Vind deze op het eerste gehoor de minst bijzondere van het Dale Cooper Quartet (de eerste release vind ik voorlopig het beste). De vocalen vind ik vooral afdoen -ongeveer één ster aftrek - aan het geheel hier. De toon/klank klinkt mij te gemaakt. Bij de hijgpassages merk ik dat minder, dat is best leuk gedaan.

De titels, albumtitel en artwork vind ik niettemin mooi verzorgd, evenals de muziek los van de vocalen.

Laatste track is trouwens erg slim/creatief gedaan, qua vreemde afmixing. In potentie een erg sterke groep, maar dit is zeker niet het beste album van ze voor mij.

Vind dit een érg mooie plaat.

Voor liefhebbers van atmosferische, subtiele en rustgevende muziek met her en der een jazz invloed, bijvoorbeeld Biosphere, Angelo Badalamenti of Oren Ambarchi. Het gaat zeker de donkere kant op, maar niet op een manier die uit balans is, zodat het negatieve rommel wordt die enkel en alleen door een depressie geïnspireerd is. Daar heb je niet snel erg veel aan lijkt me.

Donker is het zeker en een rijke ervaring. Als het kijken van een film als Lost Highway. Dit is een album dat toch wel 200+ stemmen verdiend. Hierbij in vergelijking is bijvoorbeeld Trentemoller's 'The Last Resort' –dat al aardig sfeervolle electronica is uit thetzelfde jaar– een tandje minder diep. Zalig album.

Lekkere bass-muziek EP die van nummer tot nummer sterker lijkt te worden voor mij. Als collectie van tracks werkt deze EP voor mij niet zo geweldig gezien ik niet meteen op het spreekwoordelijke puntje van m'n stoel zit en het overloop tussen de beats van de ene track en de andere gaat wat vlug. Mijn waardering van 4 sterren berust in dit geval meer op de losse nummers. Als je iets hiervan in playlists of mixen plaatst is het gewoon erg prettig materiaal. Om de collectie beter te laten werken hadden ze aan beatloze ambient/noise intermezzo's van een minuut ofzo kunnen doen. Nu gaat het een beetje snel achter elkaar door, waardoor het moeilijk is de aandacht erbij te houden. Gezien ik toch wel raad weet met deze nummers een hoge quotering.

Mooi vrolijk electro/idm album. Lekkere funky ritmes, dansbaar en met mooie melodieën. Leuke producer en een leuk label. Ik zie hiervan een nummer op youtube staan, dat kun je als een klein voorbeeld beschouwen: Minus Fourteen.

Lekkere (dubtechno) plaat is ook deze van Deadbeat. Gaat soms wat meer richting bijvoorbeeld de trance inducerende techno van Matthew Jonson en Cobblestone Jazz, zonder dat echt na te doen. Niet al te standaard dubtechno dus al wordt je niet vaak verbaast van de originaliteit. Vooral belangrijk: het is niet te saai zoals veel dubtechno. Dit is vrij krachtig klinkende rustige techno (het kan zeker), met een groove geschikt voor een groot publiek (clubby sound geregeld), maar zonder hierbij kwalitatief af te doen. De tribale elementen en het talent van de producer vallen positief op. Goede flow, balans qua opbouw precies goed... Mooi geproduceerde dikke tracks. 'Yard!'

Een vet energetisch album ergens tussen hiphop, electronica en rock in dat hier een beetje ondergewaardeerd wordt (op het moment van schrijven in ieder geval). Je komt niet snel zoeen sterk energiek iets als dit tegen vind ik. Productioneel is dit puik vind ik in tegenstelling tot wat sommigen -hier- zeggen. De electronica aan het einde van Guillotine is geweldig bijvoorbeeld. Culture Shock heeft ook een uitstekende productie en ik luister heel veel van dit soort electronica. Het klinkt een tikkeltje harsh en dirty, maar dit is natuurlijk de bedoeling en de balans is er wat mij betreft nog. Steekt uitstekend in elkaar.

Wordt hier wel weer blij van. Beter dan 'Hash Bar Loops' en ook dan hun andere gelijktijdig uitgekomen plaat 'Silent World' (althans op het eerste gehoor). De kracht van 'The Coldest Season' en ' Vantage Isle' blijft alleen grotendeels uit, onder andere doordat de ritmes aan de oppervlakte te vaak saai worden ingezet naar mijn mening. Relatief voor de (dub)techno muziek die uitkomt is dit wel een erg fijne plaat met een mooie productie.

Een rustgevende (dub)techno plaat vind ik dit. Bij de tweede luisterbeurt is het al duidelijk gegroeit ten opzichte van de eerste moet ik opmerken en openbaart zich een fijne diepte. Geluiden krijgen meer persoonlijke betekenis.

Vaak luister ik een plaat voor er een recensie over te lezen, zo ook hier. Eerst vermoedde ik dat dit een soundtrack was voor een oude Franse docu met dezelfde titel, toen ik dit ging uittesten pastte het alleen niet echt. Nu lees ik dat er binnenkort een film van Rod Modell gaat uitkomen behorende bij dit album.

Aan de onderwaterklank van de echos te horen zullen er vast wat waterige beelden inzitten. En ook een hoop donkerte, want er zit zeker een gevoel van diepte in de muziek, mag ook eigenlijk niet anders met 'Deepchord' .

Een erg mooi dubnummer vind ik 'Hydrodynamics'.

Stukje tekst van de maker(s) bij deze release:

"Silence is where enlightenment exists. Doing nothing, thinking nothing, resisting nothing, we are expressing pure self to self. It is in solitude that we are able to understand our own enlightenment. Only in silence, we can acknowledge and release modules of our consciousness that lead to unhappiness. In these mystical quiet-zones, we become whole. transformation is possible only in the sacred realm of silence." "Atmospheric elements composed with snapshots of normally unheard sonic worlds. Captured with hydrophones, piezo-electric transducers, wind harps, and binaural dummy-head microphones, these phonographs were further accentuated with proprietary processing to reveal even deeper layers, then blended with care to retain the full mystical element of the source recordings."

De source recordings op deze plaat zijn eerder al voor Liumin gebruikt.

Prima sluimerende horror soundtrack achtige muziek. Veel dub elementen, heel veel bass, dronerigheid en vage organische samples, gebracht in een hypnotische ambient techno waas. De gebrouwde geluidscocktail heeft wat weg van die van Zoviet France, maar dan met invloeden van basic channel en atmosferische industriële techno erbij. Redelijk intense elektronica en tegelijkertijd lekker loom.

Hun missie was hier om een horror soundtrack voor een denkbeeldige film te maken. Ondanks dat het een mooie plaat is voelt het album regelmatig niet als het perfecte vloeiende geheel van geluiden en effecten dat het zou kunnen zijn. Ik heb geregeld iets teveel de kans als luisteraar om te ontsnappen aan de 'toverkunsten' van beide leden. Daardoor wordt niet de psychedelische kracht behaald die dit naar mijn mening in potentie zou kunnen hebben. Nietttemin, een project dat een mooie kant op wijst is hiermee begonnen.

Fijn gecompileerde propere electro, met dat sfeervolle onversneden Detroit en Drexciya gevoel. Twee tracks van Der Zyklus - Der Zyklus II (Vinyl) at Discogs

En twee tracks van Der Zyklus - Der Tonimpulstest (Vinyl) at Discogs

'Formenverwandler' doet qua vocalen sterk denken aan 'Sunrays', van het gerelateerde album Lifestyles of the Laptop Café, dat in dezelfde tijd het daglicht zag.

Hoewel het een lange rit is, heb ik besloten vanavond dit verzamelalbum van deze ''techno-innovator'' eens door te nemen. Ik bruis van de energie, op een goed gecontroleerde manier, en ineens dacht ik dat ik wel zin had in de muziek van Derrick May. Na die gedachte schoot me te binnen dat Derrick May zelf als persoon eigenlijk precies aan die omschrijving voldoet: bruisend van de positieve energie en dat geleid in goede banen.

Ik heb het genre even verandert van electronic naar dance en electronic, want dansvloer gericht is deze muziek volgens mij bij uitstek. Het is daarom wat ontoegankelijker voor thuis. Tenzij je het op de juiste manier kunt luisteren (met inlevingsvermogen, hard, met de goede EQ-afstelling -zowel emotie als frequentie - en in goede kwaliteit).

Rest geeft een mooie intro van akkoorden. Akkoorden die kenmerkend zijn voor de zogenaamde Detroit techno.
Met Strings of Life komen er wat melodieen langs waarvan je bijna tranen in je ogen kunt krijgen en een brok in je keel. Deze versie bestaat vooral uit de strings en melodieen alleen, met wat scherpe high hats erbij waar Derrick May bekend mee is. In de laatste seconden wordt het even extra subliem en komen er nog een paar bassjes bij kijken, uniek en prachtig.

Freestyle, iets waar May goed in is. Het lijkt vaak live ingespeeld zoals het klinkt. Losjes en dan niet op een slechte nonchalante manier, maar met gevoel. Gevoel dat rechtsstreeks uit het muzikale hart lijkt te komen, zo klinkt het voor mij duidelijk als ik het onder goede omstandigheden luister. Freestyle zal in een oppervlakkige orientatie helemaal niet zo opvallen en saai kunnen worden en andere muziek van Derrick May kan dat allemaal ook doen. Het ligt er alleen aan hoe je het luistert en hoevaak. Wat me nu opvalt is het gevoel, de mooie energie en de diepe emotionaliteit die erin zit. Zo kan ''dance'' dus ook zijn.

Ik zette net hiervoor de vinyl van The Beginning op en het is echt mooi om te merken hoe die gegroeit is. Waarschijnlijk is dat de eerste Detroit techno plaat die ik gekocht heb zoeen anderhalf jaar geleden. Ik wilde de stijl induiken aangezien ik Autechre er positief over zag zijn o.a. (op een foto met een Detroit techno shirt) en zij schreven het nummre Clear van Cybotron hoog aan. The Beginning stond onder deze stijl gelist en de naam Rhythim is Rhythim kende ik ook geloof ik net, misschien had ik Strings of Life gehoord, ik weet het niet. Het verloop klonk in de platenzaak wel muzikaal intelligent denk ik en ik nam hem maar mee ook al twijvelde ik, een veel te makkelijke koop op dat moment eigenlijk. Na ‘m na een half jaar letterlijk vergeten te zijn, zag ik op internet dat het toch wel een erg goede plaat moest zijn en zag ik tot m'n verbazing dat ik 'm bezat. The Beginning klonk meteen als herboren en vandaag zijn ook de andere nummers van deze 12’’ gevallen. Langzaam uitgegroeit tot een zeer geliefd item deze plaat.

Inmiddels ben ik aangekomen bij It Is What It Is, ook een klein klassiekertje. Niet mijn favoriet tot nu toe, maar wel een heel mooi nummer met een direct herkenbare melodie. Dat Mathew Jonson zijn label waarschijnlijk naar dit nummer vernoemt heeft kan ik wel begrijpen als ik naar dit nummer kijk en het vergelijk met zijn stijl: onstpannen, jazzy, diep, freestyle/jammy en het bevat een goede dosis dansbaarheid en energie.

Een afsluiter van disc één als R-theme klinkt eigenlijk maar raar als je je niet inleeft en enigzins op dezelfde golflengte komt als Derrick May met z'n gedachten zat toen hij dit maakte.

Disc twee begint wat jammerig, zoals zoveel nummers van Derrick. Het wordt misschien een beetje saai, ten opzichte van meer directe muziek. Het is soms meer roes muziek, een soort muziek die opzich niet perse saai hoeft te zijn, zeker niet als je het gevoel erin hoort. Toch, helemaal op dezelfde golflengte zit ik nog niet met alle jams op deze plaat, anders was het niks anders dan 5 sterren geweest.

Icon is een bloedmooi nummer. De akkoorden en melodieen vormen samen een spel om tranen van schoonheid bij te krijgen, tenminste nu ik het wat vaker gehoord heb. Sommige nummers op deze plaat die ik wat minder vind, moet ik misschien ook nog wat vaker horen. Icon had ik bijvoorbeeld eerder al gehoord op deze mooie verzamelaar. Wat een energie eens te meer in dit nummer.

Phantom daarna is een kort groovy stukje met opzwepende snares, lekker. A Relic Mix, de zon gaat nu onder -het lijkt sneller omdat het zo bewolkt is- en deze muziek past erbij. Als een kalme sluier komt het over je heen. Wat een mooi spel even m'n LCD uit
...
The Beginning hier is niet de limitless (original) mix helaas, iets te kort nu ook al heeft het net als het origineel een vliegende start. Dit nummer is al een tijd m'n favoriet van Derrick May. Het nummer zoals op de CD versie hierboven begint in het tweede deel van dit nummer terwijl dat daarheen nu juist dient te worden opgebouwd. Op mijn CD staat zowel de 5:36 van het begin (zoals hier te vinden) van The Beginning als het laatste stuk van 3:30, maar los van elkaar, dus klopt het ook niet Gelukkig heb ik de originele mix

In het begin van The Beginning werkt een onstopbare stuwende bassline-melodie meteen erg energiek met de hard slaande percussie erbij. Op de achtergrond komt uit de diepte een (voor mij) mystiek aandoende melodie injanken na een tijdje; prachtig. Maar het hoogtepunt van dit nummer zit 'm het meest in de ritmische breaks en melodie van de tweede bassline: de korte noten die prominenter worden gebruikt naar het einde toe. Met een geniaal gevoel gedaan

Drama doet erg Carl Craig achtig aan zoals hij ze uitbracht onder de naam 69. En zie daar, written by Carl Craig. Heel erg lekker dansbaar nummer.

Strings of Life vind ik niet nodig om te bespreken. De piano melodie schijnt Derrick geknipt te hebben uit een aantal uren van geïmproviseer.

De afsluiter is wat melodieën betreft weer erg mooi.

Na de moeite te hebben gedaan dit verzamelalbum te doorgronden kan ik met het grootste gemak hier 4,5* aan geven. Dit is een goed voorbeeld van dansbare muziek die naast energie diepte heeft en emotie, zoals ook bij muziek van bijvoorbeeld Jeff Mills, Carl Craig en Convextion. Dit is vooral muziek voor mensen die in steden leven. De geluiden zijn als drukke wegen met langssjezende auto's en flitsende lichten, als donkere stegen en hypermoderne of juist in vervallen geraakte gebouwen, als de industrie, maar bovenal ook als een deel van de zielen van de mensen die in deze steden leven.

Goede muzikanten kunnen hun intenties goed omzetten in geluid (en hebben intenties), en DJ Olive is op z'n minst een aardige. Zijn intentie was om ''slaap pillen'' te maken met een aantal albums, dit album is de derde uit die reeks. Ook al is het super zacht en zal het niet eenieder opvallen, toch vrij veel elementen/instrumenten die hier langskomen. Erg mooie rustgevende fijnheid. Ook wel verassend om te zien dat Christian Fennesz processing heeft gedaan van wat geluiden. Het gehele credits lijstje...

Bagpipes – David Watson
Harmonica, Vocals, Synthesizer [Moog, Arp] – Karl Francke
Percussion, Guitar, Vocals – Vija Brazus
Producer, Effects [Processing] – Christian Fennesz*
Producer, Guitar, Sampler [Akai], Electronics, Turntables, Percussion, Keyboards, Effects [Processing], Turntables [Guitar Playing], Synthesizer [Arp, Moog, Neve Eq] – DJ Olive
Turntables – DJ Reaganomics
Written-By, Producer, Engineer, Mixed By – Gregor Asch (DJ Olive)

Welterusten.

Aardig album. Het is aangename rustige house/minimal met geluiden die leuk en voor die tijd voor een deel nog experimenteel zijn. Qua ritmes en melodieen valt het me helaas wel wat tegen qua speelheid/geschiftheid. Het is natuurlijk ook makkelijker om met simpele patronen deze verder speelse mix aan geluiden goed samen te laten vallen. Er moet ook gezegd worden dat wanneer de patronen gekker gemaakt zouden worden het ambient gehalte van de plaat al snel zou verminderen. Herbert lijkt juist gemikt te hebben op een rustige, aangenaam luisterbare plaat met wel wat lekkere, aparte geluiden door elkaar gemixt. Hij heeft een aardige kwaliteit weten te handhaven waarmee hij laat zien knap te kunnen produceren. Alleen vanwege de wat voorspelbare patronen krijgt dit (nog) geen echt hoge score van mij. Ook geen lage score, want het is zeker degelijk. Als je house/techno met een ambient inslag ziet zitten is dit een aanrader.

Ik ga maar eens op zoek gaan naar enkele vroege 12''es van Matthew Herbert.

En heerlijk te behappen door de lengte en volgorde. Heel strak uitgevoerd! Mooie bedachtzame arpeggio's in elke track, schone zachte akkoorden erachter, zachte fluisterdrums...

Heel oud in veel middelen, maar toch klinkt het fris qua uitvoering. Fijn hoe dit niet volledig naar één genre toe hangt. Het ligt onder andere tussen ambient muziek, (dub)techno en trance -de laatste track met name- in. En tegelijk heeft het niks met één van die genres te maken, prachtig.

Sommige tracks, zoals ''Vaporwave 06'', doen mij aan de minimale klassieke componist Steve Reich denken (Luister eens naar deze uitvoering van ''Music For 18 Musicians'' - die past perfect na dit album).

Zeker 4.5*.

Nou enigzins benieuwd naar de originele ''Bee Mask'', die op het mooie Room40 is uitgekomen.

De meeste mensen zullen de grote hard trance hit Amphetamine wel gehoord hebben, maar verder niks van de producer Thomas Peter Heckmann gehoord hebben. Toch is het een goede producer met vele aliasen.

Amphetamine is erg proper, maar wordt tegelijk gelukkig niet muzikaal overgedaan. Wel is de rest van de nummers ook hypnotisch, donker, gejaagd en knallend. Er zijn mooie acid lijnen gemaakt met een zieke hypnotische flow waar Heckmann patent op heeft. De percussie is ook erg sterk, op een basische manier, opgebouwd. Het zit tussen techno, acid house en (hard) trance in. Een heerlijke aparte mengelmoes.

Middle Earth is van dit album mijn favoriet, een monsterlijke breakbeat valt in met een ontspannen tingelbel-melodie eroverheen dartelend. Lijkt een beetje een herwerking van Paul Hardcastle's Rainforest, maar is minder cheesy, hoewel ik dat nummer ook leuk vind.

De meeste nummers vallen niet direct zo op, terwijl ze heel goed hun werk doen. Vergelijkbaar met een voetballer als Cocu, zijn ze niet te onderschatten. Een nummer dat wel nog wat meer opvalt is Phosphene door de melodie, die wel nog lichtjes op Amphetamine lijkt.

93 C.P.U./MOULDER is nog een geschift nummer (in positieve zin). Wild, donker en funky. Daarna The Fight Goes On en ik wordt helemaal weggezogen, doet denken aan Phuture (grondleggers acid-house).

Bij The Doors of Perception zak ik weg in een diepe mist, het gevoel van plaats verder verliezend.

Radiation is een kalme bijkomer. Hier vind ik Heckmann ook erg goed in. The Silent Meadow, die hier niet op staat, is ook een mooi voorbeeld daarvan, evenals z'n ambient producties (albums op fax en mille plateaux).

Jammer dat dit een onbekend album is als ik zo op discogs kijk. Het verdient bekender te zijn geworden als je het vergelijkt met de zoveelste techno cd op tresor die veelbeluisterd is, maar waarvan het materiaal veel minder sterk is. Komt waarschijnlijk doordat het een eigenzinnige producer is, die toevallig eens op een gebied kwam met z'n producties dat commercieel puur geschikt bleek.

Nu oud qua geluid, maar muzikaal ijzersterk.

Warme repetitieve melodieuze ontspannen organische downtempo electronica met veel gebruik van gitaar, glitch percussie en echo (delay). Een heel lichte, luchtige niets aan de hand sfeer en toch serieuze bezwerende muziek.