ze niet op de radio. Nee geen gemakkelijke grap wegens de kwaliteit maar een observatie.

Het is symfolight maar wel veelal uptempo. Zijn schorre stem (met een rauw randje) is niet echt mooi. Wel apart en zeker als je hem als keurige Engelsman wel eens heb horen praten. Het is zeker geen heel goede plaat maar ik ben toch wel blij dat ik 'm op LP in mijn collectie heb.

Halfway There is het enige echte prijsnummer en Arrested zo'n beetje het slechtste nummer ooit door een Genesis-lid op plaat gezet.

Soms heb je van die platen die je toch maandelijks triggeren om uit te kast te trekken, dit is er zo een. Elke ontdek je ook weer allerlei nieuwe dingen. Het is echt een prachtig avontuur om elke keer alle "kleuren" nummers door te nemen. Prachtig gitaarspel van meestergitarist John McLaughin. Het is zeker geen zoveelste jazzplaat daarvoor wordt er teveel in andere genre's gedoken. Avantgarde, instrumental artjazz, beetje proggy soms en dan weer richting new wave nadat je eerst een kakofonie aan drums, percussie en blazers heb gehad.

Een erg bijzondere luisterervaring keer op keer en met slechts 18 stemmen erg onderschat.

Call me anything, except what I am

Ik loop bij Moz eigenlijk altijd een album achter, dan kan ik mooi als er weer een nieuw album aankomt de vorige voor midprice aanschaffen. Zo ook deze, 6.99 lijkt mij een nette prijs voor dit prima album.

Mijn favorieten zijn Home Is a Question Mark en
I Bury the Living waarbij ik de laatste erg vind passen bij mijn favo Moz album Southpaw. Ik kan begrijpen dat de jangle liefhebbers dit wat te zwaar op de maag vinden liggen. Helaas zit tussen deze twee topstukken op het album precies dan weer het volgens mij minste nummer van het album in de vorm van Spent the Day in Bed (wel een actuele titel deze periode). Maar ja, ik kan ook weer niet alles hebben. Het nummer heeft hier de meeste stemmen dus ik blijf altijd toch een aparte Moz fan. Voor All the Young People Must Fall in Love loop ik overigens ook niet echt warm.

De nieuwsgierigheid was inmiddels zo hoog dat ik toch maar snel achter dit album aan ben gegaan. Ik weet niet of het aan het verwachtingspatroon ligt maar hij viel toch wat tegen. Nu moet je dat zeker niet te zwaar opnemen want het is zeker geen slecht album. Eigenlijk een best lekker album maar voor mij toch ietsje minder dan de begin jaren '90 albums. I Get the Feeling is dan wel weer top! Het beste nummer wat ik ken van de band. Daar klopt echt alles aan. Ook Undertow is geweldig, ik heb dan weer minder met het gefreak (kijk mama zonder handjes) zoals in Around the World maar goed je kan niet alles hebben. Ik beoordeel het album met een 3,25 en rond het naar boven af alleen al voor I Get the Feeling.