Het zijn vooral gruizige Yamaha DX7IID synthesizergeluiden die je hier hoort, naast wat veldopnames en stemsamples. De sfeer doet wel wat denken aan jaren '70 en '80 filmscores van John Carpenter en obscuurdere score makers waar ik verder geen namen van ken. Ook staan er wat electro nummers op die aan oude Legowelt doen denken. Zelf ben ik nooit een grote liefhebber van Legowelt geworden, maar dit album gaat er prima in, zeker met alle creativiteit van de release erbij. Prima werk om hard op de achtergrond te hebben tijdens het praten met vrienden. Dan lijkt het een beetje alsof je in de bioscoop aan het lullen bent en je tegelijk meereist met de sfeer van een film. Goed visitekaartje van de maker voor eventuele toekomstige (b-)horror/sci-fi (oldschool hommage) filmscores

Tracks geschreven door – A. Coe, C. May (tracks: 1-4, 7, 9 to 11), T. Holkenborg (tracks: 4, 9, 10), J. Holden (track . (oeps de code voor een smiley , dat moet 8 zijn).

A Coe is Sasha, C. May is ook bekend als Spooky (Niet DJ Spooky) en Holkenborg die kennen we hier allemaal wel.

Ik luister dit album voor het eerst grondig, de mooie Xpander EP al een tijd kennende (maar die moet ik ook nodig weer eens herluisteren voor ik daarop stem). Lekker ontspannen, futuristische chill-out sfeer ademt de muziek uit. Vernieuwend is het niet, maar een mooi album is het wel. Het begin van de plaat is niet zo dansvloer gericht, er wordt hier mooi opgebouwd richting het meer dansbare spul. Qua melodieën doet de muziek vaak aan Global Communication denken. Veelal positief qua affect, maar soms ook wat licht melancholische noten ertussen die de balans een beetje interessant houden. De afsluiter is een voltreffer. Het 4* gemiddelde van deze plaat kan ik me bij aansluiten.

Rauwe, trage beats, hypnotische atmosferen, dubby grooves, soms licht noisy texturen. Wanneer puike -soms sublieme- basslines erbij komen is de toon gezet. Best tof album, maar niet zo strak uitgewerkt als het voor mij best gelijkende Tri Repetae++ van Autechre uit dit jaar. Daarmee ligt dit aardig in lijn evenals met sommige tracks van Seefeel en Aphex Twin die rond 1994 zijn uitgebracht.

Arise heeft Ricardo Villalobos nog eens gedraaid op een feest tot veel succes las ik op discogs. Roezig, euforisch nummer. Wat meer reguliere techno voor Shake's doen, maar dat maakt het zeker niet minder. Zo goed kunnen toch niet velen het maken.

Frictional Beat No. 4. Uit de serie beatjams die over de EP's op dit label verspreid is. Ik mis wel een beetje het mooie gevoel als Shake melodieën achterwege laat. Hier is het wel een aardige voorbode op Stereotype, maar het haalt het geheel van de sterke tracks naar mijn mening wat omlaag.

Stereotype is een volle bak aan percussie. Mooie rustige jazzy chords komen er invallen, doet me denken aan Black Dog Productions (Balil - 3/4 Heart dit nummer). Mooi speciaal nummer dat beter wordt met meerdere luisterbeurten.

Detroit State of Mind is een erg hiphop beïnvloedt nummer (titel lijkt gebaseerd op New York State of Mind van Nas). Veel soul in dit nummer. De beat had van mij wel iets dikkere kicks in gemogen, iets dat Shake normaal zeer goed doet. 4* (met kans op verhoging)

Duidelijk een humoristische plaat waarbij gespeeld wordt met cheesy commerciele muziek. Dit is nou een plaat waar ik om kan lachen met vrienden. Luistert geinig weg op de achtergrond en past binnen het alternatieve muzikale humoristische universum waar bijvoorbeeld broertje Ceephax en vriend Luke Vibert ook binnen werken. Je moet zeker niet de oude Squarepusher verwachten voor je dit opzet. Een grappig spel met bewust gekozen cheesy elementen uit verschillende decennia mag je wel verwachten.

Toch wel een favoriete ambient plaat van mij dit. Hiermee waan ik mij op de hoogvlakte in Tibet/Nepal, met het tundra landschap, de meren tussen de bergen en soms de sneeuw. De ijle lucht veranderd m'n geluidswaarneming tijdens het maken van de tocht. Duidelijk wordt dat dit een ander gebied is van mysterieuze schoonheid. Een gebied dat als de kern van de aarde aanvoelt. Met het nummer Tank kom ik aan het eind van de reis en voel ik de sterke rust die ik heb gekregen naast de kriebelende enervering die nog door m'n aderen stroomt als gevolg van de meegemaakte natuurlijke schoonheid. Zelden is gekraak zo optimaal gebalanceerd als hier.

Bloedmooie dubtechno / ambient van deze Nieuw-zeelander. Zalig en hemels. Verdient nodig meer stemmen!

Mooie melodieuze 'idm' electronica met veel gebruik van gitaar. Ritmisch fijn, organisch en het geluid is ook redelijk Skytree's eigen. Een punt dat me tegenstaat is de luide mastering waar Skytree van houdt, ik zet het daarom graag niet al te hard. Ik vind dit beter dan Skytree's vorige album (Knotwork) en de opvolger waarin geflirt wordt met dubstep. Kwa kwaliteit ligt het voor mij ongeveer in lijn met tracks op de Dagda EP, alleen heeft deze muziek niet meer hetzelfde verassingseffect voor mij als toen. Toch vind ik dit relatief nog erg leuk. Aanrader als je de combinatie 'idm' en gitaar ziet zitten.

Wat een producties. Tevreden dat ik deze vaak digitaal heb laten roteren, want shit zeg, wat een hoop mooie producties. Het beste wat ik op één album van Jay Dee heb gehoord. Voor de rest ook een goed album, een upgrade ten opzichte van deel I. Vaker luisteren loont.

Stevig hortende en stotende klanken en tegelijk een soepele flow ertussen. Moest dit wat harder draaien om echt sterk te laten overkomen. Gebruik nu ook betere eq afstellingen ervoor waardoor bij mij de bass goed uitkomt en tegelijk de stootkracht in de hogere frequenties flink gevoeld wordt. Moddervet dynamisch geweld nu voor m'n oren.

Liefhebbers hiervan raad ik aan ook Manitutshu * van Mark Fell, lid van SND, te luisteren.

Dit hele album bevat heerlijke ontspannen hiphop. Erg fijne rustige lo-fi beats, effectief en afwisselend gebruik van instrumenten en samples en een mc/producer (Rob Sonic) met niet een overdosis aan ego.

Heerlijke (electro, idm, acid) muziek van Space Dimension Controller. Vernieuwend is het niet, maar het wiel wordt wel mooi opnieuw uitgevonden. Geweldig geproduceerd, bij vlagen magnifiek. Het superniveau wordt niet altijd vastgehouden, maar echte dips zitten er ook niet in.

Een best vet album van Speedy J. Uitstekend vind ik het middendeel met Extruma en The Oil Zone en de string-ambient stukken. Drums en acid geluiden worden op dit album ook charmant ingezet. Het enige minpunt vind ik de meer standaard nummers Ping Pong en G Spot, ook omdat ze te lang uitpakken.

Over het geheel is dit een zacht trancerig techno album met een fantasievolle positieve gloed.

Fantastisch trance album met lange meeslepende tracks. Producer is Oliver Lieb, één van de beste trance makers, die niet heeft meegedaan aan de welbekende sellout van het genre. Album onder de naam L.S.G. van een jaar later is ook erg fijn vind ik.

Door de man zelf gedeeld op youtube deze geremasterde versie van het album: Spicelab - Falling - YouTube

Mooie electro/techno/idm ritmes wat je te weinig hoort in de trance wereld maar vaak de mooiste momenten opleveren voor echte liefhebbers (denk bijvoorbeeld aan die break in Strange World van Push).

Leuke aparte electronica plaat. Doet me wat denken aan oude krautrock/ambient makers. Aardige drums, vaak jazzy evenals de piano's. Bovenal zijn het sfeervolle tracks. Niet voor mensen die slechts een nieuw/hip geluid verwachten en daarbij de illusie van vooruitgang krijgen. Wél voor de mensen die een nachtelijke ontspannen plaat willen horen en openstaan voor ouderwetse fusies, in dit geval van electronica, jazz en rock. De muziek doet me ook bij vlagen denken aan soundtracks, vooral van jaren '80 films die meestal op een wat goedkope manier proberen sfeervol te doen. Dit zou dan wel een sterke soundtrack zijn hoor, Spyra heeft namelijk genoeg gevoel voor opbouw van muziek en details. Fantasievolle muziek.

En ook één die drumt. Alles wat muzikaal te horen is bij de robots is geprogrammeerd door Squarepusher dus eigenlijk als een solo Squarepusher release te beschouwen dit. Squarepusher wil hiermee aantonendat je emotionele muziek door robots kunt laten maken.

Als je een beetje na kunt denken zie je in dat dit überhaupt een onzinnige vraag is. Natuurlijk kan dit. Rr zitten menselijke programmateurs achter, en zelfs met toeval/randomheid kom je wiskundig gezien tot al bestaande liedjes. Het gaat er natuurlijk vooral om of een muzikant goed kan werken met machines die voorhanden zijn, of (extra) vrijheid goed kan worden benut. Het hangt gewoon van de programmateurs af en Squarepusher is niet een al te emotioneel spelende elektronica muzikant. Zijn muziek klinkt eerder als een buitenaards jazzy neuronenbombardement of zoiets.

Vrij showmatig project en het faalt ook nog voor een groot deel in het tonen dat emotionele muziek uit (voorgeprogrammeerde) robots kan komen. Naar mijn mening onder andere doordat er een gebrek is aan variatie in toonsterkte (velocity), snelheid van bewegen van de robotvingers (aanslagsnelheid) en timing van noten. Aardige nootsequenties zijn geprogrammeerd maar de robot klinkt te 'dood', te strak en ongevarieerd. Er zijn al een tijdje algoritmes in muzieksoftware waarbij je een mate van 'swing' kunt aanbrengen bij strakke noten, alleen dat inbouwen bij de robot zou de muziek al meeslepender laten klinken voor mij. Alleen zou het dan qua audio minder duidelijk als een robot overkomen tenzij je deze erbij ziet.

Het lijkt me grappig om in filmpjes te zien dat de robots zo sterk geprogrammeerd zijn dat ze leuk en zelfs mooi muzikaal kunnen interacteren met bijvoorbeeld basgitaarspel van Tom Jenkinson. Nu is dat nergens te zien. Er is wel een videoclip, maar daar is geen samenspel te zien. Weinig potentie is uit dit project gehaald al zijn er grappige kanten aan (Shobaleader One vind ik een stuk grappiger, al begrijpen op deze site nog weinig mensen de komische kant daarvan). De laatste track van deze plaat is als enige echt mooi en enigzins emotioneel te noemen.

Vieze wilde gewarpte acid house uit 1989 oorspronkelijk (toen op VHS uitgekomen). Keek/luisterde dit laatst voor het eerst. Goed wild/losmakend materiaal, voor die tijd vooral. Gemaakt als één wilde losmakende trip voor een 26 minuten durende clip die hier te zien/beluisteren is: Stakker - Eurotechno (1989)

Voor liefhebbers van experimentele electronica/dance-genres is dit. De rating die er staat/stond komt waarschijnlijk door mensen die niet veel met harde vreemde dance kunnen. Voor mij is dit trouwens ook op de meeste momenten te chaotisch, maar zie het wel als relatief kwalitatief. Ligt redelijk in lijn met 808 State's Newbuild, maar veel meer korte passages. Heeft waarschijnlijk Lego Feet (Autechre's eerste release) beïnvloedt en Aphex Twin's eerste hardere werk (AFX/Universal Indicator).

Enkele nummers hiervan horen bij het beste van wat melodieuze electronica met een dance-invloed te bieden heeft. Luister maar eens aandachtig naar nummer 1 of 3 hiervan. 'Artifax' zou ik zelfs in m'n top 5 techno tracks opnemen. De b-zijde wordt gevuld door Nuron en start vrij saai met 'Madame 6', maar bevat een groot hoogtepunt met ''Electric Arc''. Op discogs vindt iemand het laatste nummer het beste, maar voor mij is deze gewoon 'okee'. Vergeet graag A2 en B1, en extraheer drie hemelse techno tracks.

Hier is het stuk waar hij over Stereolab praat en met name zijn gebruik van het nummer 'The Flower Called Nowhere'.

Een topalbum is Dots and Loops, ik verhoog het nog een beetje. Stereolab maakt overwegend luchtig klinkende warme sociale muziek en op een kundige manier. De teksten klinken hoopvol, wat alles tezamen een mooie liefdevolle rust maakt. Gelukkig stoppen ze er geregeld nog wat vaart in ook.
Hoogtepunten voor mij zijn over het hele album verspreid. Na 8 minuten in 'Reflections of the Plastic Pulse' vind ik absoluut een zalig stuk, dan na 12 minuten wordt het nog experimenteler. Wat te vergelijken met Can's 'O Peking' dit stuk, of de EP Cichlisuite van Autechre (ook uit '97 trouwens). Hier een (prachtige) remix van Autechre van dat nummergedeelte. De gebruikte ritmes in 'Parsec' zijn leuk geïnspireerd door jungle (drum 'n bass) muziek trouwens. Leuk als een wat meer 'reguliere band' ook electronica goed weet te benutten.

Heel positief, ontspannen, psychedelisch en met een mooie heldere productie die je niet vaak bij platen van deze leeftijd aantreft. De plaat begint vrij gewoontjes, maar daarna komt het goed.

Een nieuwe versie van dit werk is opgenomen door het 'New Music Ensemble' in surround sound in 2007. Steve Reich beveelt deze plaat van harte aan las ik.

Zelf luister ik die versie met een gratis 5.1 emulatie voor de koptelefoon in foobar. Specialistische plugins in een bepaalde combinatie en afstelling kun je namelijk actief maken in foobar zodat die fungeren als 5.1 emulatie. Alles kun je los installeren of in één direct werkend (legaal) pakket downloaden. Lees hier erover: Foobar2000 Dolby Headphone config - Comment & discuss! - head-fi.org. Het werkt bij mij, al doe ik wat aan de eq (preferences->DSP manager->Electri-Q, voor klassiek staat die niet slecht in de laid-back versie, maar zelf ben ik er langzaam nerderig in geworden. Veel plezier voor de nerds die hier achteraan gaan!

Over dit album ook nog maar wat neerzetten. Zielomarmende geluiden. Ratio en intuitie moeten in goed samenspel gebruikt zijn door de componist om tot zoiets geslaagst te zijn gekomen. Bijvoorbeeld de instructies van Reich aan bepaalde spelers om noten zo lang te laten duren als de adem het toelaat heeft denk ik onder meer geleid tot de door de lucht vliegende zielsmuziek die iedere keer uit mijn boxen stroomt als ik dit opzet.
Hier kun je daar meer over lezen en ook over de 2007 release onderaan.

Live uitgevoerd in 2000 op een festival in Nederland. Erg diep, atmosferisch. Als een sjamaans ritueel klinkend en werkend. Remote Viewing is niet veraf tijdens het luisteren hiernaar. Zodra er ritmes inkomen heeft het soms wat weg van bepaalde passages van het bekende Geogaddi van boards of canada en dat voordat die plaat is uitgekomen, wat iets aangeeft over de geïnspireerdheid van dit album alsmede de diepte.

Fijne typische Steve Roach ontspannende dromerige minimale ambientmuziek waarmee de connectie met m'n onderbewuste sterker lijkt te worden tijdens het luisteren. Vloeiende looperige spaarse composities zijn hier te vinden, zoals Roach betaamd en gelukkig zonder gebruik van ritmische samples. Daar vind ik hem relatief niet zo goed in.

De eerste track gaat voor m'n gevoel iets te lang door. Toch, wellicht is het gevecht met m'n ongeduld die dit oproept juist zinvol. Tegen het einde van het album is m'n ongeduld namelijk weg en geniet ik van de details in het voortvloeiende moment. Ergens tussen de 3 en een half en 4 sterren zou ik willen geven.

Donkere ambient met repetitieve synths en veldopnames van naar vermoeden onder andere plonzende druppels en windvlagen.

Niet de beste track uit de serie zou ik zeggen, maar wel weer erg ontspannen en sfeervol. Het zet de hersenen op reverb, laat tijd vervagen en zwaartekracht wegvallen.

Heel onstpannen techno / house album. Ondanks de midtempo tracks met redelijk stevige ritmes zit er echt een rustgevende werking in. De trackvolgorde is ook goed, het luistert lekker weg. Er zit een simpliciteit in alle tracks die fijn is.

Het valt mij op dat deze muziek minder de futuristische lading heeft die oude B12 of soortgelijke muziek heeft. Waarschijnlijk omdat deze stijl een tijd geleden populair was en ik inmiddels aan technologisch-geavanceerdere muziek ben blootgesteld. Het voelt als een lekker stapje terug, of blijven staan. In ieder geval niet zozeer als een stap in het onbekende. Het klinkt minder exploratief en daardoor is het voor mij ook niet super prikkelend. Dit gebrek aan prikkeling is weer een voordeel voor de ontspanning, daar kan ik dit prima voor gebruiken.

Je kunt lekker diep in dit soort muziek duiken, je overgeven zonder voorbereid te zijn voor felle avontuurlijke uitschieters de ene of andere kant op. Mooi vind ik ook hoe iemand met liefde maakt wat 'ie mooi vind. Niks aantrekkend van trends. Ik vind dit ook mooie muziek, van mij mogen er meer propere albums in deze stijl uitkomen. Zal het nog een paar keer luisteren voor ik stem, want kan best op je groeien dit soort bescheiden tracks. Hier nog een track die in deze stijl ligt, maar niet bekend is. En nog één. En nog één .

Bovengemiddelde, frisse, dromerige, relaxte downtempo idm. Niet met de saaie klinische kant eraan van veel idm die na 2003 werd geproduceerd. Warm zat hier.

''We Are Blowing Up'' zou zo van Four Tet kunnen zijn. Fijne melodieën zijn hier gemaakt. ''That Girl Is Blue Shifting'' is een heel mooie track ook. Diepe bonkende kicks en kwakende melodieën die op een combinatie lijken tussen Aphex Twin en Boards of Canada in hun vrolijke momenten. ''Dregs'' begint heel dromerig, maar maakt de luisteraar weer wakker als er een snelle veranderlijke beat invalt. Een synth die vanaf halverwege af en toe opduikt doet erg denken aan Casino versus Japan.

Kan me bijna niet voorstellen dat iemand dit een erg lage beoordeling kan geven, want de positiviteit komt mooi op je af. 4 sterren is dit wat mij betreft waard (ongeveer).

Heerlijk zomers album met een strakke visie. Moet alleen door de juiste mensen worden ontdekt lijkt het.

Voor de tijd vergevorderde dance / elektronica. Dik/vol/krachtig en tegelijk soepel en subtiel. Ik snap op basis hiervan zeker dat Sun Electric lid Max Loderbauer in het Moritz von Oswald Trio is opgenomen en recent heeft samengewerkt met Ricardo Villalobos. Héél mooi geproduceerde onderhoudende techno met een frisheid die soms aan Plaid doet denken.