Nieuwe zondag, nieuwe muziek. We gaan langzamerhand richting het einde van mijn lijst en dat bezorgt voor mij toch wel de grootste klassiekers wat ik te bieden heb. Vanaf nu alleen nog maar nummers waarvan ik zeker durf te zijn dat jullie ze kennen, en dat gaat gewoon zorgen voor een lekkere bak nostalgie.

24. Metallica – From Whom the Bell Tolls

Like them or hate them, ik denk dat iedereen wel een beetje met deze band is opgegroeid. "Vroeger" was de band snoeihard, men noemde ze de hardste bands ter wereld en er ging van alles rond, daar vestigde ik zeker mijn eigen mening op, en nu jullie denk ik langzamerhand weten zit ik erg veel in de black metal wereld dus echt harde muziek ken ik wel, alleen 'Metallica' was altijd anders. Zeker in de eerste drie albums (waaronder ook deze) merkte je een bepaalde woede, agressie, iets wat de band wist te maken voor mij, iets wat ze zeker in hun latere jaren waren verloren in mijn ogen. In mijn beginjaren van de metalmuziek, toen ik nog veel op de skateboard stond was 'Metallica' dagelijkse kost, en het is pas in 2019 geweest dat ik de hoge heren live heb mogen bezoeken samen met mijn kleine moedertje, die overdonderd was van de massa die eigenlijk allemaal toch niet zo beangstigend waren dan ze altijd dacht, en aangezien ze een keer mee wou maken waar ik altijd naar toe ging, leek ons dit een mooie keus. Ik heb de avond van mijn leven gehad, en genoten.

En hoewel deze band echt niet meer mijn muzieksmaak beheerst, en ik er zeker niet meer dagelijks naar luister, blijven ze hoe dan ook een plekje in mijn hart houden. En daar zorgt deze track ook voor, die eigenlijk als een kleine ode aan 'Cliff Burton' is, gezien de fantastische bass opening. Waanzinnig nummer, blijf er lekker op gaan.

Metallica - Ride the Lightning (1984) - MusicMeter.nl

23. Meshuggah - Bleed

Dit is echt snoeihard in mijn ogen, en er waren maar weinig bands die mij zo erg wisten te imponeren met puur riffs. Tegenwoordig is 'Meshuggah' voor mij vaste kost in de gym, en ik had het eerder over agressie; dit is voor mij de puurste vorm. 'Meshuggah' ken ik nog niet echt héél lang, en ik noemde het vroeger altijd metal voor gevorderden omdat je dit echt even moet verwerken. De riffs dreunen zo hard door je lichaam heen, met daarbij de fantastische drums. Ik weet dat er hier een paar drummers rond hangen, die dit vast kunnen waarderen. Waanzinnige plaat, heerlijk beukwerk.

Meshuggah - obZen (2008) - MusicMeter.nl

22. Deftones - My Own Summer (Shove It)

Dit was voor mij nog best een zware klus. 'Deftones' zijn bij mij op het pad gekomen dankzij deze website. Toen ik bij een gebruiker genaamd 'Don Cappuccino' ( ) terecht kwam en deze band boven aan zijn favorieten zag. In het begin moest ik er nog niet veel van hebben, ik was een echte thrash fan en vond dit maar niks. Toch bleef mijn interesse in de band wel bestaan, en zette ik de band steeds stukje bij stukje vaker op. Nu is de band niet meer uit mijn muzieklijsten te denken, en zelfs bij 'Last.fm' schiet de band uit boven artiesten die ik al jaren koester.

En ook stond ik vooraan bij het concert van deze gasten tijdens 'Graspop Metal Meeting' dit jaar, waar ze zondagavond nog mochten optreden. Ik was kapot, ik kon niet meer, ik had de hele dag gezeten en wou eigenlijk wel graag naar huis toe om weer in een normaal bed te slapen en te douchen onder een goede douche, ik was die hitte zat en moe. Toch met mijn laatste energie ben ik naar voren gestapt want ik wou deze band zo graag zien en heb echt een voor mij waanzinnige afsluiter gehad; hard, vet en mokerdik, godsamme wat een avond. Goeie vibe vooral.

Dus voor mij mocht deze band echt niet missen, en ik heb toch tussen veel songs moeten kiezen welke ik hier zou droppen aangezien er zoveel goeie waren, dan maar toch gegaan voor de gene die ik ook het meest heb geluisterd, en ik denk dat hij een terechte plekje in mijn lijst heeft. Al, mochten songs als 'Passenger' en '7 Words' ook niet vergeten worden, buiten de populaire piek.

Deftones - Around the Fur (1997) - MusicMeter.nl

21. Emperor - I Am the Black Wizards

Ik meende vaak te horen dat 'Emperor' gezien werd als een soort 'Megadeth' en men deze band ten strijde trok met 'Dissection'. Beiden van hoog niveau, beter gezegd; de crème de la crème van de black metal scene. Ook bij mij staan beide bands hoog genoteerd op mijn lijst, mocht het denk ik wel duidelijk zijn wie de winnaar is geworden, 'Emperor' is een band van wereldklasse en ik baal er van dat ik ze heb moeten missen op het 'Into the Grave' festival. 'Ihsahn' is een gewaardeerde musicus en ik mag graag naar hem luisteren, en ook hier weet hij met de andere gasten waanzinnige platen neer te zetten. Het is best jammer dat er sinds de jaren negentig niet meer echt iets leuks uit kwam, wellicht moeten we dan extra waarderen wat we nu juist wel hebben; deze vette plaat.

Emperor - In the Nightside Eclipse (1994) - MusicMeter.nl

20. Iron Maiden – The Clansman

'Iron Maiden' hoort bij mij tot de ultieme elite. De band waardoor ik rock and roll en metal ben gaan luisteren, de band die mij als klein jochie van acht jaar oud wist weg te blazen, en een band die eigenlijk al mijn hele leven domineert. Het intrigeert mij, en ik blijf er maar van genieten. Ik heb de heren nu drie keer live gezien, waaronder één keer op Graspop waar ik heel dicht bij sta en dat zijn tot nu toe altijd de beste concerten geweest waar ik was, niet omdat het 'Iron Maiden' is, maar omdat het echt gewoon perfect is. Je kunt het hier wel gaan uitleggen waarom maar, iedereen weet het wel. De band staat anno. 2022 (bijna vijftig jaar later) nog als een huis.

Ik kan mijn levens verhaal nu wel gaan vertellen hier, dat bewaar ik voor een ander moment. Ik zal mijn lijst verder niet spoilen. Dit nummer behoorde zeker in mijn lijst thuis, en dat is puur omdat ik vind dat deze plaat (vooral het album) te veel haat krijgt van de fans, velen uiteraard omdat 'Bayley' de zang verzorgt. Hij haalt nooit het gene er uit wat 'Dickinson' in mijn ogen heeft gehaald, toch waardeer ik vooral dit nummer héél erg. Muzikaal is het fantastisch, en alleen al die solo geeft mij kippenvel. Het zegt immers ook veel dat 'Dickinson' deze graag live wil spelen, aangezien hij het ook gewoon een goede track vind. Zijn er betere? Tuurlijk, echter is dit er eentje om niet te mogen vergeten, eentje die ik mijn hele leven nog wel ga draaien ben ik bang !

Iron Maiden - Virtual XI (1998) - MusicMeter.nl

Ontzettend leuk om te lezen dat je Deftones via mij hebt ontdekt, Kondoro0614!

Ook leuk om te lezen dat je moeder is meegegaan naar Metallica! Ik ben veel met mijn moeder naar concerten geweest van mijn 14de tot 18e, toen ik niet echt leeftijdsgenoten had die naar dezelfde muziek luisterden om mee naar concerten te gaan. Dacht altijd dat ze niet zo van de metal was, maar de meer experimentele en underground rock/metal die ik door de jaren heen ging luisteren wel. Zo zijn we samen naar concerten van Refused, Cult of Luna, Ufomammut, Animals As Leaders, Gorguts, Opeth, Deafheaven, Godspeed You! Black Emperor, Ulver en Earthless geweest. In de ''live stream''-tijd samen Oranssi Pazuzu en Blood Incantation gekeken.

De drums van Bleed zijn inderdaad beestig. Het voetenwerk is een gevorderde versie van Van Halen's Hot For Teacher, behoorlijke work-out. Wat bij Meshuggah altijd zo sterk is, is dat de complexiteit meestal helemaal niet zo merkbaar is. Je kunt er gewoon op meedeinen met een vaste puls, ondanks dat er constant veranderingen zijn. Dat noemen ze ook wel polyritmiek.

INNO A SATAAAANAAAAA

Emperor live op Alcatraz vorig jaar was madness gek, zeker een aanrader om ze es te gaan checken als je de kans hebt!

Verder ook weer allemaal dope tracks, vooral Shove It blijft zo kneitertjehard!

Straks nog ff afzakken naar Ieper om Downfall of Gaia, Wiegedood, Wolvennest en Hemelbestormer te gaan checken op Ieperfest \m/

Kondoro0614 als je tijdens het Deftones optreden op Graspop ergens in de buurt van de pit stond, ben je me vast en zeker tegengekomen

Ik stond er twee personen achter, ik heb het ook nog volledig op camera. Dus, ik denk het wel !

Geinig man, ik denk dat ik mijn moeder niet zover kan krijgen om naar dingen als Gorguts te gaan, Iron Maiden zal voor haar de max zijn, wellicht Rammstein. Ze gaat dan toch liever naar een Eminem of UB40 . Wel goed en leuk dat je zulke dingen met je moeder kan doen man! Wat dat betreft ken ik heel wat mensen die naar concerten gaan, dus ik zoek vaak de dingen uit waar anderen ook naar toe gaan of ik krijg altijd wel iemand mee, anders was ik wel alleen gegaan, dat vind ik ook niet echt erg.

Het maakt me nu inderdaad niet zo veel meer uit of ik alleen ga.

Ik had wel vrienden die naar rock/metal als Disturbed luisterden, maar die vonden het soort metal dat ik luisterde veel te ver gaan. Op een gegeven moment heb ik voorgesteld om naar Steak Number Eight te gaan, aangezien dat niet superheavy is, en een aantal ook wel wat konden met Deftones. Die avond speelde Oathbreaker ook, dat is wel andere koek.

Was uiteindelijk toch een succes, aangezien één het echt fantastisch vond, en daar ben ik naar veel verschillende concerten mee gegaan.

Gaaf man, dat is leuk om te horen! Zo moet je denk ik ook een beetje de juiste mensen filteren, zeker bij metal wat totaal niet mainstream is kun je niet jan en alle man meenemen, althans dat kan wel maar of hun tedere oortjes dat aan kunnen is een tweede. Mijn beste maat die het wel leuk vind maar niet helemaal into the metal is heb ik zover gekregen voor coronatijd mee te gaan naar Dynamo MetalFest, waar hij eerst wat neerbuigend was, genoot hij intens, waarna hij het jaar erna direct weer mee ging. Hij was de gene die het meeste en het wildste in de moshpit stond, en die ik meermaals zag crowdsurfen tijdens optredens als Exodus . Al vind hij dat wel voldoende . Geluk in deze tijd is internet, ik zit nu ook in een community waar zo'n 90 mensen in zitten veelal met de zelfde smaak en als we naar concerten gaan droppen we het daar sowieso in mochten mensen willen meeten, gezellig, is zoiets niet hier op MusicMeter te vinden??

Fantastisch!



Ja, zo'n topic is er ook op MusicMeter: Ik ga naar ..... en ik ben in voor een mini-meeting - MusicMeter.nl

Zo, weer even bijgekomen. Rustig weekje, dus maar aan de slag met alweer de laatste twintig van mijn lijst, time flies, toch?

19. System of a Down - Chop Suey!

Dit is denk ik wel één van de grootste clichés uit mijn lijst maar goed, wie van mijn leeftijd is niet echt opgegroeid met deze band? SOAD mag zich in ieder geval bij mij plaatsen als grondleggers van mijn metalhart, waar ik eigenlijk vanaf dag één al wel naar weet te luisteren, dat is ook niet zo moeilijk want vele mensen kennen deze heren wel. Vaak wat obscuur, vreemde snuiters maar, heerlijke muziek. Dit nummer weet lyrical erg te raken, is snoeihard instrumentaal en haalt veel energie bij mij naar boven. Doet me denken in de goede oude tijd dat ik echt nog een hele erge SOAD fan was, wat immers iets gedaald is, neemt niet weg dat deze band nog steeds hoog in mijn last.fm lijst voor komt en ik deze gasten nog wel wekelijks luister. Hopelijk ooit nog live te aanschouwen, al leg ik daar niet te veel druk op

System of a Down - Toxicity (2001) - MusicMeter.nl

18. Harakiri for the Sky - The Traces We Leave

Er zijn enkele bands die meermaals voor weten te komen in mijn lijst. Dit heb ik echt met heel veel moeite moeten doen en waarom; omdat er echt zoveel goeds op de markt is. Merkende wel dat ik vooral in het begin van de lijst nogal momentopnames had (nummers die ik nu misschien al weer had veranderd) maar, hier staat alles als een huis. 'The Traces We Leave' is de plaat die mij heeft geïntroduceerd met 'Harakiri For The Sky'. In 2019 ging het al niet héél goed met mij, aangezien ik niet wist wat ik met mijn toekomst wou en dit was voornamelijk gericht op de werkrichting die ik in was geslagen die mij niet meer beviel. Met veel pijn en moeite moest ik dagelijks reizen naar 'Amsterdam' en zodoende ben ik eens rond gaan snuffelen in een Facebook groep om de dagen door te komen. Hier vroeg ik voor wat deprimerende metalsongs waar bijvoorbeeld bands als 'My Dying Bride' werden genoemd, maar dat kende ik al. Tot een gast (wie weet ik niet meer) met deze band en plaat aankwam zetten, die mij weg blies, niet allen weg blies maar ik werd direct fan. De band staat nu heel hoog aangeschreven bij mij, verdween vorig jaar nog in mijn eindejaarlijst en word volgend jaar (dankzij corona) voor het eerst bezocht aan de andere kant van het land.

De lyrics zijn om van te snoepen, instrumentaal is het echt weer fantastisch en 'Harakiri for the Sky' laat zich hier op hun best zien, dat is aan alles te merken, want de pijn, de emotie, alles voel ik in dit nummer. Waanzinnige plaat, en toch wel echt een favorietje.

Harakiri for the Sky - III: Trauma (2016) - MusicMeter.nl

17. Judas Priest - Beyond the Realms of Death

We gaan direct over naar dit pareltje van een song. Judas Priest was in mijn nog jongere jaren één van de pioneers die ik zo graag live wou zien, ooit. Maar, de heren zijn onwijs oud, en eigenlijk een paar jaar later werd aangekondigd dat 'Downing' uit de band ging waarna eigenlijk snel volgde dat 'Glenn Tipton' aan Parkinson leid zag ik nog weinig hoop erin dat ik deze band ooit live mocht gaan zien. Echter, die 'Halford' weet van geen stoppen en ik mocht ze dit jaar zien op 'Graspop Metal Meeting' waar ik toch van genoot, tuurlijk, het is allemaal niet meer van hoog niveau, alleen 'Halford' deed voor zijn leeftijd een knappe prestatie, en ik heb echt genoten van vele klassiekers die mij rond mijn hoofd werd geslingerd.

En, 'Judas Priest' heeft zoveel echt toppers uitgebracht, waar onder natuurlijk de meest voorkomende 'Painkiller' voor velen leidt, en wat dacht je van mijn favoriete album 'Sad wings of Destiny' met waanzinnige songs als 'Victims of Changes' en de song die je moet combineren 'Dreamer Deceiver'/'Deceiver'. Maar niks gaat voor mij boven dit nummer, met de rustige 'Halford' aan het front en zijn vele emoties die komen opspelen, de fantastische solo die ons daarna tegemoet komt en gewoon de hele track wat echt om te smullen is. Waanzinnige plaat, kippenvel, en op de dag van vandaag prachtig; tijdloos noemen ze dat ook wel .

Judas Priest - Stained Class (1978) - MusicMeter.nl

16. Opeth - The Drapery Falls

Het word langzamerhand saai, maar dan toch weer een plaat die mijn introductie geweest is tot een band. Of is het juist niet saai, en betekent dat dit nummer nog steeds veel indruk weet te maken? 'Opeth' is immers wel een band wat een schoolvoorbeeld was voor mij om in te rollen en wat ik moest leren luisteren, want dat ging niet van harte. Die ingewikkelde songs, veel technische aspecten en soms diepe lyrics lagen mij nooit echt, tot ik eigenlijk simpelweg ouder werd, en de mainstream spul langzamerhand begon te verzachten en wel naar meer zocht. 'Opeth' heeft overigens door dit nummer wel altijd al mijn aandacht gehad, en eigenlijk aan het begin van de corona periode is mijn interesse weer veel meer gaan groeien waardoor deze band eigenlijk dat hele jaar de overhand heeft gehad. De oude platen gaan bij mij over de toonbank als warme broodjes, hun nieuwere werk heb ik nog niet echt een weg in gevonden, wellicht komt dat hopelijk nog een keer.

Deze plaat heeft alles, hoewel het misschien niet mijn favoriete album is, is deze track wel echt hoog aangeschreven. Van clean vocalen naar diepere grunts, van rustige gitaarwerk naar keiharde riffs, en van sloom naar hard, alles zit er in verwerkt, en luistert waanzinnig weg. Baal er nog steeds van dat ik hun concert heb gemist!

Opeth - Blackwater Park (2001) - MusicMeter.nl

15. In Flames - Pinball Map

Het was 2016, ik had net mijn rijbewijs en moest nog wekelijks richting school karren waar ik nooit echt heel veel zin in had maar, het was nodig. Destijds was 'Spotify' nog helemaal niet echt in ons leven, het was er wel maar, nog niet héél populair. Ook niet bij mij, ik had het wel maar veel bands hadden nog geen streaming mogelijkheden en ik was nog wel erg in van het fysiek hebben van spullen. Ook dit album hoorde daar echt wel bij, die ik echt grijs heb gedraaid, elke keer op weg naar Zwolle en terug via een omweg stond dit aan, waar ik in 2017 naar het live concert ben geweest samen met FFDP, waar ik overigens meer voor In Flames kwam. Het is by far één van mijn favoriete melodische death metal bands, en als je Amon Amarth niet beschouwt als MDM, dan is het wel mijn favoriete band in die categorie. Tot op de dag van vandaag blijft dit album en deze plaat mij verbazen, met nog ontelbare goeie tracks die ik ook hier wou hebben en die echt kans makers waren voor mijn lijstje, dan ga ik toch maar weer voor de meest beluisterde track door mij en welke ik toch echt meer waardeer. Al hadden 'Only for the Weak', 'Bullet Ride', 'Sattelites and Astronaut' en 'Brush the Dust Away' ook een plekje mogen hebben. Waanzinnig.

In Flames - Clayman (2000) - MusicMeter.nl

Ha,goeie update.
Beyond the Realms of Death,wat een Killer, zo mooi .
Het zoet van The Drapery Falls is ook al zo mooi, 2 keer zwelgen.
SoD klassieker, die gaat er altijd in.

Het is heerlijk weer buiten, en dan kun je lekker in de zon liggen met de ogen dicht, en genieten van de laatste vijf songs tot we de top 10 bereiken. Ik heb er weer zin in, ik hoop jullie ook!

14. Amenra - .Razoreater.

We beginnen deze lichting direct goed met misschien wel één van mijn favoriete bands van dit en afgelopen jaar 'Amenra' waarvan ik gelijk durf te zeggen dat het misschien wel de band is met de beste live optredens die ik heb gezien. Moet je na gaan, vorig jaar droomde ik er bij wijze van spreken nog van om ze live te zien en dit jaar staan ze drie keer in de agenda waarvan ik al twee concerten heb gehad, eentje in de Effenaar in Eindhoven en tijdens Graspop Metal Meeting in de bloedhitte van de tent, al haalde deze band werkelijk alle energie bij je naar boven om toch te blijven staan, en ondanks het massale van zo'n groot festival is de band onwijs sfeervol. En van alle nummers die deze gasten hebben uitgebracht blijft dit toch wel mijn favoriet, de emotie, de pijn, Colin is als vocalist zo onwijs goed en de hele band past precies in mijn straat. En ik ben serieus als ik zeg dat ik in het begin helemaal niks met deze band had, het duurde me allemaal te lang.

Tot je het gaat luisteren met een headset, de dynamiek van deze band is dan zo anders, het gevoel de sfeer het komt heel anders binnen en live is het nog anders. Een band die zeker niet meer weg te denken is uit mijn lijstjes, en ik ben er echt verliefd op geworden. De band komt helemaal tot zijn recht in de nachtuurtjes, als je zelf al wat dieper in je stoel bent gezakt. Neemt immers niet weg dat deze bent hoe dan ook constant krachtig blijft!

Ik had voorgenomen de akoestische versie hier te droppen maar dat doe ik niet. Overigens wel een tip voor de fans, die voelt weer helemaal anders aan maar ik ben van mening dat met die versie het nummer niet bereikt wat hij wel doet op de manier zoals hij in de studio is opgenomen.

Amenra - Mass IIII (2008) - MusicMeter.nl

13. Dissection - Where Dead Angels Lie

Dan voor mij toch wel één van de beste blackmetal bands die ik ooit heb gehoord in mijn leven maar, tot van kort maar heb kunnen luisteren. Ik deed het altijd via YouTube maar, nu staat ook de discografie van 'Dissection' op de streamingdiensten is de band niet meer van mijn Spotify af te slaan en luister dagelijks wel naar de band. De band is extreem veelzijdig en dat maar met drie platen, waar voornamelijk de eerste twee platen héél erg de originele blackmetal sound hanteren met veel melodische invloeden is zeker de laatste plaat 'Reikaos' meer van de Melodische deathmetal dan wel Black 'n Roll style.

Dat die 'Jon Nödtveidt' bezeten was, was wel duidelijk aangezien zijn zelfmoord maar ook zijn daden in het leven, het feit blijft dat deze man samen met de band 'Dissection' toch wel de beste blackmetal album ooit naar buiten heeft gebracht, en dit nummer is echt om van te kwijlen, die riffs de solo, de vocals, het is zo waanzinnig vet, de lyrics zijn gaaf, de sfeer die de band mee sleurt is waanzinnig, ik heb er alleen maar lof van.

Dissection - Storm of the Light's Bane (1995) - MusicMeter.nl

12. Cannibal Corpse - Scourge of Iron

Het is eind november in het jaartal 2018 wanneer ik door mijn toenmalige baas richting een onwijs groot bouwproject werd gestuurd naar Amsterdam, het was koud en guur en er was niks aan (ik ben daar twee jaar later ook vertrokken). Op die bouw leer je altijd nieuwe mensen kennen, en dat is tof. Niet iedereen hoeft direct je beste vriend te worden maar, er zijn altijd mensen die opvallen en waar je een leuke klik mee krijgt. Zo had ik dat destijds met een betonbouwer, waar ik vaak mee aan de praat raakte. Mijn muziek was het gene wat hem aantrok, aangezien hij ook een metalfan is en zelf daar naar luisterde. Daar kwam ik echter later achter, en ook dat hij gitarist was. Zo liet hij mij kennis maken met 'Ola Englund' die zijn eigen YouTube kanaal heeft en ik mocht van hem pedals lenen waaronder de 'Boss MT-2 Metal Zone'.

Maar ook wisselde we elkaar veel bands af, destijds (het is ook nog helemaal niet zo heel lang geleden) luisterde ik echt héél veel naar bands als 'Megadeth', 'Iron Maiden' en 'Metallica' maar mijn kennis kwam niet zover, ik was immers ook niet actief op deze website. Hij gaf mij heel veel tips, o.a. de heavy metal band 'Helstar' maar, hij tipte mij ook dit nummer van 'Cannibal Corpse', een band die ik wel kende maar mij nog niet zo lag.

Dit resulteerde er wel in dat ik daarna erg fan van deze band werd, ik leerde er naar luisteren en vond het geweldig. Niet kort daarna maakte ik mijn last.fm account aan en begon ik fanatiek op de sportschool waar eigenlijk het hele jaar 2019 deze band stond te draaien als ik aan het sporten was. Vandaag de dag luister ik niet meer zoveel naar de band, ik heb ze een keer live gezien en toen vond ik het wel mooi geweest, mijn smaak en interesse verkaste overigens al snel naar de blackmetal scene waar ik nog wel héél actief in ben, toch is dit nummer één van mijn favoriete deathmetal tracks, en in mijn ogen de beste van de band. Al denk ik dat de nostalgische waarde met dit boven vermeldde verhaal eraan toch de overhand heeft van een hogere positie in mijn lijst, ook dat is de kracht van muziek: herinneringen !

Cannibal Corpse - Torture (2012) - MusicMeter.nl

11. Iron Maiden - Alexander the Great (356-323 B.C.)

Dan gaan we door naar niet mijn favoriete Iron Maiden track, wél mijn favoriete band en ook mijn favoriete album als vind ik dat nog steeds de moeilijkste keuze om dat ik 'Powerslave' ook heel hoog heb zitten.. De afsluiter van het fantastische album 'Somewhere in Time' gaat uit naar het nummer 'Alexander the Great', het nummer over de Griekse keizer (?) Alexander die destijds baas was van Macedonië. Zo worden grote veldslagen genoemd, de roem van de leider en de angst die hij zaaide maar, ook zijn ondergang. Dit nummer is echt waanzinnig, met een hele geschiedenis les in maar acht minuten. Ook weer de fantastische riffs die je om de oren vliegen en de solo's die echt weer om te smullen zijn, wat een fucking vette track.

En nee, het blijft niet bij deze track als het gaat om Iron Maiden in mijn lijst, toch kon ik dit nummer NIET laten liggen, al is het wel heel moeilijk kiezen in de discografie van deze band aangezien ik zo'n beetje alle tracks wel in mijn lijst wil laten opnemen. Hoog geëindigd, toch als waardering van de het algemene werk van deze band. En ik kan niet stoppen met genieten.

Iron Maiden - Somewhere in Time (1986) - MusicMeter.nl

10. Metallica – Fade to Black

En dan de laatste van de dag gaat uit naar mijn favoriete track van de thrash legendes uit de USA. Deze band kent elke metalhead wel, en hoe je het went of keert, ik denk dat iedereen er wel groot mee is geworden. Hoewel de band vol zit met hardheid, snerende riffs en keiharde solo's laat de band in het jaartal 1984 een hele andere kant zien. De altijd zo energiek rijke band brengen een plaat uit die eigenlijk niemand echt gewend is, een plaat over zelf destructie en gevechten met jezelf, een keer niet over liefde maar, over tragische gebeurtenissen.

Ik meende ooit te lezen dat dit de eerste echte plaat is die daar over naar buiten kwam, dat zal wellicht niet zo zijn maar ik begrijp het wel. Want de tekst in deze plaat is keihard, recht voor zijn raap maar; wel de harde werkelijkheid. Helaas moet ik het zelf nu ook mee maken, en toen het echt even heel slecht met mij ging een paar maand terug vond ik mezelf terug in dit nummer, en dat liet mij weer zien hoe aangrijpend en prachtig deze song is.

Ook de zang is strak, rustig, en dat straalt het nummer ook uit; rust maar, pakt erg goed uit naar de snelle uithalen, de keiharde riffs en zelfs een waanzinnige solo. Ik heb niks anders dan liefde voor deze plaat, en hoewel de band voor mij hoger zal eindigen Dit nummer blijft altijd bij mijn zijde, en voor mij is het echt een song die ik ook op mijn begrafenis zal draaien, wat hopelijk nog ver in de toekomst mag zijn.

Waanzinnig, emotioneel en prachtig, dit nummer sluit mijn dacht echt fantastisch af, en ik laat het even tot mij bezinken. Mocht je dit hebben gelezen, en ook problemen hebben over deze situatie is een tip van mij naar jou, en het heeft mij tot zoverre echt geholpen; praat met geliefden, dat is alles je helpt.

Metallica - Ride the Lightning (1984) - MusicMeter.nl

Ik sta weer wat achter, tijd om in te halen!
Kondoro, 24-20:

We beginnen met een lekker dreinende thrash-klassieker van Metallica. Het venijn in Hetfield’s stem was (toen nog) duidelijk te proeven. Erg goeie track, reken ik zeker tot hun betere werk.

Meshuggah biedt ons beukwerk, jawel. Maar dan wel bijzonder complex en intrigerend beukwerk, veel meer dan louter de som der delen, daarbij doelend op de meeslepende zang, brommende bas, agressieve riffs en donderend drumwerk. En als men halverwege de track ook nog een heerlijk naargeestig sfeertje weet neer te zetten, is het helemaal klaar.

Genadeloos harde track van Deftones, een band die ook bij mij alsmaar in mijn achting stijgt. Dat begon eigenlijk in 2020 dankzij hun nieuwe plaat Ohms, en sindsdien wat ouder werk leren kennen en waarderen. Deze track zou ik ook als één mijner favorieten aanvinken. De riff is ronduit creepy, en Chino Moreno maakt grote indruk met zijn vocale prestaties; is het nu fluisteren of het uitschreeuwen, er gaat altijd een dikke intensiteit van uit.

Keuzes maken is soms moeilijk. Zo vond ik het ook erg lastig één Emperortrack uit te kiezen voor mijn eigen top 100. De Noren zijn er in de jaren ’90 namelijk in geslaagd twee quasi perfecte black metalwerkjes uit te brengen. Tijdens de pioniersjaren van de black in Noorwegen staken heel wat bands en artiesten de kop op, maar waar een heel aantal werden onthoofd door de onheilige zeis, bleven Ihsahn en trawanten huizenhoog boven het maaiveld uittorenen. Waarom? Ten eerste omdat de songs zo ontzettend goed in elkaar zitten, ten tweede om de symfonische snuifjes die her en der worden toegevoegd (ook dit nummer bevat exact de juiste dosis), ten derde om de grandeur en verbluffende sfeerzetting. Genoeg argumenten, zeker?

Ha, The Clansman! Die zag ik eerlijk gezegd niet aankomen. Ik heb niet veel met de Maiden-platen tijdens het Bailey-tijdperk, maar samen met Sign of the Cross is dit wel het hoogtepunt uit die periode. Bailey is in alle opzichten inferieur ten opzichte van Dickinson (al hoeft dat ook weer geen schande te zijn natuurlijk), maar dit nummer zit gewoon goed in elkaar, uiteraard met heerlijk gesoleer op de gitaar. Tekstueel ook gewoon interessant, vintage Harris eigenlijk.

Ik ben er ook bang voor dat veel mensen deze prachtige track daardoor juist aan de kant gooien, omdat ze niet open staan voor de Bailey songs. Ik zelf geniet van bijna alle albums (er zijn er twee die mij niet echt liggen), en dit blijft mijn all-time favoriete band, no matter what. En ook daarbij kan ik onwijs genieten van de plaat zelf maar ook van de track dus, ik vond dat hij wel eens in het daglicht mocht worden gezet, en een keer worden benoemt. En dan was de uitgelezen kans om hem in mijn lijst op te nemen, omdat het oprecht één van mijn favoriete songs ooit is. De rust, de kalmte en het geweld alles in één track maakt hem echt onwijs gaaf.

Volgende 5, nr. 19 t/m 15!

Nummer 19 is een populair nummer in dit topic, blijkbaar. Ik ga er niet te veel woorden meer aan vuil maken dus, behalve: RETEGOED!

Mooi nummer van Harakiri for the Sky. De Oostenrijkers weten een goeie balans te leggen in hun song, tussen melancholie en bruut geweld. Het drumwerk is best heftig, de riffs om van te smullen en de vocalen komen lekker binnen.

Vervolgens een fijne ballad van Judas Priest. Jawel, want ondanks het bij momenten gierende gitaarwerk is dit één van hun rustiger nummers. Halford schittert met zijn stembereik, en het nummer zit gewoon erg goed in elkaar.

Hoewel Blackwater Park zeker niet mijn favoriete Opeth-album is, maakt ie wel deel uit van de fabeltastische reeks die de Zweedse band neerzette van Morningrise (1996) tot en met Ghost Reveries (2005). En deze song is gewoon iconisch, van begin tot eind, mijn favoriet van het album. Alle elementen, van de gitaartokkels over de melancholische (fluister)zang van Åkerfeldt tot de geweldige, volle baslijnen van Martín Méndez, hebben sinistere karakteristieken, wat de song een mysterieuze aantrekkingskracht meegeeft. Bovendien is dit ook spul bij uitstek om met de koptelefoon te beluisteren (heb sinds kort eentje die ik over Bluetooth met allerhande apparatuur kan connecteren, heerlijk!), want op productioneel vlak is dit om van te smullen.

Fijne death metaltrack om mee te eindigen. In Flames verzorgt zijn songs met heel wat zin voor melodie, wat catchy muziek oplevert. De nummers blijven hangen, bedoel ik daarmee, zo ook dit Pinball Map. Toch zal ik het zelf niet al te gauw opleggen, ben meer van het duisterder werk meen ik.

Johnny Marr zou zeggen dat het een MuMe certified metalclassic is.

Hehe, geen SOAD-faffie van me tho. Ze hebben betere, ook wat doodgedraaid mss. Blijft wel een ekte bazenband jwz

Vakantie zit er op, drukkere dagen zijn geweest. Deze week nog het jaarlijkse dorpsfeest (waar o.a. een cover band van Rammstein komt) en dan is de zomer zo goed als voorbij.

Het is nu ook ruim een maand geleden van mijn laatste update. Vanmiddag / vanavond pak ik hem weer even op.

Sorry voor de lange uitstel, kwestie van tijd.

Top dat je doorgaat man, kijk ernaar uit!

Eens met JM. Ik moet het laatste blokje ook nog eens onder de loep nemen merk ik, dat is dan meteen een mooie motivatie om dat alsnog te doen.

Snel die laatste 5 nog inhalen dus..

Ik ga om diverse redenen zelden tot nooit naar optreden en festivals, en één van de bands die me daar regelmatig wat om doet treuren, is het Belgische Amenra. Ik ken hun live-reputatie, heb ook al wat live op plaat gehoord, maar volgens ongeveer iedereen is het werkelijk een fenomenale ervaring om Colin H. Van Eeckhout en zijn bende in levende lijve te aanschouwen. Nu, wat toch voldoende soelaas biedt: ook op plaat klinkt dit heel erg vet. De sfeer druipt er in dikke klieders van af, het gitaarwerk is even herkenbaar als monumentaal, en de songs zitten steeds weer vernuftig in elkaar. Zo ook dit nummer!

Dit extreem naargeestige nummer van Dissection stond ook op mijn longlist, maar uiteindelijk heeft The Somberlain het gehaald. Het is constant schipperen tussen die eerste twee monumenten van platen van de Zweedse band. Deze song heeft alles om te beklijven en te beangstigen tegelijk: meeslepende melodieën versus een creepy sfeertje met geheimzinnig gefluister, schelle uitroepen, striemend riffwerk en stampend doch dynamisch drumwerk.

Tof nummer van Cannibal Corpse, al kan ik er persoonlijk niet zo heel erg veel mee. Leuk verhaal wel, fijn dat je via je werk veel nieuwe muziek hebt leren kennen, blijkbaar.

Fijn om te lezen dat we dezelfde favoriete albums van Maiden hebben. Ik heb Somewhere in Time nog net boven Powerslave staan, met Seventh Son op een eervolle derde stek. Lang geleden eigenlijk dat ik het album nog ‘ns beluisterde, en deze geniale afsluiter wakkert mijn hunkering daarnaar maar al te fel aan. Werkelijk briljante Harris-epic, hoewel ik het heerlijk meeslepende Wasted Years nog net wat inniger waardeer.

Verrassend gevoelige track van Metallica, erg confronterende tekst ook. Het riffwerk is groots en herken je uit de duizenden, Hetfield zingt het allemaal wat meer ingetogen, en dat gaat hem stiekem best goed af. Zeker niet m’n favoriet van Metallica (van dit album vind ik o.a. Creeping Death en For Whom the Bell Tolls nog wel een stukje straffer), maar de waardering is er absoluut, en ik herken wel enigszins wat je ten persoonlijke titel over de track te vertellen hebt.

Ik verkijk me altijd erg op het feit dat het nog best wat tijd vraagt om zulke berichten te maken. Ligt natuurlijk ook aan hoever je zelf wilt gaan. Gisteren tot de helft gekomen, als ik uit de gym ben maak ik hem af.

Om de spanning er wat meer in te houden doe ik vandaag vier tracks. Zo kan ik mijn lijstje wat langzamer afwerken (ook al heeft het al zo lang geduurd) maar, kan ik wellicht ook wat meer vertellen over de tracks wat ze voor mij betekenen en waarom ik er voor heb gekozen. Veel songs uit mijn top lijst kennen een bepaald verhaal waardoor de tracks ook hoger bij mij zijn genoteerd, muziek kent dus daadwerkelijk gevoel; ook metal.

09. Bathory - One Rode To Asa Bay

Voor de mensen die mijn lijst hebben gevolgd kunnen ze misschien vaker hebben gelezen dat ik heb gezegd dat viking metal zeker in de coronaperiode eigenlijk mijn leven in zijn houdgreep heeft genomen. Maar, de echte boosdoener daarvan is deze band. 'Bathory' is voor mij de toptier in de blackmetal scene, en bijna ook in de viking metal, want hieronder staat in band die zoals mensen al verwacht hadden de goats zijn van de viking metal. Black metal dan, daarmee staat 'Bathory' bij mij vast op nummer één, without a doubt.

Dit is één fantastische trip die je maakt, samen met Quorthon. Deze hele plaat is sowieso een waanzinnige zit maar dit nummer heeft mijn hart sinds dag één veroverd. Het is overigens ook de eerste en enige blackmetal artiest die mijn smaak heeft doen veranderen, de dagen dat ik deze band ben gaan checken was ik een echte thrash fanaat, alles moet kei snel, en vooral geen tien minuten duren. Het duurde ook even voordat ik de smaak te pakken had voor deze band.

Ook deze band leren ontdekken op de bouw maar, dan via deze site. Ik ben geen ouwe rot in de blackmetal scene, omdat ik altijd een thrash en- heavymetal fan was, en de BM was mij altijd toch nog iets te hoog gegrepen. Toch sprak deze band mij heel lang aan, de lovende woorden online maar ook de artworks, en aangezien ik hou van dingen ontdekken en mijn smaak te verbreden heb ik de band is opgezet, en het beviel me eigenlijk heel goed. Daarna liep ik dus met mijn oortjes in door de bouw heen, mijn eigenlijk ding te doen (uiteraard wat met het werk te maken had) en heb ik deze hele band doorgespit. Het is eigenlijk de doorgang geweest voor mij om voornamelijk black metal leuk te vinden, althans om er naar te leren luisteren. En zo doende betekent deze band heel veel voor mij, de band staat ook hoog genoteerd op mijn last.fm account, ik luister er echt graag naar.

Bathory - Hammerheart (1990) - MusicMeter.nl

08. Amon Amarth - Victorious March

Dan de vikingen waar ik het bij 'Bathory' over sprak, en het is best voor de hand liggend. Ik spreek al vaker over het feit hoe mijn smaak in muziek is ontstaan en zeker in de metalscene is ontwikkeld. Introducties van sommige bands vergeet je niet, en toen mijn maat van vroeger mij al had geïntroduceerd met o.a. 'Iron Maiden' kwam hij daarna aanzetten met deze band, al was dat niet dit nummer maar, het nummer 'Twilight of the Thunder God' die ik eigenlijk hier wou neerpennen. Ik werd omver geblazen, ik had nog nooit zoiets gehoord (natuurlijk) en ik vond het heel vet, ook al verstond ik er geen reet van.

In 2019 zou ik deze heren eindelijk voor het eerst zien, mijn hype kon niet meer stuk en ik ben deze band echt dood gaan luisteren, niet letterlijk natuurlijk maar, elke dag in de sportschool blies ik deze gasten door mijn oordopjes heen, zeker in het eerste coronajaar was deze band heel relevant voor mij, en dat is nog maar twee jaar geleden. Ik ben al wel sinds 2008 fan van de band maar, nooit heb ik hun hele discografie onder de loep genomen.

In 2020 kwam een andere maat van mij aanzetten met deze track, en ik geloofde mijn oren niet. Heel overdreven misschien maar, ik werd echt meegezogen met deze band. 'Vikings' is mijn favoriete serie en in dat jaar zou ook het spel 'Assassins Creed: Valhalla' uitkomen, mijn interesse was dus maximaal gewekt. En hoewel dit niet mijn favoriete plaat is van deze gasten (dat is namelijk 'With Oden on Our Side'), is dit nummer waanzinnig vet en krijg ik er nog steeds kippenvel van. De harde grunts van 'Hegg' zijn nog keihard aanwezig, en de band speelt gewoon kei strak hun plaat uit. Ook gaaf is een Duitse heropname van deze gasten genaamd 'Siegreicher Marsch', hetzelfde maar ook gaaf. Voor hun debuutplaat komen deze gasten echt keihard door de deur heen zetten.

Amon Amarth - Once Sent from the Golden Hall (1998) - MusicMeter.nl

07. Agalloch - Falling Snow

Dan nu ben ik aangekomen bij de bands waar niet de vraag geldt of ze in mijn top 10 komen maar, wel nummer er in moet komen. 'Agalloch' mag de spits afbijten want bij deze band weet ik echt niet welke ik moet kiezen, twee fantastische albums hebben ze uitgebracht waar meerdere nummers op staan die ik hier neer had kunnen pennen, noem bijvoorbeeld een 'In the Shadow of Our Pale Companion', 'Limbs' en het nummer 'Not Unlike the Waves' die bij mij eigenlijk de nummer één positie had overgenomen. Het laatste nummer wat ik opnoemde was een groot potentieel door de verschillende klasse 'Agalloch' laat zien door diepe grunts te combineren met rustige vocalen, wat dan weer gepaard gaan met harde riffs en rustigere gitaarspel.

'Falling Snow' heeft bij mij de nummer één positie overgenomen omdat, dat eigenlijk het nummer is geweest die mij heeft aangetrokken naar deze band. Grappig eigenlijk dat deze band pas twee jaar geleden in mijn catalogus is verschenen en het vorig jaar al mijn meest beluisterde band van het jaar was. Deze band heb ik in één jaar tijd ruim 1.1 duizend keer geluisterd, het was echt een waar genot.

'Agalloch' zou nog lang bij mij in de kamer te horen zijn, en ik ga er echt nog héél veel naar luisteren,. en ik vind het een waardige plek hebben op nummer zeven. Één van mijn beste ontdekkingen, en spijtig dat ik deze gasten zeer waarschijnlijk live niet meer kan gaan bewonderen.

Agalloch - Ashes Against the Grain (2006) - MusicMeter.nl

06. Pantera – Cementary Gates

Het mocht niet ontbreken, de band die ik jaren lang als één van mijn favoriete heb beschouwd en de band die eigenlijk mijn hele middelbare school heeft beïnvloedt. Die tijd was deze band niet meer actief, was 'Dimebag' al vermoord en zag ik nooit meer de kans deze band ooit te zien maar, ik denk als opgroeiende metalhead is deze band voor héél veel jongeren nog steeds relevant genoeg, en ook voor mij. In mijn ogen bestond er niks harders, de waanzinnige riffs en solo's van 'Dimebag' gepaard met de keiharde en woeste vocalen van 'Anselmo' waren voor mij echt momenten dat mijn mond open viel. Tijd lang is deze band mijn ringtone geweest en nog steeds is deze band mijn wallpaper op mijn telefoon. De muziek is helaas wat aan mij ontsnapt, ik luister er echt héél graag naar alleen is het iets wat er bij meerdere bands en personen gebeurd; je luistert er zo vaak naar dat eigenlijk de ontdekking wel is geweest, dus je gaat altijd verder zoeken naar iets anders.

Mijn geluk was het Dynamo MetalFest in eindhoven, in 2019. Waar 'Philip H. Anselmo & The Illegals' op het affiche stond. Ik als 'fanboy' van 'Pantera' en van 'Anselmo' sprong een gat in de lucht, niet wetende dat hij met die band een volledige 'Pantera' set gingen neer zetten. Nee, het is dan wel niet de originele band, en ik zie 'Dimebag' nooit op zijn gitaar pingelen, de zanger van destijds één van mijn favoriete bands (en nog steeds) was origineel, ik zag mijn jeugdheld. Het mooiste dat er niet op dat moment een wolkbreuk openbrak boven het terrein, en de moshpit gevormd was in een modderbad, het was dan ook wel echt ontiegelijk heet die dag.

Ook hier had ik meer songs kunnen kiezen waaronder de grootste cliché 'Walk' en één van mijn favorieten 'The Sleep' (die kent een waanzinnige solo). Ik speel op safe, en ga voor de genoteerde track. Voor mij een band die onmisbaar is maar, ik snap de mensen die er niet veel mee kunnen. De band is op het laatste moment toch nog een plekje omlaag gegaan, en mag dan nu deze lichting afsluiten.

Pantera - Cowboys from Hell (1990) - MusicMeter.nl

Leuk topic dit, heb het bestaan hiervan nooit heel bewust geregistreerd, maar ben nu zo hier en daar wat aan het lezen en dat bevalt me goed.

Lijkt me ook leuk om tzt eens een lijstje te maken, maar ik vind het erg moeilijk om bij metal favoriete nummers te noemen. Luister bijna altijd albums van begin tot eind en het gaat me bij metal toch veel meer om de algehele sfeer die zo'n album uitstraalt. Maar ik zou best eens kunnen proberen om aan de hand van mijn favoriete albums het beste nummer eruit te pikken (zo heb ik dat vaak ook gedaan bij mijn top100 van alle genres). Mag screamo ook, aangezien dat hier vaak ook onder metal geschaard wordt?

Idem, ik ga dit ook volgen en ook eens een lijstje maken

Falling Snow !

Opvolging verzekerd dus in dit topic, fijn om te horen madmadder & exsxesven (welkom terug trouwens )!

Bij mij duurt het nog wel even voor ik een top100 bij elkaar heb, hoor, net even een nominatieplaylist gemaakt en daar staan pas 60 nummers in.

Ik ben ook nog niet klaar . Na dit weekend heb ik pas weer tijd mijn lijst te vervolgen.

Ik bedoel meer dat het misschien nog wel een jaar kan duren voor ik überhaupt 100 nummers bij elkaar heb die ik het waard vind om te bespreken.