Pink Floyd heeft overigens verder helemaal niets met neoprog te maken. De "huidige" neo bands Marillion (in de 80's natuurljk wel) en Anathema zitten toch ook wel op een geheel andere golflengte. Dus de vergelijkingen vat ik niet echt. De metallink kan ik ook niet echt ontdekken.

Dit uiterst fraaie album heeft dan wel weer een hoop good old Neo-prog invloeden in zich. Tegenwoordig boeit die stroming me niet echt meer maar voor Galahad maak ik nog steeds graag een uitzondering. Het dik aangezette I Could by God is voor mij Top 50 aller tijden materiaal.

Dankzij het erg fijne live album Gary Numan - Savage [Live at Brixton Academy] (2018) heb ik ook deze weer een paar keer opgezet. Wat een fenomenaal album zeg. Electro pionier Numan laat horen nog helemaal actueel te zijn. De talloze navolgelingen worden in de schaduw gezet. Een haast perfecte mix tussen zijn begin (elektro) en latere (industrial) werk boeien van begin tot eind.

Leuke EP die als startpunt een eigen nummer heeft welke iets anders is dan de albumversie. Daarna volgen een zesvingerige handvol covers. Bij sommige volgen ze redelijk trouw het origineel (Something in the Air bv) en bij andere maken ze er een eigen versie van (Guns of Brixton en Video Games). Bij a Girl Like You zitten ze er tussen in. Muzikaal trekken ze het nummer helemaal de jaren 60 in maar qua stem schuift Maurits wel erg richting Edwyn op.

Maar goed als tussendoortje gewoon goed geslaagd. Nu maar hopen dat er snel weer een plaat van Bewilder uit komt.

Vanavond Ray Wilson in de Boerderij! Ik heb er erg veel zin, toch een van de fijnste rockzangers van de laatste tig jaar. Het zou toch fijn zijn als hij hij Calling All Stations zou spelen maar dat zal er vast niet inzitten. Even een lijstje van goed naar slecht welke ik het liefst dan wel zou horen.

1. Calling All Stations
2. The Dividing Line
3. There Must Be Some Other Way
4. If That's What You Need
5. Uncertain Weather
6. Not About Us
7. One Man's Fool
8. Shipwrecked
9. Alien Afternoon
10. Congo
11. Small Talk

Elke band behoort een zwart schaap te hebben en blijkbaar is het voor Gentle Giant deze. Op zich kan je 'm redelijk makkelijk wegluisteren maar daarvoor koop je geen Gentle Giant plaat. Nu was deze bij mij onderdeel van een verder prima boxje dus zoveel te klagen is er ook niet.

It's Only Goodbye is een aardige ballad,Rock Climber een vermakelijk rocker en Thank You een aardig akoestisch liedje. Verder veel middelmaat of daar iets onder. Leuke aanvulling als zogenaamde bonustrack is het symfonische Words from the Wise welke de B kant van Thank You was.

Ja natuurlijk zit ik nu in het (jeugd)sentiment moment en zal de mening iets gekleurd zijn maar ik gooi er toch een halfje bovenop. Ik kom er vanzelf wel weer achter als het me wat minder aanspreekt.

Een mooi volwassen album welke op perfecte wijze is geproduceerd. Heerlijk transparant waarin alle instrumenten perfect afzonderlijk (en dat zijn er veel) te horen zijn. Faith vind ik ook goed maar dat is toch meer een testosteron album om het maar op een bepaalde manier uit te drukken. Daar staat de muziek centraal en hier de stem met zeer fijne gedetailleerde muzikale begeleiding.

Het is ook echt een geheel ondanks en daarom moeilijk zoeken welke 2 liedjes nu de favorieten vink moeten krijgen. Ik ga nu voor de albumopener (die kocht ik destijds op 3" (wie kent ze nog) cd-single) en Soul Free een wat drukker nummer vol met getailleerd muzikale rijkdom.

De volgende keer zal het misschien Cowboys and Angels, Mothers Pride of Waiting [Reprise] zijn maar dat zien we de volgende keer wel weer .

Je hebt eigenlijk twee soorten country zangers. De ruigere mannen in t zwart en de gladde mannen in t wit. Glen behoorde overduidelijk tot de 2de groep. Prettige Country for the millions en zoveel stuks verkocht hij dus ook (meer dan 50 miljoen stuks!), vooral in the States want daar lusten ze wel pap van dit soort artiesten. Zeker als daar dan nog een classic aan hangt die iedereen kent. Laat iedereen ter wereld 10 country liedjes noemen en Rhinestone Cowboy zal er altijd bij zitten. Overigens ook niet door hem geschreven maar hij maakte het wel tot een evergreen.

Wrecking Crew lid Campbell (en alleen daarom al legendarisch) is niet de beste zanger maar wel eentje met een zeer prettige stem. Deze dubbel cd heeft twee thema's. Op cd1 staan alleen maar covers. Vooral popclassics van erg lang geleden. Soms (vaak) wat glad maar altijd prettig in t gehoor. De 2de cd is een live cd, ook daar de nodige covers maar wel veel meer een country gevoel dan de 1ste cd.

De echte country liefhebber zal hoogstwaarschijnlijk zijn neus ophalen voor deze dubbel cd maar ik (en nog honderdduizenden andere) kan er op zn tijd wel van genieten.

Geweldige single van Gun. De hit zal bij de meeste wel bekend zijn. Een funkrock versie van het al niet misselijke origineel van Cameo. De 12" versie is wat mij betreft nog net iets vetter (en dus beter). Dat komt ook wel door de best rigoreuze en dus storende fade out van de radio mix. De twee bonustracks zijn ook meer dan de moeite waard. Opvallend is dat bij The Man I Used to Be zeker in het begin behoorlijk de AC/DC kaart wordt getrokken.