Geweldige mixtape vind ik. Erg mooie aparte mix van dingen, erg Odd Nosdam. De vocalen die af en toe in deze muziek voorkomen vind ik grappig en intrigeren en mooi passen bij de muziek.

De mix is opgedeeld in twee delen van oudere en nieuwere muziek. De nieuwere muziek begint met Daedelus. Het loopt trouwens wel fijn over naar deel 2. Echt een boeiende muziekselectie en een heerlijke, fijn luisterbare mix.

Heb deze eindelijk ergens op cd weten te scoren. Het is genieten geblazen van muzikaal cabaret dat sympathiek is, met zelfspot, maar tegelijk ook best stoer kan klinken, omdat er zoveel karakter inzit. Een gekke, unieke mix van geluid wordt met de kalmte van een Clint Eastwood gepresenteerd. Het is alsof Odd Nosdam een oude radio grammofoon combinatie heeft afgestoft, alsmede kapotte instrumenten en apparaten heeft geprobeerd nieuw leven in te blazen. De muziek klinkt zowel oud als nieuw en bevat veel gevoel. Vaak is er wel dissonantie, maar dan zo dat er voor het gehoor toch een vreemde harmonie inzit. En alles blijft wonderwel een heel album staande. Knap. Nee zelfs geniaal.

Andere erg leuke albums van hem in deze trand die ik ken zijn ''Plan9...Meat Your Hypnotis.'' en ''Le Mixtape Delux'' (self-released cd). Deze is echter wel het meest geolied. En als je van het laatste nummer hier houdt dien je zijn nieuwere albums ''Level Live Wires'' en ''T.I.M.E.'' te gaan beluisteren en de triestig lage stemmen(gemiddelden) ervan op te hogen.

Fantastische ambient-techno / trance plaat. Vrij essentieel vind ik zelfs als je goede trance wilt ervaren waarbij ratio, techniek en emotie hand in hand gaan.

Toch wel weer 4* van gemaakt, want relatief erg tof spul, zeker nu ik het hard van vinyl draai. Dit is zoeen plaat die ik in de kast hebt staan en bij de mindere schaar, maar die toch heel wat in z'n mars blijkt te hebben. Het is heerlijke pop-electronica, en dan pop in de goede zin des woords:'lekker in het gehoor liggend'.

De eerste track is een opbouwend melancholisch werk dat sterk naar klassieke muziek neigt en meteen één van de beste tracks. De rest van de nummers variëren tussen stevige knallers (Lost, Acid Pants), een paar met wel vrij stevige beats en met mooie melodieuze stukken (Pants, You Lot) en erg luchtige 'Aphex Twin - Girl/Boy' achtige zonnige nummers (Bath Time, Easy Serv). De warme afsluiter is een soort mindere variant van 'Halcyon + On + On' van hun Brown Album.

Nauwelijks acts kunnen melodieuze techno/dance/electronica op Orbital's wijze serveren en daarom is het toch wel een gemis dat ze gestopt zijn, ook al is hun werk hier niet bepaald vernieuwend. Wel verdient dit album nog heel wat meer stemmen in mijn ogen.

Een fijn album met de nodige luchtigheid na het erg dramatische/serieuze (en gelukkig ook prachtige) In Sides. De speelsheid die Orbital kenmerkt wordt hier nog echt tentoongespreid en ook de muzikale strakheid. Leuk dat ze op deze plaat weer een paar tracks naadloos in elkaar overmixen (bij The Brown album was dit erg mooi gedaan met de 'Lush' serie en daarna het epische 'Impact', bij In Sides kregen we ook een paar tweedelige tracks, en hier wordt hetzelfde dus een paar keer mooi gedaan).

'Nothing Left 2' is om van te smullen, klassieke Orbital ten voete uit. Een plaat om met gesloten ogen te beluisteren. Mooie beelden die dan bij je opkomen. Er zijn weinig van dit soort kwalitatieve techno albums die toch luchtig zijn. Een act als Plaid heeft gelukkig ook een paar fijne/kwalitatieve crossover techno platen gemaakt met een soortgelijke speelsheid en vrolijkheid. Verder natuurlijk The Chemical Brothers met bijv. Dig Your Own Hole. Ochre is er, Aphex Twin, maar het lijstje gaat niet eindeloos door.

Twee volledig gevulde cd's nieuw materiaal van deze 'clicks & cuts' pionier na bijna 10 jaar. Geprobeerd is iets nieuws te maken, een soort tweede debuutalbum. De eerste cd bevat gemiddeld langere nummers welke soms drums als ondersteuning bevatten. De tweede schijf staat vol korte melodische nummers.
De muziek op ''O'' leunt meer dan tevoren op het zelf muziek maken in plaats van op het bouwen van programma's die de muziek vervolgens 'creëren'. Hetzelfde gebleven in Oval's muziek is het gebruik van glitch, aparte harmonieën en ritmes en de ondertussen aanwezige warmte en rust.

Een erg fijne 2e cd vind ik het, veel afwisseling en mooie melodietjes. Ook heerlijk is dat als je er bij nummer 30 al goed ingekomen bent -je bent al alle kanten opgespeeld- er je dan nog 40 erg lekkere nummertjes te wachten staan. De knal waarmee de noten inkomen is aardig te vergelijken met het geplop tijdens popcorn poffen. Ook al is het spel puntig, de timing is niet strak maar juist los. Dit voorkomt mede een klinisch, kil machine geluid. Ook de herhaling van noten of glitch elementen klinkt meestal minstens zo organisch als machinaal. Ja als ik zo doorluister in cd 2 ben ik in een mooie aparte trance gekomen. Als Markus Popp een robotbedrijf zou starten, zou het onwaarschijnlijk zijn dat er ooit Terminators uit voortkomen.