Als eerste kan ik erg makkelijk concluderen dat dit album een stuk spannender en ook beter is dan de zouteloze voorganger van alweer een hele tijd geleden.

Op één of andere manier voelt iedereen toch de behoefte om te vergelijken met ander/eerder TfF materiaal dus dan doe ik dat ook maar. Tenminste dat zou ik graag willen maar dat is nog niet zo makkelijk. Je kan deze plaat niet zo maar bij een eerdere plaat leggen, de verschillen zijn te groot. Is dat erg? Nee, zeker niet. De jeugdige onbevangenheid van The Hurting kan ook gewoon niet meer, zelfs al zouden ze dat willen. Het grote gebaar en de wereld is van ons sound van de 2de zou anno 2022 ook wat vreemd overkomen en de derde met de tot in de perfectie uitgevoerde cleanmachine sound werkt ook maar één keer en over de Beatlesque voorganger van dit album heb ik het al gehad. Als er dan toch vergeleken moet worden zou ik bij een Smithloze plaat uitkomen en of dat nou helemaal de bedoeling is vraag ik me dan ook weer af.

Maar goed, The Tipping Point. Dat je een mooie productie kon verwachten is niet heel verrassend dus aan die verwachting wordt voldaan al is End of Night wel wat erg schel. Maar goed zo is er altijd wel wat te zeuren. Het is in ieder geval een redelijk moderne plaat geworden en dat is goed op veel punten maar op sommige ook gewoon niet zo. Het drumgeluid bijvoorbeeld, natuurlijk kan Phil Collins niet meer door de vellen slaan en kan je ook wat vinden van de linndrum van het tweede album maar de drumcomputer/beats op deze plaat zijn lang niet allemaal even spannend en mooi. Soms is het juist te gezocht, te prominent of juist te recht door zee.

Doet dat wat af aan de composities? Aan de composities opzich niet, die zijn bijna allemaal wel (dik) in orde. Aan de uitvoering natuurlijk wel. De ene keer is dat wel wat storender dan de andere al straalt het album wel een eenheid uit qua sfeer en sound en dat vind ik ook een hoop wat waard.

Maar goed wat een gelul, het gaat om liedjes...

Ik moest enorm wennen aan de opener No Small Thing. Het lijkt helemaal niet op TfF terwijl ik juist een enorm groots TfF statement had verwacht bij de start van dit album. Dat wennen is wel een fijn dingetje overigens want elke keer dat ik 'm hoor wordt deze beter. Dat TfF statement volgt in ieder geval wat meer in het titelnummer. Dit is herkenbaar Tears for Fears maar toch fris. Long Long Long Time blaast me niet van mijn stoel maar het klinkt mooi en warm met fraaie zanglijnen. Zwaar geproduceerd maar het gaat niet over de top. Break the Man dan, This is not who we are wordt in de 1ste zin gezongen en dat is precies het gevoel wat ik hierbij heb. Autotune en zou zo door Gary Barlow geschreven kunnen zijn voor de volgende reünieplaat van Take That. Te lichtvoetig en de 1ste echte teleurstelling is een feit. Met My Demons hebben we een kort nummer te pakken. Een beetje een roadsong, gaspedaal in en sneller sneller en sneller. Weer een dikke autotune in de coupletten maar hier werkt het door de meer agressievere uptempo benadering beter. Voor als je een oppeppertje nodig hebt.

Het 2de gedeelte van het album start met het langste nummer van het album. Het gedragen Rivers of Mercy heeft iets van Peter Gabriel in zich. Het is een mooi liedje, een fijne vibe al duurt het wat lang mede door het ontbreken van onderscheidende break. Please be Happy is een zwaar stuk, zeker tekstueel en daar is de muziek op aangepast. Het is zeer orchestral met een viooltje hier en een trompetje daar. Het is erg zwaar aangezet en neigt het naar potsierlijk maar het komt daar net niet. Dan de Masterplan, voor mij het prijsnummer van het album. Ook, misschien niet geheel toevallig, een nummer dat naar de Seeds sound gaat. Mooie opbouw, veel "echte" instrumenten (die zwierende gitaar op de achtergrond is zo mooi!) en een melancholische sfeer waar ik een sucker van ben, prachtig! Dat mooie warme gevoel wordt wel een beetje verstoord door het eerder aangehaald End of Night. Eendimensionale drumcomputerbeats en veel synthriffjes die dus iets te schel zijn. Het album wordt afgesloten met het rustige Stay. Net zoals bij de opener verlaten we de plaat dus niet met een bang. De basis is akoestisch en dat is wel een ander geluid dan de rest al komt na een minuut wel een beatje naar binnen zetten. Niet de gedroomde afsluiter maar ook zeker geen onaardig lied.

Tja, een heel verhaal maar het is ook niet zomaar een band. Alhoewel band... Nou ja we weten wel een beetje hoe het is gegaan en soms nog wel eens gaat met deze heren.

Een 4* voor de moeite? Ja, waarom niet. Het is een plezierige trip van net geen drie kwartier al moet ik zeggen dat dit cijfer wel naar boven is afgerond.

Als album een pak minder dan het debuut. Je hoort een beetje dat de band de druk voelt van weer een millionseller moeten schrijven. Liedjes schrijven volgens een soort mal van de platenmaatschappij zeg maar. Ik kan dat ook wel begrijpen. Het is nogal wat, in heel Europa een Top 10 hit scoren en zelfs in landen als Frankrijk, Zweden en Noorwegen nummer 1. Sowieso in de Duitstalige landen en Scandinavië was het allemaal niet aan te slepen. Dan zit je bij een enorm grote platenmaatschappij (Sony) en die denken en verwachten een nieuwe cashcow gevonden te hebben met alle druk van dien.

Maar dat kwam er dus niet uit, er staan 2 a 3 echt goede liedjes op maar de rest is toch vooral wat saai en voorspelbaar helaas. Wat ik overigens niet begrijp is dat één van die weinig echt goede liedjes dan weer geen hit werd. Rumours in the City bleef wekenlang in de hitparade hangen terwijl het voor mij veel mindere Dreamhome (Dream On) wel de Top 40 wist te behalen.

Naast Rumours is het andere sterretje voor Fly Away. Verder is Lines on Your Face en Blue Moon ook nog wel de moeite waard.

Wat overigens wel leuk is dat sinds half november ineens een heleboel Ten Sharp spul op Spotify staat waaronder een special edition versie van dit album met allerlei instrumentale versies, b kanten en een live versie van Dreamhome waarbij de band en vooral gitarist helemaal los gaat en dat is ergens ook wel jammer om te horen. Het kon dus wel.

Verrassend sterk album waarop Terry veel meer dan bij The Specials en Fun Boy Three kan laten horen dat hij best goed kan zingen. Soms ligt de Lightning Seeds sound er redelijk dik bovenop (bv naast Sense ook What's Wrong with Me) maar dat kan ik als LS fan goed hebben. In No No No en andere liedjes is de dan populaire Britpop/glamrock hype ook goed te horen.

Apart album van The Alarm. Het is soundtrack bij een film die gaat over The Alarm. The Alarm had in 2004 al een hele tijd geen hit meer gehad en werden ook niet meer op de radio gedraaid. Toen had Mike Peters het briljante cd om een single op te nemen (45 RPM) onder de naam The Poppyfields. Hij maakte een clip met alleen maar jonge gasten en verstuurde allerlei persberichten over een nieuwe boy rockband. Uiteraard was het gewoon The Alarm die de single had gemaakt en jawel hoor een hit. Toen bracht hij het naar buiten wat enorm veel publiciteit met zich meebracht. Niet iedereen was er natuurlijk blij mee van de radio dat kan je begrijpen.

Van dat verhaal is een speelfilm gemaakt en viola dit is de bijbehorende soundtrack. Je hoort tussen de liedjes door ook stukjes uit de film om ook het verhaal een beetje mee te krijgen op cd. Dit is overigens zeker niet storend. De oude hit staat er uiteraard ook op en met een beetje marketing kan het openingsnummer ook weer en hit worden.

Ik heb de luxe versie van dit album en daarbij zit de film verpakt, de hoofdrol in de film is voor Phil Daniels welke op MuMe waarschijnlijk het bekendst is vanuit de clip van Blur's Parklife.

Tijds- en stadgenoot maar verder heeft het niets met U2 te maken, er is geen enkele muzikale overeenkomst te vinden. Althans niet door mij of het zou de titel van nummer 8 moeten zijn en de samenvoeging van de twee woorden van liedje 9

Maar goed dat maakt verder ook niet zo veel uit want leuke muziek is leuke muziek en dit is leuke muziek.

Beetje boel Aztec Camera hoor ik er in terug en de referentie naar Weller/Style Council (geen Jam) snap ik al meer.

Die box waaraan gerefereerd wordt is wel eentje voor op de wenslijst

Een conceptalbum van de gebroeders Bolland in de stijl - en voor de liefhebbers - van Alan Parsons. Sterker nog ze hebben zelfs hun naam enigszins in die stijl aangepast naar The Bolland Project.

Dus een symfonischpopalbum is wat je kan verwachten en wat je krijgt. Het thema is Darwin,gasten zijn onder andere Falco, Deep Purple zanger Ian Gillan, Duitse tenor Peter Hofmann en de in dit soort projecten onvermijdbare Colin Blunstone. De laatste verzorgde ook de vocalen op het radiohitje Emma My Dear. Een melo-dramatisch stuk welke gevaarlijk dicht tegen kitsch aan schurkt maar al met al toch ook best mooi is.

De instrumentale nummers After the Rain en The Jungle maken behoorlijke indruk en de nummers met Falco zijn eehh typisch Falco. Een best vermakelijk album die niet op kan tegen de klassiekers van The Alan Parsons Project maar zeker niet de minste telg zou zijn in de APP catalogus.

De voorganger van dit album ken ik dan weer niet, diegene daarvoor Giant Steps ('93) dan weer des te beter. Dat is een redelijk positief album met psychedelische trekjes. Deze heeft dat dan weer niet. C'mon Kids heeft eerder psycho trekjes. Een stuk harder, rauwer, feller misschien wel bozer maar zeker niet minder slecht. Qua zang lijkt het soms een beetje of er wat Gallagher is ingeslopen (zeker het titelnummer).

Ik heb overigens een dubbel cd versie met op de bonus cd nog eens 18 liedjes. dit zijn over het algemeen fraaie b kantjes (Roadie ), liedjes uit die periode en een paar vette remixes.

Zier hieronder de tracklist van de 2de disc.

1.Bloke In A Dress The Boo Radleys 02:40
2.Flakes The Boo Radleys 01:52
3.What's In The Box? (See Whatcha Got) [Kris' Erupting Cricket Box Mix] The Boo Radleys 07:37
4.Atlantic The Boo Radleys 03:09
5.The Absent Boy The Boo Radleys 02:00
6.Anni & Marnie The Boo Radleys 03:25
7.Spion Kop The Boo Radleys 02:01
8.To Beautiful The Boo Radleys 01:42
9.Bullfrog Green [Ultra Living Remix] The Boo Radleys , Ultra Living 04:56
10.Nothing To Do But Scare Myself The Boo Radleys 03:06
11.From the Bench At Belvidere [Ultramarine Remix] The Boo Radleys , Ultramarine 06:37
12.Fortunate Sons [Greg Hunter Remix] The Boo Radleys , Greg Hunter 04:01
13.Vote You The Boo Radleys 02:34
14.A Part I Know So Well The Boo Radleys 02:23
15.Everything is Sorrow [Grantby Remix] The Boo Radleys 06:49
16.Roadie The Boo Radleys 03:04
17.Safe At Home The Boo Radleys 02:16
18.C'mon Kids [Mekon Remix]

Het 2019 album is 1 van de beste platen van dat jaar. Deze EP is vrijwel net zo goed. Heerlijke extreem muzikale uitbundige jazz met volop dance/electronic invloeden en zelfs een snufje hiphop.

Ik plak het zelfde (hoge) cijfer er op!

De cd is inmiddels een paar keer voorbij gekomen. Hoes is prachtig, sowieso het hele pakket ziet er prima uit (cd/dvd combi), mooi vormgegeven boekje wat zit "verweven" aan de hoes. Ziet er prima uit maar de vraag is of dat ook zo blijft als je de cd vaker gaat opzetten.

Dan de muziek, ik ben niet echt een enorme liefhebber van beide artiesten solo en ook het ESF nummer beviel me maar matig. Dan heb ik gelukkig goed nieuws, Calm after the storm is een van de mindere nummers voor mij. Op het aflsuitende Love Goes On (ook niet zo goed) na ook het rustigst van dit album. Verder gewoon lekkere countrypop waarbij de stemmen goed mengen maar net zo vaak ook gewoon alleen door een van beide gezongen wordt. De beste nummers op dit moment zijn Broken but Home en de redelijk rauwe rocker When Love Was King.

Al met al een zeer aardig werkje wat voor mij toch wel een positief verrassing is.

Je hebt van die vervelende op MuMe overgehypte bands waarvan je stiekem toch eigenlijk gewoon wel alles (op een paar latere albums na) wel in de kast heb staan maar die je gewoon te weinig draait omdat het nu eenmaal een vervelend MuMe overgehypt bandje is.

Dat dit soms niet helemaal terecht is blijkt wel met The Cure. Die hebben toch wel een paar hele fijne platen gemaakt. Daar kom je dan weer achter omdat twee niet nader te noemen mannen zo nodig een Top 200 moeten presenteren.

Het album trapt met een verder niet heel nodig maar toch typisch en ook wel fijn The Cure werkje. Een instrumentaal intro van twee minuten met daaropvolgend een soort van mini-klassieker Play for Today. Zoals eigenlijk op heel plaat is de samenwerking tussen de op moment nieuwe kracht Simon Gallup en Laurence Tolhurst in perfecte balans zodat Robert Smith zijn gitaargetokkel kwijt kan. Een relatief vrolijk huppelend nummer. Het daarop volgende Secrets is eigenlijk een beetje het zelfde idee dan de voorganger enkel dan (wederom) zo goed als instrumentaal. Een mooie opmaat naar het erg sterke In Your House. Smith zijn zang zit achterin de mix en klinkt erg mysterieus. De basloopjes van Gallup zijn fenomenaal en het ondersteunende toetsenwerk van kortstondig lid Matthieu Hartley simpel maar doeltreffend. De heldere drumslagen doen de rest. Dan zitten we met Three al weer op aan het einde van de eerste helft. Het nummer is extreem minimalistisch en zie ik meer als een tussendoortje/intermezzo dan als een echte track.

De tweede helft wordt afgetrapt met The Final Sound (qua titel een perfecte afsluiter). Wederom meer een soort van intro die een beetje de sfeer moet neerzetten voor de rest van het album. Dan volgt de echte klassieker van dit album. Het ultieme Jiskefet nummer ( LiveLeak.com - Jiskefet Plays With Custard (Music: The Cure, A Forest). ) en misschien wel het meest gelaagde nummer van de plaat. Het intro en outro zijn briljant en de rest er tussen stiekem toch ook wel waanzinnig. Een nummer wat bijna 6 minuten klokt en dat is wat betreft de beginjaren van The Cure bijzonder te noemen (al komt er dadelijk nog zo eentje). Dan volgt M. Een voor mij typisch kwartje zoek muziekje. Het wordt eentonig maar het is de bas die de show maakt. Toch knap als je als nieuwkomer gelijk al zo je stempel kan drukken. Qua sound en structuur is M, samen met Play for Today, wel het nummer wat het dichtst in de buurt van een normaal popliedje komt. Het negende liedje is het andere liedje wat bijna 6 minuten klokt. Weer de heldere drums die als een soort pistoolschoten op je af komen. Smith hoor je weer gortdroog redelijk achterin de mix en het is zijn typische gitaargeluid dat het nummer maakt. Het is een enorm spannend liedje die zijn geheimen niet direct prijsgeeft. Volgens de overlevering was voor dit album Low van David Bowie een grote inspiratie bron en dat is vooral in die dreigende nummer te horen. Een prachtwerkje. Het album sluit af met het titelnummer. Het nummer heeft een heerlijke groove door de combi gitaar (er overheen) en bas (er onderdoor).

Overal is het een ietwat koud (maar niet kil) album met een flinke spanningsboog. Je hoort jonge honden aan het werk die wat speciaals willen neerzetten. Het is niet te vergelijken met latere jaren '80 werk want het is veel meer minimalistisch, uiteraard klinkt wel de herfst in deze plaat door (zoals altijd) maar het is een herfst met ambitie.

Het album is samen met Faith en die andere gehypte plaat uit 1989 mijn favoriete trio van de band.

Een kaler album dan wat we van hem gewend zijn. Wat minder bombast en dramatiek. Ook zijn stem is redelijk minimalistisch opgenomen waardoor soms wel naar boven komt dat Hannon wat power mist. De chamberpop gaat soms zelfs richting kleinkunst/cabaret. Ook mede door het soms erg prominent inzetten van zangeres Cathy Davey. To the Rescue is voor mij het beste nummer van de plaat.

Dit is geen DC album om mee te beginnen denk ik, dan mis je wel een beetje de essentie van deze groep/Neil Hannon en wat ze zo uniek maken.

Ik heb veel DC albums op een 4 staan en daar zet ik deze ook op. Als ik die 4 sterren albums op een rijtje moet zetten zal deze niet boven aan staan maar desondanks is die 4* wel dik verdiend.

Overigens is de 20 track (!) bonus cd minimaal van het zelfde kaliber

Opeens gingen Amerikaanse bands die in de jaren 60 en 70 furore maakte eind jaren '80 weer hits scoren. Fleetwood Mac met een heel rijtje, Beach Boys, Chicago en Poco om maar eens wat te noemen. Ook een typisch Amerikaanse artiest als Tom Petty beklom de charts al was hij niet zo heel lang van de radar verdwenen.

De muziek die The Doobie Brothers hier brengt heeft weinig meer te maken met de soul/funk/poprock vanuit de succelvolle jaren 70. De bekendste zanger van de band Michael Mc.Donald was ook niet meer van de partij. Het is typische Amerikaanse AOR al hebben ze met Need a Little Taste of Love nog wel een nummer dat alle succesvolle Doobie ingredienten in zich heeft.

Ik ben zelf geen enorm groot fan van de band, ik kan het allemaal wel hebben maar een echt liefhebber ben ik niet. Dat ik bij dit album uitgekomen bent komt door het ijzersterke The Doctor. Een clipje dat je veel voorbij zag komen op MTV destijds en zelfs nog een week of 6 in de Nederlandse Top 40 mocht bivakkeren (hoog in de twintig). Dat nummer moest toch wel een keertje in mijn collectie terecht komen was jarenlang mijn gedachte en kort geleden was het dan eindelijk zo ver, nog geen 5 euro en een klein reisje vanuit een door Amazon aangestuurd adres en de pret was daar.

Zonder verdere verwachtingen van het album maar het begon in ieder geval goed. Sterker nog uitstekend! De rest van het album is wel aardig zonder echt heel goed te worden. Nu doe ik eigenlijk wel een track tekort. Het rockerige Too High a Price mag toch wel een klein compliment krijgen, bijdeze.

Gemiddeld een 3 maar door het fantastische The Doctor kom ik toch een halve hoger uit.

Mooie verzamelplaat van een leuke typisch jaren 80 groep. De band probeerde nog van alles in de 90's en ver daarna maar enkel met Octopus wist men het niveau van daarvoor te halen. Tell Me When is misschien wel mijn meest gedraaide nummer van 1995 (het kan heel goed Country House van Blur geweest zijn).

Maar goed dit album geeft alle (hit)singles in een behoorlijk goede geluidkwaliteit weer incl de hit van zanger Phil met Giorgio Moroder. Stay with Me Tonight was de nieuwe single die het toch redelijke succes van Octopus moest doortrekken en tevens deze verzamel cd aan de man moest brengen. Dat lukte niet, een 40ste plek meer zat er niet in. Dan heb ik het over de single, het album deed het wel beter met een 28ste plek in Engeland.

Mijn favorieten zijn (zonder een hekel te hebben aan de andere nummers, al is Love Is All That Matters wel erg plat): The Sound of the Crowd , Open Your Heart, (Keep Feeling) Fascination, Human en het eerder genoemde Tell Me When.

Ik zit een beetje in een Kinks periode op dit moment. Helemaal niet erg uiteraard want genoeg fraai werk te vinden van deze band.

Zo ook dit album, echt heel rommelig zoals andere vind ik dit niet. Het is een dubbel lp met 1 lp op dat moment nieuw werk en 1 lp met live opnames. Het zit niet door elkaar heen dus volgens mij vrij overzichtelijk. Het live gedeelte is van goede geluidskwaliteit. Een beetje vreemde keuzes van nummers (cover en enkel de "encore" versie van Lola) maar verder leuk om te hebben. Al was het maar om het fantastische Alcohol.

Oh demon alcohol,
Memories I cannot recall,
Who thought I would fall a slave to demon alcohol

De studio lp is prima te noemen. Er staan een paar erg goede nummers op wat niemandalletjes zoals op vrijwel elke Kinks plaat en een paar pareltjes. De pareltjes op deze plaat zijn voor mij bovengenoemde Celluloid Heroes waarvan het inderdaad vrij apart is dat het geen hit was. Ik vind het zelf eigenlijk een soort Engels Kinks antwoord op de muziek van het Amerikaanse Beach Boys. Het is een gevoel meer kan ik er eigenlijk ook niet over zeggen. Het andere pareltje is duidelijk Sitting in My Hotel. Kolere wat is dat een mooi liedje. Dit behoort wel tot de 5 beste en mooiste liedjes van de band, echt prachtig. Het gaat over het eigenlijk best eenzame bestaan als superster wat Davies in die tijd natuurlijk ook echt was.

Ik ben soms echt een sucker voor simplistische songs. Op deze plaat staan twee singles met toevallig of niet beide in de titel Dancing. Beide redelijke simpele deuntjes. De ene heet Come Dancing en is een vrolijk niemendalletje. De tweede heet Don't Forget to Dance en is eigenlijk een wat triestig niemendalletje. De ene vind ik irritant en de andere prachtig en ontroerend terwijl ik weet dat gewoon een simpel liedje hoor.

Hoe is dat te verklaren, waarom raakt het ene liedje met Dancing je wel en het andere van dezelfde band en ook nog eens van dezelfde plaat helemaal niet?

Goede vraag en waarschijnlijk heeft niemand het antwoord.

Deze Kinks plaat is een leuke weinig opzienbarend albumen er staan hele leuke liedjes op (Cliches of the World (B Movie) bv.) en ook wat mindere rockers (Bernadette bv.) en dan de Dancing nummers. Ik heb de remaster en daar staat het ene Dancing nummer zelfs twee keer. Voor mij is het erg fijn dat ze het goede Dancing nog een keer geplaatst hebben. Naast de reguliere album versie bij de bonustracks een zeer prettige lange versie van het nummer.

Een nette 3,5 kan ik kwijt voor dit album en dat komt vooral door Don't Forget the Dance!

Waarom staat deze niet als verzamel op de site? Dat zal er mee te maken hebben dat het allemaal (ver)nieuw(d)e dan wel redelijk nieuwe versies van oud materiaal is.

The Korgis heeft zijn plekje in de muziekgeschiedenis veroverd door Everybody's Got to Learn Sometime, veel gecoverd maar vrijwel nooit in de buurt van het origineel.

Er staan 4 unplugged versies op dit album (ook Lines, de andere drie zijn als zodanig vermeld), als ik had mogen kiezen had ik vier liedjes het album laten afsluiten ipv verweven tussen de andere tracks omdat het gewoon niet echt past. Een ander geluid (de rest is veelal met synth en stem vocoder en die unplugged zijn juist heel vrij en open qua geluid) en uiteraard ook een andere invalshoek.

Verder een vermakelijk album van een aardige band. This Worlds for Everyone is voor mij het prijsnummer.

De band The Moody Blues was in 1988 eigenlijk al bejaard en ze moesten toch wat. Ze kwamen met het album Sur la Mer. Een mooie titel met een oubollige aanzichtkaart als hoes. Zaten de hippe 80's lovers hierop te wachten? Het begin was in ieder geval hoopvol. De eerste single I Know You're Out There Somewhere bleek een redelijk vlotte en zelfs catchy (synth)pop nummer te zijn welke het in Amerika gewoon goed deed in de hitlijsten. Here Comes the Weekend was geen single maar ook zo'n vlot liedje enkel kwalitatief een stuk minder. Hoge schelle synthriedels vliegen je om de oren, nee dit is zeker niet de pop die je van The Moody Blues verwacht.

Het woord Pop is gevallen, het symfonische geluid (al dan niet met orkest) is volledig verdwenen en de band klinkt als een ultiem oude mannen bandje terwijl de heren op dat moment toch echt nog maar zo rond de 40 jaar oud waren. Een reden kan zijn dat Ray Thomas tijdens de opname van dit album niet tot de band behoorde en daardoor geen nummers meer schreef voor de band en zijn invloed als fluitist (en bespeler van de Mellotron) was toch wel redelijk groot, bovendien schreef hij nog wel eens wat afwijkende nummers (bv Dr. Livingstone, I Presume, Legend of a Mind en The Morning: Another Morning).

Maar goed Pop dus... Dan wel de uiterst brave en nietszeggende variant daar van. River of Endless Love heeft nog wel een aardige drive maar nummers als No More Lies en Love Is on the Run kunnen eigenlijk gewoon niet, wat een gesuf zeg, de ruim vijf minuten kruipen voorbij en zo is het eigenlijk met heel het album. Ruim vijftig minuten is een heel eind met dit album als soundtrack. Het leverde behalve I Know You're Out There Somewhere eigenlijk niets op. Behalve wat geld in de zakken van de mannen want het album werd gedreven door de hitsingle in Amerika nog best een succes.

Erg lekkere verzamel cd van deze Duitse synthpopgroep. Moet je ooit nog eens aan iemand uitleggen wat synthpop is dan kan je gerust deze cd laten horen. Het heeft alle kenmerken in zich. Twee mannen waarvan de zanger een donkere stem heeft en alles maar dan ook ook alles komt uit de synth en drumcomputer.

Denk een beetje aan Human Leaguea, Heaven 17, Thomas Dolby en Gary Numan die een Italoplaat op neemt. Op de 1ste cd staan alle 7" singles en op de 2de remixes en een aantal nummers die nog op de plank lagen en nooit eerder uitgebracht waren.

Mooie verzamel cd van Tony Scott. De aanleiding is enkel niet zo fraai. Er is een tijdje geleden MS geconstateerd bij Peter van den Bos (de echte naam van Tony Scott) waardoor hij langzaam maar zeker steeds zieker wordt. Ben Liebrand kwam op het idee om een concert te regelen met Tony Scott in Paradiso nu het nog kan. Dat lukte en als sountrack daarbij komt ook deze Best of. Dat was op zich ook hoognodig aangezien er tijden lang niets meer van hem leverbaar was.

De prijs voor deze verzamel cd is zeer gunstig met ca. 8 a 10 euro. Alle winst komt ten goede van het MS fonds. Dus als je dan nog een illegale download er tegen aan gooit....

Maar goed alle hits staan er op (en dat waren er stiekem nog wel wat) plus andere singles en verder wat onbekender werk. Ook het nummer Discotheque wat op het laatste album van mixkoning Ben Liebrand staat is hierop te vinden.

Na een tip van mijn kant heeft mijn Belgische bondgenoot dazzler deze toegevoegd.

1988 staat niet direct bekend als een uitstekend singlejaar maar met Duran Duran (geen DD classic maar wel sterk), Morrissey (sterk en een classic), S'Express, The Proclaimers, Bangles en deze van Sinead staat er toch genoeg fraais tussen. Met de veilige pop van Brother Beyond, Aswad en Climie Fisher is verder ook weinig mis. Verrassende zaken zijn de rauwheid van Pat Banatar en de toch wel fijne Robert Palmer. Grootste positieve uitschieter was toch Jane Wiedlin welke ik volledig vergeten was en dat Bros toch best nog aardig bleek na al die jaar (dat was in 1988 niet bepaald stoer om toe te geven). Gloria Estefan zit ook bij mijn muzikale irritatiepunten maar deze gaat nog wel.

Enige nummer waar ik toen en nu nog echt een hekel aan heb is Bobby McFerrin maar dat komt vrees ik nooit meer goed.

De versie van onze vrinden van Transatlantic is zeker niet verkeerd maar ik verkies toch het origineel. Die is wat rauwer en daardoor spannender. Of deze is wat gladder geproduceerd, net hoe je het bekijkt

Natuurlijk is het wat fragmentarisch af en toe (dat heb je vaker bij filmmuziek) maar wel mooi. Hip en old skool door elkaar. Echt op Yes/Buggles lijken vind ik het niet behoudens het begin van de plaat. Ik hoor er wel soms wat 90's Vangelis doorheen.

De bonustracks (21, 22, 23 en 24) passen er qua sound niet echt bij vind ik. Het zeg maar Yes-like nummer Sky Show heeft in deze remix wel een heel hoge versnelling gekregen. Sunsunsunrise doet me denken aan een ander zeer succesvol project van Trevor namelijk t.A.T.u

Trevor Horn staat bij tig albums op de achterkant of in het boekje maar sinds kort wil Trevor toch ook wel graag prominent op de voorkant van de hoes staan. Een half jaar geleden verscheen er een soundtrack onder zijn naam en nu dan een terugblik op de 80's van een man die 1 van de belangrijkste mannen was van diezelfde 80's. Natuurlijk kan daar wel een discussie over gehouden worden maar een held blijft een held en die moet je op een voetstuk plaatsen niet waar. Met dit cover album valt hij in ieder geval niet van dat voetstuk af. Tenminste een volledig coveralbum is het ook weer niet, een kwart van de hier aanwezige liedjes hadden destijds al een zeer groot Trevor Horn stempel.

Horn heeft gekozen een groot blik gastzangers maar neemt ook zelf de mic ter hand tijdens een tweetal liedjes. De vocalisten van dienst zijn soms nog behoorlijk groot (Robbie Williams, Seal en Rumer), of wellicht wat vergeten door het grote publiek maar brengen nog steeds goed ontvangen albums uit en vullen de middel grote zalen (Simple Minds en Steve Hogarth), mensen uit het retro circuit (All Saints en Tony Hadley) en wat jong talent.

In de 80's/90's was het productie werk van Horn vaak groots van aanpak maar toch subtiel en dat is hier eigenlijk ook het geval. De liedjes hebben een orkestrale behandeling gehad en menig lied heeft aanpassingen gekregen in de arrangementen (jazzy tussenstuk in Blue Monday!). Het ene lied is beter gelukt dan de andere maar de sound is overal perfect. De vorige stukje schrijver had zijn bedenking bij Dancing in the Dark (The Boss) maar die vind ik dan weer meer dan prachtig. Ik kende het meisje niet maar een paar jaar geleden scoorden ze in de UK al een nummer 1 hit met een single en een 2de plek met haar debuut album. Een prachtige stem heeft ze vind ik.

Ook staat Trevor Horn de laatste periode met dit materiaal (plus extra FGTH en Buggles werk) op het podium. Steve Hogarth doet dan met grote regelmaat mee. Ik had de live versie van It's Different for Girls (Joe Jackson) al meerdere keren voorbij horen komen en dat had me nog niet echt gepakt, tijdens die shows doet hij bijna ook altijd Ashes to Ashes (Bowie) en dat klonk veel beter. Maar goed dat lied ging op plaat naar Horns protegé Seal. De studioversie van It's Different for Girls bevalt me al weer stukken beter, een klein filtertje op de stem van Hogarth maar verder kan hij goed zichzelf zijn heb ik het idee. IK zou zeggen kom maar op met het volgende solo album van de Marillion zanger met good old Trevor achter de knoppen.