Mijn relatie met Saga is verre van een fijne. Ik heb de band niet echt hoog zitten al moet ik er wel bij bekennen dat vooral gekomen is door de albums zo rond de eeuwwisseling.

Met deze moest het toch wel lukken zo werd mij verteld... Helemaal gelukt is het niet maar zo matig als eerdere ervaringen was het ook zeker niet. Het eerste gedeelte van het album bracht mij goede hoop. Het 2de, 3de (beetje hoempapa maar de gecombineerde synth/gitaarsolo is fantastisch) en 4de nummer zijn meer dan de moeite waard. Helaas wordt het daarna toch weer minder. Het meeklap en stamp gehalte neemt grotere vormen aan en de drumsolo van de man die het record hard recht vooruitslaan heeft verbroken voegt niets toe. Van de zanger zal ik ook wel nooit groot fan worden.

Aan de ene kant heeft de band mij laten horen dat ze me toch kunnen boeien maar aan de andere kant is ook weer de negatieve kant omhoog gekomen. Of er nog een Saga vervolg komt vraag ik me af maar dit verder prima klinkend live album zal vast nog wel eens zijn rondjes maken.

een heel klein 3tje voor deze plaat. Elke artiest heeft nu eenmaal een slechtste plaat, dus ook Sandra. Er staan wel wat aardige nummers op maar ook zeer zwakke. Dus wellicht moet mevr Cretu weer eens wat met haar man gaan doen (op muzikaal vlak...) want deze europop achtige klanken zijn behalve duizend in een dozijn ook nog niet bijster interessant.

Dat Hans Vermeulen een prima zanger was is wel redelijk bekend. Dat hij als hij er zin had goede popliedjes kon maken ook wel.

Maar met deze plaat bewees hij, vooral op kant B, prima psychedelische muziek te maken. Het duo From the Workshop en Letter from the One I Love is fantastisch. Het daarop volgende op Procol Harom lijkende Nights of the Jungle Community (met aparte funky tempowisselingen) ver bovengemiddeld en Capital Punishment  de klassieker.

Wat mij betreft een zeer prettig album uit het rijtje Nederlandse muziek verleden welke te weinig waardering en aandacht heeft gekregen.

Soms heb je wel eens een zetje nodig om iets te herontdekken. Je denkt wel klaar te zijn met een artiest en dan gebeurt er iets en heeft het ineens weer je volle aandacht en kan je dus ook zo maar voor een positieve verrassing komen te staan.

Dat zetje kwam vorige week maandag (13juli 2015) bij het concert van Trevor Horn in Amsterdam waar Seal de ere gast was en een zestal liedjes mocht zingen. De eerste van Seal en uiteraard de hit killer staan op een redelijk voetstuk maar verder dacht ik weinig meer te vinden bij Seal. Door zijn sterke optreden dook ik zijn backcatalogus weer eens in. Dan kom je o.a. uit bij dit album en dat heb je dan jaren en jaren niet meer voorbij horen komen, ooit een 2,5 aan gegeven en dat was het wel. Nou bij herbeluistering ga ik er sowieso een vol punt bovenop gooien.

Het aftrappende kwartet is ijzersterk met o.a. de single met het fantastische refrein Waiting for You en de enorme hit die geen hit werd omdat het niet op single is uitgebracht My Vision en de Love's Divine waarvan stiekem de heerlijke remix die als bonustrack op het album staat veel beter is dan de album versie. Verder een hoop zeer aardige liedjes met een paar zeer positieve uitschieters (Where There's Gold en Heavenly... bv.), een 2,5 is niet meer van toepassing en heb ik veranderd naar een nette 3,5*

Gele sterren zijn voor 3, 4 en 13

En ze komen weer bij elkaar, mooie verzamelaar op enkel als dubbel cd met daarop 2 nieuwe nummers en een tour (voorlopig enkel UK).

Dankzij een hoop hulp eindelijk op de site. Dit is voor mij een hele mooie verzamelaar. Alles wat ik er op wil hebben staat er op. De Bond classics, de zeer fraai uitgevoerde Beatles covers, de disco anthems en haar samenwerkingen van wat later in haar carrière die veelal missen op haar overige verzamelwerk.

Bassey heeft een stem als een misthoorn, dat bedoel ik zeer positief. Door de unieke stem passen ook alle nummers goed bij elkaar. Een verbindende factor zeg maar. Natuurlijk komt ze niet aan de If You Go Away versie van Dusty maar goed wie wel . Something is subliem gebracht en de muzikaliteit bij Fool on the Hill is misschien apart maar het werkt prima.

Dan de samenwerkingen. Yello scoorde in de 80's een grote hit met dit nummer. De Zwitsers doen iets minder uitbundig dan normaal en maken er een uiterst puike electronische Bond variant van. Chris Rea had in de early 90's met dit nummer een verrassende hit vanuit de film La Passione. Rea laat zijn gitaar links liggen en zorgt dat Bassey in haar element is met stijlvolle zomerse disco klanken. Aan het einde van diezelfde 90's werd er weer een flinke hit gescoord met History Repeating. De Proppelerheads hadden vlak daarvoor voor een project de nodige James Bond tracks geremixed dus dan ging dit in moeite door. Nog steeds een fijne track, een van de vele van dit verzamelalbum met goede geluidskwaliteit en fijne tracklisting.

Your Mirror is juist een van de weinige echt goede liedjes

Er was toch wel het nodige aan de hand met deze cd. Destijds werd dit wel gebracht als de next big thing. Normaal een Engelse bezigheid maar nu waren de nuchtere Hollanders aan de beurt. Het album werd groots in de markt gezet. Ik kan me het nog wel heugen dat je de redelijk opvallende hoes overal tegen kwam. Volop in de platenzaken met posters aan de muren e.d., advertenties in t Top 40 blaadje, platentiendaagse en dat soort zaken. Een internationaal bekende naam werd achter de knoppen gezet en de prachtige single kreeg airplay.

Toch lukte het niet, sterker nog een culthitje met When Violets Meet voor de liefhebber en dat was t dan. Of dat dan jammer is of niet weet ik niet maar ik weet wel dat Puur een erg fijn album is. The Doors invloeden rijken op sommige momenten wel wat verder dan enkel de bandnaam. Bv in An Angel a Devil en de epic Mystery Mistress hoor je wel wat qua sfeer en zang (de maniakale Jim) Die aan de legendarische band doet denken. Verder pikken ze van meerdere stromingen wat mee maar hebben ze toch een eigen geluid.

Het is toch wel een heel lekker album. Een echt synthpop album voor op de dansvloer. Deze plaat heeft een hoop beroemde aanhangers onder andere Phil Oakey (Human League), Chris Lowe (Pet Shop Boys), Vince Clarke (Erasuer, Yazoo, Depeche Mode) en de mannen van Duran Duran. De eerste drie zijn zo'n beetje de belangrijkste mannen uit de jaren 80 Britse synthpopscene.

Alle typische maar o zo lekkere Morodor synth discoklanken komen voorbij aangevuld met de aparte Sparks elementen en zo heb je ineens een zaterdagavondplaat bij uitstek. Hoogtepunten zijn Tryouts for the Human Race em de dance classic Beat the Clock.

Gelukkig is dit album nu (samen met nog vier Sparks albums van de periode 79 tot 83) opnieuw uitgebracht met alle lange versies van de nummers plus b kantjes want 34 minuten is natuurlijk wat kort.

Denk ook niet dat die er zal komen. Deze concerten kan je linken aan de 5cd box die over 2 weekjes uit komt. Ik ga er een klein beetje vanuit dat we nog wel 2 of 3 boxen zullen volgen waar andere albums centraal staan.

Aangezien er wat alternatieve versie en b kanten opstaan hieronder het hoe en wat:

1. Take Me I'm Yours (single edit of a song from the LP "UK Squeeze")
2. Model (alternate version of a track from "UK Squeeze". Originally released as the B-side to the single "Cool For Cats")
3. Revue (from the LP "Cool For Cats")
4. Christmas Day (single-only release)
5. Blood and Guts (previously unissued track from the "Cool For Cats" sessions)
6. Going Crazy (B-side to "Christmas Day")
7. The Knack (from the LP "Cool For Cats")
8. If I Didn't Love You (from the LP "Argybargy")
9. Separate Beds (from "Argybargy")
10. I Think I'm Go Go (from "Argybargy")
11. What the Butler Saw (B-side to "Pulling Mussels From the Shell")
12. Piccadilly (from the LP "East Side Story")
13. Trust (B-side to "Is That Love?")
14. Tempted (previously unreleased alternate version, produced by Dave Edmunds)
15. Woman's World (from the LP "East Side Story")
16. Squabs On Forty Fab (B-side to "Labelled with Love")
17. The Elephant Ride (from the LP "Sweets From a Stranger")
18. Tongue Like a Knife (from "Sweets From a Stranger")
19. His House Her Home (from "Sweets From a Stranger")
20. When the Hangover Strikes (from "Sweets From a Stranger")
21. The Apple Tree (from the LP "Difford & Tilbrook")

1. Within These Walls of Without You (B-side to "Love's Crashing Waves")
2. On My Mind Tonight (from the LP "Difford & Tilbrook")
3. Hope Fell Down (from "Difford & Tilbrook")
4. No Place Like Home (from the LP "Cosi Fan Tutti Frutti")
5. What Have They Done? (from the soundtrack to the film "When the Wind Blows")
6. Tough Love (from the LP "Babylon and On")
7. Striking Matches (radically remixed version of a track from "Babylon and On")
8. Peyton Place (from the LP "Frank")
9. Dr. Jazz (from "Frank")
10. Melody Motel (from "Frank")
11. Slaughtered, Gutted and Heartbroken (from "Frank")
12. Maidstone (B-side to "Sunday Street")
13. House of Love (from the LP "Play")
14. The Truth (from "Play")
15. Letting Go (from "Play")
16. It's Over (from the LP "Some Fantastic Place")
17. Loving You Tonight (from "Some Fantastic Place")
18. Cold Shoulder (from "Some Fantastic Place")
19. Some Fantastic Place (from the LP of the same name)

Net zoals meesterdch via het pretpakket Playing Well With Others bij dit album terecht gekomen.

Stephen Bishop heeft zowel in de muziek als in de filmindustrie nooit de echt grote doorbraak gehad. Al heeft hij in vooral Amerika wel behoorlijk succes gehad. Bishop was een vriend van de sterren en niet van die kleine ook. Hij werd in de 70's ontdekt door Art Garfunkel en werd later bevriend met Eric Clapton. Slowhand stelde hem weer voor aan zijn mede-drinkebroer Phil Collins. De laatste neemt de sympathieke Stephen wat betreft dit album onder zijn hoede. Ome Phil had toch nog niet zoveel te doen in de 80's... Collins pakt het gelijk grondig aan. Hij produceerde het grootste gedeelte van de plaat, drumt op veel nummers, doet hier en daar achtergrondzang, doet wat programmering met de drumcomputer, mag het voorwoord doen in de cd en, zo te zien, heeft hij de tekstregels met de hand geschreven zoals ze ook altijd in zijn eigen solo cd boekjes staan. Andere muzikanten die meedoen zijn o.a. Sting, Eric Clapton, Steve Lukather en Michael Landau.

Het is een erg fraai album geworden. De stem van Bishop valt een beetje tussen synthpopmannen Howard Jones en Thomas Dolby in. Het album draagt inderdaad een flinke 80's stempel maar zonder daarin te overdrijven. Een heldere productie waar de drumslagen van Phil natuurlijk erg goed uitkomen (wij van WC Eend ). De prijsnummers zijn Sleeping with Girls, het nummer met de grootste Collins stempel Walking on Air, Innocent Lov en het wat zwaardere (zowel qua tekst als muzikaal) Hall Light wat een duet met Sting is.

Maarrr eeehhh die hoes kon in 1989 ook al echt niet meer, man man...

[quote]meneer schreef:

Kan ik dit nu al beoordelen en hoe ?

[quote]
Ja hoor vanaf het moment dat de plaat op de site staat kan dat al. Gewoon even een cijfer bepalen en dat aanklikken rechts bovenin

Ik heb een redelijk vast ritueel om nieuwe cd's te leren kennen. Ik heb een stapel (nou ja 2 stapels eehhh soms wel 3...) met nieuw werk naast de cd-speler liggen met albums welke ik "nieuw" heb. Een album moet ik eerst 4 a 5 keer draaien voordat hij de stapel mag verlaten en deze de kast in gaat en daar veelal voor langere tijd niet meer uit komt. Waarom 4 a 5 keer draaien? Dan weet ik zeker dat ik het album helemaal herken en dat ik dus niet een album in de kast heb staan waar ik geen enkel idee van heb wat er op staat. Deze regel is erg strak en ik wijk daar eigenlijk nooit van af, zo hou je ook een beetje orde in de collectie.

Met deze plaat van Wilson lukt me dat niet. Ik heb hem zeker al een keer of 9 a 10 voorbij laten komen en er komt niets in me op om de plaat in de kast te laten ploffen en aldaar lichtelijk in de vergetelheid te laten raken. Dat moet toch een reden hebben, iets verslavends wellicht? De plaat spreekt mij enorm aan, niet te zwaar en niet te lichtvoetig, uitstekend geproduceerd, uitstekend gemusiceerd maar toch warm (dat mis ik nog wel eens bij Wilson, soms te afstandelijk) en verlangen naar meer.

Ik begreep dat hij bij de laatste concerten zelfs grappig en hartelijk uit de hoek komt, wie had dat gedacht. Misschien is dat wel het verschil? Of zou het toch die plaat van OMD zijn die hij op z'n i-pod luisterde laatst?

In ieder geval gooi ik er een halfje bij en verhoog ik licht het fantastische gemiddelde. Mijn eerste gele ster gaat naar Routine, nog even denken over die andere 2

Ik vind dit album toch wel een flinke Dog Man Star vibe hebben, dat is positief want dat is mijn favoriet van de band.Qua sound, qua donkerte, qua hoes en ook wel qua de indringende manier van zingen van onze vriend Brett. Ik vind het 2de deel van t album, 6 t/m 11, het sterkst. Soort van 3,5 vs 4,5 en dan kom ik op een 4 uit al zit er zeker nog rek in. De blauwe sterretjes heb ik gezet bij 6, 10 en 11 3n een evt 4de sterretje zou op dit moment naar Shadow Self gaan.

Die drie disc versie heb ik ook, prachtige verzameling al zeg ik het zelf. Ik draai deze plaat nu voor de 2de keer vanavond en het is toch een prachtige trip. Eigenlijk is onze Brett natuurlijk een beetje een aansteller maar wel eentje die ik geloof iets wat ik bij bijvoorbeeld "soortgenoot" Brian Molko (om eens iemand te noemen) niet altijd heb. Dit meesterwerkje verhoog ik met een half punt naar een 4,5 omdat de plaat mij gewoon raakt. Prachtige werkjes als Daddy's Speeding, Introducing the Band, The 2 of Us en The Asphalt World zijn toch ontroerend mooi. Waar de opvolger toch meer blij is (en nog steeds erg goed) is deze toch (voort mij tenminste) wat triestig. Zelfs het ietwat niemandallerige The Power weet de juiste snaar te raken met het aan het einde zittende lalalalalalalala.