Mooi.

Een dromerige wat verdrietige plaat waar je rustig doorheen vaart. De muziek bestaat uit veldopnames van onder andere regen, donderwolken, krekels en vogels naast in trance vervoerende ambient synths en zachte dubtechno ritmes.

Het Groningse label Sending Orbs blijft bezig goede cd's uit te brengen.

Live in 1974 met mooie diepe hoorns. Het publiek geluid verpest de opname soms lichtelijk, maar ik kan het mentaal wel redelijk wegfilteren. Vergelijkbaar met dat je op een majesteuze hoogvlakte staat in Nepal, met enkele hoesterige personen in de buurt met wat passieve onrust in de gelederen. En dat je gewoon blijft zitten. De natuur om je heen is immers veel groter. En het is ook interessant om het contrast waar te nemen van de staten van aanwezigheid van de muziek versus het publiek. Naar het einde toe is het kleiner. Compositioneel zou dit strakker kunnen worden uitgewerkt qua timings van blazen, maar hier zat al veel tijd in het maken van de hoorns en het afstellen voor de rest tov een electronische drone ook. De eigen fantasie kan er meer een meesterwerk van maken, zoals gebruikelijk.

Heel goede dronende muziek met twee bagpipes als hoofdinstrumentarium. Daarnaast nog een subtiel ondersteunend orgeltje en wat galmend percussie gebruik zoals je dat in oude films tegenkomt. Maar enkel de doedelzaken verheffen deze plaat boven de middelmaat. Doet soms aan freejazz denken qua gebruik maar met name aan andere drone muziek (bv van Charlemagne Palestine, Terry Riley of Phill Niblock). Vloeit rustig maar redelijk intens voort om aan het einde een golvend crescendo te bereiken.