menu

Hier kun je zien welke berichten John Doe als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

A Winged Victory for the Sullen - A Winged Victory for the Sullen (2011)

5,0
Zeker een heel aangename mooie plaat. Hoewel in het begin het album minder leek te worden bij een volgende luisterbeurt, bleek dat later gelukkig om te keren en groeide m´n waardering weer. Een aanrader wat mij betreft om af en toe op te zetten, op zacht volume het liefst, dan maakt dit album bij mij het meeste indruk, het lijkt dan puurder uit de stilte tevoorschijn te komen.

Steep Hills of Vicodin Tears vind ik een prachtige emotionele parel van een nummer.

A Winged Victory for the Sullen - Atomos (2014)

4,5
Ja, prachtige plaat die meteen heel veel te vertellen heeft, die duidelijk communiceert wat mij betreft. De tracks hebben een aangename, natuurlijke flow, maar veel stukken hebben een ontzettende urgentie en intensiteit. Qua gevoel en intensiteit heeft het soms wat van Arvo Pärt weg voor mij en van bijvoorbeeld deze onuitgebrachte dronetrack genaamd 'Echus' van BOC. Dat soort muziek weet de essentie van wie je bent en wat je diepste verlangens zijn te raken, wat mij betreft. Heel menselijk en realistisch.

Uiteindelijk een oproep om meer direct in contact te komen met je echte zelf, en sommige tracks geven het verlies weer als je jezelf een beetje kwijt bent. Hier zijn ook analogieën te vinden met het leven en de dood. De vorige plaat had deze zware melancholische kant al voor de aandachtige luisteraar (ondanks de aangename rustgevende kant). Deze plaat is wat dit betreft nog iets heftiger confronterend, zonder in te boeten aan subtiliteit. Dit is een ijzersterke strak opgebouwde/uitgebalanceerde plaat, is voor mij meteen duidelijk.

Voor mij hoort dit bij het beste van de moderne (minimalistische) klassieke muziek met wat elektronica elementen (wat andere favorieten uit deze hoek zijn Rachel's Systems/Layers, Roedelius/Story - Inlandish en Steve Reich's Different Trains/Electric Counterpoint).

A Winged Victory for the Sullen - Atomos VII (2014)

4,0
Laatste track is een remix van Ben Frost.

"While we were re-amping guitars at Greenhouse studios, Ben expressed interest and admiration in the sounds we had created. We were planning for the B-side to be a metamorphosis of part VII, and Ben seemed the obvious choice. With the multi-tracks transformed, it follows a trajectory that we had not felt comfortable with before. But with Ben's involvement and influence, it was a painless entrance to this crooked, distorted world." - Adam Bryanbaum Wiltzie

Langzaam opbouwend eerste stuk met mooie harde beheerste bassen. Past idd in het straatje van Ben Frost met name ook door die bassen, maar ook de melancholie. (Nu 4*)

De tweede heeft piano op de voorgrond. Vergelijkbaar met tracks van Nils Frahm. Mooi, maar dit soort korte minimalistische tracks van deze groep kunnen flink groeien heb ik gemerkt, we zullen zien. (Dit moment 3.5-4*)

De derde heeft Ben Frost goed onderhanden genomen, Ben Frost brengt in zijn solowerk de intensiteit meer naar de voorgrond dan Stars of the Lid door meer krassende distortie en vaak ook percussie te gebruiken, maar beide hebben veel van dezelfde diepe emoties in hun werk. Mooie samenwerking van twee van mijn favoriete op dit moment actieve artiesten! (4-4.5*)

Addison Groove - Addison Groove Presents James Grieve (2014)

2,5
Deze plaat voelt qua productie en vocalen geregeld aan als mid 90's d&b/jungle al kan het als geheel worden beschouwd als een bass music plaat van een typische bass music producer. De albums van deze gast vallen me altijd een beetje tegen terwijl hij met individuele tracks geregeld best indruk weet te maken. Ik verwacht bij een plaat als dit lekker gejaagde hypnotische, meesleurende bass muziek, dat wordt voor een deel wel waargemaakt. Het liefst heb ik het zo subtiel en diepgaand qua ervaring als mogelijk maar dat verwacht ik niet natuurlijk. De cliché vocalen vallen me meestal tegen bij een werk als dit (Een track als ''Footcrab'' was dan nog lekker apart, nog steeds het beste nummer van hem voor mij). ''Just You'', ''11th'' en ''Ain't It Love'' gaan er hier prima in, maar over het geheel niet een heel goed album.

AFX - Analord 11 (2005)

4,5
'[email protected]' blijft toch wel een favoriet van me, onder de vele favorieten dat wel. Ik kon net een brede gilmlach niet onderdrukken alsmede om even door de woning te dansen. Overheerlijk nummer met een donkere drive, maar ook opzwepende discostabs en een heerlijk warme, organische productie. Iets om keihard op te zetten.

Het nummer daarna is een lekker stevige, geinige bedoening. Ook nog steeds heel erg lekker dit nummer. Dat na 2:49 nog een extra ravemelodietje invalt topt de boel sterk af.

De laatste track is een nogal vage druilerige boel, maar wel nog best interessant. De afbuigende, valse geluiden geven een aparte sfeer. Het voelt alleen wat als een anticlimax na track 1 en 2.

5*, 4.5*, 3*

[email protected]

AFX - Orphaned Deejay Selek 2006-2008 (2015)

3,5
brooklyn schreef:
Inderdaad, waar blijven alle fans?
Was zelf meer bezig zijn soundcloud te luisteren (met 250 tracks inmiddels), en daar stonden op het eerste gehoor nog wat (voor mij) fijnere tracks op. Zal eens wat - veelal Selected Ambient Works achtige - favorieten daarvan posten op de artiestenpagina. Had deze op de wat langere baan gezet tijdelijk. Nu de tweede en gelijk derde keer op en tijd voor een stem.

Deze release past bij zijn Analord periode, is ook van net erna. Mooie stijl, die zeker nog wat onbegrepen is relatief. Ik sta er relatief voor open, en zelfs dan heeft het vaak nog een tweede, derde of vierde luisterbeurt nodig dit soort materiaal. Niet alles is voor z'n raap en resoneert daarom ook niet direct mee in je - tenzij je heel aandachtig bent wellicht , of in een dj-set met een slimme opbouw. Verder lijkt dit initieel ook nogal kaal, het is ook zeker minimaal, maar er is strak te werk gegaan met mooie analoge geluiden en klanken, goed geslepen, goede nuance. Iets om je, ondanks de 'donkerte', niet voor af te sluiten, maar om je voor te openen, aan over te geven. Vertrouw Aphex Twin . Best een 'volle plaat' eigenlijk als het kwartje valt.

Veel klinkt ondanks het ritmische gebeuk ook introvert en subtiel, en het is natuurlijk ook trippen geblazen. Sterk plaatje al met al. Goed geproduceerd, duidelijk aandacht in gestoken, al zou dat niet eenieder - ook mij niet - meteen duidelijk zijn.

AFX / Autechre - Quex RD (2011)

4,5
Twee tracks die ik zeer mag, ik kan me aansluiten bij de lovende review op FACT magazine. De combinatie van deze tracks werkt ook. Niet alleen doordat het twee meesters van eenzelfde genre zijn, ook doordat deze nummers gelijkenis vertonen in het gebruik van een kortgeknipte stemsample, stevige industrieel echoende percussie en zachte synths die ook in ambientwerk hadden kunnen zitten.

De track van AFX (4*) doet emotioneel gezien minder met me, maar vertoond zeker geniale trekjes. De (remix)track van Autechre (5*) vond ik jaren geleden al zo mooi dat ik speciaal de oude Saint Etienne single kocht waar deze mix op is uitgebracht.

Alien Mutation vs. Indigo Egg - Microcosmacrocosm (1996)

4,0
Mooie trance plaat. Erg weinig bombasme. Her en der komt wat van het bijzondere gevoel van The Black Dog's Spanners (1994) om de hoek kijken, dat is heel fijn. Een stuk minder (breakbeat) hectiek/enervering alleen dan op die plaat, wat z'n voordeel kan hebben. Dit is eerder uitgesmeerde ambient techno ontspanning. Een paar tracks komen trouwens ook voor op vroege goa trance compilaties, wat iets kan zeggen over de psychedelische aard van de muziek.

Deze plaat is vervaardigd door twee sterke, underground gerespecteerde producers: Matt Hillier en Jake Stephenson. Een jaar later kwam nog een fijne rustige trance plaat van ze uit onder een alias genaamd Crystal Moon: Crystal Moon Discography at Discogs

Jake Stephenson is onder andere sterk bezig geweest op deze platen:
Optica Discography at Discogs
Optic Eye Discography at Discogs

Matt Hillier bereikte later succes met zijn Ishq project en heeft een prachtig eigen label: Virtual. De laatste samenwerking tussen hem en Jake lijkt deze te zijn die voor mij ook bijzonder klinkt - Colourform - Visions Of Surya (CD, Album) at Discogs

All Tomorrow's Parties 3.0 (2003)

Alternatieve titel: Autechre Curated All Tomorrow's Parties 3.0

3,0
Lang geleden op vinyl gekocht in uitverkoop, mis helaas wat tracks ten opzichte van de cd-tracklist hierboven. Aardige compilatie, erg gevarieerd, hoewel de focus zoek is, maar dit lijkt de bedoeling. Beste nummer voor mij is Artifax, een voor mij hemelse track uit ik geloof 1993.

Overigens is deze compilatie gemaakt na afloop van een bijzonder festival dat Autechre mocht organiseren, deze artiesten waren oa komen opdagen (naast andere grote namen die hier niet opstaan). Eigenlijk is de compilatie te veel om te verteren voor veel mensen inclusief ikzelf, dit aangezien er heel veel goede artiesten met erg uiteenlopende stijlen op voorkomen. Toch kan dit ook zeker op een positieve manier bekeken worden.

Amorphous Androgynous - Alice in Ultraland (2005)

4,5
Rijk instrumentaal album met af en toe vocalen dat eigenlijk een aanrader is voor ieder zichzelf respecterend muziekliefhebber Eén aandachtige luistersessie achter de rug. Het was als een vrij brilliant concert dat in de kamer plaatsvond. Als derde genre zou je bij wijze van spreken pop kunnen toevoegen. Het is hier namelijk snel de mooie geluidjes en melodietjes opzoeken, maar dan wel goed en uit veel invloeden en ervaring grijpend. 4*

Anodyne - Corrosion (2010)

4,0
Veel invloeden van stevige electro, techno en idm komen hier voor. Ook houdt de artiest van oldschool rave is veelvuldig te merken. Er is een wat grauwige, industriële textuur in de nummers te vinden, los van dat het strakke cleane producties zijn. Dit stevige, grauwige wordt gecombineerd met diepe zachte atmosferische synths in de trant van dark ambient. Het gebruik van synths hier laat deze muziek net wat voller klinken dan werk wat veelal uitkomt in deze hoek. Stevige volle dansbare nummers zijn het resultaat.

'Close Your Eyes' is echt een prachttrack. Autechre heeft deze geremixt op een voor hen relatief zeer simpele wijze. Ze hebben een break eronder geplakt die ook is gebruikt/gesampled in Sinnead O'Connor's 'I Am Stretched On Your Grave'. De titeltrack 'Corrosion' bevat soortgelijke prachtige synths als in 'Close Your Eyes' en dit is ook een overheerlijk nummer wat mij betreft.

De eerste helft van het album klinkt erg vet. Minpunt vind ik dan dat een track als 'Wasteland' komt. Niet slecht, maar het haalt me er een beetje uit. Klinkt wat saaier. '707' erna klinkt dan weer lekker diep en gaaf. 'Haze' heeft heel duidelijk een oud rave geluid, en dit wordt ook gemengd met Detroit techno sounds. Leuke oldschool track die op het eerste gehoor wat simpel klinkt, maar toch een vrij diepe atmosfeer heeft, een haze waar je lekker in op kunt gaan. Dan komt 'Walk Into Darkness'. Zie hier een filmpje van Rob Hall die deze track draait vlak na de release .

Probleem van dit album is dat er niet enkele ambient tracks tussen staan naar mijn mening, maar het is zeker de moeite van het checken waard al is het maar om gave tracks ertussen uit te pikken.

Anodyne - Empires EP (2011)

3,0
Stevige breakbeats (met invloeden uit electro en idm) en donkere ambient op de achtergrond. Lijkt me gaaf om dit soort tracks in een loods te horen. Mooie synths komen ook langs. De opener en afsluiter zijn erg de moeite waard, de tussenliggers een graad minder. Als die van dezelfde klasse waren had ik 4 en een halve ster gegeven.

Anthony "Shake" Shakir - Frictionalism 1994-2009 (2009)

4,5
Een zeer welkome verzamelaar van een heel toffe, vaak overkeken, techno/house producer uit Detroit. De nummers zijn geselecteerd van allerlei moeilijk verkrijgbare ep's die hij heeft uitgegeven via z'n ''Frictional'' label. Sommige mooie nummers van hem (van verzamelaars op andere labels) ontbreken nog wel hier, maar het is evengoed een mooie grote collectie tracks van hem.

Anthony Shakir maakt muziek met gesyncopeerde funky beats en een soulvolle inslag zoals dat laatste in deep house te vinden is. Invloeden van (deep) house en hiphop zijn regelmatig aanwezig, maar overwegend is het techno te noemen. Best unieke, spannende en vooruitstrevende muziek heeft Shake gemaakt. Elementen uit z'n tracks hoor ik nu voorbijkomen in dingen die helemaal hot zijn. Qua gevoel doet het me soms aan Juan Atkins denken. Ook Derrick May's stevige organische geluid ligt niet erg ver verwijderd van Shake's geluid. Toch heeft Shake wel bewust z'n eigen stijl ontwikkelt. Dat hij dat bewust heeft gedaan weet ik via een interview (bedankt nog T.O.) maar ook via de geinige stemsample aan het eind van ''The Fake Left, Go Right Plan'': we remember everyone had their own personal style. Everybody had an identifiable musical style, musical voice, and if you didn't have that you didn't get signed. The problem today is they have turned music into selling bags of potato chips. Everyone sounds alike, everyone looks alike and that's what the problem is today.

Toen Juan, Derrick en Kevin in een studio in Detroit de eerste stappen aan het zetten waren voor Detroit techno hing Anthony daar ook uit. Op de allereerste techno verzamelaar (Techno! The New Dance Sound of Detroit uit '88) was Shakir van de partij met een track en wat dat betreft hoort hij bij de eerste generatie techno producenten. Het duurde echter even voor hij loskwam met solo-releases uitbrengen, maar uiteindelijk heeft hij er toch een hoop gedaan, alleen geen hele albums.

Hier kun je samples luisteren via het Amsterdamse label en eventueel de 3 cd uitgave aanschaffen voor slechts 18.50,- (er zijn er 1000 gedrukt). Wat mij betreft een koopje.

Anthony Shakir - Tracks for My Father (1998)

4,5
Zal hier eens mijn liefde voor uitspreken, hoewel ik dit niet zou willen classificeren. Ik vind dit echt retevet. Atmosfeer, sterke, rauwe beats. Hypnotische grooves, fantastische sound. Een EP om keihard op te zetten en helemaal in op te lossen.

''One Beat (Just Won't Do)'' komt als een kolkende, broeierige geluidsmassa over me heen spoelen. Ontzettend lekker ligt die beat erin. Een nummer wat me overmant en naar een intense climax kan brengen. Twee keer pauzeert de beat in dit nummer en elke keer komt 'ie weer hard terug.

''Fact of the Matter'' is ook een ziekelijk goed nummer. Een stuk sneller en met veel drive.

''Roaming'' is qua atmosfeer iets donkerder. Wat jazzy bassnoten neuzelen fijn terwijl een rauwe hiphop achtige beat tof voorsleept. Apart, boeiend nummer vind ik dit ook.

''Travelers'' is het rustigste van de EP. De beat is meer op de achtergrond. Nog klinkt het vrij intens door de dynamische, vrij dramatische synths.

Aphex Twin - Cheetah (2016)

4,0
Ook wel een sterke Mr. Fingers invloed hier te bekennen, met name zijn eigenzinnige rauwe deep house uit de jaren '80. Lekker veel aphex twin bite erbij en je hebt een werkelijk fantastische EP. Meer een groeiplaat dit soort muziek dan wat 'flashy idm' om direct indruk te oogsten. Het is dat de eveneens oncommerciele Analord platen goed op me ingewerkt zijn dat ik hier meteen een klik mee heb. Fantastisch.

Atom™ - HD (2013)

3,5
Strakke poppy electro die aan Kraftwerk doet denken ten tijde van het stevige Electric Café, met micro-edit glitch programmeerwerk dat past bij label Raster-Noton. Gastartiesten zijn onder meer Jamie Lidell en Alva Noto. Het album klinkt boos, ook inclusief de teksten, prima, zeker als de muziek die de artiest maakt in orde is. Dat is het geval hier. Het wordt vrij intens en minutieus gebracht en met een fijne uniekheid, ondanks dat het enigzins binnen het Kraftwerk universum valt.

Aanrader voor bijvoorbeeld user brooklyn, ook omdat we deze man live kunnen aanschouwen binnenkort op het Dekmantel festival en een aanrader voor alle electro liefhebbers eigenlijk.

Autechre - Anti EP (1994)

Alternatieve titel: AeP

5,0
''Djarum'' heeft alleen een schel uihalende stab die je moet kunnen handelen, als dat niet lukt kan ik me voorstellen dat de track minder lijkt. Maar het is juist een geweldig strakke, psychedelische track, dat einde is zo zalig. (Als je daarvan houdt moet je zeker de eerste track van hun liveset uit '96 luisteren waarvan dit het eerste deel is. Dat hoort voor mij bij hun allerbeste materiaal.)

Alle tracks zijn hier ook mooi vind ik. 'Lost' heeft erg fijne licht verborgen eigenschappen. Op de achtergrond is een heel mooie vocal-sample en de zacht fladderende melodie op de achtergrond is subliem. Als je die gemist hebt luisteren . Flutter begint geweldig, het beste van de drie, maar na een aantal bars gaat het concept van ''geen enkele bar is hetzelfde'' de schoonheid van de track lichtelijk parten spelen. Niettemin een heel leuk concept en een toffe track. Incunabula was een compilatie gemaakt door Warp van Autechre's meer thuis-beluisterbare tracks. Dit is een selectie van hun meer dansbare club gerichte muziek.

Autechre - elseq 1-5 (2016)

4,5
Autechre klinkt eigenlijk als vanouds, in lijn met eerder werk, maar hun patch updates/bijschavingen in Max/MSP maken het tot een immersiever festijn. Cinematischer, hallucinanter, uitgebalanceerder en beter wegluisterbaar. Echt fantastisch dit.

4 uur is geen probleem, glijdt er in als zoete koek wanneer je het op je af laat spoelen, waaien en vuren zonder teveel interfererend analyseerwerk waardoor je je uit het immer voortvloeiende moment laat halen en eigenlijk buiten de volledige ervaring komt te staan. Zo werkt Autechre al jaren het beste en roept de muziek ook zeer mooie visuals op. Las ook een oude quote van Rob Brown: '"Our music is there to be analysed if you want to, but there are so many events to consume, you shouldn't tie yourself down to worrying about whether one event is material to the one before it. you should let it come at you like a wave, not look at every bit of froth of a wave that breaks on a shore."

bennerd schreef:
Klopt, alleen digitaal verkrijgbaar. Jammer, maar een vinyl-editie zou wel wat kosten...
Heel wat tracks zouden ook niet op een zijde van een vinyl passen (als je de kwaliteit degelijk wilt houden). Heerlijk die lange, dronerige tracks trouwens. Maar de korte zijn ook sterk en lekker voor de afwisseling.

Autechre - Garbage (1995)

Alternatieve titel: AeG

5,0
Garbagemx36 en Vletrmx21 zijn wat mij betreft ook de rijkste nummers hierop.

Garbagemx36 is sterk gelaagd en dit is mooi psychedelisch uitgewerkt. Diepe subbassen, hoge glitches en van alles daaromheen kronkelt door elkaar. Strakheid en vrijheid in gevecht met elkaar. Verdient voor de propere ervaring hard gedraaid te worden op een degelijk geluidssysteem. Er zitten bijvoorbeeld her en der stemgeluiden achter in de mix die je anders amper waar zult nemen. Sowieso, als ik iets als dit vaker luistert, en de basis verteerd, kan ik later fijn aandacht besteden aan het detail in de geluiden. De rafelige texturen en vervorming die overal heerlijk aanwezig is zie je op de kaft visueel uitgebeeld. Dit is voor een groot deel de kern van Autechre muziek sinds 1994/1995, de vervaging van meer reguliere geluiden en de vervorming van gewone melodieën, beats en composities.

Met PIOBmx19 dein ik heerlijk weg. PIOB mix 2 is een jaar later uitgekomen maar daar weet vrijwel niemand van, die is ook mooi.
Een soortgelijk verhaal is het met Bronchusevenmx24. Op Incunabula staat Bronchus 2. Verder ben ik nog Bronchus One tegengekomen op een various artists uitgave (deze eerste versie moet zo rond 1990 gemaakt zijn door ze). Op al deze Bronchus versies wordt met eenzelfde basis gedubt. Net als in de officiele clip van Basscadet kan ik me met deze Bronchus track(s) voorstellen dat ik me in een bloedbaan bevindt en daar in de diepte meesurft op bijvoorbeeld een bloedplaatje naar keuze. Lekker ver dub ik ook weg met de Bronchus track hier.

Dan komt de afsluiter en deze verdiend wel eens een uitgebreide beschrijving. VLetrmx21 is onder andere te vergelijken met sommig werk van Basinski en Troum. Deze zijn overigens later gekomen met hun releases, ook al waren ze beide al een tijd aan het werken met soortgelijke ideeën.
VLetrmx21 bevat kapotklinkende geëmotioneerde ambientgeluiden die mij echt vanuit het hart lijken te komen. De geluiden zijn geschikt voor zowel bewuste als onbewuste (droom)beluistering. Uit een apocalyptische leegte komt een echo op uit het donker. Langzaam maar zeker wordt een vorm zichtbaar. Een licht doemt op in deze donkere wereld waar je in bent beland. Wazen van dit licht schijnen door de ruimte. Mooi is het, heel mooi, maar ook absoluut eenzaam en dramatisch voelt het aan. Deze wereld waar je bent kan op veel plekken en tijden zijn. Er ontvouwt zich een vloeiend, krachtig minimalistisch stuk. Een stuk dat inmiddels een klassieker status heeft gekregen in Autechre´s ouvre, iets wat ook geldt voor Aphex Twin´s Rhubarb. Dit nummer klinkt net als Rhubarb heel echt, iets heel waars. De basis van de track is een golvende eenvoudige melodie met subtiele trillingen in de tonen. De trillende, rafelige, beweeglijke textuur is om van te smullen en dit geldt trouwens voor de meeste geluiden van de Tri Repetae plaat waar deze EP mee werd uitgegeven, bij de ++ versie althans. De subtiele rafelige kantjes zullen veel mensen niet gauw opvallen. Het vereist namelijk in de eerste plaats al veel rust en volle aandacht om hier bewust van te genieten. Voor de echt complete ervaring moet je dit nummer ook hard draaien over een degelijk iets. Zonder dat kan deze track ook fijn klinken, maar blijf je toch meer bij de mooie basis steken. Deze simpele basis heeft ook al kracht, het is niet voor niks een alom geliefd nummer. Veel emotie blijkt een stuk muziek te kunnen oproeren door alleen al de variatie met volume en timing. Alleen zit er nog veel meer rijkheid in verborgen die te ontdekken valt met meerdere luisterbeurten. Gelukkig is dit een uitstekende track om op repeat te zetten .

Autechre - Oversteps (2010)

4,5
(Leuk deze recente waarderingen/berichten schizodeclown en Aurum. Naar aanleiding ervan weer eens opgezet.)

Zeker niet de meest toegankelijke van Autechre. Er wordt bij deze muziek niet erg een gewone vorm van aandacht van de luisteraar verwacht op een paar passages in een paar tracks na, maar als je wat meer speciale aandacht -overgave- hieraan kunt geven kun je erg beloond worden bij (her)beluisteringen.

Groepslid Sean heeft laatst laten weten dat deze plaat voor hem persoonlijk met ''memory'' te maken heeft, maar wilde nog niet meer verklappen wat daaromtrent precies. Het idee van vurende neuronen, synaptische transmissies en dat soort fysieke interne processen ligt wat mij betreft ook zeker niet veraf bij het luisteren naar veel patronen hier. Van daaruit met je fantastie startend kan dit album een mooie intense trip opleveren. Er zit flihk wat emotie, detail en intensiteit in deze muziek gestopt namelijk; al zal dit een weinig bewust luisterend persoon niet snel duidelijk opvallen. Hoe meer momentele overgave de luisteraar opbrengt, hoe meer structuur in de initiele electronische choas zichtbaar zal worden. Geldt trouwens in het algemeen bij goede muziek, maar zeker bij een relatief gedetailleerd album.

Het is een lastig karwei om niet met je gedachten af te drijven tijdens het luisteren van het merendeel van deze plaat, omdat de muziek als erg dromerig te typeren valt bij veel passages, al is ''dromerig'' tegelijk niet helemaal een juiste typering ervoor. Woorden als communicatiemiddel schieten soms te kort, met muziek kan wel het één en ander dat buiten de echte grip van woorden worden gecommuniceerd. Er zijn een paar passages in deze plaat waar wat makkelijker volledig de aandacht bij te houden valt met een standaard ''wakkere staat''. Dit zijn bijvoorbeeld de melodie aan het einde van 'Treale' en een groot gedeelte van 'Known(1)'. Af en toe wordt, zoals bij deze voorbeelden in de plaat even op een ietwat gewonere staat van bewustzijn afgestemd waarna rustig maar gestaag wordt afgedreven naar andere terreinen.

Heel tof aan dit album is hoe ritmisch enigzins vergelijkbare patronen met percussie en melodie bij iedere track terugkeren (de patronen die je als een ''jammende stijl'' zou kunnen waarnemen). In het begin lijkt dit spel waarschijnlijk neuzelig, totdat je het patroon erachter hoort. Dan merk je dat het constant muzikaal gekozen is, als een extra groove om te volgen. Er zijn tegelijk meerdere over elkaar lopende ritmes aangebracht wat effect heeft op het geheelplaatje, op de reis die je maakt. Wanneer je door je over te geven een staat krijgt waarbij je de meerdere ritmes tegelijk kunt waarnemen/volgen, zie je dat dit een heel vet exploratief album is. Het is wel een intens album dat je niet makkelijk eventjes twee keer achter elkaar luistert.

Autechre - Peel Session (1999)

4,5
Deze EP is best aan te raden aan beginnende luisteraars van Autechre. Het is een perfecte tussenweg tussen het in het begin moeilijk luisterbare latere werk en het tot op zekere hoogte snel volgbare eerdere werk. Overigens hierbij belangrijk om te weten is dat de nummers zijn opgenomen in 1995 bij Radioshow-host John Peel ten tijde van Tri Repetae en de Garbage EP. Je kunt ook wel duidelijke gelijkenissen horen met veel nummers van die releases. Persoonlijk vind ik alle tracks geweldig, maar ja dat vind ik eigenlijk altijd wel bij Autechre.

Milk DX heeft een mooi squelchend geluid in de langzaam jammende beat. Mysterieuze donkere melodie komt erover en vervolgens een synth dat wel een (in de kiem gesmoorde) stem lijkt zijn die over de beat rapt. Grappige komisch effect heeft dat en het staat in apart contrast met de verder donkere trip.
Inhake 2 heeft een van de coolst uitgewerkte beats van Autechre ooit voor mij en ik ben een absolute rhythm freak. Het nummer gaat alleen wel eentonig door de laatste 2 minuten, dat ben ik opzich wel eens met de review van Onderhond over dit nummer. Verder een fascinerend nummer, wat een perfecte break op 4:14.
Tot slot is Drane inderdaad een erg mooie afsluiter waar je ver mee wegdroned.

Autechre - Quaristice.Quadrange.ep.ae (2008)

4,0
Dit is gemaakt met analoge apparatuur waarmee niet in MIDI taal kon worden opgenomen, er kon niet aan worden gesleuteld, alleen geknipt en geplakt. De originele sessies duurden per track gemiddeld 30 minuten. Deze zullen ze niet uitbrengen (aldus een informatie uit een interview). Dit zijn heerlijke techno sessies met een paar ambient tracks ertussen. Een stel mooie relatief rauwe improvisatorische sessies.

Laatst eens goed voor gaan zitten voor een uiteindelijke stem. Nu alles een beetje bezonken is, vind ik dit een stuk fijner dan de eerst uitgegeven Quaristice. Niet teveel geknip, waardoor het niet te hectisch wordt. Autechre hebben geesten die snel genoeg werken voor genoeg gebeurtenissen per minuut bij een improvisatie.

Het lijkt een experiment van meerdere versies geworden doordat de makers de imperfecties realiseerden van de commercielere geëditte versie. Deze uitgesponnenere trackversies voelen een stuk stabieler en komen dichtbij bepaalde livesets gezien het onhoorbaar geëedit is. Wat mij betreft een aanrader vooral deze te luisteren en de andere te laten voor wat het is.

Een pure liveset uit die tijd hadden ze toch nog beter kunnen uitbrengen. Toen, in de tour na het maken van dit studiomateriaal, leken ze nog handiger wat betreft dit type improvisaties. Wellicht dat de live setting ze ook wat extra inspiratie gaf. Zoeen release zou 5 sterren waard kunnen zijn, deze wat mij betreft 4. Aanrader, fijner dan de eerst uitgegeven plaat en één van de beste techno platen van de jaren '00.

Autechre - Untilted (2005)

5,0
ja mooi stukje mr. jazzscène

Als artiest heb je natuurlijk veel keuzevrijheid (zeker als je een vrijgevochten artiest bent) en je kunt dan o.a. kiezen voor een strakke aanpak, zonder veel improvisatie maar met meer keurigheid. Of je kunt gaan voor een meer improviserende (jamgerichte) aanpak, met noodzakelijkerwijs momenten die minder werken, maar (hopelijk veel) momenten die bijzonder mooi werken. Maar doordat deze momenten bijzonderder zijn, kunnen ze initieel ook vager zijn.
Autechre houden ervan om steeds op een andere manier -qua benutting van soft- en/of hardware- muziek te maken. Voor Untilted hebben ze flink wat geluiden klaargezet/getuned in machines van Electron om te jammen met steeds weer een ander 'geluidspalet'.
Er zitten naar mijn mening in dit album momenten die niet bepaald mooi zijn, maar als je éénmaal weet dat over 20 seconden weer een héérlijke passage komt, dan is dat moment niet bepaald een pijnbank, maar geeft dat juist een interessante spanning.