Mooie EP die maar weer eens bewijst dat deze producer de basis van deep house beheerst en met het lange titelnummer ook electro in de vingers heeft. Het titelnummer lijkt een 25+ jaar oude klassieker te zijn die 'altijd' al bestaan heeft, maar het gaat toch echt om een nieuw nummer. Daar moet je goed voor zijn. Het doet aan Kraftwerk denken en Giorgio Moroder. 'Mercurian Funk' (clip) is mooie hypnotische deep house en 'Feathers Floating' is erg zachte deep house, tegen ambient aanleunend. De hele EP voelt als een nachtelijke rit langs de kust van Lake Michigan.

Heel apart vind ik het niet. Het is analoog dronerig improvisatorisch overkomend synthwerk. Rustgevend wat mij betreft. Duidelijk met een mooie staat van geest gemaakt. In die tijd waren er inderdaad nog niet zoveel artiesten vol op toegespitst. Leuk dat een nummer van deze artiest op 'the golden record' staat ook, die in een ruimtesonde gestopt werd in 1977. Vorig jaar ook een track van deze artiest in de film The Hunger Games gekomen zag ik. Ik vind dit niet geniaal, voor de tijd misschien wel. Maar een fijn rustig album. Leuk in playlists met muziek van bijvoorbeeld Raymond Scott of ambient platen van Brian Eno (bijv. Discreet Music, Thursday Afternoon)..

Ik heb ook wat gehoord van haar uit de jaren '70 wat best op enkele donkere tracks van Selected Ambient Works II lijkte of de scene met de monoliet in A Space Odyssey 2001, zeker indrukwekkend.

Prachtplaat met hele mooie transparante lagen van distortie en koude winterse geluiden. Ideaal om op te zetten in barre tijden en een avontuurlijke tocht met je fantasie te beleven. Dus ik heb 'm weer eens opgezet en een hoge notering gegeven. De beschrijving hier van unmudded lake voor het laatste nummer is erg mooi.

Een mooi donker ambient electronica album met techno elementen dat bijna niemand hier kent nog (1 stem).

Mensen die er vroeg bij waren in de idm scene en er veel van meekregen vinden vaak dat deze producer nabij het vroege werk en niveau van Aphex Twin zat. Op de donkere atmosferische muziek van Selected Ambient Works I en II vind ik dit ook een mooie toevoeging. Makkelijk 4 sterren waard, heel degelijke donkere ambient techno. Erg strakke productie voor die tijd. Mooie diepe bassen en goed uitgespreide strakke techno/idm elementen, zoemende analoge synths en spokerige melodieën zoals ze op Selected Ambient Works II regelmatig te vinden zijn.

Meest aangename en rustgevende plaat van Loscil, al heeft hij altijd subtiele werken. Deze van hem is met name op me gegroeit, waarschijnlijk ook door het spel Osmos, waar - stukken van - de eerste twee tracks regelmatig in voorkomen. Hier ging de producer voor het eerst akoustische instrumenten inmixen. Gitaar en cello zijn te horen, naast een Rhodes en als gewoonlijk Loscil's fijne dubberige elektronica.

Eerste vier tracks zijn verbazingwekkend fijne ontspannen muziek, en dan aan het eind nog Brittle en Cloister om mee af te sluiten. Ongewoon mooie ontspannen ambientesque en dubby plaat. Eenvoudig aan de oppervlakte maar met gevoel afgewerkt. Het gesimuleerde doppler effect in Lucy Dub is bijv prachtig afgesteld.

Van wikipedia:
His 2004 album First Narrows (a reference to the official name of the Vancouver bridge, also known as Lions' Gate Bridge) marked the incorporation of improvised performances by a number of guest musicians: Nyla Raney, cello; Tim Loewen, guitar; and Jason Zumpano, Rhodes piano. Consequently, the songs on First Narrows are more organic and looser in nature than Morgan's previous work.

Ja Loscil is weer bedrukt melancholisch, blijft met z'n minimalistische elektronica doorgaan op dezelfde weg. Zit altijd leuk tegen de dubtechno aan z'n muziek maar is het meestal net niet. Wat mij betreft hangt hij ieder album wel te lang op dezelfde manier in dezelfde soort bedrukte sfeer, liever een paar tracks van die aard voor mij, maar voor veel mensen kan dat vast werken. Ik kom daardoor onder meer net wat lager uit, terwijl z'n albums wel consistent zijn. Deze is ongeveer even sterk als de meeste voorgangers. Zelf genoot ik de laatste weken trouwens weer van z'n bijdragen aan het fijne - door ambient muziek ondersteunde - spelletje Osmos.

Dit is het tweede en helaas laatste album van Luke Slater als The 7th Plain. Erg mooi, zeker voor wie van oude Black Dog, Carl Craig, Speedy J en Autechre albums houdt. Fijne luistertechno met een overwegend ambient/chill-out benadering. Het label GPR is trouwens ook fijn voor iemand die graag wat aanvulling ziet voor Warp uit '89-'94.

Het enige nadeel dat ik bij de muziek van The 7th Plain kan noemen is dat het losjes klinkt. Het heeft net niet de scherpte/spanning in tracks die je bij oude Black Dog, Carl Craig of Autechre kunt horen. Van de andere kant voelt het hierdoor ontspannener en dat is ook wat waard. Het blijft heel mooi geproduceerd en een flinke aanrader voor luistertechno liefhebbers.

Zeer mooi ambient techno album. Ideaal als aanvulling op klassieke melodieuze techno albums als Bytes of Landcruising. Dit album is ook hoog gewaardeerd (hetzij in kleine kring). Een Detroit invloed is te horen, leidend tot prachtige melodieën en beats. Er is niet moeilijk gedaan, maar er zijn gewoon rechttoe, rechtaan sterke nummers gemaakt die heerlijk achter elkaar luisteren. De originele titel van het album was bedoeld om ''The Art of Techno'' te zijn, was te vinden in eerdere promotieblaadjes van het label. Puur omdat het geheel zo goed is, kan ik 4.5* hier aan geven. Seeing Sense is voorlopig m'n favoriet. Lijkt me ook heerlijk om op een feest te horen klinken.

Het volgende en laatste album onder de 7th Plain alias genaamd My Yellow Wise Rug is trouwens ook erg mooi, dat kwam later in 1994 uit op hetzelfde label.

Best veel fantastische tracks als je er in weet te duiken, too much to handle voor velen inclusief ikzelf bij de eerste luisterbeurten, maar verhoogt nu. Trackvolgorde aan het begin is een eventueel minpunt, ik zou zelf ook eens starten bij track 3 om nog wat energie over te houden voor een pracht tracks als 'Hey Go' (fantastische samples zeg), maar als deze plaat eenmaal gevallen is, is dat niet iets dat de waardering meer kan bederven, past ook wel bij het stempel 'bizar' of prettig gestoord dat hier best bij aansluit. Een vrij gestoorde, maar niettemin muzikale plaat als je het weet te volgen. Heerlijk om af en toe luid te draaien en diep in te duiken deze intense trips van Luke Vibert. 'Dont Fuck Around' is jungle/rave/d&b van de allerbovenste plank trouwens.

Gezellige plaat uitgebracht met een nieuwe (weer zelfspot achtige) alias. Hier vooral een mengsel van oude druggy deep house (een Strictly Rhythm achtig gevoel bij de titeltrack) met wat rave en triphop elementen, bekend terrein van Luke Vibert.

Daydreamin' is een vrij rustig, downtempo binnenkomen. Een typische track voor Vibert qua sample keuze en triphop stijl. Deze genre benaming is voor een nummer als dit zowaar perfect op zn plek. Vooral vanaf Brockley Spears komt de sfeer er in en gaat deze eigenlijk nauwelijks meer weg. Hoogtepunten: de draaierige saxofoonsamples van Brockley Spears, het klokkenspel en de trip melodieën bij ''Instant Vibe'' en ''Party Piece'' als geheel.

Degelijke 12'' waaraan zeker 3.5* mag worden gegeven , Vibert gaat stoicijns op zijn tripperige pad verder.