Mooie electro van het meer experimentele soort.

Sterk techno album van een door het publiek onderschatte producer. Z'n producties zijn altijd mooi opgenomen en met een mooie visie gemaakt en kunnen daardoor beter mee vandaag de dag dan de producties van de meeste van z'n tijdgenoten. Hij werkt vrij minimaal en dat op een geïnspireerde manier zoals het hoort.

Inspirerend krachtig electronica album alweer. Met sjamaanse drums en krachtige verkruimelende noise breekt een poort naar een andere diepere wereld meer open. Deze artiest zoekt met zijn muziek op dat de luisteraar zich overgeeft. Muziek die standaard gedachten voor even kan verbranden en mensen kan confronteren. Cathartische shit.

Spannende electroacoustische muziek. Ritmisch is het subtiel prikkelend terwijl geregeld drone passages onopvallend maar effectief op de achtergrond aanwezig zijn. Een fijne balans tussen drukkere en sluimerende geluiden is neergezet. Een paar stukken als Ondes Croisées doen mij aan rustige freejazz passages denken (in de jaren '70 improviseerde Bernard Parmegiani geregeld met Franse jazzmusici). Over het geheel een donkere plaat om de diepte mee in te duiken. Een geïnspireerd vooruitstrevend album. Verdient meer dan 1 stem.

Heel leuke plaat. Lijkt me geschikt voor liefhebbers van Boards of Canada, cLOUDDEAD en/of vocoder-stemmen ala Air. Lo-fi indierock liefhebbers kunnen het ook proberen.

Dit is veel meer gewoon een verzameling juweeltjes. Een soort ultieme old-tunes plaat. Geen conceptplaat als Geogaddi of Campfire Headphase.

Echt een heel tof, apart geheel en iets beter dan 'Old Tunes Vol. 1' vind ik ook, wat in feite dezelfde release is als 'A Few Old Tunes' (zie).

Luister dit al jaren en het is zeker puur te noemen. Doet grotendeels niet onder voor latere Boards of Canada naar mijn mening als je de relatieve lo-fi-heid kunt omarmen zoals de reviewer hier boven mij. Je moet het ook vaker tot je nemen en laten bezinken om alles te laten vallen, net zoals bij latere boc eigenlijk, maar dan kun je dit ook echt gaan koesteren. Het artwork erbij is ook prachtig en persoonlijk.

Favorieten die de volle aandacht zeker verdienen zijn er eigenlijk teveel om op te noemen, maar als uitschieters: We've Started Up, Sir Prancelot Brainfire (van mijn vriendin ook een grote favoriet ), Mukinabaht, BMX Track, nr 28 t/m 31, en Lick.

Zijde A is na de opener waarschijnlijk erg vaag bij de eerste aantal luisterbeurten. Zijde B is dan wellicht beter om in het begin te draaien, deze bevat wat toegankelijkere electronische tracks. De track 'Hiscores' op kant B bevat in de melodie een basis voor een melodie in de titeltrack van hun 'Hi Scores EP' ontdekte ik vandaag. 'Buckie High' blijft m'n grote favoriet nog steeds van al deze tracks. Heerlijke waterige synths, heel emotioneel treffend nummer.

'Sir Prancelot Brainfire' is trouwens flink gejat hiervan. Alleen wat manische synths zijn eraan toegevoegd en een sample uit een pornofilm die ze ook in het midden van 'Sixtyniner' (Twoism EP) hebben gebruikt.

Liefhebbers hiervan dienen trouwens ook de 'Random 35 Tracks' release die rondcirculeert op internet te checken (welke vaak mislabeled is als Old Tunes Vol. 1), daar zitten andere nummers tussen dan op de twee Old Tunes Volumes staan, met wat pareltjes eronder.

Het bestaan van deze van tape gelekte release hebben de mannen van boc echter nooit ontdekt. Als je het luistert en bocpages checkt vind je daar heel veel harde bewijzen voor.

De twee Old Tunes volumes en de 'Random 35 Tracks' (zonder artwork en niet op de site) zijn voor de aandachtige boc-opspitters overduidelijk boc en de rest van de rondcirculerende onofficiele releases zijn dit duidelijk niet. Deze releases mogen wat mij betreft ook allemaal worden verwijderd.

Subtiel cinematisch album. Aan de oppervlakte minimaal voor Boards of Canada (zoals Trans Canada Highway en In A Beautiful Place Out In The Country eigenlijk ook). Daar onder de oppervlakte gebeurd er gelukkig genoeg voor de luisteraar met iets meer aandacht. Kan me voorstellen dat veel mensen meer iets zoeken dat wat schreeuwender op hen afkomt, zoals Geogaddi, en daarom minder luister tijd en -moeite hierin stoppen. TCH is ook een van top tot teen geweldig album wat mij betreft, wat als één van de beste albums uit mijn collectie gegroeid is ondanks al een fijne kennismaking en productioneel in een aantal opzichten een stap voorwaarts bleek ten opzichte van Geogaddi zelfs. TCH was geïnspireerd door films als Zabriskie Point, deze meer door jaren '70 en '80 apocalyptische films. The Quiet Earth, The Andromeda Strain en Soylent Green zijn filmvoer dat hier bij aansluit. Bij elke propere luisterbeurt wordt de denkbeeldige film bij dit album wat duidelijker wat mij betreft. Dan wel van flac, cd of vinyl, want de 320 rip die ik voor de release van het internet plukte bleek best slecht geript bleek voor mij naderhand. Hoop niet dat mensen die nog luisteren, maar zal natuurlijk wel. Mij is de muziek soms ook iets te weggestopt, in de zin dat m'n aandacht wordt afgeleid, maar goed dan blijft er nog wat te ontdekken de volgende keer. En als je in een erg relaxte geconcentreerde staat luistert zijn diepe beatloze tracks zoals Sundown, Telepath en Semena Mertvykh juist zalig en detailrijker dan voorheen gedacht (net als Sherbet Head en Tears From The Compound Eye op het vorige album TCH, een album ik voor nu nog beter vind trouwens, maar dat kan door het aantal luisterbeurten komen dat tien keer zoveel is daarvoor). Dit is een sterk album eens te meer, dat prachtig piekt met New Seeds en Come to Dust erachteraan. Wat een tracks die twee. 4.5*

Hier zit toch juist érg veel gevoel in (verstopt) vind ik. Alleen niet zoeen aangenaam gevoel. De 'bliepjes' en veel elementen zijn hier wat onderkoeld gebracht, maar dit klopt allemaal als je de achterliggende emotie weet te vatten. Het is een zeer treurige plaat en dan minder schreeuwerig gebracht dan Radiohead het doorgaans doet (wat ik overigens geen slechte groep vind). De emotie ligt er niet zo bovenop, maar ligt er meer sluimerend in. De cello in 'Sirasancerre' past in de stijl van Murcof. Alles is keurig geproduceerd en Gnayse heeft in mijn ogen het mooiste geheel van alle Bola albums.

Qua productie kan ik enkele parallellen trekken met Autechre's Amber, ook een plaat waar subtiele, scherpe percussie in ambient-tapijten staat verweven. Die plaat is alleen als een prachtig ondergaande zon, terwijl dit meer bij een melancholische regenachtige dag past. Bij deze muziek kan ik tranen achter m'n ogen voelen als ik het luister. De onderkoeldheid van de bliepjes en percussie houdt het nog zo dat dit makkelijker te onderdrukken is. Dit is als een zachte klassieke requiem in het computertijdperk.

Een brilliant album voor mij. Aguilla is ook een favoriet van me, maar ik vond na veel luisterbeurten alles compleet fantastisch. Super creatief en een ware uitlaatklep voor de geest. Met ogen dicht soms erg visueel voor mij. Ik koester mijn vinyl editie. De mooist uitgeven plaat die ik in mijn kast heb met dank aan Skam. En deze mooie uitgave (super dik vinyl ook) past voor een brilliant album. Hier is de opener op youtube.

De productie is ongelovelijk. Hoe de Bolaman met z'n apparatuur weet om te gaan. Wat een zalige geluidssoep hij kan koken. Verder zit er een flinke afwisseling tussen de nummers, waardoor het voor mij onmogelijk was alles ineens te kunnen volgen. Dat is overigens voor ieder mens denk ik onmogelijk, met zulke originele verfijnde muziek.

Album gaat muzikaal de juiste richting in wat mij betreft, in oppervlakkige zin in ieder geval, maar weet me niet onder te dompelen in een rijke en fijne geluidswereld, wat wel de bedoeling lijkt te geweest. De afzonderlijke laagjes van de muziek heb ik sterker gehoord bij andere artiesten. De muziek schiet daarmee erg te kort ondanks een leuk vertrekpunt. Het is me echt te leeg en ik ben best een liefhebber van (goede) minimale muziek.

Als je dit luistert via heel 'slechte' geluidsapparatuur zal dit de productionele zwakte op een fijne manier kunnen verbloemen, waardoor het geheel via de fantasie naar een hoger niveau getild kan worden. Dat lijkt me aan te raden om deze plaat goed te laten uitkomen. Anders kan ik er te weinig mee. Op 'Low Density' hebben ze dit zelf wel al goed gedaan trouwens.

Een iets te ongevarieerd album, maar met veel mooie intense tracks. Met name ''I Wish I Could Say More Than This'' vind ik sterk. De vocalen winnen herhalenderwijs als een mantra aan zeggingskracht. Soms klinkt iets vanaf de start vooral kinderachtig en wint het al verder dubbend toch aan emotionele betekenis. Elementen uit trance zijn veel te bespeuren, ook commerciële r&b type vocalen. Deze poppige elementen vallen vaak met een fout gevoel binnen, maar uiteindelijk komt de man er meestal mee weg. Het is allemaal wel zo episch en intens dat ik soms denk 'nou nou Brock, doe eens even rustig man'. Het album is volop dwepend in gevoelige emoties, iets dat inmiddels het persoonlijke handelsmerk is geworden. De afsluiter doet me in het begin aan de melodie van ''Becalmed'' denken van Brian Eno. De vocalen in ''Can't Go Home Without You'' aan Aphex Twin's opener van Selected Ambient Works II, een album dat stukken gevarieerder is. Al met al mooie epische ambient, maar geregeld met wat irritant binnenvallende passages waar je doorheen dient te bijten.

Samen met deel 3 is dit de meest jazzy plaat van de vijf die er nu uit zijn. Ook moet gezegd worden hierbij dat constant veel andere invloeden als krautrock, dub en afrobeat te bekennen zijn en waarschijnlijk nog legio invloeden waarvan de namen mij vooralsnog onbekend zijn. Het valt me op dat in elk van de vijf delen de hang mooi ingezet wordt. Een instrument dat in 2000 z'n intrede deed en mij zeker ligt.

Deze klinkt het meest easy listening en het meest dubby van de vijf die er op het moment van typen uitgebracht zijn en zoals gezegd duidelijk ook met jazz invloeden. Met easy listening wil ik trouwens niet zeggen dat dit geen vernuftige muziek is, want dat is het absoluut. Op deze plaat is op subtiel niveau veel met geluiden geklooid en een intrigerend geheel gesmeed. De basis glijdt er gewoon makkelijker in, maar het is als je goed luistert een combinatie van electronica en akoustische instrumenten van heel hoog niveau. Nergens is het echt cliché. Er is een fijne eigen mengelmoes van geluiden gemaakt. Aanrader om te kennen en in huis te hebben dit soort platen.

Vind de vijf platen uit de serie voorlopig niet zo ver uit elkaar liggen qua schoonheid en kracht. Verder kan het van het moment afhankelijk zijn wat je wil horen. Het werkte in ieder geval goed bij mij om ze in omgekeerde volgorde te leren kennen. Vind 'rock' als tweede genre mensen op het verkeerde been zetten trouwens, dat hoef je hier totaal niet te verwachten. Dan nog eerder een erg kalme variant van freejazz.

Ik ben terug aan het gaan van deel 5 de laatste dagen, en dit is niet de minste van die drie, al ligt het dicht bij elkaar. Hier is wat meer jazz invloed aanwezig (het gebruik van de saxofoon in een aantal tracks) dan op deel 4 en op deel 5. Valt me op dat het instrument de ''hang'' tot nu toe op elk deel wat ik gehoord heb mooi voorkomt tussen de rest van de geluiden, mooie zaak. Een instrument waarbij ritme en melodie snel en mooi samenkomen.

Erg mooie plaat. Makkelijk 4* waard.

Ben zelf niet zo erg onder de indruk van deze plaat. De muziek bevindt zich op een terrein dichtbij wat ik érg leuk zou kunnen vinden, maar is het duidelijk net niet. In plaats van genadeloos vind ik deze plaat nogal sufjes, terwijl het voor mij echt niet harder hoeft hoor, dat niet.

Er wordt hier een balans gevonden tussen maximale -stevig rockende electronica- en minimale muziek (met weinig elementen en/of verandering). Deze balans valt voor mij een beetje frusterend uit.
Veel muziek op Raster-Noton is autistisch (heeft een nauwe focus op een geluidswereld). Dat kan fantastisch zijn, maar soms ook te beperkt aanvoelen als wat er te horen is voor mij niet zo interessant klinkt. In een club zou dit denk ik voor mij wel mooi kunnen werken. Wanneer de muziek mengt met de omgeving zullen de leegtes op natuurlijke wijze gevuld worden (er is meer chaos voor de zintuigen daar).

Hoewel ik bij het begin van de eerste luisterbeurt -met 'Plastic Star' onder andere- er dacht wat heel tofs bij te hebben, vond ik 'Plastic Star' al snel vrij saai. Bij de minimale muziek die ik leuk vind geldt toch simpel gezegd: mooie geluiden en mooie verschuivingen/veranderingen, waarbij deze twee ideeën in elkaar overvloeien. Dit vind ik hier niet genoeg terug. Voor eenieder zijn geluidsinteresses.

Conceptueel vind ik het interessant, maar op de lange termijn is dit het niet voor mij.