Overwegend ambient waar creatief gebruik wordt gemaakt van loops in de eerste 4 nummers. De stuk voor stuk eigenzinnige tracks komen respectievelijk uit '91, '90, '89, '86 en '90 en verschillen (mede hierdoor) nogal. Al met al een rijke maar in het begin misschien wat lastig door te komen luisterzit.

Opener 'Banteay Srey' is voor mij heel geruststellend, sereen en tegelijk ook een track die tranen achter m'n ogen kan oproepen. Het heeft een shoegaze gevoel door de manier waarop er een verbuiging in een gebruikte sample plaatsvindt die lijkt op een stem, het blijft verder onder ambient schaarbaar dit nummer.

De volgende twee nummers zijn wilder en hebben een exotisch tintje door de samples. Creatief weet deze man samples te gebruiken. De tracks zijn bruter afgewerkt dan de opener, maar als je aandachtig luistert valt op dat dit ook met een mooie speelsheid en gevoel is gemaakt.

Bij 'Shing Kee' wordt teruggekeerd naar het serene en meer minimale. Een stem wordt geloopt en steeds wordt de loop langer en meer hoorbaar, tot de track zeer Basinski achtig begint te ademen. Een mantra achtige ambienttrack.

'Chao Nue' bevat een stuk of vier transities in het nummer, waarvan de laatsten het mooist zijn. Na 10 à 11 minuten komen speciaal geproceste tonen het overnemen en begint het heel veel weg te hebben van later werk van Celer. Deze tonen worden overgenomen door prachtig subtiel ambient synthwerk waarmee een geweldig einde aan het album wordt geknoopt.

Voor op reis is dit zoeen beetje de muziek voor mij. Zo ontzettend ontspannen en lief zijn de ambient tonen en zo lekker trippend/psychedelisch zijn de ritmes en distorted wolken van geluid. Dé muziek voor voorbij glijdende uitgestrekte landschappen met een opkomende of ondergaande zon. Hier toevallig iemand die een video met hetzelfde thema voor een paar nummers heeft gemaakt.

Van de drie reguliere albums van Casino Versus Japan is dit zelfgetitelde debuut het meest ambient. De tracks vloeien in elkaar over zoals de titels misschien al enigzins aangeven. Klassieke Brian Eno type ambient galmt in de rondte, en de af en toe toegevoegde (geproceste) gitaar vormen shoegazer-achtige klanktapijten. Ik kwam trouwens ook de producer tegen als gebruiker op discogs en toen zag ik dat Loveless van My Bloody Valentine één van z'n favoriete albums is.
Ergens anders las ik dat de artiest al hield van 'treinen' voor het uitbrengen van muziek. Dat dat waar is kan ik zeker geloven, want de ritmes passen absoluut bij een over het spoor scherende trein en de rest van de klanken -zoals ik al zei- bij voorbijschietend land. Toen ik Casino Versus Japan voor het eerst opzette in de trein (het album Go Hawaii) was het ook meteen raak.

Als geheel is het een vrij minimaal album, en nogal rauw, maar van begin tot eind gevuld met rijke sfeer. Volle bak ambiance! Dat geldt overigens ook voor alle andere werken van de artiest, maar dit zal naar alle waarschijnlijkheid m'n favoriet blijven.

Vet zeg. Casino verus Japan gaat om puurheid en hier wordt daar extra op gefocust, puur en alleen melodieën. Ontspanning, maar ook emotioneel diep genoeg. Een heerlijke kosmische balsemende sound is continue opgezocht zonder percussie. Uitgebracht oa op twee hoge kwaliteit tapes en een mp3 release. Vooral vanaf de vijfde track begint de plaat voor mij te werken. Een dubbelalbum voor de ambientliefhebbers, beatloos, diep ontspannen en heerlijke sensitief. Ook voor liefhebbers van shoegaze ambient.

Mooie ontspannen lo-fi ambient muziek in lijn met het debuut. Komt ook uit het CVSJ archief. Waarschijnlijk voor een goed deel van rond de milleniumwissel.

Een tijd niet proper beluisterd, omdat dit echt makkelijk bij de minst aandachtstrekkende muziek hoort. Bovendien was ik een beetje teleurgesteld dat de maker niet met een '''NIEUW nieuw'' album kwam, ééntje met wat dikker klinkende beats (zoals van het latere werk). Nu ben ik over die lichte teleurstelling heen en kan ik hier heerlijk naar luisteren.

De muziek heeft een distorted karakter vergelijkbaar met de tweede geselecteerde ambient werken van Aphex Twin (SAW II). Een dromerig, subtiel manipuleren van geluid, veel loops van voornamelijk synths en ritmes met doordronken met effecten. Deze producer gebruikt wel vaker echte (gesamplede) drums en gitaar in z'n tracks ook. Maar alles is subtiel, eenvoudig en niet flashy gedaan hier. De muziek draait grotendeels om iaangenaamheid eigenlijk. Een staat van vrede, tijdloosheid en zaligheid oproepen. Emoties af laten stromen. Niet echt de muziek om met meerdere personen te luisteren (of je moet erg geluk hebben met de personen in je omgeving). Muziek die je het beste vanuit jezelf mag ontdekken wil er een grondige klik optreden. Heel onopvallende album voor deze tijd om uit te brengen, maar toch wel een prachtig resultaat. Eéntje voor de diepere luisteraars die van bijvoorbeeld SAW II en Substrata houden, hier heb je alleen niet echt zulke donkere tracks, ook al is het ''Night On Tape'' . Het is een rustige nacht zonder horror. Deze is wel representatief: The Flow Of No Go

Bonustracks van de deluxe versie zijn trouwens de moeite van het luisteren waard: Pan, Maybebaby, Bravo Cadets, Why We Lie, Refrain From Nervosa. Ze zijn ietwat wilder dan de rest van het album.

Luister hier naar ''Bravo Cadets'' wat een mooi voorbeeld is van dat het voor een groot deel om gevoel gaat bij muziek. De beat is d&b achtig, maar totaal niet voor een club geschikt (veel te lo-fi): Bravo Cadets.

Een gevarieerd fijn afgewerkt ambient-techno album met veel cathy melodieus synthwerk is dit. Veel epische jaren '80 synth filmmuziek invloeden komen op een fijne manier langs. De Blade Runner soundtrack van Vangelis onder andere, een beetje Giorgio Moroder.

Ceephax verzandde voorheen mij iets teveel in humoristische acid, electro, idm muziek die wel goed was maar ook wat vermoeiend (meer voor wilde live toestanden). Dit is veel rustiger, helderder en nog steeds is er de heerlijke tongue in cheekheid op de achtergrond. De enerverendheid van z'n oude muziek blijft voldoende behouden en er is veel meer een gevoel van balans, je kunt er heel lekker voor gaan zitten. De moeite waard voor alle electronic luisteraars die ook wat met dance hebben even te checken.

bij het label staat:
Erg mooi intiem minimaal ambient album. Heb al een hoop albums van Celer geluisterd geluisterd en deze vind ik zeker de moeite waard.

Weer een diepe (drone / ambient) plaat van Celer, hoe kan het ook anders. Als sommige mensen wellicht een cliché romantische sfeer zouden voorspellen aan de hand van de titel van het album, dan mogen zij deze verwachtingen overboord werpen.
'Clinging to the Breath Under Our Blankets' is een donker begin. Niet bepaald origineel, maar wel degelijk. 'Moon Scrap' is een drone track waar Celer in uitblinkt, nauwelijks te omschrijven als je zoekt naar een omschrijving die de boel dekt. Heerlijk mysterieus kan ik het noemen en die omschrijving geldt meteen voor het album. 'Then and Again' lijkt qua begin kalmerender, maar bevat uiteindelijk toch een goede dosis donkerte. Drones zwellen aan, bassen ronken, beiden raken licht overstuurd maar zijn ook vrij diep weggefilterd. Een track om moeilijk bewust de focus bij te houden en dat bedoel ik niet bepaald negatief. 'Pummeled Light Contracts' gaat perfect hierop verder, maar is iets minder donker. Aangekomen bij 'Bathing in Brilliance' krijg ik het gevoel dat dit het beste stuk van het album voor mij gaat zijn. Mooie akkoorden(-opeenvolgingen) zitten erin met een mooie geluid dat helaas op sommige momenten op lelijke wijze distorted is soms. Misschien kan ik deze distortion met de tijd beter waarderen. Het laatste nummer sluit in harmonie met de rest van plaat af. Veel beschreven alementen van de vorige nummers komen terug, incl. de oversturing/distortie.
Zeker niet de beste plaat die dit duo gemaakt heeft lijkt me, maar wel diep en genietbaar. De overgangen bij deze plaat zijn bovendien vloeiend en het is een goed coherent werk om te verteren.

Erg mooi gevoelig album weer vind ik, opgedragen aan de overleden vrouw van dit voormalige duo. Het is niet een erg zwaarmoedige release en enigzins vergelijkbaar met 'Engaged Touches'. Een dikke 4 sterren waar wellicht nog een halfje bij komt later. Aanrader, al is er geen grote vernieuwing qua stijl te vinden.

Verdient best wat meer luisteraars zoeen fijne ambient cd als deze. Wordt niet minder na vaker luisteren, eerder beter. Een mooi geheel waar duidelijk gevoel in gestopt is. Ook op de achtergrond érg mooi. Een plaat van het 'linker rijtje' van de Celer cd's, oftewel, hoort bij de betere helft van hun albums.

Deze plaat heeft wel wat weg van hun veelbejubelde 'Engaged Touches'. Wat hier te vinden is zijn mooie golvende gemanipuleerde cello ambient arrangementen, afgewisseld met wat fieldrecordings zoals van mantra repeterende Oosterse monniken. En dit is allemaal super fijn gedaan. De plaat voelt lekker open, ruimtelijk ('panoramic dreams' idd), heeft flow en is geen slappe koek naar mijn mening. Het eerste nummer verandert vrij veel op fijne wijze. De tweede track is erg zachtjes en je zakt fijn weg in de 'mistcollages', en dan, als je ver weg bent gezakt, zetten er ineens de bloedmooie melancholische cello's aan van het nummer dat ik hierboven probeerde te posten. Heel gepassioneerd. De afsluitende track laat je dan weer fijn wegzwijmelen. Luisteren zou ik zeggen .

Aparte tonen/drones hier.

Ben een tijd de enige stemmer, maar dit is toch best de moeite waard voor mensen die enigzins van drones houden.

Vreemd en mooi vind ik de balans tussen ijle en tegelijk vrij stevige tonen die hier steeds nadrukkelijk heerst. Ze klinken ietwat gedempt maar toch snijden ze. Een emotioneel hoorspel dat tegelijk een sluier van rust over je heen brengt. Naarmate het album vordert wordt ik in een aardige roes gespeeld. Geëmotioneerd en tegelijk verdoofd raak ik. Een lichte hoofdpijn (al is pijn een groot woord) brengt dit geluid op en tegelijk werkt de plaat verzachtend. De wolken op de kaft vind ik bij dit geluid aansluiten, af en toe hoor ik ook wind die tegen een microfoon aankomt. Paradoxale intrigerende geluiden in ieder geval die een flinke roes teweegbrengen bij mij. Halfje erbij na vaak luisteren.

De geluiden die hierin verwerkt zijn ook al valt het voor mij allemaal nauwelijks op:
Cello, Violin, Voice, Piano, Tambourine, Other [Field Recordings, Processing] – Danielle Baquet-Long
Piano, Tape, Other [Field Recordings, Processing, Iron Triangle Bell] – Will Long

4 lange tijdvervagende melodische (tape-)loops. Gek genoeg zouden de eerste 3 tracks (van cd 1) van mij ietwat korter mogen. De laatste track is langer maar vind ik dan weer niet te lang, dit is echt één van de mooiste die ik van Celer heb gehoord. Wat een schoonheid van een flow. Zalig.

Het is een wat onbekendere release van Celer, waarschijnlijk omdat 'ie uit de tijd van hun zelfreleases is. Er zit een foto van de Kangchenjunga berg (ligt in India en Nepal) bij heb ik gelezen. De cd's en hoezen zijn geschilderd en verpakt in een Tibetaanse zijden hoes. Bijgevoegd zijn twee gedichten en een woordenboek beschrijving van het woord 'Sadha': ''with, together with, in the same manner...''. Het album is opgedragen aan 'marital union'.

Nog even een korte track-bespreking, al denk ik dat als je dit soort nummers echt een beetje met woorden wilt bespreken je je best moet doen om de poëtische toer op te gaan.
Het eerste nummer lucht de geest met diep ademende stromingen. De tweede heeft een minder rustig gevoel, maar klinkt als een soort van lang uitgerekte inspanning. De 'Kangchenjunga' is de op drie na hoogste berg ter wereld, nooit van gehoord, interessant om iets over te lezen. Subtiel wint dit nummer aan beleving. Het derde nummer is een beetje alsof je in witte uitzettende wolken vertoeft. Voor de afsluiter heb ik al genoeg reclame gemaakt lijkt me.

Diepe dubbelaar. Een qua geluidssterkte rustige plaat met subtiele variaties die kalmerend werkt maar ook erg intens kan zijn. Misschien niet één om nog snel in 2010 erbij te pakken, maar voor de lange termijn een Celer plaat die denk ik goed is om ook te leren kennen.
De makers wisselden elkaar af in het maken van deze stukken, steeds maakte één van de twee er weer een stukje bij en ze behielden alles.
Wat ik hoor zijn kernachtige meditatieve drones die veel menselijke staten bevatten. Het is emotioneel zwaar bij vlagen, wat Celer vaker is naar mijn mening maar hier geregeld nog meer.
Deze plaat lijkt me een grote aanrader voor liefhebbers van Stars of the Lid.

Ambient plaat met een mooie metaforische titel. Een 'tightrope' is een gespannen draad waarover heen gelopen kan worden.

Je kunt je best doen controle erop te krijgen om niet te vallen, volledige controle valt echter lastig te bereiken. De muziek schommelt in ieder geval ook stapje voor stapje, langzaam heen en weer en over het geheel wordt een staat van rust opgeroepen.

Twee zijdes van een vinyl zijn gevuld met op elkaar overvloeiende stukken. Een mysterieus geluid verspreidt zich met soms wat opklarende melodische loops. Het is niet een erg donkere plaat, maar Celer is meestal ook niet louter kalmerend. Best een goede plaat om kennis te maken, omdat het niet zo lang is (37 min) en wel een goede kwaliteit en dichtheid heeft.

*Recorded December 2006-July 2008

Samenwerking die afgelopen week deze uitgave heeft voortgebracht waarbij twee tracks geconstrueerd zijn via over en weer verzending van audiofiles tussen Rotterdam en Tokyo. Fijn ambient releasje .

'Mt. Mitake' is a mountain to the west of Tokyo, which Will Long climbed on the day between finding the artwork, and finishing the track. The other piece is called 'Maastunnel', named after the tunnel that connects the banks of the Nieuwe Maas in Rotterdam. You'll hear recordings of the tunnel's old wooden escalators, creating a fascinating symphony of squeaks and howls.

'Maastunnel/Mt. Mitake' was created to celebrate the upcoming Celer / Machinefabriek tour of The Netherlands and Belgium in March of 2012.

Tot zover een stuk info van de Machinefabriek bandcamp waar het te beluisteren en te koop is (hoewel de fysieke 7 inch uitgave al vrijwel uitverkocht is).

Original pieces written/recorded at Dog House Studios, Vancouver Canada 1984 - 1985
Reworked and assembled at Hiwattlabs Los Angeles 2003

Sluimerend/moody album dat ook een wat stevigere kant heeft. Zeker de moeite waard om te leren kennen voor mensen die de combinatie ambient-idm / industrial zien zitten. De combinatie van oude tracks en veel extra produceer ervaring heeft goed uitgewerkt. Check ook de groepen PlatEAU en Download waar deze man in zit, sterk de moeite waard. Het Download project klinkt zeer z'n tijd vooruit met name.

Zeer bijzonder orgelwerk. Minimaal maar voortdurend veranderend door de manier waarop je ernaar luistert en een constante climax. Prachtig bespeeld. Op valentijnsdag werd deze liefdesdrone ten gehore gebracht van 0:00 tot 2:30 in deze kerk in Hollywood. Dit is het stuk van 1:15 tot 2:30. Bedankt bubba voor de aanbeveling!

Producer van de allereerste industrial groep Throbbing Gristle met z'n eigen wat subtielere opnames uit die studio. Wat minimalistischer maar met genoeg kracht. In de richting van electro/krautrock, maar met vaak een eigen toevoeging. De tijd flink vooruit.

Een plaatje dat wat toegankelijker is dan Blue Shift Emissions, een stuk vrolijker. Luistert wat makkelijker weg, en ja waarom niet?

Z'n live album vind ik trouwens nogal slordig klinken, ook al is het zeker aardig. Ten opzichte van BoC besteedt Christ. sowieso veel minder aandacht aan de geluiden, daar gaat het bij hem wat minder om. Hij werkt met een redelijk vast geluidenpalet, en vindt er schijnbaar genoeg plezier in daar wat mooie schetsen mee te maken. Dat plezier is terug te horen, het zijn vaak meer dan aardige schetsen.

Lekker rustgevend gejam hier, maar helaas geen meeslepende melancholische tracks zoals deze van de vorige plaat.

Weer een uitstekende plaat van deze muzikaal stabiele artiest die tot nu toe elke 4 jaar een proper album afgeeft. Evenals de eerder uitgekomen 'Second Blood EP' en z'n vorige album is het bepaald geen lichtzinnige techno/house plaat, maar eerder muziek die je met een uitdrukkingsloos gezicht laat contempleren. Een redelijk alternatief op als een koekwous leegtes tijdelijk opvullen met andere in meer of mindere mate wouzen. Voor veel mensen zal het ietwat neerslachtige element waarschijnlijk een aparte combinatie zijn met de dikke hedonistische club-gecertificeerde beats. Voor mensen die dit soort muziek zoeken zijn er echter legio voorbeelden van house en techno te vinden die meer 'serieuze' emoties oproepen en een redelijk kalme flow hebben. Relatief bekeken is deze muziek ver in de minderheid en bij mij zeker welkom. De kracht van de geaardheid van techno wordt gecombineerd met de kracht van mentaal contemplatieve muziek. Opgemerkt mag ook worden dat Claro Intelecto zoals altijd vrij subliem gepolijste percussie naar voren brengt. Luister 'm zeker meer dan 1 keer want het is waarschijnlijk even afstemmen op de eigenzinnige mooie stijl bij deze producer. Een album voor vele luisterbeurten zou ik zeggen.

Rustig vloeiende roezige (dub)techno/house EP. Verdient een aantal luisterbeurten als je het nog niet helemaal voelt klikken. Bij mij was dit in ieder geval nodig terwijl ik best een liefhebber ben van de artiest. Dit is ook normaal met artiesten die wat meer dan gemiddeld gevoel in hun muziek stoppen. Een mooi geheel is dit. Voor een puur vrolijke klank moet je dit zeker niet luisteren, toch is het als geheel een ontspannen rit en niet te zware rit, mede door het lage tempo en de prima passende korte duur.

Second Blood is aan de oppervlakte een simpel ogende track. Maar zodra je niet meer in gedachten vastzit maar de muziek gewoon om je heen laat drijven en automatisch opzuigt als een spons, gaat het bloed in je aderen (hopelijk net als bij mij) wat fijner stromen. Dit is een prachtige diepe deep housigge track. De strings klonken me de eerste paar keer goedkoop in de oren, maar nu klopt het voor mij exact hoe deze track klinkt.

Heart heeft een gevoeligere toon, door het roezige niet té zwaar op het hart. Het klinkt alsof je gesedateerd bent. Een piano sluimerdubt door, een baby is murmelend te horen op de achtergrond. De gezette sfeer doet me soms wat denken aan die soms aanwezig is in een oud seizoen van de serie Dexter. Mooi.

Voyeurism is wat meer een conventionele (dub)techno track qua vormgeving, maar sluit naadloos aan bij de rest van de EP. Een mooi onderhuids gevoel zit erin.

Fantastische electro plaat, bouwt rustig op en vooral vanaf track 5 'Naunet" wordt het heerlijk.

Nieuw album na 10 jaar. Samples konden geen indruk maken, maar daar is dit ook niet het album voor. Je neemt de trip als luisteraar voluit, of je krijgt er weinig van mee. Met de eerste track wordt de Deepchord kant opgegaan, wat tussen 2006 en nu natuurlijk een toonaangevende speler is geweest in het genre waar deze man mee in aanraking is gekomen (ook andersom is er een lichte invloed geweest). Vanaf de tweede track gaan we de Detroit techno kant van begin jaren '90 op. Een futuristische magie die dat geluid kan hebben en op deze plaat komt dat ook met een natuurlijk gevoel terug. Mooie, redelijk eenvoudige, heldere producties, die een hoge toeweiding aan de stijl tentoonspreiden. Als luisteraar wordt je niet verrast, maar het voelt zeker degelijk en relaxt.

Beste album van Brian Grainger aka Milieu tot nog toe dat ik heb gehoord, uitgebracht onder zijn ambient techno alias waarmee hij de laatste jaren meer dubtechno aan het uitbrengen is. Als je zin hebt in de betere lome ambient downtempo electronica met af en toe wat (dub)techno elementen dan is dit voor jou. Om een indicatie te geven: Het begin van het album heeft gelijkenissen met oude Casino versus Japan, het einde met Selected Ambient Works II van Aphex Twin. Er zijn net als bij het laatstgenoemde album, dat overigens een grote favoriet is van Coppice Halifax, verschillende versies van dit album uit waar andere (versies van) tracks op staan

Een echt fijn album. Blijf alleen weg bij de meeste andere releases van deze producer, want heel zelden komt er zoiets kwalitatiefs uit het lopende band werk van deze man.

Heel mooi vind ik dit (bedankt nog voor de tip Ruben). Net nog opgehad buiten in het donker bij stormachtig weer. Was heel mooi erbij naar de half onheilspellende wolken te staren die over passeren met de sterrenhemel erachter. Je voelt de rustig vloeiende onderlaag van deze plaat dan goed.

Niet een plaat om aandachtig naar glitch te luisteren maar een plaat die je perceptie van de omgeving kan veranderen als je het lekker op je af laat komen. Geen halfbakken ambient/glitch cd dus, maar een plaat waar een sterk gevoel in te vinden is.