Prachtige plaat. Moderne klassieke muziek gemengd met ambient invloeden. Een mooi uitgebalanceerd werk door de afwisseling tussen rustige passages en muzikale stroomversnellingen. Veel melancholische noten, maar ook veel berusting.

~geproduceerd tussen 2001 en 2011 door Joel Tammik~

Hier dubberdobber je voorts.. Alleen, ideaal vind ik het weer bepaalt niet. Het is grauw, soms regent het. Met de nodige aandacht en aanwezigheid kan ik echter berusten in deze omstandigheden. Het is zoals het is.. Door rustig te blijven blijf ik in balans tijdens de subtropische storm die opsteekt. Een louterend avontuur is het waar ik geleidelijk doorheen stroom.

Als ik het niet meer verwacht komen daar, tussen de grauwe wolken door, kleine maar heldere straaltjes licht verwarmend op m´n lichaam terecht. Na ik weet niet hoelang varen gaat de storm liggen en bereik ik een onbekend strand waar vogels me begroeten (´Heli´). Hier blijf ik liggen en puf ik even grondig uit. Ik eet een cocosnoot en val daarna in slaap. Vredig zwem ik onderwater in mijn droom...

Een album om de zintuigen voor te openen en daarmee een verdiende ontspanning te voelen. 4.5/5

Het laatste Joel Tammik album Horisont vind ik nog iets beter, hoewel deze waarderingen nog kunnen veranderen. Echt omlaag gaan zullen ze waarschijnlijk niet.

Aardige tribale/etnische en psychedelische ambient plaat. Deze artiest had ten tijde van dit album net de fantastische groep Zoviet France verlaten.

Nadeel van deze plaat vind ik dat ik hier al gauw draaierig van wordt. Erg roterend voelt het aan allemaal waarbij de balans van de richting van het draaien gevoelsmatig een beetje zoek lijkt. Wellicht goed om als een Derwisj/Soefi rondjes tegen de klok op te draaien, maar iets té draaierig vanuit de stoel. Ben er van onder de indruk, want ik hou van psychedelische muziek, maar ik zal dit waarschijnlijk niet in z'n geheel meer draaien. Losse tracks zoals deze bijvoorbeeld nog wel: Rapoon - Dahina ta.

Afgelopen weekend gezien, maar bovenal gehoord. Toen speelde hij ''Who Wants Ice Cream'' onder andere (deze past bij het zomerse weer). Het mooiste vond ik een compositie van de vrij jonge pianist van zijn huidige quartet (David Virelles). Een nummer dat helaas (nog) niet gereleased is. Als iemand het ergens al gehoord heeft lees ik het graag. Het was de voorlaatste track van het concert met een hemels einde waarna een staande ovatie volgde.

Je hoort in deze groep mooi het oude jazz geluid terugkomen en toch past het aardig in het nu. Ze klinken redelijk spontaan ondanks het voorgecomposeerde. Er zit een aardige finesse en soepelheid in. Soms wordt het op dit album alleen iets teveel loomheid, er mag soms wat meer pit in, live was dat beter. Mijn favoriete vorm jazz blijft ook nog steeds freejazz.

Soms klinkt het hier ook iets te ouderwets en zelfgenoegzaam. Dat trekt dan een vrij conservatief publiek aan dat graag binnen de verwachtingen/lijntjes gewerkt ziet worden uit het verleden. Het valt gelukkig al met al best mee hier en de plaat krijgt van mij ook een voldoende omdat het een rustbezorgend plaatje is met prima spel.

Prachtige vroege electronische muziek. Ik heb inmiddels de cd's van deel 1 en 3 in bezit en het geluid is echt ongelovelijk gaaf. Heel ruimtelijk. Ik heb in het boekje gelezen dat Raymond Scott veel aparte gedachtes had over hoe iets moest worden opgenomen en heel veel uitprobeerde. Voordat hij deze albumreeks maakte, dirigeerde hij jazz orkesten, op overigens autoritaire wijze, waarvan de muziek destijds in 120 tekenfilm afleveringen gekomen is en nu nog in nieuwere tekenfilms wordt gebruikt. Daarna ging hij aan electronische gadgets werken en synthesizers bouwen en heeft hiermee een flink aantal zaken uitgevonden. Deze muziek is ook tot stand gekomen met die synthesizer(s). De synthesizer waar dit (o.a) mee gemaakt is, had als bedoeling een samenspel tussen muzikant en machine te creeëren. De machine zorgt hier waarschijnlijk ook voor variaties en dat lijk je soms ook te kunnen horen. Een heel lieflijk geluid is over de plaat te horen dat tegelijk ook diep en mysterieus klinkt. Zeker niet alleen voor kinderen dus, maar ook voor volwassenen die het kind in zich nog kunnen vinden. Het werk is in mijn ogen zeer goede muziek voor het slapen gaan. Het nummer Tic Toc kennen we inmiddels allemaal ook van Tiktak. Al met al ongelovelijk vooruitstrevende muziek die lekker in het gehoor ligt.

Erg leuke release, net als deel 1, van deze electronische pionier. ''Soothing'' stukken zoals de titel zegt. Het is gemaakt met een grote zelfgebouwde prototype-synthesizer genaamd het Electronium.

Frisse synthmelodieën zitten in Tin Souldier, met mooie hypnotische echo en doffe, marcherende drums. Little Miss Echo is wat rustiger en meer in het gewichtsloze. The Playful Drummer is erg opgewekt en bevat veel korte experimentele variaties.

Erg toffe wetenschapper uit de geschiedenis van de electronische muziek.

Een EP van flinke lengte (uitgebracht op 2xlp, je kunt het vrijwel als album beschouwen) en dat al gauw na het uitstekende album The Dance Paradox...

'Soylent Red', Gaaf opslokkend nummer en dat met een uiterst simpel geluidpalet vervaardigd, Redshape ten voete uit. Deze titel doet me denken aan de film Soylent Green, is het waarschijnlijk van afgeleid. De serieuze ondertoon en de jaren '70 synths in het nummer passen erbij.
'Mucky Bones' neigt wat naar house. Mooie grommende synth komt in na een tijdje, fijn nummer.
'Grind' bevat lichte granulaire texturen, het ontpopt zich tot een diep groovend nummer dat langzaam, uitgekiend volgegooid wordt met geluiden. Heel goed. Hoe dit nummer stopt met een kleine 'veldopname' lijkt te duiden op wat experimenteerdrang van de artiest.
Dit vermoeden blijkt te kloppen als 'The Lesson' begint. Deze track bevat bijzonder fijne aparte -althans voor Redshape- synths. Goed swingende ritmes en een mooie voicesample. Heel erg fijn.
'Brick Brack' is wat steviger. Doet me denken aan The Warehouse Sessions van Claro Intelecto of iets van Jeff Mills. Een donkere atmosfeer en vibrerende percussie met goede stootkracht. Geen geweldig boeiende atmosfeer alleen. Lijkt een beetje op een donker nummer van Selected Ambient Works II, maar die zijn allemaal stukken sterker wat mij betreft.
'Drama' is een groovy afsluiter. Klinkt een beetje als een mengeling tussen het funky Detroit techno geluid van Kevin Saunderson met een wat modernere grommende bassline van een oude Petter of Vitalic plaat erdoor. Goed.

Heb deze na andere erg goede muziek hard over de koptelefoon gedraaid en dat was zeker niet teleurstellend. Ook niet overweldigend briljant, maar lijkt me een aanrader.

Mooie techno weer. Al overtreft het The Dance Paradox helaas niet voor mij. De tweede track vind ik te leeg na wat ik van Basic Channel en Deep Chord gehoord heb (een voorbeeld). De originele Path kan me ook niet zo boeien. Voor de rest is alles erg genietbaar met het melodische 'Bulp Head' als kleine uitschieter voor mij. 3.5*

Zeer mooi album inderdaad, hoewel het voor mij even afstellen was op de frequentie van Redshape (wat dat betreft snap ik de wat behoudendere stemmers goed). Het klonk eerst een tikkeltje simpel/saai, zielloos is het juiste woord, terwijl ik nu vind dat de muziek wel heel subtiel en een prachtig geheel is. Het helpt ook als je bovenstaande lui vertrouwt en gewoon de cd aanschaft, hopende op wat groei. Een geolied geheel is het. Ik kom in een fijn afgestelde donkere basswalm terecht die als een sfeerverhogende mist om me heen hangt. Waar ik in het begin de muziek wat kaal vond klinken, pik ik nu de achterliggende atmosfeer op. Tip voor nieuwe luisteraars: voel de atmosfeer! Exact oude Detroit techno is dit niet, maar het heeft zeker wel wat gelijkenissen met Carl Craig zoals gezegd door tuktak, bijvoorbeeld qua tempo, opbouw en geluiden. Erg mooi vind ik de dubinvloeden die geregeld voorkomen op deze plaat, zoals de Basic Channel achtige percussie in Bound (doet me denken aan Trak I).

Als je Robert Hood kent weet je dat hij een minimalist is werkend in het techno genre. Wanneer je deze muziek tot je laat komen is het hypnotiserende en balans bezorgend. Autistisch strak in sommige opzichten en menselijk swingend in andere. De techno liefhebber, die de schoonheid van de wiskunde achter muziek kan voelen, heeft er een proper plaatje bij. Destijds was deze man heel precies aan zijn muziek aan het schaven. Het is diep spul. 4*

De vocale/club versies van 'I'm Your Brother' en 'New Day' zijn onder deep house te scharen en reken ik meteen bij het mooiste uit het genre wat ik ken, vooral 'New Day' is voortreffelijk.
Chez Damier en Ron Trent -grote namen in het deep house genre- hebben de Chicago's Twisted Mix gemaakt van 'I'm Your Brother'. Zeker niet slecht, maar voor mij wel één van de minder noemenswaardige tracks van het album.
De Quadrant Dub II van 'I'm Your Brother' vind ik erg mooi. De uitnodigende flow en subtiele synths en vocalen maken er een hemelse dub(house) track van. 'Find a Way' is een diepe track. Synthgeluiden lijken wat verder dan gewoonlijk in het hoog weggefiltert zodat lagere geluiden overblijven. De afsluitende traag voortslepende ´Na Fe Throw It´ vind ik helemaal geweldig. Erg meditatief, mysterieus en rustgevend.

Een klasse album van Moritz Von Oswald en Mark Ernestus, mooi hoe het wat afwijkt van hun andere werk.

Een bijzonder album. Melodieuze techno op z'n best vind ik. Soms neigt het een beetje naar wat velen 'idm' noemen, maar goed, eigenlijk is het gewoon techno. Vrij rustig zijn de meeste nummers en de opbouwen zijn lang, zo valt de beat in de openingstrack pas op vijfnegende in, erg mooi vind ik 'm trouwens.

Russ Gabriel had z'n studio eerst ingericht om dub te produceren, maar werd in de vroege jaren '90 toch naar de techno scene getrokken. Sommige nummers als 'Airborne' doen echter hetzelfde als goede dub doet, ze geven een compleet gevoel van ontsnapping. 'Airborne' staat sowieso in m'n top 10 techno nummers. Dat Russ hierna future jazz zou gaan maken kun je trouwens al iets van merken in het nummer 'The Routine', wat ik een bijzonder fijn nummer vind. Het nummer daarna bevat trouwens ook hééérlijke melodieën.

Door de lange opbouwen en de bescheiden klikjes en snares zal het album wel niet bekender zijn dan het is. Niet dat het ongewaardeerd is gebleven, het is alleen geen klassieker van het formaat van een oude Carl Craig of Black Dog. Veel geluiden zijn zacht gehouden in plaats van bombastisch en hierdoor heeft de productie misschien wat kaals gekregen, toch zit er als je doorluistert veel diepte en gevoel in de nummers. Dit is ook het verschil tussen een flashy plaat zonder inhoud en een stoffige plaat mét inhoud. Ik wil niet beweren dat vorm niet de inhoud voor een deel bepaald, maar veel artiesten kopiëren maar wat aan en proberen publiek te trekken vanuit een heel beperkt muzikaal inzicht. Ok, omdat veel publiek dat ook heeft sluiten veel artiesten aardig aan op het publiek, maar stompzinnigheid blijft zo in stand.

Dit album staat vol degelijke frisse, zachte melodieën over fijne lichtvoetige machinale ritmes. Het laatste nummer staat op youtube zie ik: Pat's Cat, daar is misschien nog een beetje dub aesthetiek in te horen.

Namen in deze trand zijn The Black Dog, Plaid, Yunx, LA Synthesis, As One en Pub.

Fijne middenweg tussen techno en noise muziek, nergens te overdreven wild, wat je misschien zou kunnen verwachten bij dit soort combinaties. Minimaal, rauw, puur, dat is het wel te noemen. Met een simpele staat van verkenning in het moment, juist wat mensen meer kunnen gebruiken, maar misschien even niet van bewust zijn. Het is lekker overgeven aan de 'zoektocht van het moment' van deze man en dat is genieten. Vrienden van Russell zeiden vaker tegen hem dat hij eens een echte 'beat' in z'n muziek moest aanbrengen, toen heeft hij een goede kick en snare module geregeld en nu is deze plaat er.

Er is haast nergens een ultieme bevrediging te vinden − althans bekeken vanuit het perspectief van regulier gestructureerde muziek − maar de reis werkt fijn. Er is ook nergens een heel 'slecht' stuk zal misschien opvallen, en op een gegeven moment ga je de bevrediging die je zo zoekt met muziek toch ervaren, maar heb je veel 'minder' nodig, of beter gezegd: je vindt het via een andere weg. Dat is het moment dat je de geluidsmanipulatie van Haswell proper begint te volgen. Techno wordt op een exploratieve manier benaderd die je weinig meer ziet. Hardwax flashback verwijst naar de dagen van Robert Hood's Hardwax label, een label vol analoge, rauwe minimale techno verkenningen.

'Underwater Electronic Struggle' heeft een mooi intens stuk naar het eind toe. 'Confirmation of Our Worst Fears' trekt deze lijn fijn verder. Deze track is hardcore te noemen, maar van een puurdere vorm dan je het normaal op je bordje krijgt. Luister ernaar en je begrijpt vast wat ik bedoel. 'Extended Industry Knowledge (For Oscar)' vind ik een heerlijke track op het eind. Doet aan iets denken wat Autechre, Robert Hood, Drexciya, Jeff Mills of Aphex Twin hadden kunnen maken in de jaren '90, maar niet hebben gedaan omdat ze niet dezelfde modulaire synth voorhanden hadden. 'N0!se Rave' spoelt je lekker uit met een fijne douche van geluid.