Een bijzonder mooie jazzy techno plaat waar ik in moest komen. Even een tijd weggelegd en nu weer opgepakt en erg van aan het genieten. Het is wel vergelijkbaar met de soulvolle Detroit techno van Galaxy 2 Galaxy en Los Hermanos. De muziek is energiek en een 'soul ingrediënt' is redelijk subtiel toegevoegd.

De opener 'Mad Mike Disease' is het wildste nummer. De titel in combinatie met de muziek geven aan dat Ian gepakt is door de geluiden van Mad Mike uit Underground Resistance en Galaxy 2 Galaxy. Met het nummer 'Homeless' wordt gas terug genomen met hele mooie speciale melodieën. Lief, maar met een bepaalde onzekerheid erin. Drums lijken hier direct van een drumstel te komen. Met 'Dayride' roffelen de drums aangenaam verder. Hierbij kun je denken aan 'Bug in the Bassbin', de klassieke drum & bass plaat van Carl Craig als Innerzone Orchestra, overigens uit hetzelfde jaar. Echter in tegenstelling tot in dat nummer, waar de focus vooral op de ritmes ligt, is hier meer aandacht besteed aan de melodieën. 'Momma's Basement', een recenter nummer van Galaxy 2 Galaxy is misschien een betere vergelijking. Erg gezellige muziek die in mijn ogen goed te draaien is tijdens koken of eten.

'The Man From Del Monte (A Fantasy Theme)' is een exotisch nummer met een humoristisch tintje waarbij ik zelfs begin te fantaseren over een utopische Supperclub verzamelaar. In het echt worden voor Supperclub echter b- of c-uitvoeringen met dit soort thema's geselecteerd. 'Dark Eye Tango' heeft weer met prachtige subtiele melodieuze begeleiding, iets meer in mineur. Het volgende nummer heeft een goede relaxte afwisselende beat en diepe strings. Tja, zo gaat het z'n hele goede gangetje verder door. De tracks volgen elkaar allemaal bovendien mooi op. Genoeg over individuele tracks geluld.

Dit soort bezielde techno albums zijn vrij zeldzaam en aan te raden voor mensen die emotioneel bewogen funky, soulvolle, jazzy nummers die redelijk lang doorgaan wel zien zitten.

Nog een goed voorproef nummer van Ian uit hetzelfde jaar dat ik niet op de site ga krijgen vanwege de regels hier: Monkey Jazz

Subway Route is heerlijk inderdaad en is het nummer om af en toe nog eens te draaien, maar de eerste track bevalt me ook nog best. Sowieso is het gebruik van drumcomputer en basslines door In Sync vaak op een manier gedaan die om van te smullen is.

De eerste track is wellicht een beetje geïnspireerd door de dubtechno tracks van Basic Channel ten tijde, of een track als 'Jazz is the Teacher' van Model 500. De track ' Ratcatcher' is nogal saai en maakt m'n beoordeling van deze EP lager. Dit nummer klinkt mij eigenlijk het best aan het begin zonder beat, qua uitbouw gebeurd er weinig moois.

Iemand op discogs merkte op dat ' Subway Route' gelijkenissen vertoond met ' Stardancer ' van The Martian en dat vind ik ook duidelijk te horen. Erg mooi nummer alleen The Martian's ' Stardancer' is een harde dansknaller (van formaat) terwijl dit een intens chillout nummer te noemen is. Heerlijke uitgesponnen wegspacetechno. Past in een playlist bij een track als 'Inversion' van Basic Channel's alias Cyrus.

Hier had ik ook hogere verwachtingen van afgaande op de rating. Deze kon het bij lange niet waarmaken. Klinkt nergens verassend. Gewoon dubtechno/ambient techno die ok is, maar weinig écht verkennend klinkt (als je al naar veel DeepChord of Yagya geluisterd hebt bijvoorbeeld). Deze verkenning vind ik nodig bij dit soort muziek om krachtig te zijn. Dan liever iets exploratievers zoals de laatste plaat van Joel Tammik of z´n alias Rajaleidja.

In deze groep zit overigens Niels Luinenburg van Delta Funktionen, dat had me benieuwd gemaakt.

Wat een heerlijk album is dit zeg. Psychedelische ambient op een prachtig level dat zelden zo bereikt wordt een heel album lang. Drones, psychedelische effecten, ritmes en veldopnames worden meestal niet al te stijlvol gepresenteerd in het genre psybient vind ik, waar dit ook onder te scharen valt. Veel in het genre klinkt mij iets te cliché als je al bekend bent met klassieke ambient/idm/downtempo werken, waardoor de kracht soms aan mij verloren gaat. Hier klinkt het gevoelsmatig op de één of andere manier wel fris/verkwikkend net als meer werk van deze man/groep. Dit ligt enigzins in de buurt van Shuttle358, maar is wat minder bedrukt en daardoor misschien zelfs nóg ontspannener.