Vette strak uitgewerkte techno, hard maar ook met veel opengelaten ruimte. De titel staat voor 'Operation Room' lijkt me.

Kashiwa mengt en 'programmeert' hier een hoop instrumenten bij elkaar, het wist bij mij in het begin avontuurlijk en overrompelend over te komen, maar ik vind het op de langere termijn -althans tot nu toe- toch wat slap.
Het doet me enigzins denken aan het laatste album van Amon Tobin waar ik de 'soul' ook enigzins vond plaatsnemen voor ongeïnspireerde experimenteerdrang. Kashiwa tracht avontuurlijk, bombastisch en romantisch te doen, maar doet dat niet op een hele diepe wijze vind ik. Dit is absoluut gaaf als achtergrond voor bijvoorbeeld een Pixar film, maar is niet het échte muzikale voer dat ik zoek. Als ik het vergelijk met Aphex Twin's Drukqs bijvoorbeeld waar ook piano samenkomt met wilde electronica, is dat stukken aparter en interessanter voor mij (niet alles hoeft bij hem 'perfect' over te komen terwijl Kashiwa nog in de illusie lijkt te zitten dat perfectie bestaat).
Ondanks wat ik tot nu toe zeg, is het vloeiend lopende muziek, met zeker gevoel en avontuur erin aanwezig, en laat Kashiwa een flink vermogen zien in bepaalde opzichten, maar het is niet zo heel bijzonder qua emotionele inhoud (die van de melodieën bijvoorbeeld) vind ik. Op de achtergrond vind ik het wel goed. Misschien wat vaker zo gebruiken en kijken of het sterrenaantal stijgt . Aldus dit beetje zeikerig -doch redelijk genuanceerde- bericht voor een beetje zeikerig album.

Weer een warme, fijn optimistische, hypnotische plaat van Kelpe. Boekdelen spreekt de cover.

Het valt me op dat gitaar en orgel erg mooi geïntegreerd worden tussen de gebroken downtempo beats en electronische trucage waar Kelpe in het verleden al sterk in bleek.

Deze producer blijft mooi z'n plekje behouden tussen namen als Four Tet, Prefuse 73, Jel, Odd Nosdam en wat allemaal niet meer. Nauwelijks te classificeren muziek, iets gemaakt door een breed muziekliefhebber. Zo te luisteren zou als 2e of 3e genre hiphop niet misstaan, ook al is het dan instrumentale hiphop. Ik corrigeer 'dance' -wat er op dit moment staat- daar naartoe.

Een érg genietbaar album met naast enige toegankelijkheid toch zeker z'n subtiliteit, net zoals bij de twee voorgangers eigenlijk.

Dit project is ooit gestart als een reactie op de eerste Metro Area releases. Je ziet de gelijkenis qua naam al, ook hoor je gelijkenissen muzikaal, maar er zit een wat lichtzinnigere twist bij die Luke helemaal eigen is. Heerlijke plaat voor zomerse tijden.

Een eigenzinnige versie van disco wordt tentoongespreid op de Kerrier District platen. Een grappige ondertoon is vaak aanwezig (dus waarschijnlijk niet voor 'serieuze lounge' liefhebbers zoals de laagstemmer hier die de score bederft , Vibert kan zowel lusher als edgier zijn en vaak zelfs in één nummer). Een hoge high zit in deze muziek, en daar moet je net zin in hebben, maar waarom niet als er ook lekker grondige ritmes onder zitten en de aparte ondertonen.

Deze muziek gebruikt de hedonistische elementen van bepaalde muziekculturen op een eigen wijze, maar is niet gauw muziek voor kuddedieren die bij een typische scene willen horen, daar is het veel te vrijzinnig/eclectisch voor.

Blijf ze toch verhogen deze recente Luke Vibert platen. Geniale eigenzinnige disco ditmaal, disco is qua basis concept een vrij eenvoudig genre, maar dit soort vage eigenzinnige disco tracks maken kan niemand zo goed als Luke Vibert bijna, Ceephax kan het ook wel op zijn manier.

Voor mij geldt grofweg dat dit album steeds beter wordt naar het einde toe. Mooi aan dit album vind ik dat het qua geheel de meest on-industriële Kraftwerk plaat is. Commercieel gezien past dat industriële bij hun geluid natuurlijk, maar de laatste twee track mogen bij het betere werk van de groep gerekend worden, wat mij betreft.

Eigenlijk vreemd, misschien zelfs absurd, dat niemand in al die tijd ''Tanzmusik'' noemt, maar dat zal alleen op deze site zijn. ''Ananas Symphonie'' is m'n favoriet, geniaal diep ontspannen dromerig vakantiestuk met Hawaiaanse staalgitaar (die vocoderstem is brilliant voor de tijd, komt later natuurlijk terug in hun tracks Autobahn, The Voice of Energy, etc.). Qua positiviteit, sereniteit en dromerige sfeer is dit brilliant uitgevoerd (al zal een track voor de meeste ratiotrippers niet zo opvallen, geen waarde lijken te hebben, maar die missen dan ook het mooiste in de wereld).

'Heimatklänge' is ook best brilliant voor de tijd, eigenlijk gewoon voluit ambient nog voordat Eno de term poneerde en deze track trouwens lijkt te hebben benut qua melodie in 'zijn' Discreet Music. 'Tongebirge' is een mooie tracktitel, een soort synoniem voor 'soundscapes' dat later een veelgebruikte term werd.

Prachtige plaat. Er staat nu electronic, maar het komt hier vaak over als live band. Een heel natuurlijk en diep rustgevend gevoel heeft de muziek. Ik weet niet hoe het gemaakt is, maar het is geweldig warm geproduceerd. Deep house gemengd met jazz en nog wat andere invloeden. Doet me denken aan het zelfgetitelde album van The Detroit Experiment qua richting (en kwaliteit) en soms aan Galaxy II Galaxy. Verdient meer luisteraars werk als dit.