Qua titel en hoes zou je verwachten dat het een 40th anni is van het debuutalbum van deze band maar het blijkt een 40 anni feestje te zijn van de band op zich. Dus wederom een verzamel cd waar de band er al wat van heeft. Gelukkig is hier behoudens de twee bekendste hits wel gekozen voor wat onbekender werk en wat betreft de laatste 5 nummers voor nooit eerder uitgebrachte versies.

Geinige verzamelaar voor "weinig". De twee bekendste nummers zijn de opener en afsluiter op dit album. De laatste is dan weer de klassieker van deze band met 2 gezichten. Aan de ene kant meer de rock/bluesnummers die vaak zelfs gaan richting bands als CCR en de meer AOR gerichte zoals de grote hit You Aint Seen. De band probeerde later nog vaker hits te scoren met nummers die soms verdacht veel leken op You Ain't Seen maar dat lukte helaas niet meer. Nu heeft de band wel ruimer gesorteerde verzamel cd's als deze maar als instap (eventueel gelijk als uitstap) heeft het zijn waarde.

De beste nummers zijn Takin' Care en Four Wheel Drive

Zeer geinige dubbel cd. Artiesten van nu (en wat ouder) doen hun favorieten coveren vanuit de mooie jaren tachtig. Allemaal opgenomen voor een BBC2 radio show live in de studio. Dat wil zeggen over het algemeen akoestisch, soms alleen en soms met band.

De arrangementen zijn over het algemeen dus ook heel anders, de jaren 80 drums en synths zijn weg dus dan hou je ineens kale versies over waarvan het vaak toch een verrassing is dat die liedjes ook zonder de volle jaren '80 productie overeind blijven. Uiteraard zijn hier ook weer uitzonderingen op want Manic Street Preachers gaat juist vol elektrisch met een fijne energieke versie van Feels Like Heaven.

Er zitten een paar positieve verrassingen bij zoals een zeer gedreven versie van Another Day in Paradise van Ronan Keating, Ella Henderson brengt een hemeltergend mooie versie van Kate Bush klassieker This Woman's Work, Will Young die wat suf begint met How Will I Know van Whitney maar dit eindigt als een heerlijke gospel versie en Jamie Woon brengt met minimale begeleiding een mooie versie van het normaal volgepompte Sledgehammer.

Uiteraard staat er ook wat minder aansprekend werk (slecht werk sowieso niet) op, Elbow frontman
Guy Garvey komt wel met een heel suffe versie van Let's Dance al zal de liefhebber opmerken dat het een hele mooie klein gemaakte versie is. Rae Morris gaat net iets te veel met uit uitkleden van Sweet Dreams (Are Made of This) en ook Tom Odell's cover van Bruce is niet alles maar ja je kan nu eenmaal niet alles hebben.

Dan heb ik het enkel nog maar over de eerste cd 1... En dan nog lang niet alles op die cd want All Saints is ook geweldig

Leuke initiatief!

Erg sterke live registratie die vreemd genoeg wat wijfelend van start gaat. Dat ligt niet zo zeer aan Stormfront zelf maar meer aan de positie in de setlist. Bij Allentown gaat het wel direct los met gelijk daarna Angry Young Man als vroeg hoogtepunt. De hoogtepunten komen daarna snel achter elkaar. Van het vlammende I Go To Extremes, het epische New York State of Mind, het ontroerende bottle of white / bottle of red Scenes from an Italian Restaurant en het wat opgerekte en groot persoonlijk favoriet Pressure en dan heb ik het alleen nog maar over CD1!

Daarna gaat het verder met zoals Poeha al schreef erg veel aandacht voor de rockers en de helicopter vanuit Saigon komt keihard de woonkamer ingevlogen om daarna een prachtig bevlogen versie te brengen met alle credits voor de drummer van dienst.

Billy klinkt groots, goed bij stem en energiek. De band is enorm op dreef en het geluid is goed al is er wel heel soms even een piep te horen zoals je dat ook wel eens hoort bij een "live" live concert als de mic niet goed staat afgesteld. Het heeft ook wel weer zijn charme dat ze dat er niet uitgefilterd hebben. Het is ook maar iets van drie keer in totaal op die paar uur dus het valt zeker te overzien.

Wisselvallig album van Joel, het lijkt een soort tussenalbum tussen twee enorm commerciele klappers. This Is the Time is een zeer sterke single waarvan het jammer is dat dit geen enorme hit werd, het huppelende A Matter of Trust is wel lekker (vooral live), het ietwat funky Modern Woman wel aardig maar ook niet veel meer dan dat en het jazzy Baby Grand met Ray Charles als albumvuller wel oke maar het niveau gaat er niet echt van omhoog.

De vier door mij opgesomde liedjes volgen elkaar op bij dit album. Misschien is dat wel gelijk het probleem. Van alles wat maar bij elkaar is het los zand. Er is geen synergie/coherentie tussen de tracks. Dat is bij opvolger Storm Front veel meer het geval al moet ik er eerlijkheidshalve ook bij vermelden dat het kwalitatieve gemiddelde gewoon hoger ligt.

De hitsingles behoren vreemd genoeg tot de minste nummers van de plaat. Vaak is dat Blondie precies andersom en soms valt het allemaal op zijn plaats (Parallel Lines). Tide is High vind ik zelfs een van haar allerslechtste liedjes behoren. Rapture is dan al weer een stuk beter te verteren maar echt genieten is het ook niet.

Het punkgeluid is inderdaad verdwenen en de hits zijn niet zoals ze wezen moeten maar toch blijft er genoeg te genieten over. Neem het enkel al het openingsduo. LucM noemt het progrock en dat gaat wellicht iets te ver maar het instrumentale Europe is sfeervol, dreigend en muzikaal flink verantwoord. Ik snap dat de lichting veiligheidsspelden even moesten slikken. Het daaropvolgende Live it Up is al wat bozer en zal wellicht beter in de smaak vallen. Deb zingt weer heerlijk nonchalant zoals enkel zij dat kan. Muzikaal wat steviger en meer vuur zoals we ze "vroeger" ook van haar hoorden.

Het volgende duo is even afzien. Een soort jaren 50 pastische in de vorm van Here's Looking at You en daarna de zonnige hit die uiteraard wel gezellig en extreem zomers klinkt maar verder dan een niemendalletje komt het toch echt niet.

Als we toch in duo's bezig zijn gaan we nog even door met het volgende trio... Of te wel het hart van de plaat. Angels on the Balcony is de eerste van die drie. Ook gelijk 1 van de beste nummers van de plaat. Een onbegrijpelijk intro om daarna over te gaan in een zeer fraaie gedragen popsong. Geen hoekjes, rafeltjes of andere puntigheden maar gewoon een zeer goed in elkaar zittend popnummer met een twist, dat natuurlijk wel. Mooi zwevend toetsenwerk en fraai percussie/drumwerk maken het af. Dan Go Through It. Niet slecht en niet goed. Opvallend blazerswerk en verder een vooral niets zo veel aan de hand nummer. Dan Rapture... Ow nee Do the Dark. Qua intro bijna een kopie van Rapture, een iets exotischer karakter maar verder weinig verschil. Lekkere koortjes en fijne zanglijnen. Eigenlijk wel een lekker nummer.

Dan echt Rapture met een echte (te lange) rap natuurlijk want anders kan je het net zo goed anders noemen. Funky bassen, slaggitaartje en ook een blazertje hier en daar. Het hele hoge stemgeluid van Blondie klinkt niet zo mooi en dat is jammer.

Dan nog een kwartet liedjes wat de plaat vol maakt. Te beginnen met Faces, weer een nummer wat zich terugtrekt in de muziekhistorie. Een jazzy inslag met bevlogen zang van Blondie. Een stuk sterker dan Here's Looking at You maar is dit de Blondie zoals we die willen horen? Nee dat denk ik ook niet en misschien wel daarom schiet T-Birds gelijk uit de startblokken. Het tempo gaat wat omhoog en het geluid wordt wat breder en voller. Een beetje stadionrock. We komen bijna aan het eind met Walk Like Me. De drums zijn gelijk al goed, dit gaat weer een beetje ouderwets punkgerelateerde Blondie muziek worden. Een vinnig gitaartje hier en daar en een killerrefrein plus bijbehorende He He He en ja hoor we zijn er weer. Het nummer past niet echt bij de rest van de plaat maar ach wat maakt het uit. De afsluiter is Follow Me, een dromerig liedje waarop je ook nog de zee hoort ruizen. Een beetje musicalachtig en een aparte albumafsluiter maar bij dit toch wat aparte album werkt het prima.

Al met al een wisselende plaat waar de uiteindelijke waardering toch nog behoorlijk positief uitvalt. Het zal er ook mee te maken hebben dat mijn versie nog even doorgaat en dat je na het album ineens een fantastische lange versie van Call Me voor de kiezen krijgt!

Iedereen met een klein beetje verstand van muziek zal B&B wel kennen van hun schrijf en productiewerk voor andere. Vooral zo rond mid jaren 80 hadden ze enkele wereldhits met o.a Samantha Fox, Status Quo en Falco. Van de laatste was Rock me Amadeus denk ik het succesvolst met een nummer 1 positie in Amerika en Engeland.

Als je het echt over hun eigen muzikantencarriere hebt dan zijn ze misschien wel vergeten terwijl ze toen best ook internationaal aansloegen. Het is een zeer fraai overzicht dat idd ergens in de jaren 80 stopt terwijl ze daarna juist weer wat symfolight achtige hitjes gingen scoren met The Wall Came Tumbling Down en Emma my Dear (met als zanger Colin Blunstone). Jammer dat die missen maar ja de dubbel cd zit helemaal vol dus de ruimte was ook op en aan de andere kant die nummers had ik al op cd.

Iedereen kent ze bij naam en de 80's klappers waar ze de productie voor deden zijn ook al wel bij iedere muziekkenner bekend maar het eigen materiaal blijft een ondergeschoven kindje. Zeker het materiaal na de jaren 70 zoals dus ook dit album uit 1991.

Toch niet helemaal terecht want over het algemeen zijn het toch best aardige albums. Veelal perfect geproduceerd (logischerwijs) maar de tijd was misschien niet even goed. De sound is vaak een beetje symfopop achtig maar ja eind jaren 80 en begin jaren 90 was dat niet echt hip om dat uit te brengen. De succesjaren van bv Alan Parsons en 10cc lag al een tijdje achter ons dus werd dit album (maar ook omliggende albums Artpop en Darwin) geen succes.

Op dit album geen rits gastmuzikanten en zelfs de zang deden ze zelf.

Overkill ligt soms op de loer. Schrijft brt en ik begrijp voor de volle 100% waarom dat geschreven is maar ik heb er zelf toch geen enkel moment last van, sterker nog ik geniet er met volle teugen van. Het is op gezette tijden erg zwaar aangezet en als ze de country powervrouw gaat uithangen komt de naam van Adele vaak bij me boven en ook dat hoeft niet altijd een aanbeveling te zijn maar nogmaals mij doet het veel.

Ik kom ook de naam van Ilse Delange tegen, drie keer zelfs maar dat begrijp ik dan weer niet. Natuurlijk de country maar dat is wat mij betreft wat te makkelijk. Geef mij 1 liedje waar Ilse zo kan klinken en ik ben al dik tevreden

Tja dat was even schrikken toen ik voor het eerst deze plaat luisterde. Je gaat toch vergelijken met het prima "Bush" album. Daar lijkt dit album in de verste berte niet op. Allemaal relatief korte nummers met kop en staart, nee dat had ik niet verwacht. Licht teleurgesteld maar toch wel aangetrokken tot hetgeen wat nu te horen was ging ik de plaat toch vaker draaien en langzaam maar zeer zeker kwam het omslagpunt. En nu? Nu denk ik het dat een fantastisch album is en voor zover te vergelijken wellicht wel beter dat de 1ste van dit beroemde duo.

Erg moeilijk aan te geven welke nummers er bovenuit springen, de ene keer is het Poor Boy welke de beste indruk maakt en de andere keer weer Home. Laat ik het er op houden dat cd 11 nummers als geheel een zeer goede indruk achter laat.

Ik doe eens gek en gooi er een 4,5 tegen aan!

aardig nieuw album van de Queen gitarist met nachtegaaltje Kerry Ellis. De helft nieuw geschreven nummers en de nodige covers waarvan de bekendste Parisienne Walkways (Gary Moore en Phil lynott) en het doodgecoverde Can't Help Falling in Love zal zijn. Story of a Heart is een Ulvaeus/Andersson compositie (Bjorn & Benny, u kent ze wel...) die van dit verzamel af komt; Benny Andersson Band - Story of a Heart (2009) . Het is overigens origineel een Zweedstalig liedje (Sommaren du fick).

Het is een aardig album waar May zijn gitaren minimaal laat gieren. Af en toe mag hij het gaspedaal even indrukken zoals bij het we schrijven een jaren 90 rockchick liedje Roll with You en It's Gonna Be All Right. May speelt overigens op de helft van dit album ook de bas en hij mag af en toe de 2de stem of een koortje meedoen dus verwacht qua vocalen niet te veel van de grijze krullenbol.

vorige week de 2 disc remaster meegenomen bij de Media Markt (te Rotterdam Alexandrium) voor het relatief lage bedrag van 8,99. Het gewone album had ik al (ik gok zo'n 25 jaar) dus wat krijg ik daar dan nu voor terug?

Ten eerste moet ik even melden dat toen wij bij ons thuis twee cd-spelers kregen er heel snel Bryan Adams in terecht kwam. Mijn oudere broer was groot fan en Into the Fire, Live! Live! Live! en dus ook Reckless kwamen zeer snel in huis en bij gebrek aan een grote verzameling maakt deze albums dus best veel draaibeurten. Redelijk snel kwam daar ook Cuts Like a Knife nog bij en zelfs You Want It, You Got It al was die plaat niet zo'n succes. Toen ik zelf een paar jaar later ook een eigen cd-speler kreeg/kocht (daar was ik toen toch wel erg blij mee) kocht ik Reckless zelf ook weer. De immer sympathieke rocker maakte in de loop van de jaren '90 een potje van zijn muzikale carriere en verdreef daarmee ook zijn oudere albums steeds verder van de afspeel apparatuur.

Dit blijkt toch niet helemaal terecht want de succesvolle jaren '80 platen zijn toch eigenlijk wel steengoed. Into the Fire als beste, Live! Live! Live! als ultiem live document en Reckless als fris hitalbum.

Maar goed wat heeft de zogenaamde 30th anniversary editie te bieden. Het album heeft natuurlijk erg veel singles en dus blijkbaar erg veel b kantjes. Zeven niet eerder op cd uitgebrachte liedjes zijn achter het album geplakt. Er vallen twee dingen op. Ten eerste past dit materiaal goed bij het standaard albummateriaal en ten tweede is de productie bij de extra nummers over het algemeen minder AOR en meer rock. Het is kaler en rauwer en wellicht dus ook puurder. Sommige nummers gaan toch wel richting hardrock. Nou het voorgerecht is in ieder geval al de moeite waard.

Dan de 2de cd en voor mij hoofdmaaltijd. Dat is een live concert zoals die in april 1985 uitgezonden is op de BBC radio. Of te wel prima (ik zeg niet super) kwaliteit met een prima setlist vooral afkomstig van Cuts Like a Knife en uiteraard Reckless. Zoals altijd spat bij Adams een enorme drive en energie van het podium en mede daarom een heerlijke live trip. Dus ook daarmee ben ik zeer in mijn nopjes.

Verder is als toetje het boekje flink opgewaardeerd met mooie foto's en uitgebreide (eerlijke) beschrijvingen over hoe het er bij opname van het album en bijhorende toer (wat een flinke uitputtingsslag bleek) aan toe ging.

De Conclusie is toch wel dat ik erg blij mee ben en dat One Night Love Affair een waanzinnige albumopener is