Johnny Marr schreef:
DE GESCHOKTEN

Koenr schreef:

Den doorelkgerammelden.

Als jullie een blik zullen werpen op mijn top 10, zullen jullie zien dat ik toch Joy Division prefereer boven New Order. Toch hebben deze mannen een paar ijzersterke nummers gemaakt en wisten zij ook na de dood van Curtis hun steentje bij te dragen aan de geschiedenis van de popmuziek. De muziek is toegankelijker en het hele epische sfeertje die de jaren ’80 zo mooi wist te brengen is hier ook volop aanwezig. Nog steeds luister ik liever naar Joy Division, maar New Order hoor ik zeker niet knarsetandend aan. (nclo)

Endtroducing… van DJ Shadow is een van de meest bijzondere albums in de popmuziek. De hoes verklaart hoe het album tot stand is gekomen: door een jarenlange zoektocht door de platenbakken heeft Josh Davis een enorme sampledatabase opgebouwd, van waaruit hij het album heeft gesmeed. Een wonderschoon en uniek geheel, op de scheidslijn tussen electronic, hiphop en rock. En dan is Midnight in a Perfect World nog niet eens het beste nummer van het album. Toch is ook dit een betoverende track, waarbij de samples gladjes in elkaar overgemixt zijn, met als leidraad de pianosample uit David Axelrods The Human Abstract (overigens ook een aanrader!). (Titmeister)

Een lied als een sprookje, dat zijn nog steeds de eerste associaties met de debuutsingle van Keane. Meeliftend bij Snow Patrol en Coldplay onderscheidt vooral het eerste album zich van het geluid van deze twee generatiegenoten. Er zijn weinig popliedjes die ik ken die zo’n helder klinkend, tijdloos geluid hebben waarbij elk woord uitstekend te verstaan en makkelijk mee te zingen is. Desondanks verveelt Somewhere Only We Know nooit. Absoluut 1 van de beste, pure liedjes die de jaren 00 ons hebben opgeleverd. (cosmic kid)

Detail: Als de hele strijkersdoos wordt opengemaakt vanaf 2:12.
Van alle nummers in mijn gehele top-100 vind ik de mooiheid van River Man het moeilijkst te benoemen: de pijnlijk mooie strijkers over het grandioze gitaarspel van Drake, zijn eeuwig melancholische gemompel (fantastisch hoe zijn zanglijnen niet eindigen bij de m, n of w; hij sluit zijn zinnen gewoon neuriënd af) en zijn natuurlijk perfecte teksten zijn natuurlijk al een goede reden om te verklaren waarom dit mijn toplijst bijna aanvoert, maar er is nog iets. Er is iets tussen al die factoren, iets herfstigs, iets glimlachend naargeestigs, dat het hem doet. Ik weet niet waar, ik weet niet hoe en ik weet niet wanneer, maar dat ene iets ergens zorgt ervoor dat ik volledig word weggevoerd en betoverd. Wist ik maar waar het zat. (hoi123)

Arcade Fire is voor mij de beste band van de 21e eeuw. De groep bestaat alweer 10 jaar, maar desondanks hebben ze pas drie albums uitgebracht. Maar dat zijn wel alledrie pareltjes van de bovenste plank. Sprawl II komt van hun laatste album, the Suburbs en is in mijn ogen het hoogtepunt van dat album.
Ik verwacht niet dat iedere Arcade Fire liefhebber het daarmee eens zal zijn, want het is wel een wat afwijkend nummer in hun genre. De synthesizer speelt een prominente rol en het nummer klinkt erg vrolijk. Als je naar de tekst luistert blijkt het een veel minder optimistisch nummer te zijn (het gaat over het uitzichtloze leven in de steeds verder uitdijende voorsteden) en past het nummer uitstekend in het repertoire van Arcade Fire. Maar het is vooral de heerlijke melodielijn en de schitterend zang van Régine Chassagne waardoor dit nummer voor mij een absolute topper is. (Kees-Jan)

Fake Plastic Trees is zonder twijfel een van de meest emotioneel geladen nummers die ik ken. Die ‘it weeeeeeeeeeeeeaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaarss’ schreeuw is ongelooflijk, die dringt door tot elke vezel van je lijf. Maar het is niet alleen die schreeuw, ook alles wat ervoor en erna komt is echt prachtig. Fake Plastic Trees is een van die nummer waarvans waardoor ik ooit al eens een traantje heb moeten wegpinken, de emotie en de passie is ongekend, het raakt me keer op keer. (arcade monkeys)

Het mainstreamsucces van 'One' in Nederland is te danken aan niemand minder dan Henk Westbroek. Hij deed namelijk in 1992 de oproep op de radio om de #1 van Vara's Vuurwerk Top 50 ook in de Top 100 Aller Tijden te krijgen. En dat lukte; 'One' kwam binnen op #42 dat jaar. Het nummer werd steeds populairder en in 1994 (en 1996) wist het zelfs de #1 positie te behalen in de Top 100 Aller Tijden. In 1994 werd het nummer daarom ook opnieuw uitgebracht als single in Nederland. Wat 'One' voor mij legendarisch maakt is in de eerste plaats het fenomenale gitaarspel van Kirk Hammett. Ik heb het zelden zo goed gehoord, zeker binnen dit genre. Daarnaast ben ik ook altijd gecharmeerd geweest van het heftige refrein dat als een salvo uit een machinegeweer op je af komt en, het moet gezegd, de tekst is een oprecht en intelligent verhaal over de psychologische effecten die een oorlog kan hebben op soldaten. 'One' is het kroonjuweel uit het oeuvre van Metallica en ze zullen het nooit meer overtreffen. Het nummer zit zo goed in elkaar dat het ondanks het feit dat het toch een behoorlijk stevig heavy metal nummer is toch zit gegrift in het collectieve geheugen van radioluisterend Nederland en dat is een unieke prestatie. (Onweerwolf)

No One Knows is een adrenalineshot. Bij de eerste tonen ga ik al uit mijn dak. Dit is de buiten de lijntjes hardrock waar ik van houd. Daarbij is dit fantastische nummers ook prachtig gezongen. Het refrein is echt dermate fantastisch dat ik de lyrics maar even post, en de ahhh daarin beschrijft het voldane gevoel dat ik na dit nummer heb.

'And I realize you're mine
Indeed a fool of mine
And I realize you're mine
Indeed a fool and mine
Ahhh' (Snoeperd)

Als er één band is met een hoog meezinggehalte, dan zijn het wel deze broeders uit Manchester. Wat Oasis voor mij zo goed maakt zijn telkens weer die catchy refreinen en pakkende songstructuren. Het is telkens weer lastig weerstand bieden om niet mee te zingen wanneer ze weer eens voorbij komen op de radio. Aan de hele Oasis - Blur vete heb ik nooit meegedaan, ik heb het eerlijk gezegd ook nooit zo goed begrepen. Beide bands hebben prachtige songs gemaakt, maar ieder op hun eigen manier. Toch sprak over de gehele linie de muziek van Oasis mij net wat meer aan, met Champagne Supernova als favoriet. Prachtig hoe dit nummer muzikaal opbouwt. Dit magistrale album had geen betere afsluiter kunnen hebben. (Bardt1980)

Tijdens de ladder hoorde ik meerdere stemmen opgaan die er niks van begrepen, dat dit nummer boven Once in a Lifetime ging staan. Dat gegeven vind ik meer dan terecht, maar ik snap dat dit nummer niet direct binnenkomt. Dat heeft bij mij ook even geduurd, ik vond de zang irritant, vooral het van Otis geleende fa-fa-fa-stukje. Eigenlijk is mijn liefde voor dit nummer aangewakkerd toen ik het in een set van Laurent Garnier hoorde. Toen pas viel me de genialiteit van de baslijn op, maar ook die drums en die ontspoorde gitaarsolo aan het eind maken dat ik het inmiddels een geweldig nummer vind. (Titmeister)

Die heerlijk gierende gitaar maakt dit nummer gewoon. Zang, tekst, productie, alles wordt in de schaduw gezet door het meesterlijke gitaarspel. Het blijft maar doorgaan en doorgaan, en toch verveelt dit nummer geen seconde. (ArthurDZ)

De slechtst meezingbare meezinger. Want dat refrein rolt er natuurlijk bij iedereen moeiteloos uit. De coupletten zijn echter geen doen. Het laat inderdaad zien wat een goed gevoel voor timing Eddie Vedder heeft. Verder gewoon één van de lekkerste grungenummers die ik ken. 'Lekker' is sowieso het beste woord voor dit nummer, dat overigens schijnt te gaan over iemand die ontdekt dat zijn vader niet zijn echte vader is. (niels94)

De hit van de Pixies, waar zij beroemd mee werden. Helaas moest dat wel door The Fight Club komen (wat geen slechte film is overigens). Veel nummers zijn mooi van de Pixies maar bij dit nummer versterken de gitaren perfect de kwetsbare zang van Black Francis. Het nummer kruipt onder je huid en wanneer je haren beginnen terug te trekken en kippenvel zijn intrede doet, merk je pas hoe goed dit nummer is. (nclo)

School is mij één van de weinige bekende klassiekers die ik beschouw als tijdloos. Het was één van de vele ontdekkingen die ik deed tijdens de eerste jaren van die andere Top 2000. Maar waar mijn enthousiasme over die andere ontdekkingen inmiddels behoorlijk is afgezwakt, is mijn waardering voor School onverminderd hoog gebleven. Dit komt voornamelijk door alle schitterende details die afzonderlijk te horen zijn. Maar de werkelijke kracht van het nummer is dat al deze afzonderlijke delen zijn samengevoegd tot een geweldig meeslepend geheel die boeiend blijftot de laatste noot. (Co Jackso)

Thom Yorke is op Karma Police op zijn sterkst. Een ijzersterke tekst. Lekker zeiken over de gevestigde orde. Muzikaal is dit een van de meer toegankelijke nummers van Radiohead. Het is ook zeer schatplichtig aan Sexy Sadie van The Beatles. (Teunnis)

Wat The Velvet Underground op hun debuutalbum doet ik eigenlijk onmogelijk bevatten. Het is iets magisch, op een manier die ik verder nooit in de muziekgeschiedenis heb gehoord (ook niet van de band zelf trouwens). Zo ook dit nummer. Een soort viooldrones, wat van die herkenbare droge riffjes en een soort tribaal aandoende percussie. En natuurlijk Lou Reed op de absolute top van zijn kunnen. Met zijn dodelijk vermoeide stem en zijn timing krijg je gewoon precíes het gevoel dat neergezet moet worden. Zelfs de teksten zijn geweldig. (niels94)

Johnny Marr schreef:
Het Schooltje en De Politie

jordidj1 schreef:


Toch is heroïne gewoon het beste

Johnny Marr schreef:

Idd, hoezo die niet in de finale?

Sufjan Stevens had een problematische band met zijn moeder en daarover zingt hij op het album Carrie & Lowell. “When I was three, three maybe four / She left us at that video store.” Ontzettend triest en haast niet voor te stellen voor wie zelf jonge kinderen heeft. In 2012 overleed Carrie aan kanker. Het verleden - hoe heftig ook - is helaas niet te veranderen. “I should have known better / Nothing can be changed / The past is still the past / The bridge to nowhere.” Sufjan Stevens koos ervoor om zelf niet aan kinderen te beginnen. Zijn broer wel. “My brother had a daughter / The beauty that she brings, illumination.” (AstroStart)

jordidj1 schreef:


ja het rangschikken moet ook niet onmogelijk worden