Heel muzikaal getalenteerd klinkt dit weer en tegelijk egoloos, hij neemt zichzelf niet te serieus en maakt voor mij duidelijk muziek vanuit het hart. Dit is muziek voor mensen die zichzelf pure positiviteit gunnen. Geregeld zijn er gestoorde, dissonantere geluiden of een Luke die een soort reclame parodie ofzo maakt op 'Juicy Luke Vibert'. Het gaat alleen niet over het randje dat het niks wordt, het blijft gebalanceerd, maar speels en het is niet in te passen in welk heersend egomuziekcultuurtje dan ook. daarom dat het waarschijnlijk ondergewaardeerd wordt. Dat boeit me verder niet. Je moet jezelf ook niet te serieus nemen voor dit (en daarmee juist open staan om te groeien).

Door de uitgebreide discografie van deze man ben ik hier laat aangekomen, maar dit is zeker één van de allerfijnste albums voor mij. Dikke balans ervaar je hier, naast constante jazzy funk. Een aanrader als eerste van deze producent op te zetten, zou ik zeggen tenminste.

Alternatieve pop is dit wel een beetje te noemen.

Zeer mooi album, hij heeft duidelijk goed z'n best gedaan. Teksten zijn verder lekker vrij te interpreteren, wat het een duurzame dimensie meegeeft. De stem van Why? kan wat zeurderig gaan overkomen, maar de passages waarbij je je in de wolken van de cover kunt begeven geven daar een zuiverende afwisseling voor. Passages zoals aan het eind van The Fall of Mr. Fifths, waarna ook wordt gezegd ''feel a lot better now''.

Ik maak er 4 van, maar dat zou ooit omhoog kunnen vliegen.

Een onbekend, maar toch fantastisch techno/electro album. Heel fijn geproduceerd. Old school elementen stijlvol toegepast in een (destijds) moderne saus. Raar dat het zo onbekend is bijna, hoewel het wat subtiel is in opbouw.

Op het label 430 West van de Detroit veteranen Octave One, is dit zes jaar na Wildplanet'’s eerste werk op Warp het laatste wapenfeit. Op de eerste plaat, of eigenlijk EP, staan een paar prachtige nummers, met name Input Output. Toch vind ik er ook mindere nummers op staan. Hier blijft het niveau wel constant hoog. Toen ik het titelnummer Transmitter voor het eerst hoorde, was ik er meteen helemaal weg van. Dat nummer geeft voor een groot deel aan hoe ik techno graag hoor. Bezield, diep en met funky ritmes. Een zeer mooie ontdekking.

Celer de deep house kant op. Minimaal en kalmerend, de adem verlangzamend. En dan als bonus de Sprinkles overdubs die zeker niet minder zijn, wat basslinetjes bijvoorbeeld waren zeker welkom. Hoogtepunt van dit dubbelalbum ligt naar het einde toe.

Ik kan alle Disintegration Loops erg waarderen, maar met d|p 6 heb ik echt het meeste. Via deze zacht golvende ambient loop ervaar ik een intense mix van zware melancholie, hemelse gelukzaligheid en nostalgische gevoelens. De loop gaat vloeiend, op een bijna gewichtloze manier, van kop naar staart, en zoals een goede loop betaamt, neemt 'ie geleidelijk aan kracht toe door de herhaling en kleine accenten die gelegd worden. Psychedelische muziek waarbij tranen op de loer liggen. Na zoeen 20 minuten erin, kan ik het wel onder de mooiste emotionele muziek scharen die ik ken.

d|p 1.2 en 1.3 geven je nog wat mee van de eerste loop en die is erg fijn, maar deze release draait voor mij om d|p 6

Bij het heropenen van het nationaal park Hunsrück-Hochwald werd dit uitgevoerd vorig jaar. Sluit goed aan bij de Gas serie.

Wolfgang Voigt weer op de diepe toer. Samen met Rückverzauberung nummer 10 de moeite waard voor liefhebbers van de mooie Gas serie, al sluit vooral laatstgenoemde daar echt bij aan. Mooie meditatieve opbouw in dit concert waarbij je de grote kerkakoestiek goed kunt terughoren. Diepe drones hier, ook liefhebbers van Thomas Köner zullen tevreden zijn. Wolfgang sampled oa van klassieke symfonieën bij zijn Rückverzauberung project en laat kickdrums (vooralsnog) achterwege.