Mooie dansbare electronica en een soort van uptempo-chillout muziek die zich kan meten met het album hierna. Invloeden van Flying Lotus, Lone en een beetje Burial. Er zitten wat wauzige/lege elementen in, maar het lijkt gelukkig voor een deel bewust toegepast hier voor een bepaald effect, het confronteren van mensen met hun staat van gebrokenheid wellicht, (niet enkel voor makkelijk succes) als je dat laatste nummer hoort bijvoorbeeld. Maar het blijft toch ook net iets teveel hangen in deze dwazige toestanden -net als het hierop volgende album trouwens- voor een echt heel hoge waardering.

Deze gast volg ik al een tijdje en dit wordt z'n grote doorbraak voor hem als ik het zo hoor. Weet altijd al best strak te produceren en elementen goed over te nemen (op dit album de bass music, de Burial-afgebogen stemmen, de BoC en Lone akkoorden). Naast originaliteit is vergaande emotionele diepgang het enige waar het nog iets te vaak aan ontbreekt. Zijn kopie van een (geweldig) onuitgebracht Boards of Canada nummer vind ik een mooi voorbeeld van technisch strak, maar net dat gebrek aan flinke emotionele diepgang dat wel in het 'identieke' origineel zit. Ik ben dan wel gevoeliger dan gemiddeld op dit terrein heb ik gemerkt.

Al met al een heerlijk wegdroomluister albumpje. Eén van de meest uitgebalanceerde trackvolgordes voor ''bass music'' albums tot nog toe. Gevoelsmatig alleen soms net iets te afstandelijk voor een echt heel hoge waardering. 3.5 sterren nog wel, want genieten kan ik hier elk nummer van, vooral van ''SeeSea'' tot het eind.

Bassline zal ook altijd één van mijn favoriete hiphop tracks blijven, en dan bedoel ik zeker niet de radio mix van de clip hier, maar deze versie. Mantronix is nu flink in de vergetelheid geraakt, maar het blijven prachtige producties. Vooral voor mensen die de focus grotendeels op de beats hebben liggen bij hiphop. Het zijn hier prachtig gesmeden beats met veel feest spirit en dan bedoel ik geen oppervlakkig feest gevoel, maar juist iets heel tribaals en puurs. Voor de lyrics moet je het niet doen. De rapper is hier alleen goed voor de toevoeging van z'n geluid, flow en gevoel zoals een entertainende MC als toevoeging op een live act. Producer/DJ Kurtis Khaleel was een groot producer. Geniale oldschool feest hiphop.

Niet te wilde, vrij strakke filmische muziek. Het is een combinatie tussen electronica en smooth jazz (een getrainde trompettist is Mark Isham die tevens met synthesizers overweg kan). Er zit een hoge emotionele diepgang in het derde nummer vind ik, maar op meerdere momenten in het album is dit het geval. Te merken valt dat hij niet iets te standaards wilde neerzetten, maar daarvoor doet hij ook niet al te rare bombastische dingen. Simpelweg mooie melodieën. Via Boards of Canada leren kennen deze man, bij ''Something Nice For My Dog'' kan ik de overlap horen. Misschien iets teveel arpeggio-melodieën hierop. Soms maken die er hier een iets te klinisch geheel van, al valt het vaak ook op z'n plek en brengt Mark Isham een mooi gecontroleerd koud geluid. Als ik naar dit album met aandacht luistert, blijkt het vaak erg goed in elkaar te steken.

Rauwe energieke electro-funk / dub / industrial / hiphop plaat. Van invloed op onder andere Meat Beat Manifesto, Death Grips en Dälek. Op wikipedia staat dit album genoemd als grondleggend voor het genre industriële hiphop. Veel viezige noisige kantjes hieraan dus als je het liever gladjes hoort altijd kun je dit beter niet beluisteren . Wat mij betreft een vrij krachtig inspirerend album.

Zeer puike derde cd. Doet aan de ambient techno aanpak van tracks als ''A Wonderful Life'' van hem denken en de Just Another Day EP, maar dit keer een heel album. Sluit ook aan bij zijn samenwerkingen met Moritz von Oswald.

Het contrast tussen de dance-mix en de ambient cd is wel grappig vind ik, hoogwaarschijnlijk ziet Carl Craig een stuk meer in zijn dance set dan ik. De eerste twee cd's zijn eigenlijk vooral geschikt voor met andere mensen erbij op een feestje. De abstracte inhoud hierin zal vooral tot je komen vanuit interpersoonlijk denken & interacteren. De laatste cd is persoonlijker, meer geschikt voor een individu om zelf te betreden.

Haast een gewichtsloze staat kun je af en toe voelen door de behandeling van de geluiden. Een vrij eenvoudig geluidspallet wordt met aandacht en beheersing benut, resulterend in minimalistische ambient techno die op basis van de titels enigzins kan wijzen op de kracht van meditatie. Gegronder blijft dit namelijk dan de meeste meditatiemuziek cd's. Soms wat toffe donkere J. Carpenter-achtige synths ook. De derde cd zou verdienen om los te worden uitgebracht met een mooiere cover, al is dit ook best grappig als chillout concept voor een afterparty van een techno/house feestpubliek. De cover was bij de Sessions compilatie ook al in deze trant. Enigzins vergelijkbaar met covers van oude albums van The Egyptian Lover trouwens, waar hier ook een track van opstaat. Niet mijn ding, maar maakt allemaal niet zoveel uit.

De eerste twee cd's zijn degelijk, maar mij te weinig diepgaand. Hoef ik niet nog eens te horen. De laatste vind ik 4* waard. Voor de laatste track heb je trouwens propere bassweergave nodig, mooie basswolkbrainwaves hierin.

Hiphop, industrial, dub, rock, funk, electronica... al deze genres zijn hier vermengd op krachtige energetische wijze. Gecontroleerde gekte. De kwaliteit van dit spul is ontzettend hoog eigenlijk, niet iets wat je snel zou verwachten voor een electronische genre-overbruggende plaat, zeker niet uit die tijd. Monsterlijke beats...

Voor het einde van het jaar nog een waardige plaat voor een eventueel toplijstje. Heel mooi mixtape achtig album van de persoon achter de mooie Under The Skin soundtrack. Veel gespeel met een sampler, met allerlei soorten bronmateriaal - heeft best wat van oude musique concrète weg, maar dan een moderne versie. Verder heeft het wat weg van bijvoorbeeld Zoviet France of Casino versus Japan, met een iets bredere sample-reikwijdte, wat vandaag de dag ook veel makkelijker is (goede zaak).

Voordeel van deze muziek is dat er steeds slechts een paar vrij duidelijke maar onderhoudende laagjes inzitten. Dit maakt het toegankelijk volgbaar en rustgevend. En door de samplevariatie en subtiel gebruik van effecten krijg je een geheel waar moeilijk niet van te genieten valt. Naar het einde toe laat deze plaat een zeer sterke indruk achter. Psychedelisch is een goed woord voor dit plaatje.

Een wild bevlogen, maar tegelijkertijd relaxt plaatje. Heel vrolijk, flink actief en ook ontspannen tegelijk. Fijne basslines zitten door het hele album en verder lekker los beat-, sample- en melodiewerk. Het geluid van de melodieën en ritmische elementen vind ik opzich helemaal niet zo interessant op deze plaat, hierin valt als de artiest het wil nog wat te halen. Het spel mét de geluiden vind ik erg fijn.

Subtiele gruizige ambient (dub)techno met rustige ritmes en melodieën. Over het geheel is het teneergeslagen qua emotie, op een subtiele manier. Wanneer ik de tijd ervoor neem vallen er genoeg mooie verschillende emoties op en komt de plaat tot leven. De eerste helft vind ik enigzins vergelijkbaar met muziek van de eerste albums van Shuttle 358, waar ik een liefhebber van ben. Verder zou dit beïnvloedt kunnen zijn door dubtechno (Basic Channel en Chain Reaction). Toch klink het eigen. Knap en solide lo-fi ambient album.

Heel mooie plaat. Er valt veel over te zeggen, maar woorden schieten relatief te kort voor dit soort experimentele muziek denk ik, wellicht daarom dat er nog niks staat. Het is ook een wat in de war brengende plaat misschien, maar niet in negatieve zin.

Het voelt voor mij grotendeels als een filmscore qua achterliggende dramatische arrangementen. Alleen de hoge hoeveelheid distortie en andere effecten tref je nooit zo aan in een gewone filmscore. Veel mooie brongeluiden worden hier fijn door effecten gehaald. Strijkers, gitaar, accordeon, piano, saxofoon. Ook veldopnames komen voor. En alles met muzikaal gevoel, het belangrijkste. Fennesz haalt z'n geluiden op een soortgelijke manier door effecten. Het einde ''Ghost Storms'' heeft veel weg van Tim Hecker.

Geen stemmen? Toch niet de minste release van Juan Atkins. Spacerige techno plaat als voorloper van het succesvolle Deep Space album dat een jaar later ook op R&S uitkwam. Dit is muziek uit de laatste hoogtijdagen van deze man als producent. Nog inventief bezig is hij hier.

De ''Calm mix'' van ''Sonic Sunset'' is mooie, psychedelische ambient-achtige techno met een stevige drive. 4.5* De tweede is voor mij een wat minder versie. 3*
''Neptune'' is een prima lange trip. Je hoort een improvisatorisch, zoekend, jazzy karakter waarmee deze track gemaakt is. De geluiden zijn mooi licht 'valsig' van toon en passen daarmee een beetje bij de ongebruikelijke omgeving. Als je als luisteraar een beetje wil is er een immersieve trip-ervaring mogelijk met dit nummer, alleen tegenwoordig met veel meer aandachtstrekkende electronica zal dit op het eerste gehoor niet snel gebeuren. 4.25*

''I Wanna Be There'' komt meer naar de voorgrond, maar heeft ook een karakter dat wat introvert is, de bassline ligt vrij diep in de mix bijvoorbeeld. Een jaar later zal een kortgeknipte versie hiervan op het Deep Space album verschijnen, maar deze lange versie is eigenlijk nog meer de moeite waard. Ik hoor Atkins op zoek naar een diepe en bevredigende ervaring met z'n muziek-apparatuur. Als na 10 minuten de hoofdmelodie weer in wordt gemixt hoor ik aan de nuance hoe diep Atkins aan het reizen is. Beangstigend ver. Je moet er maar in mee willen gaan. Een stoere trip is deze track zeker geworden wat mij betreft in ieder geval, 4.75*. De laatste mix klinkt ook best diep, maar doet het thuis nog niet voor me. Moet ik wellicht over de juiste installatie horen, op het juiste moment ingemixt ofzo, maar klinkt voor nu te geforceerd/wild voor mij 2.5*. De ''Calm mix'' blijft dus vooralsnog voor mij de beste van de drie versies.

Al met al 4*. Vooral zo hoog door 1, 3 en 4. De meeste mensen op discogs vinden 'Neptune' de grootste kraker van deze plaat, maar ik vind die net even wat veiliger qua gevoel dan ''I Wanna Be There'' en daarom een tikkeltje saaier.

Vette tip wel in het electro jaren 80 topic van het forum hier. Speed Display gaat gaaf van start, mooie keuzes, afstelling zijn gemaakt in de studio. Synthgebruik icm met de reuzachtige drums doen denken aan Chemical Brothers vroege stijl. Vette rush. Track twee is wat minder helaas, belangrijk voor een album dat juist deze tweede goed is, hier had wat subtielers en dynamischers beter gepast. Nummer drie is weer stukken beter, die koebellen met wat echo zijn mooi en de synths zijn weer goed icm met de beat net als bij de opener.

Beetje saaie track erna helaas, game achtig nummer. Niet slecht, maar emotioneel te neutraal op een zinloze manier. In die tijd waren ze al snel blij met de chaos catharse van industrial muziek, maar slechts de tracks die ook een scherp randje hebben, iets dat opvalt, kunnen een goede houdbaarheid hebben. De volgende track heeft dat wel qua vocalen, blijft dus makkelijker 'recalled' en is ook gewoon heerlijk gemixt allemaal. Lekkere exotische stevige krautrock.

Doet wat denken aan de groep Can de drummer op dit album, goede zaak. Verder heeft het in mijn ogen niet veel met pure electro of techno te maken of daar veel voor betekend. Misschien een klein beetje voor big beat (meat beat manifesto wellicht en the chemical brothers). Het is iig vooruitstrevende krautrock met genoeg tracks die nu nog bijzonder fris klinken. 'Search Zero' jamt erg lekker weg, jazzy experimentele krautrock te noemen. Doet me verlangen naar een luistersessie van deze eveneens lekkere experimentele plaat uit die tijd Stephen Mallinder - Pow Wow Plus (1985).

Een techno aanrader om comfortabel voor te gaan zitten. Tot op heden het beste album van Monolake voor mij. Waarschijnlijk ook het minst bekende album van ze. Waarom dit ondergesneeuwd is geraakt doet er niet zo toe, de sneeuwruimer mag er in ieder geval overheen.

Ze gebruikten hier Max/MSP en Reaktor evenals op hun albums Gravity en Interstate, software die Autechre ook gebruikte voor hun muziek in die tijd en een ritmisch complexe en glitchy sound teweegbrengt. Op Gravity en Interstate vind ik Monolake iets teveel als een wat zwakkere Autechre klinken. Hier hebben ze over het geheel van het album een iets rustiger, degelijker eigen geluid vind ik.

Het minimale in de muziek van Monolake is de uitblijving van een directe climax, toch is er véél variatie in de geluiden om de beats heen te bespeuren. Dit lijkt me een ideaal album om op te zetten in de auto voor een avond of nachtrit, maar ook thuis is het héél ok. De laatste track, wat meer ambient is te noemen, vind ik met name geweldig. Hier is een paar jaar geleden nog een uitgesponnen variatie van een uur van gemaakt door Robert Henke getiteld Indigo_Transform.

Waar je misschien in je lichaam naar een climax zult snakken tijdens het luisteren van deze muziek, is het volgens mij de kunst tot rust te komen met dit gevoel en daarmee een langer werkende climax te vinden. De afsluiter hier is daar goed geschikt voor.

Wauw, prachtig. Minimale hypnotiserende elektronica. Dronerig en heel diep. Om de zoveel jaar is deze geremastered uitgekomen en staat bij de titel ''xx years +'' kun je hier zien.

Liefhebbers van minimale analoge elektronica raad ik aan dit te luisteren. Top 10 waardig! Invloeden van krautrock zijn hoorbaar en wat invloed van dub. Je hoort dat deze man elektronica op een machinale maar tegelijk organische manier wilde neerzetten. Ook wanneer je dit leest:

Since the late 70's, early 1980's, Monoton and the affiliated project "Institut für wissenschaftliche Sensation" (Institute for Scientific Sensations) have been working on meta-mathematical structures, natural constants and resonance patterns in models of "bionic" psycho-active automat music. Research setups, installations and experiments range from electro-acoustic representations of square roots, powers and periods of n, to explorations of Pi, Fibonacci sequences, Magic Squares and others. Specific audio-software was developed to create psycho-acoustic effects based on frequency following responses and later included audio and VR systems triggered through brain-machine interfaces.

Erg sterk deep house album, voorlopig het laatste echte album van de Moodymann. Veel invloeden uit zwarte muziek zijn hier weer ingegooid, vooral soul. House is van oorsprong ook zwart en in de beats ervan sijpelt bij Moodymann een duidelijke funk invloed door.

Vloeiend verloop heeft het album. Wat iemand die een goede dj is moet kunnen, doet Moodymann hier uitstekend. Hij zet zijn eigen karaktervolle mix neer. Hierbij brengt hij soms elementen op onconventionele, maar mooie wijze weer terug in de mix. Een heerlijk roezig, stoer en toch gevoelig album is dit.

Ik zocht het woord ''Mahogani'' net op. Blijkt een benaming te zijn van de Indianen voor een donker gekleurd hardhout waar nu veel muziek instrumenten van worden gemaakt als drums, gitaren en koptelefoons. Het hout staat erom bekend dat het zorgt voor een warm geluid.

Prachtige diepe dromerige reizen met synths, subtiele vocalen en veel psychedelische effecten.

Kwalitatief album dat een wat hogere rating verdient, op internationale sites krijgt deze plaat dat ook.

Deep house invloeden zijn hier prachtig samengebracht met techno en zogenaamde 'idm' door David Moufang. Er is een duidelijke invloed van Larry Heard, zeker niet alleen op de track 'Tribute to Mr. Fingers'. Ook hoor je her en der invloeden van de eerste Autechre releases. Voor liefhebbers daarvan is deze zeker aan te raden (Reagenz trouwens ook). Alles is relaxt en vrij jazzy uitgewerkt waardoor je in een zetel zoals die van de cover wilt plaatsnemen, maar tegelijk zullen je voeten en hoofd waarschijnlijk meebewegen.

Een album dat duidelijk door een liefhebber van mooie dance is gemaakt. Aan het geluid hoor je dat het oud is, maar wat maakt dat uit als de muziek nog heel sterk staat.

Aanrader voor bijvoorbeeld: GrafGantz, Supernormal en T.O..

Prima electro plaat, maar ik heb Oizo liever toch nog wat experimenteler.

''Zinloos gebeuk'' zoals iemand schreef, daarbij weet ik toch wel zeker dat je iets mist, want bij de 5 sterren platen van je zie ik constant (voor mij) redelijk rechttoe rechtaan dingen (The Prodigy/Audio Bullies). Allemaal erg duidelijke muziek krijgt 5 sterren. Dit is gewoon een wat vagere plaat waar electro met acid wordt gemengt (Cheeree, France 7). Een plaat die echt 3 sterren verdient, tenminste als je alles ervan opneemt. Geef 'm dus nog een kans en stel je zelf open voor de details van ieder knarsje . Geniet van de switch naar een de slow beat op het einde in 'France 7', dat nummer klinkt gewoon cool wat mij betreft. Alle tussenstukjes van rond de minuut zijn ook mooi, dat heeft helemaal niks met zinloos gebeuk te maken. De beats vallen snel in zonder slicke stoer doenende opbouw, het is gewoon hup rauwe beat 1, en hop, naar de volgende, dus in feite minder cliché opbouwen die soms ook 'zinloos' kunnen zijn. Toch kun je wat betreft deze meneer beter instappen met een oude plaat van hem, die zijn wel vetter en duidelijker experimenteel, dan snap je z'n karakter meer.
Om in de commercieelste beat van het album een vocal herhaaldelijk 'beat for the douches' te laten zeggen. Dan heb je misschien wat extra geld nodig, maar durf je er tenminste voor uit te komen.

Erg aan te raden wilde plaat die doet denken aan de energie tijdens livesets van Venetian Snares, alleen dan minder donker. Ook doet dit erg denken aan oude Aphex Twin (circa '92), maar dan veelal iets sneller. Heeft verder wat weg van de gedetailleerde beats van voormalig labelgenoot Jega, zeker ook als je het vergelijkt met zijn laatste album. Mooie muziek die velen in de 'idm' hoek zouden proppen. Elke track is tof van dit album, de opener is eigenlijk nog het minst.

Had dit album een beetje langs me heen laten gaan, slechts even gechecked maar niet grondig. Ik dacht dat dit een beetje slordige muziek was er even vlug naar luisterend. Het was ook niet hard genoeg voor de breakcore uit die tijd en niet strak genoeg voor idm dus was het bij een te korte blik vlees nog vis. Ernaar teruggrijpend merk ik dat dit juist echt een tof album is dat langer houdbaar is dan de meeste breakcore én idm. Eén van mijn favoriete labels was mij de tijd vooruit hier . Ik denk dat als je dit live mee maakt je er moeilijker omheen kan hoe geniaal dit is.

De balans is juist heel speciaal in deze muziek. Ondanks invloeden van hardcore, acid en drum & bass wordt hier niet kinderachtig/overdreven in doorgeschoten en blijft de wilde uitlaatklepfactor van die genres intact. Een erg gezonde combinatie tussen tussen vernuftig en bruut, tussen intelligent en onintelligent. De muziek valt dus niet helemaal onder ''intelligent dance music'' . Experimentele hardcore techno zou bijvoorbeeld een betere categorie zijn voor dit soort muziek. De plaatjes van NHK'Koyxeи binnen dit genre kunnen me tegenwoordig ook zeer bekoren. Heel vette trip!

Deze lijkt grotendeels wat ouder dan Amnesia van drie jaar ervoor. Dat komt door de wat meer reguliere geluiden die hier voorkomen. Simpelere percussie en de introductie van piano en soul vocalen van mr. Fingers zelf. Op het eerste gehoor klinkt het wat cheesy, dat is zeker. Maar kom je even verder in de nummers dan is het zachte sublieme soul-muziek. Dat veel nummers mooi beginnen te klinken als ze wat langer op gang zijn had ik bij Amnesia trouwens ook.

Heerlijke relaxte, zachte soul house / jazz. Hij heeft weer de fingers voor een paar meestertracks zoals What About This Love?. Ik vind het gewoon geniaal hoe deze man helemaal z'n hart opent met wat zachte akkoorden en zang om vervolgens een optimale stabiele beat erin te laten vallen en alles in harmonie te laten dansen. Helemaal alleen produceert hij een hele band, met pure muziek.

Love's Arrival uit 2001 is een prachtige terugkomst naar dit geluid.

Fijne EP weer van de man. Niet het niveau van 25 Years from Alpha, maar tenminste 1 heel mooie track.

Outer Acid is slaperige/ontspannen mystieke acid / deep-house. Eigenzinnige track met goed effectgebruik. 3.5*

Qwazars is daarna fantastisch. Het stabiel opliftende gevoel van dit nummer contrasteert gaaf met de vorige meer ingehouden staat. 4.5*

Nodyahed klinkt saai vooralsnog voor mij. Het is conceptueel wel warme deep house, maar dit klinkt te statisch in de timing, niet (ont)spannend genoeg. 2*

Aether maakt het goed met een wat meer atmosferische sound. Komt wat traag op gang, maar halverwege loopt het lekker. Enige nadeel is dat teveel elementen te standaard klinken om een heel grootse ervaring op te roepen. 3*

Ooit nog eens op vinyl tegengekomen en op de kop getikt. 'Monday Massacre' is ook lekker inderdaad, met flinke bass zoals wel meer Oizo. Heerlijke dansbare electronic met fikse intensiteit en een knipoog gehalte die aan het plezier bijdraagt. Stevig, maar ook ontspannen.

Blijft voor mij een goede plaat dit, tof dat een paar mensen dit wel snappen. Als je puur aan de oppervlakte luistert (en dat doen de meeste mensen zeker, helaas) kan het wel lomp overkomen, maar er is een heel mooie balans gevonden als je wat dieper in het moment gaat luisteren naar de intenties. Deze plaat is naast aggresief ook grappig en een trip. Je hoort een bepaalde boosheid, maar ook de sublimatie daarvan in dance experimenten die voor een goed deel live klinken en met muzikaal gevoel, wat het een emotioneler/intenser karakter meegeeft. Deze plaat is wel degelijk met visie gemaakt, vandaar ook dat een label als Brainfeeder later de moeite heeft genomen voor een reissue.

Fijn wild ep'tje met de juiste energie. Wat commercieel ogende elementen, maar Oizo is minder commercieel dan soms zou lijken. Dance muziek met genoeg lef, lekker vrij van geest, me likes. Stomme kaft alleen voor mij, maar dat maakt niet zoveel uit, laat ook wel weer iets van lef zien.

Aardige melodieuze downtempo EP met ook wat idm invloeden (denk aan Plaid). Heldere lekker in het gehoor liggende producties met een mooie geluidspallet. Alleen een beetje te gewoontjes qua compositie. Emotief op een iets te clichématige manier. Toch is het allemaal van behoorlijke kwaliteit. Fijne achtergrond muziek in ieder geval. Net niet interessant genoeg om heel aandachtig voor te blijven luisteren.

Erg aan te raden tribal/dub/ambient album van deze gast uit Manchester. Ik heb niks met de islam en de maker beleidt ook dat geloof niet ondanks z'n onophoudelijke politieke statements. De muziek is gewoon gaaf hier. Mooie samples en gejam ermee. Deze artiest was af en toe redelijk vooruitstrevend bezig. De laatste track heeft bijvoorbeeld wat weg van de hedendaagse dubtechno van het Moritz von Oswald trio. Handig dat je van het surplus aan platen van deze maker inmiddels de betere via internet vrij makkelijk kan vinden. Deze heb ik door een paar positieve reviews hier geluisterd: Al-Zulfiquar Shaheed by Muslimgauze (Album, Experimental): Rate Your Music.