P+C 2016 Eefjes Platenmaatschappijtje

Kijk dat soort dingetjes vind ik nou leuk!

Laat ik vooral stellen dat ik geen verstand heb van Eefje de Visser. Ik ken haar niet, ik heb haar nooit ontmoet of op een podium in het echie gezien. Toch hoor en lees ik om mij heen heel veel positiefs over haar.

Laat ik vooral stellen dat ik geen verstand heb van Eefje de Visser. Ik ken haar niet, ik heb haar nooit ontmoet of op een podium in het echie gezien. Toch hoor en lees ik om mij heen heel veel negatiefs over haar.

Daar moet ik dus meer over weten. Wie is Eefje? Wat wil ze duidelijk maken zowel muzikaal als mede tekstueel?

In de ladder en tijdens de nodige spelletjes was ik haar natuurlijk wel tegengekomen. Soms een kleine positieve verrassing maar meestal kwam ik niet veel verder dan een meewarrige blik of een nee schuddend hoofd. Weer zo'n meisje dat denkt dat het een soort van bosfee is met poetisch verantwoorde teksten. Zo'n type Roosbeef....

Maar met Roosbeef kwam het uiteindelijk ook goed dus afschrijven deed ik Eefje zeker niet. De berichten dat de nieuwe plaat electronischer van aard zou zijn werden door mij met gejuich ontvangen. Een goede stap in de goede muzikale richting zo was mijn eerste aanname.

Ik hou wel van dames die hun eigen gang gaan. Het label waarop de plaat is verschenen is er zo eentje. Ook om elke titel de laten bestaan uit 1 woord is zoiets. Het klinkt niet zo heel bijzonder maar het zijn de kleine dingen die t 'm doen niet waar. Gaat ze op deze plaat ook haar eigen gang? Daar valt over te discussiëren. Het is zeker niet geheel vernieuwend of helemaal anders dan alle andere dames tussen de 20 en 35 uit binnen en buitenland die dit soort platen maken. Ze is inderdaad niet altijd even goed te verstaan maar is dat erg? Ze lijkt inderdaad soms wel een op Frans zuchtmeisje maar is dat erg? Tekstueel kan ik ze inderdaad niet altijd volgen maar is dat erg? Nee dat lijkt me ook niet. Ze roept een bepaalde spanning op, ze roept ook een bepaalde weerstand op maar maakt dat uit?

Ik heb deze plaat nu een paar keer gehoord en ik heb niet het gevoel dat ik Eefje nu wat beter zou kennen. Geeft ze zichzelf bloot qua teksten? Dat zou zo maar een optie kunnen zijn maar ze zijn zeker niet altijd even logisch. Zou ze zich nu muzikaal helemaal op haar gemak voelen? Ik weet het niet, wat ik wel weet is dat ik me bij deze sound wel op me gemak voel en dat is voor mij op dit moment toch het belangrijkste.

Mee Naartoe Jong Staan Wacht... Dat zijn mijn favoriete liedjes van dit album. Het had zomaar een zin vanuit een lied van Eefje de Visser kunnen zijn.

Brandi en Elton, Elton en Brandi

Brandi Carlile is een vriend van de muzikale sterren. Eentje welke ze zelf ook al aardig aan het worden is. Vooral de wat oudere muzikale helden vertoeven graag in haar nabijheid of is het nou andersom? In ieder geval was Brandi onlangs al te horen op albums en bij concerten van bv Dolly Parton, Bonnie Raitt en Sheryl Crow en dat zijn er slechts een paar van vele. Haar grootste prestatie is zeer waarschijnlijk dat ze good old Joni Mitchell weer in de picture heeft gekregen en zelfs van achter de geraniums op het podium! Niet enkel de oude garde ziet haar zitten ook doet ze mee op de laatste albums van P!nk en Miley Cyrus.

Elton John is niet iemand die je uit de vergetelheid hoeft te trekken, die zorgt er zelf wel voor dat hij in de picture blijft met van alles en nog wat. Dat deze plaat er zou komen zat er ook wel een beetje aan te komen. De families Carlile en John eehhh ik bedoel Dwight gaan goed met elkaar om en plannen zelfs vakanties met elkaar. Dat je ze kierend van plezier achter elkaar van de glijbaan ziet komen in een willekeurig Center Parcs park is dus niet uit te sluiten.

Als de kleurijke hoes al niet duidelijk aan geeft wat voor album dit is dan doet het eerste liedje met de opvallende titel The Rose of Laura Nyro dat wel. Een lang muzikaal intro in de stijl van de latere Beatles en Tears for Fears van zo rond het Seeds of Love album uit 1989 met wat verwijzingen naar het Eli and the Thirteen Confessions album van Lauta Nyro. Zodra Elton en Brandi daarna de werkelijk prachtige en ontroerende zanglijnen inzetten weet je genoeg. Dit is geen singer-songwriterplaat met lichte country invloeden, nee dit is een bij tijd en wijle zeer uitbundige kleurrijke plaat waarbij het spelplezier centraal staat en muzikaal gezien erg rijk is. Vooral het spelplezier is overal nadrukkelijk aanwezig en spat er vanaf net zoals de fenomenale glasheldere productie.

Alle nummers zijn geschreven door de hoofdrolspelers zelf met behulp van Elton's rechterhand Bernie Taupin en producer van dienst Andrew Watt (Rolling Stones, Justin Bieber, Eddie Vedder, Miley Cyrus, Ozzy enz enz). Dat Elton John naast de helft van de vocalen de toetsen beroerd mag geen verrassing genoemd worden net zo min dat Brandi Carlile de andere helft zingt en de akoestische gitaar ter hand nam. Daarnaast hoor je de eerder genoemde Andrew Watt op elektrische gitaar, Chad Smith (u weet wel die van de Peppers) op drums, op bas niemand minder dan basgigant Pino Palladino (o.a. Paul Young, Gary Numan, Phil Collins, John Mayer Trio, Tears for Fears en The Who) en daar waar nodig is manusje van alles Josh Klinghoffer (ook al RHCP) te horen.

Het sterke aan dit album is dat er geen typisch Elton John album van gemaakt is of dat we echt de Brandi Carlile toer op gaan ondanks dat er van beide genoeg elementen te horen zijn. Ze hebben echt samen een plaat gemaakt, samen plezier gemaakt en elkaar versterkt waar ze konden en dat levert dan dit zeer sterke Who Believes in Angels? op.

Overigens ook nog wat kudos voor het uitgebreide en informatieve booklet wat er bij zit!

De tijd dat ik uitkeek naar een nieuwe plaat van Erasure ligt al dik 20 jaar achter me maar enige interesse heb ik altijd wel als er weer eens wat dit Engelse synthpopduo verschijnt.

De eerste single Love You to the Sky was in ieder geval een valse start. Een paar weken geleden elders op het wereld wijde web deze erg gemakkelijke single al een dikke onvoldoende gegeven (iets van een 3 of 3,5). Nu dus aan de slag met de rest van het album. Wat enorm opvalt is het rustige karakter van de plaat. Normaal stijgt het camp gehalte bij een Erasure tot grote hoogte maar dat blijft nu uit. Allemaal relatief rustige tracks (de single is het meest up-tempo) met zelfs wat gospel invloeden (de koortjes vliegen je om de oren) hier en daar. De stem van Andy Bell staat vooraan in de mix en toetsenwizard Vince Clarke zorgt voor de onderliggende tapijten. De stem van Bell is na al die jaren verder nog wel prima maar een kleine drie kwartier zo prominent hoeft van mij ook weer niet. Ook zorgt deze benadering er voor dat het eigenlijk allemaal wel veel van het zelfde is. Ik heb 1 blauwe ster uitgedeeld. Oh What a World kreeg deze eer. De donkerste track van het album heeft in ieder geval een fijne spanningsboog.

Bij de vorige plaat, het enorm uitgelaten (camp kreeg een nieuwe dimensie) The Violet Flame, was ik aangenaam verrast en dit is dus een lichte teleurstelling. Erasure zal vast wel weer eens met een nieuwe plaat komen. Ik kijk er niet naar uit maar als het zover is zal ik hem vast weer snel, gaan checken.

Ik heb altijd wel een zwak voor t zijige popgeluid van Erik Mesie maar hier slaat hij de plank toch wel enigszins mis. Zijn vorige solo-album Een Uitgemaakte Zaak vind ik een fijn album maar dat predikaat kan ik hier helaas niet op plakken.

Een van de fraaiere nummers op zijn vorige cd van alweer 30 jaar geleden was Sta Op. Dit nummer heeft een herkansing gekregen op dit nieuwe album. Toen was t een duet met Nadieh maar dat kan helaas niet meer, nu is het stokje overgenomen door Beatrice vd Poel. Nee, ik vind het geen verbetering. Van het zelfde album is hier ook Makkelijke Meisjes van de partij. Hier is niet heel veel aan veranderd en daardoor nog steeds een mooi nummer (Voor een lied op mijn gitaar mocht ik alles doen bij haar) en één van de hoogtepunten. In een nog verder verleden had Mesie een enorme hit met een cover van Freiheit en ook die troef wordt weer getrokken. Toen was t Ohne Dich en nu is het Tausendmal Du (Geef het maar toe). Leuk geprobeerd maar lang niet zo catchy als Zonder Jou. Nog weer een paar jaar daarvoor maakte Toontje Lager indruk met Vroeg of Laat en ook die gaat in de reprise. Muzikaal klinkt het wat volwassener, qua stem blijft Mesie wat achter.

En zo staat dit album vol met net niet nummers. Enigszins positieve (nieuwe) uitschieters zijn Zo Ver Weg, Als Je Eens Wist en vooruit ook het redelijk modern klinkende titelnummer. De hoes is spuuglelijk, het platenlabel legendarisch en dat is dan wel weer leuk.

Een mooi, ietwat kort, liedjesalbum van Ernest Beuving. Beuving is een theatermaker/zanger/cabaretier geboren in Enschede en in het oosten van land best bekend. Halverwege de jaren '90 brak hij samen met Marcellino Bogers door als cabaretduo Ernesto & Marcellino waarbij ze in de grote theaters de kleine zaal vulden en in de kleinere de grote zaal. Ze wonnen o.a. het prestigieuze Camerettenfestival (zowel de publieksprijs als mede die van de vakjury). In die cabaretshows zaten al een aantal liedjes die hier ook op de cd staan. Nu uiteraard beter uitgewerkt. met medewerking van Sparkle popkoor en fraaie muzikale begeleiding van o.a. Jan Hendriks (gitarist Doe Maar). Rond 2000 sloot ook Wilfried Finkes (de broer van) aan bij het duo en ze gingen door tot 2012 waar ze besloten uit elkaar te gaan. Beuving heeft naast cabaret in allerlei vormen (imitaties) ook onder de naam So Long Cohen een tribute show van Leonard Cohen.

Ernesto, Marcellino en Wilfried Finkers - Fragmenten - YouTube