Mooie donkere ambient plaat. Hier is het voor te luisteren en staat er een interessante tekst over geschreven door de producer.

Wat Ochre -met z'n melodieuze electro uit dezelfde tijd- niet gelukt is naar mijn mening, slaagt Vector Lovers wel in, een erg fijne verzamelaar maken. Onverwacht geweldig. Oude nummers zijn hernieuwd gemixt en gemastered en dit voegt zowaar een keer in de muziekgeschiedenis wat toe voor mij. Heel uitgebalanceerd en met gevoel in elkaar gesleuteld dit geheel.

Vector Lovers serveert hier z'n hartverwarmende electro in perfecte volgorde bij elkaar en dan heb je ook echt wat te horen. Ik dacht een 3.5* verzamelaartje binnen te halen, wetende dat de producties ten opzichte van zijn allerprilste beginjaren minder waren. Toen bleek dit ineens te lopen als een gek. Zeker vanaf track 4 beland je in electronica hemel. 'Floating Point' is een fijn middelpunt, dit is overigens een onuitgebrachte track merk ik. Niks hierover vermeld, ook niet over de fijnheid van de nieuwe mixen, en dan toch zoiets fijns horen.

Geheel verrast was ik niet wat betreft de verbeterde versies, nadat ik al eens op youtube wat extended mixen had gehoord die erg fijn waren. Hier is zoeen ontbrekende extended mix van één van m'n favoriete oudjes die hier weggelaten is. Deze kun je als kers op de taart draaien, maar ik zou eerst meteen beginnen met smullen van deze super compilatie. Heerlijke romantische electro, geserveerd op downtempo snelheid en af en toe ook gezellig dansbaar.

Dit is hét document van de artiest wat mij betreft, meer hoef je voorlopig niet meer te horen van deze artiest eigenlijk, los van de link hierboven, want dit klinkt beter dan ieder van z'n albums/ep's. Minder zou ik dus ook afraden, als je emotieve melodieuze electro ziet zitten tenminste.

Sterk, de moeite van het even checken waard. De echt fijnheid van de geluiden ontbreken ten opzichte van vorige werk wat mij betreft, qua subtiele frequenties, voor de rest is dit qua geluiden vanoudse Vector Lovers.

Het album klinkt door de geluidstekortkomingen initieel onder andere wat kalig en langdradig voor mij. Hier legt de producer zich kort uit wat betreft het ontstaan van dit album. Het gaat hem vooral om het spontane muziekmaken met mooie composities. De composities zijn zeker niet slecht inderdaad, die kunnen met de tijd zeker nog groeien. Ik zal de geluidskwaliteit aspecten in de toekomst langs me heen proberen te laten gaan, al draai ik muziek toch meestal ook graag om een zekere vorm van fijn afgestelde frequenties en textureel fijne geluiden te ervaren . 3 sterren voor nu. Zou best nog kunnen groeien, want de emotieve melodieën van Vector Lovers pakken me vaak na meer luisterbeurten meer dan ooit. Op zich begin ik het nu na even wennen al wat te vinden dat lo-fi geluid, net als bij de Buddha Machine's en veel lo-fi muziek heeft het ook wat, het leidt tot meer fantasie. 3 en een half dan, zo naar het rustige einde toe vanaf Final Wish en zeker vanaf Sender to Nowhere roept de plaat het gevoel van fijne tranen achter m'n ogen op, al blijft het nog volledig droog, maar dit gedeelte raakt me dus best diep .

Deze eindelijk eens helemaal geluisterd. Destijds laten liggen gezien ik meer op zoek was naar thuis-luister Venetian Snares als Doll Doll en Rossz Csilag. Ik kan me aansluiten bij een combinatie van alle commentaren. Als je opzoek bent naar het wilde harde humoristische live geluid van VS is dit een goede plaat. Als ik daaraan denk is dit zeker sterk materiaal (4-4.5*), als ik mij niet naar die setting verplaats klinkt het een stuk minder (2.5*-3*), onder andere doordat het humoristische element in een groepscontext een stuk beter werkt voor mij. Cijfer geef ik ertussenin.

Wauw, volledig mooie plaat weer eens een keer.

Live vind ik de opgefokte, komische Venetian Snares fijn om te ervaren (weet niet of hij weleens subtielere optreden geeft). Doe mij als album liever maar de ietwat meer opgebouwde, muzikaal iets serieuzere uitgebalanceerde kant van Aaron Funk. ''Doll Doll Doll'' en ''Rossz Csillag Alatt..'' zijn m'n persoonlijke favorieten die me ook initieel erg enthousiast hebben gemaakt voor deze muzikant. Dit is een nieuw album waar ook weer wat fijnzinnigheid in is gestopt.

Er zijn weer gevoelige cello's en vocalen te horen. Alles past binnen een vrij donkere atmosfeer zoals gebruikelijk, en met een bepaalde snelheid achter het geheel die ook kenmerkend is voor Venetian Snares. Ook de bekende ravige breaks zijn er weer, zowel in een soort hardcore jungle manier als een wat meer de 'IDM'/d&b combinatie (breakcore) die hij goed kan maken. Toch is het album niet bepaald hetzelfde als de andere 10+ albums die ik heb gehoord van hem valt op bij het doorluisteren. Vooral de tweede helft van de plaat gaat gevoelsmatig meer de diepte in. Er is een aardige herconstructie van voorgaande ideeën en wat toevoegingen hierop. Niet super vernieuwend, maar ook bepaald niet een luie onoriginele plaat. Eerste track doet me wat aan de jazzy atmosferische vibes van Twin Peaks denken, maar dan iets wilder. Uiteindelijk komen weer de modern klassieke elementen van oa. ''Rossz...'' om de hoek.

Belangrijk voor het leuk vinden dan deze plaat is waarschijnlijk of de vocalen je liggen. Ik vind de vocalen prima. Heb het zelden bij dit type elektronica (en zelden bij andere muziek ook) dat ik de opgenomen stem ''puur'' genoeg vind klinken om heel aangenaam te zijn. Met het in deze context vage woord ''puur'' bedoel ik in dit geval dat ik in het gebruik van de stem niet allemaal onbedoeld erin hoorbare (veelal ego-gerelateerde) angsten van de artiest terughoor. De vocalen klinken niet puur in de zin dat veel verschillende bekende zangstijlen gebruikt zijn (en dat veel deels ironisch geladen is, enz.).

Gezegd moet worden dat de man niet direct heel gezond overkomt, eerder nogal destructieve neigingen komen in de muziek veelal naar voren, de donkere kant van de mens wordt verkend. Eerlijk om te uiten ergens, dat heeft wel iets puurs. Van de andere kant blijkt duidelijk veel constructieve potentie uit de gedetailleerde muziek. Op dit album meer dan op veel voorgangers. Een interessante, gevarieerde donkere plaat die duidelijk door een producer met bepaalde kwaliteiten en met een bepaald intellect gemaakt is. Waarschijnlijk een intellect/verstand waarmee hij zichzelf vaak weet te pijnigen, aan de vele muziek van hem te horen, maar dit even terzijde. Een mooie/verfrissende aanwezigheid is Venetian Snares hier weer wat mij betreft.

De titeltrack ''My Love Is a Bulldozer'' -prachtige overtuigende track dit- en veel tracks erna doen me qua vocalen wat denken aan bepaalde jaren '70 of '80 zangers met een gotische stijl (donker/treurig qua stemming), maar ik kan niet de vinger op één naam leggen. Zowel een postpunk, singer/songwriter als synthpop stijl komt oa langs op het album qua zang, creatieve nieuwe mengelmoes alles tezamen. Zeker met de mooie snelle viool en cello passages die erbij zijn geprogrammeerd, inclusief veel mooie gedetailleerde synth- en vocaalstukken. Knap. Fijn ook dat het synthgebruik op het album vaak mooi nostalgisch klinkt, geeft iets warms aan het geheel dat normaal vaak ontbreekt op Aaron's albums. De drums, de geprogrammeerde stukken van vrijwel alles, zeker in de tweede helft van het album, zijn, poeh, intens. De hoge potentie van deze artiest komt weer eens naar boven.

Belachelijk lekker album op de eerste paar tracks na.

De opener doet het nog niet helemaal voor me. Klinkt als Jackson and his Computerband samen met Mr. Oizo in de studio - maar dan niet hun allerbeste track. De tweede track is ook nog niet helemaal raak, tegen het einde ervan beginnen m'n hersennen wel lekker te smelten (ontspannen) van de funkdosis waarmee het album begint. Daarna heb ik het gevoel dat het album echt van start gaat. Er komt wat rust en opbouw in. Hiphop achtige beat. Mooie psychoacoustische effecten. Dit bouwt lekker ergens heen. De vocalsample na iets meer dan 2 minuten doet me aan Art of Noise denken (ook sample-gedreven electro groep), mooi hoe dit een soort geavanceerdere versie daarvan is, terwijl die groep voor die tijd erg geavanceerd bezig was. Track 4 is ook weer een rustpunt, ondanks de levendig waaiende gelaagde geluidsstromingen erin. Zo luistert een album dus goed weg. Track 5 had ook weer een track van Jackson en Oizo kunnen zijn, lekker stevig, met de tracks ervoor kan dit wel. Heeft z'n momentum. De vocalsamples die inkomen doen wat aan jaren '80 Michael Jackson denken, maken de productie rijker, zeker als ondersteunende synths ook druipend beginnen te wobbelen. Vanaf hier begint op te vallen dat deze man een stapje extra heeft weten te zetten. Red Ocean Apocalypse is daar de onderstreping van, jesus wat een vette track zeg. Vernietigende track, heerlijk. Voelt als een overwinning voor de ziel. En hup, vet verder met 'Dead to Morrow'. 'Tracking the Moon Beast' is een intense choatische workout, doet wat aan latere Gescom denken (hoogstwaarschijnlijk heeft deze gast daar aan meegewerkt) en ook aan recente Autechre. 'Frozen' is grappig qua melodieën en vocalsamples. Lekkere drive, geslaagde volle electro track. Bevredigend. En helemaal als 'Body Magic' daarna volgt. Shit zeg. Sluit aan bij het beste werk van Hudson Mohawke dat melodiewerk. 'Farewell Africa' is een grappige outro. 'Do You Understand?' doet aan 'The Devil Is In The Details' van BOC denken, niet even goed, maar leuk gedaan.

Een album waar ik van opleef. De meeste muziek is eigenlijk veel te onzinnig en voorspelbaar, dit leeft en sprankelt echter.

Fantastische ingehouden stijl die Voices of the Lake heeft weten te ontwikkelen. Dit kan je echt wel beschouwen als een tweede album ook al staat er het 'Live' woord. Zalige plaat waar ze stappen weten te zetten tov de vorige, die al op zijn beurt veel indruk wist te maken. Klasse. Minimalisme van een zuiver soort.

Deze Voices From The Lake plaat vind ik zelfs nog immersiever dan de vorige door iets uniekere geluidsafstellingen, met die EP's tussendoor hebben ze deze stappen al gezet voor een deel. Heel vette hypnotische plaat, met prachtig gebruik van subtiele vrij psycho acoustische ritmes. Mooie moderne uitgekiend klinkende -haast wetenschappelijk- en tegelijk überorganische (ambient-)techno, hoe je het ook wilt noemen. Je zou het bijna een nieuwe vorm van trance kunnen noemen als je woorden letterlijk probeert te nemen. Subtiele muziek die gemaakt is met doeleinden als de ervaring van een specifieke reis en voor ontspanning.

Een sterk staaltje ambient-techno is dit zeker. Kritiekpuntje van mij is dat de losse geluiden geregeld wat prikkelender hadden mogen klinken. Een vloeiend en gebalanceerd geheel is het wel, daar is met name aandacht aan besteed. Het gebrek aan iets specialere drum- en melodiegeluiden zorgt ook mede voor wat rust in de muziek.

(edit:) afsluiter HGS is erg genieten voor mij. Hierbij merk ik weer eens dat de opbouw van het album me er goed ingebracht heeft.

Deze muziek heeft aardig wat gelijkenissen met veel muziek van Ritchie Hawtin en Susumo Yokota/Ebi, alleen worden meer fieldrecordings gebruikt dan doorgaans door hen gedaan wordt.