Fantastisch Italiaans symfonisch album! Voor mij 1 van de grootste verrassingen van 2013. Prachtige sfeervolle symfonische rockopera. Verwacht door dat laatste niet 1 of ander over de top progmetal gebeuren want dat is het zeker niet. Voor mij kwam de ontdekking natuurlijk doordat enkele Marillion leden mee doen. Er komen drie delen, ik kijk nu al naar het volgende deel uit al zal ik nog wel even zoet zijn met dit eerste album. Het is zo'n mooi geproduceerd en gelaagd album.

Fijn dat ook dit soort albums de re-isseu aanpak krijgen. Zijn solowerk is vele malen onbekender in vergelijk met de platen van The Cars. Maar gelukkig na jaren weer herperst in een goede heldere geluidskwaliteit.

Qua sound wel iets gedateerderd (want veel electronischer) maar het vakmanschap en de goede songstructuren vergoeden dat allemaal. Geinig is een jonge Stephen Hague op toetsen te horen is.

De 2020 uitgave heeft dezelfde lelijke hoes maar dat is slechts bijzaak. De hoofdzaak heeft vier extra nummers in de vorm remixes welke verschenen op de 7" en/of 12" van de single Jimmy Jimmy (de zogenaamde single version, a new extended version) welke verscheen in 1983 en een extended version van Connect up to Me (ook 1983, de beste bonustrack naar mijn mening) en een extended remix van Prove welke in 1982 op single verscheen.

Sterke plaat van deze sympathieke Italiaan. Ik vind hem beter dan zijn debuut, de sound ligt ook dichter tegen dat van zijn broodheer Ranestrane aan. Er zit veel meer gevoel in in vergelijk met zijn eerste soloplaat. Diegene die hem wel eens live heeft gezien bij Ranestrane of de Steve Rothery Band weet dat hij helemaal in de muziek opgaat en het live spelen heel intens kan beleven en dat gevoel zit nu ook meer in deze plaat.

Over Rothery gesproken... De meester mag ook nog wat gitaarwerk verzorgen en zijn dochter Jen zorgt voor de achtergrondvocalen op Spectrum.

17 juni staat hier maar dat klopt niet want het moet 10 juni (dus de dag waarop ik dit schrijf) zijn, hij doet vrijwel alles zelf op dit album en dat was vroeger in zijn SAW periode wel anders natuurlijk. Toen werd alles voor hem bedacht en nu bedenkt hij het zelf. Written, played en produced by Rick Astley. Dat is nogal wat maar daar heb je verder weinig aan als het een slechte plaat is maar dat valt eigenlijk reuze mee. Keep Singing is als eerste single een mooie graadmeter. Het nummer laat wel horen wat voor album het is.

De liedjes zitten goed in elkaar, Rick is meer dan goed bij stem (laat wat meer zijn soulkant horen) en de productie is om door een ringetje te halen. Niet alles blinkt even mooi en soms gaat hij een beetje te veel over de top (in het gospellied God Says bv.).

de gele sterren zijn voor 1, 4 en 5

Rick is weer terug en ach zo erg is dat allemaal niet. Het beste album van het jaar 2016 is het niet geworden maar wel een prettig in het gehoor liggend album van een aardige vent.

De remaster is indmiddels een weekje in huis en daar heb ik geen spijt van...

Destijds noemden ze de muziek van Roachford Streetsoul. Of te wel een soulzanger die veel gebruikt maakt van gitaren. Dat het eigenlijk gewoon een neger was die pop/rock muziek maakte was blijkbaar een brug te ver. Natuurlijk zitten er wel de nodige soulconnecties in (vooral de rustige nummers) maar om het soul te noemen gaat te ver.

Het beste nummer van de plaat is ook de bekendste. Door de vorig jaar verschenen remaster staat dit nummer er in totaal 5 keer op. Een keer uiteraard als album versie, na het album staat nog de niet extreem veel afwijkende extended versie en op cd3 nog 2 mixes (waaronder een meer vermakelijke dan echt goede house mix) en een live versie van deze klapper.

Andere zeer goede nummers zijn (al valt er sowieso geen enkel nummer door de "ondergrens") zijn Give It Up, Shotgun (Crazy World We Live In) en de andere single Family Man.

Ik geef een 4 (eigenlijk 3,75 maar door CT rond ik het maar naar boven af).

Ik ben niet zo'n enorme Robert palmer liefhebber maar dankzij twee fantastische nummers in de vorm van Johnny and Mary en I Dream of Wires is deze plaat toch best genietbaar

Canadese superster Roch "als je haar maar goed zit" Voisine komt hier met een album wat je van hem kan verwachten. Een typische Amerikaanse sound met (dus) de nodige Country/Americana en AOR invloeden (wel wat minder log misschien) met een dikke productie (gospelkoortje hier en over de top ballad daar) en ook Neil Diamond is regelmatig dicht in de buurt. Ik hoefde het cd-boekje ook niet open te slaan om te zien dat I'll Always Be There geproduceerd was door de Amerikaanse softpoprocksound himself David Foster. Bij de andere nummers zat Eric Calvi (o.a. Cindy Lauper, Duran Duran, Aztec Camera, Sting, Neneh Cherry en Wet Wet Wet) achter de schuifjes en dat deed hij meer dan goed!

Meestal is dit soort muziek niet echt iets voor mij maar hier werkt t perfect. Komt ook door de mooie heldere stem van Voisine. Er staan erg sterke nummers op zoals Lost Without You, het ontroerende Blue Bird en Roch komt zelfs met een eigen Hazard in de vorm van Oochigeas.

Wel een lekker album om zo af en toe op te zetten. De man is een superster in thuisland Canada (hij is zelfs geridderd tot Officier in de orde van Canada) maar in NL is het gebleven bij 2 kleine hitjes aftrapper On The Outside en Hélène van zijn debuut.

Je kan m muzikaal een beetje zien als de Richard Marx van Canada (Marx is in de VS ook een superster). Dus veel ballads met op zn tijd wat gierende gitaren. Dat rockgehalte had wel iets beter verdeeld kunnen worden over dit album. Het zijn vooral de laatste drie liedjes waar het tempo flink omhoog gaat (vooral in 9 en 11 gaat t flink tekeer).

Het klinkt verder als de welbekende klok of te wel weinig mis mee zonder me van de stoel te laten vallen.

Er mist wat beleving... Dat vind ik altijd zo'n dooddoener.

Het solowerk (plus The Cross) van Roger Taylor spreekt mij altijd wel aan. Van de leden van Queen maakt hij voor mij de beste albums. Zijn stemgeluid kan ik altijd goed waarderen (dan doel ik niet op schreeuwwerk bij de latere live shows van Queen om Freddie een beetje bij te staan) en de sfeer op zijn albums vind ik altijd erg prettig. Ook hier, qua sfeer hangt het een beetje richting Happiness en laat ik dat nou net zijn fijnste album vinden. Zo goed als dat album is deze net niet maar het scheelt niet veel.

De plaat heeft een prima productie en heeft samenhang ondanks afwisseling tussen rockers, ballads en zelfs wat blues in de vorm van de gitaarlicks van Jeff Beck. Ik ben er in ieder geval erg blij mee en hoop de goede man ooit nog eens live te zien met een solo/cross optreden.

They look so different, but they all sound the same

Om hun zelf maar even te citeren...

Ik ben het grotendeels met de vorige spreker eens en gezien het citaat ook met de band zelf. Inmiddels is meer dan de helft van het album bij (vrijwel) iedereen overbekend. Elke single komt zenderbreed op high rotation voorbij. De 1ste twee singles kon ik zeer goed hebben. Hard to Say Goodbye en vooral Love Myself heb ik ondanks de over exposure zelf ook vaak voorbij laten komen. Vooral de laatse is mij best van steun geweest toen het, laat ik maar zeggen, allemaal niet vanzelf ging.

Alle tig singles die daarna kwamen waren variaties op de eerdere successen en werden dat zelf ook. Ik weet niet of het gaat gebeuren maar Great Area staat al te trappelen om de volgende klapper te worden.

Ik ben het overigens toch niet helemaal eens met MarkF dat het wel duidelijk is dat Ricky een fantastische zangeres is. Haar nasale -hoor mij eens door mijn neus zingen- geluid geeft haar weliswaar een uniek geluid maar het gaat mij in ieder geval ook wel wat vervelen en als ik in mijn hum ben zelfs wat irriteren.

Toch gun ik ze het succes van harte en rond ik de 2,75 naar boven af.

Op zich prima beschreven enkel is Roxy Music voor mij niet de band die dit soort muziek moest maken. Anno 2019 met de nog altijd erg strak in het pak zittende Ferry als een soort ondeugende crooner oké maar eind 70's/early 80's?

Vandaag is deze plaat sinds een behoorlijk tijdje weer eens voorbij gekomen en ik haal er toch maar een half puntje vanaf. Same Old Scene blijft een pareltje, het titelnummer is fraai (prachtig baswerk!) en het Sylviaanse intro van My Only Love erg sfeervol maar verder is er te weinig echt te genieten met als dieptepunt de cover aan het begin van het album en het extreem lullige Over You.

Maar zoals ook geschreven wordt heeft het geen extreem hoge irritatie grens en dat klopt gedeeltelijk ook wel maar als je dit album naast het eerste kwartet plaats (Siren is al wat wisselend vind ik) komen er toch wel wat irritaties boven, zoveel talent en dan belegen muziek maken dat is toch jammer.

Nou ja Permanent Waves vind ik ook wel 1 geheel maar ik begrijp en onderschrijf je mening. De komende twee platen hebben dat wel het sterkst. Sowieso wel een redelijk sterk kwartet Permanent Waves t/m Grace (ik geef toe er kunnen wat uitbundigere superlatieven aan toegevoegd worden dan dat ik nu doe).