Misschien een hoop ervaring die ontbreekt op dit debuut, maar dat is logisch bij een debuutplaat. Ik hoor echt een bepaald diep gevoel verborgen in deze gast die de leden van boards of canada ook hebben bijvoorbeeld. Dit is met hun begintijd te vergelijken, de old tunes, maar wel met nieuwere apparatuur gemaakt en (daardoor) moderner klinkend. Prachtige plaat. Minimaal, maar met ruim genoeg gevoel, waardoor het vrij optimaal klinkt. Muziek begeeft zich buiten standaard genres, maar experimentele downtempo is een poging tot een categorisering als dat zo nodig moet.

Een eerste album dat ik op bandcamp heb gezet, maar nog amper gepromoot heb.

Gemaakt vanuit het ervaren van te weinig van bepaalde muziek. Het album als geheel heb ik tot nu toe vrijwel alleen met wat andere muziekmakers gedeeld op een forum genaamd Keyosc.

'Ticino' heeft deze clip

'Engulfed' is te horen in deze mix

'Nanuuq' heeft deze clip.

Zal het album binnen een aantal weken op Spotify laten komen . Mocht er trouwens een wens zijn voor een fysieke release (laat het maar weten).

Een tweede (full length) album — dat net als deze eerste een bij elkaar passende combinatie is van ouder en nieuw werk — is inmiddels ook in een vergevorderd stadium (en klinkt wat mij betreft minstens even goed), en zal ergens dit jaar uitkomen.

Erg mooie rustgevende cd. Ambient en modern klassiek minimalisme met een lekker toegankelijk open geluid, maar heel fijn geproduceerd, top voor die tijd. Dit album ligt mij persoonlijk als geheel denk ik meer dan het album van The Dead Texan, dat ik verder ook absoluut fijn vind.

Er ging in '96 iets mis met het oorspronkelijke label waarop dit uitkwam (een sublabel van FAX) waardoor het nauwelijks gedistribueerd werd. Toen had dit album een andere cover en trackvolgorde. Nu laat ik deze 2007 Infraction rerelease versie staan, gezien je de oude versie moeilijk kunt opsporen. Het jaartal (1996) verwijst nog naar de datum van de oorspronkelijke release van Umber.

Zeker één van de leukste ''bass music'' makers van de laatste jaren, een grote favoriet van mij. De juiste swing/flow en losheid zit in zijn muziek. Eenvoudige, vrij minimale/gestripte, maar effectieve tracks. Deze bass muziek doet niet op een lege manier stoer, zoals vaak gebeurd, maar is gewoon simpelweg stoer. Hij heeft al stukken beter dan deze 12'' gemaakt, maar dit is weer niet verkeerd.

Klinkt erg mooi wat mij betreft! 'Natuurlijke instrumenten' daar kan veel meer uitgehaald worden, dat is hier te horen. Mensen komen nader bij de natuur (hoewel we natuurlijk in zekere zin ook de natuur zijn) en...natuur komt bij de mens, zoals bij Schwarzenbachtalsperre Nr 6 en Nr 8, waar vogels mooie toevoegingen maken op de bespeelde instrumenten. In Nr 7 gaat de saxofoon af en toe onder water zo klinkt het. Humoristisch, maar gaat niet ten koste van de muzikaliteit, integendeel.

In mijn ogen zeker één van de allersterkste dance 12 inches uitgebracht dit, ook mede vanwege de sterke B-kant. Muziek draait om beleving en het gevoel dat ik bij deze nummers krijg gaat wel ver. Erg enerverende nummers die je kunnen opslokken. Hier een stukje erover.


(geknipt uit een bericht van Alain Patrick op discogs, hele stuk is hier te vinden)

Acid Tracks heeft zoeen genadeloos stevig, donker, basisch geluid en dat zonder overstuurd te raken. Ontzettend stoer en de mannen van Phuture hebben er patent op. Ze wisten met simpele middelen het onderste uit de kan te halen en lieten zien hoe rauw drumcomputers (de tr-707 en tr-727 hier) kunnen klinken en wat een diep hypnotisch effect de 303 synthesizer (in combinatie met de drums) kan hebben. Overigens liep de eerste keer dat dit nummer gedraaid werd de dansvloer leeg, die avond werd het echter 4 keer gedraaid en bij de laatste keer was het feest. De acid scene ontstond van hieruit.

Ik heb Acid Tracks een paar keer op gehad tijdens het rennen en ik ging er toch hard van lopen en kreeg kippenvel. Het was voor mij ook leuk om te ontdekken dat het nummer van Flamman & Abraxas een cover van deze Your Only Friend is. Vond die cover als jong mannetje wel tof, maar dit origineel blijft nu nog sterk.

Als je dacht dat Tekkonkinkreet een mooie soundtrack was. Dit is zeker zo goed. Ook al springt het niet meteen allemaal naar voren, juist dat kan voer zijn voor vaker luisteren!
Zie deze muziek als een Japanse tuin. Een kunstwerk dat zo gemaakt is dat je de moeite moet nemen erdoorheen te lopen en de boel van verschillende perspectieven te bekijken, om de schoonheid (op jou manier) te kunnen ervaren. Je kunt niet op één plek blijven staan en dan het geheel denken te bevatten.

Goed, ik kan begrijpen dat mensen dit niet helemaal oppakken. Ik kan zelf vaak ook niet (direct) het kaf van het koren scheiden, ook in het geval van Plaid. Verder typisch dat deze artiesten door hun bescheiden (maar ongehoord getalenteerde) precisie-werk niet eerder score werk kregen aangeboden in Europa en in het algemeen worden ondergewaardeerd. Ik vertrouw Plaid inmiddels gelukkig wel genoeg en dat wordt hier beloond. De film lijkt me waarschijnlijk te gaan onderdoen voor de soundtrack, dit is echter al een film op zich om te koesteren.

Deze is (zoals veel meer muziek overigens) flink te onderschatten. Je kunt er beter niet met teveel (in dit geval vrolijke Plaid) verwachtingen op af gaan. Dit album lekker hard draaien drijft bepaalde subtiliteiten naar voren in de productie. Een productie die echt goed genoeg is om harder te draaien. Doet eerder genot dan pijn aan mijn oren en laat me wat makkelijker in de beats duiken en details oppikken. Blaas dit eens uit een stel speakers en ga er aandachtig voor zitten, als je tenminste écht geïnteresseerd bent hoe dit Plaid album 'is'.. of kan zijn.

Eerste nummer is een soort electronische Sigur Rós qua gelukzaligheidsgevoel, maar ook gemuteerd bij vlagen. Track twee doet vrij kort aan, heeft een lekker trage beat en distorte geluiden die aan electriciteit doen denken. Met nummer drie 'Thank' breekt het qua gevoel wat meer los, lijkt op oude Plaid, maar is ook modern qua synths die later inkomen. Nogmaals, draai maar hard, dan duik je er wel in, anders blijft het een wat verloren stad als Atlantis waarvan je de bijzonderheid niet zult inzien. 'Unbank' is poppy te noemen, maar dan toch met de introvertie en strakheid van een Trentemøller track. 'Tender Hooks' klonk zachter ook nogal saai, maar is toch een bijzonder mooi emotioneel stukje electronica. 'Craft Nine' gaat gevoelig verder zonder beats, dit is echt geen gekut hoor, dit is gewoon hardstikke mooi. Dan ineens harde beats en dubstep sounds in track zeven, maar ook subtiele gonzende en echoende bellen, waarbij ik m'n oortjes aardig kan spitsen, eveneens in tweede instantie. 'Founded' is een langzaam openende bloem, mooie mix van emoties zit hierin. Soort van rave euforie in combinatie met emotionele zang. Heel vage maar mooie emotionele track. 'Talk To Us' valt dan ineens in met wat stoerige breakbeat wat een aardig contrast geeft. Een soort Autechre track dit, niet als hele oude Autechre alleen. Dan wordt weer teruggekeerd naar gevoeligheid. Met geklingel, heerlijk cinematisch qua ervaring. Dompel je erin onder zou ik zeggen en laat het niet achtergrond muzak zijn. Dan komen de beats weer, inmiddels wordt dit een fijne regelmatige combinatie. Klinkt erg als oude Plaid, ritmisch een mooi complexe en knap uitgevoerde track. Vrolijk, maar scherp gefocust, terwijl men vrolijkheid meestal associeert met een zekere ontspanning. 'Upgrade' is erg lekker en ook wat toegankelijker, maar erg mooi urgent/spannend qua gevoel erin. Lekker gejaagd maar niet té. 'At Last' is een heerlijke afsluiter. Ontspannen, maar heel actief met een mooie opbouwende drive. De inmengeling van vage exotische vocalen in dit nummer is erg fijn. Gevoelige pianonoten op het eind weer, die een rustig maar licht donker en vrij abrupt einde geven aan dit Plaid waardige album.

Er is zoals velen ergens wel zullen weten schrikbarend veel muziek (en kunst en meer) waar mensen denken het allemaal wel even te weten en te kunnen oordelen terwijl men maar het topje van de ijsberg waarneemt. En natuurlijk, van heel veel muziek val je ook in slaap, maar als je hier nog aan het slaapwandelen bent mis je iets. Enige bescheidenheid en gebruik van intuitie in het vermoeden iets niet te weten, alsmede exploreerdrang, is daarom aan te bevelen. Als je dit naar muzak verlaagt, is dat je eigen schuld. Dat is mijn voorlopige ervaring bij deze plaat.

Leuk, de Plug alias weer eens van stal gebracht door mr. Vibert.

Zoals met al z'n muziek neemt Luke Vibert zichzelf niet te serieus, maar is de muziek, in dit geval jungle/d&b, wel bruisend van leven. Komische tracks die niet vervallen in clowneske onzin of het makkelijk aan de haal nemen van muziekgenres. Hier is actief gespeeld met gekke/exotische geluiden of geluiden op de borderline hiervan en ook met normale geluiden als de amen break. Het leuke is dat de artiest -wellicht mede hierdoor- juist stoere muziek weet neer te zetten. Muziek waarmee grensen tussen het stoere en het belachelijke worden vervaagt en waarmee hiertussen een balans wordt gevonden die je stimuleert te genieten van de komische (onder)tonen. Een artiest die 'outside of the box' denkt en je daar even in mee kan trekken.
Maakt niet de indruk van z'n vorige Plug album, maar is veel te leuk om te laten liggen voor mij. Plus, 'Back on Time' loopt iets sneller en toegankelijker dan het vorige Plug album, wat het makkelijker verteerbaar maakt op de achtergrond.

Neem ook eens een sessie in de dojo met de martial-arts meester (zie cover), kijk alleen uit voor de drugsthee.

Na jaren weer eens opgepakt en verhoogd. Echt een prachtig album wat nog meer luisteraars verdient. Met liefde gemaakte loops zwellen door elkaar vervlochten aan tot een chaotische gelukzaligheid. Er is ook nog plek voor mooie melancholische en rustige stukken. Organische muziek met veel bezieling. 'Requiem for a Fox' is geschreven voor een goede vriend (en productie-partner) genaamd Todd Fox die is verdronken.
De muziek doet me soms denken aan Brian Eno zoals hij op Another Green World bijvoorbeeld bezig was. Ook zit er vaak wat shoegaze-achtigheid in.

Toffe nachtelijke gruizige atmospherische dubtechno die niet te standaard is. Als producers onder andere Thomas Köner (goed ambient maker) en Kevin Martin van o.a. The Bug. Niet de minsten.

Meestal heb ik het niet zo met split-albums, toch passen de tracks van beide groepen hier goed bij elkaar en tegelijk is er afwisseling. Techno Animal klinkt hier als donkere instrumentale Massive Attack ten tijde van Mezzanine. Porter Ricks heeft hier naast Basic Channel en Chain Reaction elementen ook esthetische overlap met oude Autechre, voor mij een goede zaak.

Heel mooi constant plaatje met elementen van indie rock, rustige punk, jazz en electronica, mooie vocalen en een sterke balans tussen spanning en ontspanning. Redelijk lo-fi productie, vrij subtiele muziek niettemin.

Een memorabele ep is dit wel. Eigen stijltje heeft die Prhizzm zich afgebakend en dan in één keer een goede ep ermee. Zo hoort het. De muziek is veranderlijk, de melodieën zijn beroerend en atmosferisch, de bassjes zijn mooi, subtiel en strak, het geglitch en gepruttel wordt soms subliem gedaan zoals aan het einde van Grasping the Equinox, maar is meestal gewoon goed en bepalend voor het karakter van de ep. Af en toe is de tijd weer rijp om Prhizzm EP op te rapen en dan ben ik steeds weer onder de indruk. Ik ga niet teveel verwachten van deze artiest in de toekomst (in deze stijl). Dit lijkt me een éénmalig ei.

Ambient en dub - dat is waar ik dit onder valt te scharen.

Op dit album klinkt Pub als een kruising tussen Basic Channel en Thomas Köner. Dit is verder alleen ter illustratie, want Pub heeft een mooi eigen geluid. Zeker een stuk eigenzinniger dan de meeste artiesten van het label Chain Reaction. Dit album ligt meer dan voorganger ''Do You Ever Regret Pantomime?'' in de lijn van ''Summer''. Het nummer ''Lunch'' was trouwens al voor ''Summer'' uitgebracht op een 12''. De track ''Kamikazi'' is hier te luisteren en hier is de afsluiter ''Better Never''.

Geweldig album.