Ik heb hier een positievere kijk op dan pitchfork en de eerste lage cijfers die gegeven worden.

Een dromerig electronica album met verbogen commerciele invloeden, veel variatie, maar een sterke cohesie. Wat mij betreft een aanrader vooral ook op de geluidsmanipulaties, texturen en andere details te letten die de pop elementen elegant verdraaien. Dan komt de echte sterkte naar voren van deze muziek en klinken de composities heerlijk entertainend, en balaceert deze luchtigheid de vaak ook dramatische noten mooi uit. Ondanks het kakofonische karakter is er ook veel vloeiendheid en rust. Deze plaat verdiend wat mij betreft aandachtige beluistering.

Het hart van deze plaat is mooi en leidt voor mij tot een grote herdraaiwaarde. Dit zal een plaat worden die vermoedelijk langzaam een groep grote liefhebbers zal vinden en langzaam maar zeker zal stijgen in algemene waardering. Veel mensen zullen deze plaat bij een korte check waarschijnlijk niet op waarde schatten door de (ogenschijnlijke) tweesplit tussen commercie en puurheid. Ik vind die tweesplit juist heel mooi gedaan hier en live deed 'ie het ook goed bij anderen. Neem dit soort momenten bijvoorbeeld.

Live valt alles makkelijker op z'n plek wanneer je het plezier aanschouwt waarmee een set wordt opgevoerd met prachtige zelfgebouwde muziekmachines. Stond daar vlak voor gister en het was een érg vette electronica live perfomance. Lijkt een ruimtevaartuig-cockpit van waaruit wordt opgetreden. Mooi is mee te kijken welk radartje wat manipuleert. Zeker een electronica artiest om eens live mee te maken.

Voor liefhebbers van drone muziek is dit best een aanrader. De natuur heeft mooie lage en hoge frequenties te bieden en veelal tegelijkertijd blijkt op dit album. Vroeger draaide ik dit via een standaard ingebouwde goedkope geluidskaart en klonk het niet bijzonder mooi, nu luister ik het via een gekochte externe usb kaart en vertoef ik (als het ware) veel meer in de natuurlijke omgevingen waar het is opgenomen.

Erg gelikte muziek. De beats zitten kwa geluid en structuur zodanig in elkaar dat je als DJ dit op elk moment in kunt mixen en het lijkt te kloppen , geen pitch voor nodig. Thuis ervaren maar ook op een Warp feestje hoe dat gebeurt. Scratch-achtige instelling van muziek trouwens. Een artiest die duidelijk kickt op freestyle beats actie. Toen ik dit voor het eerst helemaal hoorde, vertolkte het een instelling van mijzelf van klooien met breaks. Als je het wat overzienender bekijkt gaat het misschien nergens heen. Toch, als ik 'm weer op plaat ervaar, weet ik toch dat mijn 4 sterren op stevige schoenen staan

Heerlijke combi: ambient / glitch/ dubtechno van deze betrouwbare Est. Subtiel en rijk aan bruisende diepe atmosfeer en gepruttel. Pub meets de ambient werken van Basic Channel. Alle vier tracks goed. Heel kalmerend en tegelijk bruisend en soms spannend.

Favoriet: Seisund.

Ambient van het originele soort. Een subtiel spel met geluiden van allerhande frequenties. Uitstekend geschikt om met aandacht te beluisteren en om een geestelijke vakantie mee te ervaren. Prachtig.

Fantastisch ambient / dubtechno / atmosferisch glitch werk geproduceerd tussen 2002 en 2004 en nog niet uitgebracht. Ergens middenin hoor je ook nog wat d&b invloeden zachtjes op de achtergrond, deze producer was ooit begonnen in een jungle groepje.

Leuke plaat met ietwat meer reguliere beats in het gehele plaatje dan Joel Tammik doorgaans gebruikt. Nog steeds glitch/ambient/dub.

Eén van de meest ontspannen ambient/glitch/dub albums van Joel Tammik, best originele muziek. Vergelijkbaar met Vladislav Delay werk, maar iets fijner en indrukwekkender dan een gemiddeld album van hem en zijn albums vind ik al fijn. Dikke aanrader.

Grotendeels een lief en puur klinkend electronisch downtempo plaatje. Zeker respect voor wat hij hier op 60 jarige leeftijd heeft uitgebracht. Emotioneel zijn er een aantal parels op dit album te ontdekken, die op het randje van cheesyness komen, maar fascinerend puur blijven klinken, op een enkele track na dan. The Gift is een heel dikke skiptrack wat mij betreft, geen cadeau te noemen haha. Voor liefhebbers van pure trance en downtempo, of eenvoudige melodieuze idm, best aan te raden deze plaat.

Prachtig album dat ik nu ontdek (titel weleens zien langskomen via misschien deze site) en de tijd vooruit in sommige tracks qua gebruik van zachte ''glitches''/ glitchritmes in ''ambient''/ downtempo muziek . Pas na de eerste wave van de zgn idm gingen ineens veel electronische muzikanten hier mee werken. Het wordt niet opvallend gebruikt maar wel als je inzoomt merk je dat het goed gekozen en neergezet is op de achtergrond. ''Wuivend Riet Part I'' lijkt wel op een psytrance/downtempo passage voordat de electrische bass zn intrede doet die je daar nooit soortgelijk in aantreft. Heel lief nummertje, heeft wel wat van Raymond Scott's oude ambientwerk weg, maar dan met heerlijke fieldrecordings van kikkers, eenden en wat allemaal niet voor dieren die in het wuivend riet vertoeven. Stemmen worden bijzonder ge-vocodered, Johannes Schmölling was echt geïnspireerd op zoek. Een bijzonder en lief album, met stiekem toch wat rauwe randjes. Misschien komt wat inspiratie voor percussie en samplegebruik hier van Art of Noise. Voor de rest een soort muzikale voortzetting op een ambient/krautrock plaat als die van Cluster & Eno.

Kan me voorstellen dat de net achtergelaten groep Tangerine Dream een muzikale dip heeft gekregen vanaf het moment van dit goede album aanhoren, terwijl zelf de inspiratie zoek was, en daarna het vertrek van Christopher Franke.

Mooie diepe techno. Gelukkig doet deze plaat recht aan wat je van een samenwerking tussen deze twee kunt verwachten. Een heerlijke trip en een flinke stap ten opzichte van de vorige Borderland. Het begin van Transport heeft wat weg van Choice - Acid Eiffel. Benieuwd of ze nog verdere stappen in een interessante richting weten te zetten na deze plaat.

Net dit werk weer eens geluisterd en het blijft erg mooi. Mooie krautrock invloeden en fris bedachte gevarieerde liederen. Aardige kritiek op de uitvoer van christelijke religie zit in een aantal nummers en de persoonlijkheid van Cope die je via zijn woorden en stem hoort, vind ik best interessant.

Hoogtepunt is voor mij ''Gimme Back My Flag'', al vanaf luistersessie één trouwens. Het is een epische, maar tegelijk héél ontspannende track. Een rijk geluid heeft het (overigens is dit nummer gedeeltelijk geschreven door een vriend die wel vaker mee produceert met Cope).