Een Radiohead Grand Cru zou ik dit nummer durven noemen.
Er bestaan verschillende meningen over de betekenis van de tekst maar ik sluit me aan bij de volgende.
Het gaat over het monotone dat in ons dagdagelijkse leven kruipt. Het is saai maar langs de andere kant geeft het ons zekerheid en zijn we te laks geworden om er iets aan te veranderen.
Waarom die zekerheid op spel zetten? Dat brengt ons enkel in stressvolle situaties of zoals hij het verwoordt 'no alarms, no surprises ... I'm safe'. (curufin)

Na de eerste twee albums vol psychedelische rock met hier en daar wat elektronische invloeden, was Tame Impala toch inmiddels aardig populair geworden. De eerste nieuwe single van derde album Currents was deze Let It Happen. Vanaf de eerste keer dat ik deze hoorde wist ik al dat dit een klassieker zou worden. Een bijna acht minuten durende dansbare psychedelische knaller. Bijna acht minuten zit je een euforische trip waarin alles mooi en vrolijk is met een climax en drop als hoogtepunt waar confetti je om de oren vliegt.  (VladTheImpaler)

Here Comes the Sun viel me voor het eerst op tijdens de VWO5-excursie naar Barcelona. In de trein luisterde ik de Veronica Album Top 1000, met uiteraard Abbey Road. De manier waarop Here Comes the Sun perfect samenging met de beelden van een trein rijdend langs de Middellandse Zee zal ik nooit vergeten. (chevy93)

We zitten echt heel hoog in de lijst. Als je nu al Sour Times tegenkomt kan het niet lang meer duren voor de nummer 1 bereikt is. Sour Times zie ik namelijk wel als een typische MuMe-klassieker die het bij ons erg populair is. Sour Times is een van de vele mooie nummers op het indrukwekkende debuut van deze band.
Invloeden uit de ambient worden gebruikt om een zeer relaxed sfeertje te creëren.
Instrumentaal zit het allemaal dik in orde, de beats zijn veelal erg goed. Maar degene die Portishead echt naar buitenaards niveau trekt is de zangeres.
Ik zou haar zo kunnen noemen als een van de beste zangeressen ooit (al zal ze Joanna Newsom en Kate Bush wel voor moeten laten). De stem van deze zangeres heeft iets bezwerends maar toch ook iets zwoels. Je voelt je erg op je gemak als je haar hoort zingen maar toch luister je ook naar een ijzige stem.
Vooral in het refrein laat ze haar kunsten zien. Dat is prachtig gezongen en derhalve ook het hoogtepunt van het nummer. (Snoeperd)

Laat ik het kort en bondig houden, want je kan dit nummer alleen begrijpen door het te luisteren. Woorden brengen alleen maar een wazig beeld van de ongekend schone werkelijkheid. De bijna ontroerende stem van Gilmoure die daarbij ook nog eens de show steelt door zijn gitaatsolo. Bijna de mooiste in de gehele popmuziek. Bijna, want Child in Time die ik ook recenseer bevat er eentje die toch net die klasse heeft die ik toch een beetje hier mis. (nclo)

Dit is nog altijd een persoonlijke favoriet. Wat mij betreft is dit typisch zo'n nummer die je aandacht moet geven. Staat het op de achtergrond aan dan kabbelt het vrolijk voort maar heeft het zero impact. Lúister ik er echter echt naar, dan word ik simpelweg opgeslokt en meegevoerd door de emotie van Billy en de prachtige instrumentatie. Geen uitspatting, wel die continue spanning. (niels94)

Galmende gitaren, een funky baslijn en natuurlijk een broeierige eightiessfeer: Killing Joke heeft het allemaal. De geweldige dancedrums in Love Like Blood doen denken aan computerbeats die je industrialmuziek hoort, maar ze zijn wel degelijk 100% human. De pianobas die naar het einde toe haar intrede doet, is Onheilspellend als klokgelui in de nacht. (Arno)

Als dit nummer er nog niet in had gestaan had ik het zonder pardon genomineerd. Dit is mijn favoriete Smiths-nummer en zal als ik een lijst zou maken terug te vinden zijn in mijn top 10 aller tijden.
Het nummer begint al meteen met de zeer repetitieve drums. Die drums werken hypnotiserend. Heel droog veer ik mee op de drums. De zang van Morrissey vind ik een van de meeste emotievolle stemmen die er is. En in dit nummer weet hij dat perfect te gebruiken. Het lijkt wel alsof hij alle emotie die hij heeft in dit nummer gooit. De ene op de andere ongelooflijk prachtige passage volgen elkaar op. Dat stukje met die vragen is een van de mooiste stukjes muziek die ik ken. Verder roem ik de prachtige opbouw van dit nummer. Dit is één grote brok emotie.
(Snoeperd)

Beach House is een echte kwaliteitsband. Alles wat ik van ze gehoord heb ik op z'n minst redelijk goed en dat komt omdat ze weten hoe ze liedjes moeten schrijven. Myth is misschien wel het beste voorbeeld. Alles aan dit nummer klopt. Het melodietje die in de intro gecreëerd wordt, de stem van Victoria Legrand, de jengelende gitaar, de tempowisseling. Het klinkt allemaal zo organisch, alsof het liedje zichzelf geschreven heeft. (Teunnis)

Een nummer waarvan ik altijd eerst aan Interpol moet denken, maar dan direct wel de goede Interpol. Langs de andere kant is het natuurlijk niet volledig Interpol, maar slagen ze erin toch een eigen smoel te hebben. De instrumentale uitloper is om vingers en duimen van af te likken en smaakt dan nog naar meer. (dumb_helicopter)

Detail: Niet alleen valse gitaren, maar valse gitaren én zang op 4:02
Ik heb nogal een love/hate-relatie met Portishead: hoewel ze ongelooflijk rustgevende of juist ongelooflijk verontrustende melodieën kunnen neerzetten met Gibbon’s veelzijdige stem en hun interessante synthesizergebruik, werkt die loungy kant op Dummy of die neurotische kant op Third (Hun tweede heb ik nog niet volledig beluisterd, nee) me soms wel een beetje op de zenuwen. Met zijn valse gitaren, stampende ritme en ijle zangpartij zou dit eigenlijk ook voor We Carry On moeten gelden, maar het tegenovergestelde is waar. Iedere keer dat ik dit luister kom ik weer in dezelfde gevoelloze beukbui, waar de machinale drums en synthesizers op een unieke manier voor zorgen. En om de één of andere reden krijg ik juist dankzij het grijze, stoïcijnse sfeertje in dit nummer metershoog kippenvel bij zo’n knarsende ontlading als de ontstemde riff tussen de coupletten of de apocalyptische laatste minuut. Maar toch blijft het onheilspellende faxgeluid het hele nummer onder de rotzooi hoorbaar: veel fabriekshalleriger dan dit kan muziek volgens mij niet worden. (hoi123)

Een nummer dat ik tegenkwam op nummer 1 in de Belgische lijst ‘100 op 1’ in 2006. Sindsdien heeft het nummer mij nooit losgelaten en zou ik het vandaag de dag nog meerdere malen achter elkaar kunnen draaien. Luc zingt een prachtige tekst, maar ook muzikaal is dit een waar genot. Vooral die piano tegen het einde aan die over die alsmaar doortikkende drums zweeft. (Dwejkk_)

Met Metallica gaan we weer eens heerlijk metallen. Eigenlijk moet ik Metallica eens beter gaan luisteren, dit album heb ik wel best een aantal keer gehoord en ik vind Sanitarium zelfs een geweldig nummer. Maar eigenlijk heb ik nooit heel intensief geluisterd. En dat zal ik wel willen want ook dit titelnummer is best heerlijk. Heerlijke beukende riffs gecombineerd met een sexy refreintje, dit ligt mij goed. (Snoeperd)

De enige luisterbeurt die ik ooit aan Mezzanine geven heb (daar zal zeker nog verandering inkomen), viel Inertia Creeps positief op. Dit nummer heeft een erg creepy sfeertje waar ik wel van hou. De beat klinkt zeer akelig zoals de spin op de cover van Mezzanine. Inertia Creeps vind ik door de verscheidenheid en de sfeer het beste nummer van Massive Attack. (Snoeperd)

Deze nu al memorabele song was het allereerste voorproefje van Norman Fucking Rockwell! en verscheen bijna een jaar voor de albumrelease. Mariners Apartment Complex is in zekere zin te scharen onder de Lana-traditionals; een somber klinkende trage pianoballade met een nostalgische ondertoon. In de tekst vervult ze een gidsrol voor een vriend die kampt met issues waar zij zelf ook last van heeft gehad, en verwijst ze naar nummers van grootheden als Leonard Cohen en Elton John. Het is het eerste nummer waarop Del Rey samenwerkt met Jack Antonoff, die de productie doet en deel van de lyrics meeschreef. Een partnerschap dat hopelijk voor beiden naar meer smaakt, want alles wat Antonoff de laatste jaren aanraakt verandert in goud. (Gretz)

Sommige artiesten raken niet sleets. Je kent ze wel, van die artiesten, die ondanks hun leeftijd nog steeds prima werk uitbrengen en strakke liveshows geven. Rasartiesten. Maar toch, vaak haalt het nieuwe werk het niet bij hun klassiekers uit de jaren '70, '80 of '90. Hoe zeldzaam is het dat een artiest, na tientallen jaar meedraaien in de muziekscene en talloze albums uit te hebben gebracht, nog met nieuw materiaal komt, dat als zijn of haar allerbeste werk kan worden beschouwd?

Minder zeldzaam, maar de realiteit voor een doorgewinterde muziekliefhebber zoals ik (en met mij waarschijnlijk velen op dit forum): hoe vaak komt het nog voor dat nieuw werk je echt omver blaast? 10-15 jaar geleden konden nummers zich vaak binnen no-time opwerpen als een all-time favourite (om vaak even snel weer uit de gratie te vallen), maar tegenwoordig moet muziek er werk van maken om zich tot mijn favorieten te scharen. Als muziekliefhebber ben ik misschien een beetje blasé geworden.

Desondanks is er zo heel af en toe de spreekwoordelijke uitzondering op de regel. In 2013, na een 35-jarige carrière, bracht Nick Cave met zijn Bad Seeds het album Push the Sky Away uit. Niet alleen zijn beste album ooit, maar het greep mij ook per direct bij de kloten, om niet meer los te laten. Ik was al verklaard liefhebber van het geluid van de sonore brombeer uit Down Under, maar dit album, en met name het fenomenale titelnummer, brengt mij in andere sferen.

Wie de eerste noten van Push the Sky Away hoort, doet vermoeden dat Cave een boodschapper is, die het einde der tijden predikt. De mysterieuze synthklanken galmen door de echo van de leegte van het bestaan. En met alle liefde laat je je meevoeren door zalvende werking van Caves stemgeluid, alsof hij wil zeggen: 'het is niet erg, het einde komt voor iedereen, laat mij je leiden.' En als na verloop van minuten het nummer langzaam wegsterft, kom je tot het besef: 'ik ben er nog!' Beduusd beschouw je de afgelopen 4 minuten, waarin Nick Cave je mee heeft genomen naar iets wat het hiernamaals kan zijn, of een parallel universum, of gewoon de wereld om je heen, maar dan door de zintuigen van iets of iemand anders. Een plek waar geen 72 maagden zijn, of een eeuwig brandend vagevuur, maar enkel een bedwelmende zweem van berusting, geuit in muziek.

De dag dat ik met droge ogen beweer dat dit het beste nummer aller tijden is, is niet ver. Want in tegenstelling tot in mijn tienerjaren, is Push the Sky Away binnen no-time uitgegroeid tot een favoriet, maar zal hij die status absoluut niet snel kwijtraken... (Titmeister)

Chaotische herrie, maar dan van het geniaalste soort. Het begint bij die machtige vioolintro en bereikt zijn hoogtepunt bij het hemelse refrein. Het vergt misschien een aantal luisterbeurten om dit nummer op waarde te kunnen schatten, maar potverdikke, een spuit adrenaline is hier niks bij! (ArthurDZ)

Gangstarap is een genre dat door veel ‘serieuze’ muziekliefhebbers als inferieur wordt beschouwd, vanwege de schaamteloze zelfverheerlijking en voorliefde voor geweld. Het is echter ook een muzikale uitlaatklep voor een bevolkingsgroep, die voorheen weinig gehoord werd. Zoals political folk vanaf de jaren ’40 het Amerikaanse volk een proteststem en raciale conflicten vanaf de jaren ’60 door de soulzangers werden bezongen, zo kwam vanaf de jaren ’80 het woord van de straat uit de Amerikaanse achterstandswijken door middel van hiphop naar de oren van buitenstaanders. Hoewel het genre (zoals elk genre) een hoop troep heeft voortgebracht, durf ik het een absolute verrijking voor het muzikale spectrum te noemen.

20 jaar waren Havoc en Prodigy toen ze Shook Ones, Pt. II uitbrachten. Niet alleen het beste gangstarap-nummer ooit, maar simpelweg de beste hiphoptrack aller tijden. De combinatie van de directe, rauwe dictie en de op-één-na meest doeltreffende sample in de hiphophistorie (na Still D.R.E.) veegt de vloer aan met elke andere poging om hierbij in de buurt te komen. Helaas hebben de heren hierna hun belofte niet echt meer kunnen waarmaken, maar gerechtigheid is er wel doordat ze na 3x nomineren eindelijk een plek in de lijst hebben veroverd. (Titmeister)

Het is toch de piano die dit nummer kenmerkt. Dat is hetgeen waar ik aan denk als ik dit nummer ergens zie. En ja, uiteraard doet Jonsí z’n ding prima en ja, de strijkers zijn weer prachtig. Maar net zoals bij bv. Viðrar Vel Til Loftárása gaat het om die timing. Het moment wanneer bepaalde instrumenten inzetten, dat is de kracht van dit nummer. (chevy93)

Dat Vega zich liet inspireren door Leonard Cohen en Paul Simon mag blijken
uit het talent om muzikale portretten te tekenen. Er zijn artiesten die over zichzelf zingen
en er zijn artiesten die een fictief levensverhaal perfect geloofwaardig in een song kunnen gieten.. Suzanne Vega trok met haar fluisterstem de singer-songwriter revival van de late 80s mee op gang. (dazzler)

jordidj1 schreef:
Dit in de finale volgend jaar s.v.p.

De kracht van (de betere) dEUS-nummers is de manier waarop een lieflijk melodietje kan veranderen in een chaotische, vuige boel. Dit doen ze zonder dat het hard/zacht-contrast ook maar ergens geforceerd klinkt. Bij de opname van Hotellounge begaf een van de versterkers het. Dit gaf zo'n tof effect dat ze het erin hebben gelaten. (Teunnis)

Ah, een persoonlijke favoriet. Ik heb me nooit zo verdiept in deze man, maar hetgeen wat ik van hem ken (waaronder dit) is echt geweldig. Opzwepende en dansbare muziek, met Afrikaanse invloeden. Het is wat jazzy maar dan geen gepingel. Dit moet eventjes op gang komen, maar als dan de bas en percussie erin komt, kan het feest beginnen! Hele zomerse muziek, die optimisme, positiviteit en energie uitstraalt. Als dan ook nog de bezwerende zang van Fela Kuti er bij komt (als het nummer zelf al over de helft van de 14 minuten is), is het plaatje compleet. Gewéldig nummer, waar ik altijd van in een goede bui geraak. (Arrie)

Ik was een jaar of 15 toen ik een cassettebandje in mijn handen kreeg gedrukt van mn oudere broer. 'Luister dit maar eens!'. Het begon meteen verpletterend met Finest Worksong en Welcome To The Occupation, en na de hele plaat wist ik het: Dit wordt mijn band! (en dat bleef het t/m Monster) Het meest pakkende nummer van dit album, Document, vond ik The One I Love. Een liefdesliedje dat helemaal geen liefdesliedje bleek te zijn: 'A simple prop to occupy my time'... (Telamon)

Had vermoedelijke enkele jaren geleden top-5 of mogelijk zelfs top-3 gestaan, maar heeft een kleine terugval gekend. Die intro is natuurlijk legendarisch, die tekst is fantastisch en ken ik moeiteloos vanbuiten, en het is een generatieklassieker van heb ik jou daar, maar puur muzikaal gezien beginnen er toch enkele breuklijnen te komen in de onvoorstelbare liefde die er ooit was voor dit nummer. Desalniettemin geniet ik er nog steeds enorm van nu ik hem nog eens opzet: die ritmeopbouw naar het einde is echt wauw! (dumb_helicopter)

Deze kende ik al langer. Van de cover van Anouk. Niet gek vond ik dat het beste Anouk-nummer. Het origineel van R.E.M. is wel absoluut koning. De stem van de zanger van R.E.M. is een stuk gevoeliger. Hij tilt het nummer naar een hoger niveau. De compositie is ook onweerstaanbaar mooi. Drive is mijn favoriet van deze band, maar Losing My Religion komt daar verdacht veel bij in de buurt. (Snoeperd)