Mooi (live) album van ze. In het begin een track met de 808 drumcomputer goed benut. Ritmisch zijn meer sterke keuzes gemaakt (wat op Logos Live ook al het geval was een jaar eerder), doet denken aan latere idm zoals ze electro hun eigen draai geven; jammer dat ze dit nu pas weer heroppikken in plaats van meteen door te hebben getrokken, want hier hadden ze nog heel veel verder in kunnen exploreren. Lang niet alle melodieën vind ik trouwens sterk, maar het blijft in ieder positief gestemd geneuzel en voor die tijd hoort dit zeker bij de beste electronische muziek. Als het melodisch dan echt strak in elkaar steekt -zoals in de eerste helft van Horizon- heb je meteen een van de mooiere electronische stukken die er te vinden is.

Een heerlijk ontspannen plaat inderdaad. Nergens heftigheid, enkel subtiliteit en naar mijn mening niet oversubtiel, een fijne balans. Je kunt goed tot jezelf komen met dit album.

Aan de oppervlakte is de muziek erg gewoontjes en onopvallend (vandaar de op dit moment wat lage gemiddelde score denk ik). Muziek is echter een taal die veel de mogelijkheid biedt (unieke) gevoelens te verpakken en dat doet deze sensitief spelende groep.

Gave electronische grime/uk-bass producties. Mooi pallet aan volle geluiden en strak effectengebruik. Op dat terrein hoort dit bij het beste uit deze muziektak. Melodieus is dit alleen heel saai voor mij, heel makkelijk, met weinig emotie en bijzonderheid en dat steekt af tegen de verder mooie drive. Los van de melodie is het sterk. Wat aandacht besteden aan mooie melodieën en hij wordt zo een meer regerende naam in de electronica. Meestal zie je dat mensen een beetje makkelijk in hun eigen wereldjes blijven hangen, dus dat zal waarschijnlijk niet gebeuren. Laten we ons maar richten op de sterke punten van dit album, dan is het aardig genietbaar.

Geweldige rustige techno 12'' van Luke Slater's hand. Voor wat betreft The 7th Plain hoort dit wel bij het beste werk vind ik. 'To Be Surreal' en 'Millentum' zijn prachtige voorbeelden van techno met een ambient inslag. 'Convex' mag er ook zeker wezen. Het laatste nummer staat net op utube zie ik, geniet van 'Millentum'.

Uitstekend album weer. Nog wat dansbaarder dan de vorige. Echt goed gemaakte emotionele techno met een niet te complex palet van geluiden. Nummers lopen mooi in elkaar over. Een subtiel gevoel heeft het ook weer. Elk album van ze (op Temple of Transparant Balls na) is voor mij ook een voorbeeld van een groeiplaat. Dus ik weet al bijna dat het nu weer zal gaan groeien en wacht maar met stemmen. Wordt minimaal een 4* denk ik en ik vind het een fikse aanrader.

link naar .m3u met samples

Tekst over het album:

Further Vexations is our artistic response to 21st century rat on your neighbour smokefree Britain. It is an attempt to capture and express our emotional frustrations, and the trials and tribulations of living in an un-democratic surveillance society. The seeds of nihilist despair and apathy are well and truly sown amongst the citizens of Airstrip One. We’ve helplessly watched with mounting horror, while the government trashed the country, signed away its sovereignty to Brussels (with a flourish of a specially minted silver pen), sold off precious national industries and assets at next to bargain basement prices, and indulged itself with two utterly pointless wars which it couldn’t afford. We were promised a vote. A referendum. A chance to change things but an unelected politician chancellor man decided not to bother. To say we are pissed off about it, would be an understatement.

Het eerste nummer is kalmerend. Vanuit de auto kom je in het vliegveld. Een diepe ambientdrone geeft rust. In het vliegveld is gelijk wat oproering qua (automatische) stemmen. Dan kom je aan bij 'TerminalEMA', dit vind ik echt een prachtig nummer, het meest zalige nummer van het album meteen eigenlijk, ook het meest comfortabele. Een soort goede Xerrox-track van Alva Noto. Prachtig.

Vanaf track 3 komt echter het unheimliche gevoel opzetten als men aankomt bij de 'DISinformation Desk'. Ritmische elementen verschijnen, welke ik al meer begin te waarderen. Eerst komt het mij bij The Black Dog vaak wat simpel over -een oppervlakkig oordeel- terwijl later de geplaatstheid en energie erachter meer duidelijk wordt. 'Delay 9' doet me aan een tijd wachten op het vliegveld denken terwijl je al erg moe bent en de omgeving en het geluid zeer irritant zijn geworden.

Lekker aparte tweeslag tussen ambient en ritmische muziek die The Black Dog weer heeft gemaakt. Zal denk ik te rustig zijn voor techno/idm puristen en bij momenten te veel drukke contrasten hebben voor ambient puristen. Wat dat betreft is dit niet als een Gas project van Wolfgang Voigt die beide type luisteraars in de armen weet te sluiten, maar ik heb dit soort muziek wel leren waarderen.

Temple of Tranparant Balls is een veel overkeken album vergeleken met Bytes en Spanners. Waarschijnlijk doordat het op een wat ondergrondser label uit is gekomen. Origineel was het album bedoeld om Temple of Transparant Walls te heten. Een logischere, mooiere titel in mijn ogen.

Ik vind de muziek heel charmant klinken. Stoffige beats en melodica die zo creatief zijn dat het als een frisse abstracte wind aanvoelt. Het heeft net als ander Black Dog materiaal ook een héél positieve vibe. De muziek schetst een andere wereld die veel hamonieuzer is ingericht dan een groot deel van de wereld waar wij in leven. De nummers op dit album hebben trouwens een meer ontspannen, natuurlijke flow dan de meeste nummers van andere Bd-releases.

Sharp Shooting On Saturn lijkt wel een hemelse remix van hun Vanttool. Mango heeft de hoogste drive van het stel. Lekker exotische techno die het nu nog live goed zou (moeten) doen.

Het album krijgt een rerelease op Soma over twee weken met dit als leuk bijkomend artwork.

Een vette 4 in ieder geval.

Mooie vrij depressieve shoegaze/rock plaat. Wellicht dat door depressieve staten tijdens het luisteren niemand de moeite neemt dat laatste nummer toe te voegen, maar men wel blijft klagen . Mensen die de interessante documentaire waar deze groep in voorkomt hebben gekeken (die op youtube staat) zullen hebben gezien dat frustraties en agressie veel voorkomen bij de voorman van deze groep. Destructieve neigingen (als gevolg van een gebrek aan liefde) zie je daar geregeld de overhand nemen van deze man. In 'I Love You' is dat een beetje terug te horen in de muziek ook, om maar één voorbeeld te noemen. Nogal diep gaat het qua emoties in deze plaat en wel vaker bij deze groep. Niet erg toegankelijk voor de massa daarom, want iets teveel voor veel mensen om aan te durven vanuit mijn optiek. Het is een beetje emotioneel 'messy' op een subtiele manier. Soms klinkt het gelukkig toch weer krachtig en is er licht aan het einde van de tunnel. Veel emoties in deze muziek, en een zware plaat als geheel, wat in het laatste nummer bijvoorbeeld goed te horen is. Het getergde ego en de gestoorde kant van de voorman komt triest over, maar daar merk je op dit album weinig van. Zeker 4*.

Lekkere stevige plaat weer. Toegankelijk maar met fijne dikke smerige energieke producties zoals op London Zoo eigenlijk ook het geval was. Blijft deels wat stoerdoenerij dit soort muziek, maar veel valt te genieten aan de uitvoering ervan. The Bug is er namelijk goed in. Harde dansbare muziek maken die echt redelijk vet en diep klinkt, in tegenstelling tot de meeste luide dance met vocalisten.

Wat deze muziek voor heeft op de meeste poppy dance is dat het een grimmig, donker, opzwepend, enigzins militant gevoel heeft en een sonisch lekkerdere productie door de uitbuiting van vieze maar mooie 'imperfecties': Lekker in het gehoor liggende signaaldistortie.

Naast de dancehall en dubstep invloeden die ook al op London Zoo aanwezig waren blijven de industriële hiphop roots van The Bug hoorbaar. De vocalen van Copeland en Miss Red - bij track twee en vier - zijn helaas te gladjes en combineren niet perfect met deze stijlen. De tweede helft van deze plaat (vanaf ''The One'') ligt eigenlijk volledig in lijn met de sound van London Zoo maar is - naar verhouding tot die plaat - consistenter van track tot track. Flowdan en Warrior Queen leveren net als op die plaat weer mooie vocale bijdrages.

Het valt mij op dat The Bug op deze plaat productietechnieken van Porter Ricks heeft afgekeken - de oude groep van diepe ambient en dubtechno specialist Thomas Köner. De producer van The Bug heeft daar - met zijn groep Techno Animal - een mooie samenwerkingsplaat mee uitgebracht: Symbiotics (1999). De tracks van Porter Ricks vind ik vetter daarop door de gave diepe, originele gruizige geluidsmanipulaties. Luister maar eens naar de productie van de Porter Ricks track die ik bij dat album heb gepost. Voor deze plaat heeft The Bug deze techniek toegevoegd aan z'n al mooie scala van technieken.

Ontzettend mooi ravig techno album dat geweldig subtiel opgebouwd/afgemixt is, vergelijkbaar met een brilliante dance liveact. Vroeger een paar keer vrij achteloos naar geluisterd en toen nog niet op gestemd. Nu luister ik er grondiger naar en blijkt het geheel erg mooi in elkaar te zitten. Ook zit er de diepgang van Lifeforms al in verborgen als je goed luistert. De dance elementen zijn nu heel standaard geworden, maar zijn hier mooi zielsvol en niet te bombastisch uitgevoerd. Vooral letten op de intentie, de sfeer is hier de moeite waard. Een subtiel, prachtig album blijkt het dan. Waarschijnlijk een beetje geïnspireerd door 808 State is deze plaat (staat ook een Graham Massey mix op als bonustrack bij een latere editie). Samen met hen, LFO en Orbital waren FSOL de grootste Britse pioniers van kwalitatieve dance. Een A+ act als Autechre had zonder de start van FSOL waarschijnlijk niet bestaan heeft één van hen vorige week laten weten (hier).

FSOL meer als Amorphous Androgynous, het gaat namelijk iets meer richting het gebruik van klassieke instrumenten en is vrij opliftend van aard. Erg overlappend met new-age muziek is deze, maar wel nogal propere dan. Zeer mooi op een goede koptelefoon of nog duurdere speakers, omdat de meeste geluiden gaaf klinken als er aandachtig op gericht wordt. Environments 2 (een meer arctisch geluid) en 3 vond ik iets beter maar deze is de moeite van gratis luisteren zeker waard. Ze sleutelen met deze serie fijne plaatjes in elkaar met oud en nieuw materiaal die zonder reclame worden uitgebracht. Deze is vooral aan te raden als je een mooi ontspannen positief album wilt horen waarmee je je kunt opladen. Mensen met een aversie voor alles wat maar overlap met new-age muziek heeft, kunnen bij deze beter wegblijven .

Een plaat met erg mooie, diepgaande nummers ertussen en altijd met een aangenaam gevoel ten grondslag aan de muziek. Het klinkt vaak vrij los uitgevoerd, qua instrumenten en qua zang en zeker niet alles klinkt perfect. Echter worden soms wel heel bijzondere hoogtes bereikt.

lijkt me ook wel wat.

Tof trouwens dat The Knife hun eigen fans -en henzelf, want muziek brengt hen ook in een bepaalde staat- willen confronteren en ze met de eerste twee tracks daarheen lokt. De mensen van The Knife gebruiken hun grote reikwijdte zinvol in ieder geval en plaatsen zich duidelijker aan de 'bewuste/wereldverbeteraar zijde van de artiesten/mensheid'.

Een goede track verder die 19minuten ambient. Niet bijzonder als je dit soort muziek meer gaat zoeken, wel een mooie zet dat de The Knife producenten dit midden op hun album zetten en ze hun dure apparatuur veelal mooi en oprecht inzetten.

Aangenaamste track vind ik voorlopig Raging Lung trouwens, heerlijk. Ook de techno van Networking is erg lekker en de acid-house van Stay Out Here is érg mooi. Al met al ook gewoon duidelijk een mooi album is dit, veel sterk gerecyclede, strak geproduceerde muziek. één die je niet wilt missen.

Heerlijke psychedelische dub. Bevat vocalen maar niet in de reggae traditie en sowieso niet in elke track. Prachtige plaat als geheel. Elk nummer is raak voor mij en effectief experimenteel, maar zal zeker niet bij iedereen fijn binnenkomen.

Voor wie ambient goed kan proeven best een aanrader. Electronica is dit trouwens niet volledig, want de muziek van The Sight Below wordt voor een groot deel via gitaren met reverb daarop gemaakt.
Vanaf het derde nummer valt er een diepe, doffe vierkwartsmaat in. Een heel mooi nummer en de langere tijdsduur is zeker gepast. Het vierde nummer laat de beat vervolgen en doet mij sterk denken aan de muziek van Gas (Wolfgang Voigt) ook al ligt het tempo wat hoger. Een uitermate fijn nummer. Deze reis wordt goed voortgezet met het beatloze titelnummer. Ik zie dit nummer op dit moment als een ademend tropisch bos waar het licht in binnen komt schijnen. Het kortste nummer, maar heel mooi.

'New Dawn Fades' is een cover van een nummer van het eerste album van Joy Division. Net als de rest van het album is het sfeervol en verzorgd uitgevoerd. Een treurige, dramatische, mistige track. 'Stagger' gaat mooi vanuit deze emotie verder. Er klinken krakelige geluiden en synths als bewegende lucht, erg kalmerend. Ook de schuivelende percussie die later z'n intrede doet mag er wezen.
Overigens is er nog een extra track van 5 minuten na de reguliere afsluiter. Deze track is bedoelt voor de mensen die het album hebben gekocht. Zeker een beloning te noemen.

Oud drummer Simon Scott van Slowdive heeft meegeholpen aan het album (nummer 1, 3 en 5), hoewel hij hier mee heeft gewerkt aan het ambient drone werk wat hij met in z'n solo releases volgens veel reacties goed beheerst (zelf nog niet gehoord). Leuk is ook de gastbijdrage van folkzangeres/singer songwriter Tiny Vipers op 'New Dawn Fades' die net als de producer van The Sight Below uit Seatlle komt. De erkenning voor de degelijke artisticiteit van The Sight Below begint te komen, nu hier dan nog...

Best aardige EP van Johannes Heil. De a-kant is vrij standaard Drexciya achtige electro, niet slecht uitgevoerd, maar toch ietwat saai om goed voor te gaan zitten. De b-zijde is wat aparter. Eerst een opliftend electro nummer met een mooie feel-good melodie. Deze gaat alleen ook iets te saai door om echt een grote favoriet te kunnen worden. Het laatste nummer is ambient in de richting van Vladislav Delay, fijn.

Wat hier staat is de deluxe editie, de gratis download is 1 track van zoeen 30 minuten.

Er zit veel snelheid en vloeiendheid in dit werk. Het klinkt als een militante audio-aanval uit het underground Anticon kamp. Een mooi geheel met veel energie. De tracks zijn achter elkaar gezet door Odd Nosdam die daar visie voor heeft. Een hoop gastartiesten doen mee. Er wordt dus aardig uitgepakt.

Deze maar weer eens tijd gegund, ervoor in de stemming zijnde en wetende dat hier een paar fenomenale nummers opstaan.

''So Now What''. Vreemde, maar mooie mix van gevoelens zit er in de geluiden. Nogal jazzy aandoend, zoals veel van Theo Parrish, het zij door gebruik te maken van de sampler.

Langzame ontwikkelingen van grooves werkt Theo Parrish mee. Hierbij wordt de timing van samples en loops niet helemaal strak in de maat gehouden, maar alles voelt als een menselijk aangestuurd, wiegelend, dansend bouwwerk dat wonderwel standhoudt.

Door de langzame opbouwen van Theo Parrish klinken sommige nummers in het begin nog wat koud of ongemakkelijk. Bij ''Anansies Dances'' is het bijvoorbeeld wachten tot halverwege voordat de bassline invalt. Dan pas bloeit het nummer open tot een warm geheel, ook mede door de veranderende piano. De sensueel bedoelde fluisterstem loop vind ik niet helemaal goed aansluiten bij de rest in dit nummer. Deze klinkt iets te geforceerd toegevoegd, toch is het nog een aardig nummer.

Dan volgt een pracht van een nummer: ''Serengeti Echoes''. Hier valt de prachtige melodie van het nummer al wel spoedig in gelukkig, zodat ik me niet ongemakkelijk hoef te gaan voelen. Prachtige onverstaanbare stemsample voegen bij. Dikke beat eronder. Geweldig. Op een bijzondere manier dromerig. Dit nummer is helemaal raak. De soul druipt ervan af en ik kan horen dat dit wordt versterkt door de traagheid van de groove.

''Reaction to Plastic''. Diepe bassline, mooie herhalende korte trompet sample. Geen hoogvlieger dit nummer, maar als dit opvullers zijn, vind ik het allemaal best.

In ''Space Ghosts'' wordt een soort vintage soul gevoel gecreeerd, vooral door de prachtige melodie. Sommige hi-hats zijn wat te modern en passen niet optimaal bij de rest van het nummer vind ik (vooralsnog). Beetje jammer, maar nog is het een erg lekker nummer.

''Summertime is Here'' wordt ik stil van en luister ik liever alleen naar. Dit moet toch één van mijn favoriete deep house tracks zijn. Ditmaal met live trompet, sax en vocalen.

''Brain Collaboration''. Klinkt een beetje als een J. Dilla track, maar de stijl van Dilla vertoond ook gelijkenissen met die van Parrish. Beiden werken met samples uit soul met hun sampler en spelen met sample-timing in downtempo beats. Mooi nummertje dat zo voorbij is in vergelijking met de andere tracks op het album.

Dan komt het laatste topnummer van het album, ''Violet Green''. Een prachtig nummer en net als ''Serengeti Echoes'' en ''Summertime is Here'' een huzarenstukje in de deep house. Vooral als een prachtige bassline na 4 minuten invalt, valt alles zo mooi op z'n plaats. Het is een rustgevende en toch funky bassline die onder een donkere piano ambiance komt te liggen. De trommel en beat in dit nummer zijn verder ook mooi syncopisch erbij gedaan.

''Nefarious Stranger'' is een waardige afsluiter

Vreemd en jammer dat het niet bekender is geworden, zodat het al stemmen zou hebben gehad hier. Waarschijnlijk mede omdat dit net uit het zicht is voor de meeste mensen die houden van de genres house, techno en jazz, waar dit allemaal invloeden van combineert. Maar het zij zo.

Het voorgaande album vind ik overigens nog een tikkeltje beter, de opvolger een stuk minder, hoewel daar ook enkele uitschieters op staan. Verder is Theo's werk in de groep 3 Chairs essentieel te noemen als het gaat om Detroit (deep) house platen.

Twee heerlijke sterke deep house jams. Dikke warme broeierige funk.

Een wat mij betreft slecht beschrijvende review hierboven. Troostend beatje? 'Het klikte niet' lijkt mij wat accurater.

Een energieke en diepe plaat voor mij. Voegt wat toe aan de mooiste IDM van de jaren '90. Gelaagde atmosfeer zit in deze plaat. Hierbij stilstaand snap ik de review boven mij ineens beter. Als je de lagen niet redelijk kan onderscheiden, om wat voor legitieme reden dan ook, dan klinkt het misschien wollig en weeïg. Ik moet wel eerlijk aangeven, het had ook nóg beter geproduceerd kunnen worden, maar mijn fantasie kan die honderdduizend euro kostende studio versies invullen en dat is het belangrijkste. Zeer aan te raden plaat.

Sterke plaat. Interessant voor liefhebbers van de combinatie van techno met dub en ambientesque elementjes. Geen standaard dubtechno spul. Twee keer wat redelijke vocalen ook, maar vooral door de mooie productie met enige visie erachter ga ik deze plaat luisteren. Track 5 is trouwens geproduceerd door Juan Atkins, maar geëdit door Thomas Fehlmann. Meer tracks zijn een samenwerkingsgebeuren hierop en samenwerken is deze man goed in als je kijkt naar de groepen waar hij in gezeten heeft.

Heerlijke melodische techno cd. Veel fijne acid geluiden erin ook. Volgens mij dateren de tracks van tussen '93 en '98 ook al heb ik dat nergens kunnen vinden. De studio waarin het geproduceerd is, werd gebruikt ten tijde van Heckmann's Trope-label, wat in die jaren actief was.

''Dans les Nuages'' is sterk in de trand van Göttsching's ''E2-E4''.

''The Sound of Colour'' heeft een synthmelodie die aan het zeer fijne ''Ptolemy'' van Aphex Twin doet denken (Selected Ambient Works) en zit ook bijna op dat niveau.

''Floatation'' begint met een prachtige melodie. En de afsluiter mag er zeker wezen.

Geen brilliante cd, maar zeker puur en fijn spul. Mooie analoge producties.

Op youtube kun je live opnames van een aantal van deze tracks zien met video's van de machines die bediend worden: TM404 - 202/202/303/303/606

Het is acid/dubtechno met een rustige meditatieve opbouw. Een stel heel mooie klassieke machines van Roland bij elkaar. En je ziet het goed aan de tracktitels, de man heeft soms 4(!) 303's tegelijk in gebruik. En twee Space Echo's voor de dub-effecten, die zie je onderaan in de cover.

Je moet met volle aandacht hier voor gaan zitten en erbij blijven om er een bevredigende rijkheid uit te kunnen halen. Dat is best lastig gezien de muziek een erg dromerige flow heeft en ver in de mix gestopte details.

Ruizige, gruizelige geluidstexturen worden mooi ingezet op dit album, maar niet op een extraverte manier. Lukt het je om ernaartoe te komen, dan is er een mooie verstopte wereld te vinden. Middenin komt de 808 mooi wat dikte toevoegen aan de basspercussie, maar echt los gaat het nergens, het blijft behoudend en introvert qua karakter.

4*

Spul waar dit sterk mee in lijn ligt: Plastikman, Vladislav Delay, Deepchord (voorlaatste track vooral) en Ebi.

Prachtig album. Afrobeat wordt de stijl genoemd, maar je zou ook kunnen zeggen psychedelische soul/funk met Afrikaanse zangers. Tony Allen is van huis uit percussionist en er wordt hier ook lekker op los gedrumd en getrommeld. Daarbij komen mooie trompetten en zang. Lekker upliftende tribale jams ontstaan. De reden dat ik me zo vrij voelde dit op te zoeken is dat Moritz von Oswald in een interview vertelde dat hij heel erg genoten heeft van het afmixen hiervan, omdat de originele opnames al geweldig waren. Mooi vol geluid inderdaad hebben de verschillende partijen. Verder noemde hij Honest Jon's één van de beste labels die nu bezig is, omdat ze goede onbekende muziek weer de wereld in brengen. ''Ole'' heeft hij overigens een remix van gemaakt en van ''Kilode'' bestaat een remix van Carl Craig. Mijn favoriet op dit moment: ''Losun'', maar alles is goed en luistert mooi door achter elkaar. Zeker 4* waard voor mij.

Lekker stukje dronewerk

Het loont de moeite waard voor een eclectische luisteraar de oude albums van deze Franse broers door te luisteren, want hun muziek steekt vaak ver boven andere rock/electronica hybrides uit. Voor mensen die zoeken naar atmosferische samensmeltingen van muziekstijlen is deze muziek aan te bevelen. Voor de liefhebber van melodieuze analoge electronica zijn hier ook enkele pareltjes te ontdekken.

Geluiden klinken jaren ´80, de tijd waarin het ook gemaakt is (release was 1989), maar het is vooruitstrevend qua uitwerking. Voor iemand met een open geest kan dit prima werken. De electronische tracks doen me soms denken aan later gemaakte electronica als Bola of Oneohtrix Point Never. De muziek heeft wat new age elementen. In plaats van hiermee door te schieten in lange roze fluffy tracks hebben ze deze elementen met donkere geluiden en humoristische invalshoeken gemengd tot een mooie balans. De korte passages die sterke associaties oproepen met goedkope/kaasachtige muziek hebben z´n emotionele charme doordat ze omarmt worden door de fijne armen van de muziek als geheel.

Dat de muziek van T21 zoeen eclectische mengelmoes is die moeilijk valt te plaatsen kan de onbekendheid van de groep verklaren. Destijds was publiek hier al helemaal niet klaar voor. Ik kan het dus eens te meer aanbevelen wat van de oude T21 (verzamel)albums uit te pluizen, met name als je sommige oude electronica/rock hybrides fijn vindt proeven. Deze plaat bevat wat meer rust dan de andere T21 releases die ik gehoord heb. ´Ceremony´ hierop is één van mn favoriete ambient tracks .

Studio versie van muziek die live werd gespeeld in 2007 door dit duo. Het einde is nog wel veranderd in de studio. Het is wat je kunt verwachten van ze als je ze kent. Goed materiaal om bij weg te dromen, maar ook met intense zwaar gelaagde passages die soms ietwat te heavy zijn voor het moment waarin ik verkeer. Toch blijft het ergens ambient te noemen, omdat het voor een groot deel achterin je bewustzijn, oftewel in je onderbewuste, wordt verwerkt. Eald-Ge-Stréon vond ik indrukwekkender, maar deze is weer niet verkeerd. Drones zijn fijn gecombineerd met ritme. Alles is geloof ik met instrumenten ingespeeld en bewerkt met electronica.