De prachtige serie Six Feet Under is een rollercoaster van heb ik jou daar.
Het eindigt met een zeer emotionele scene waar ze het nummer Breathe Me van Sia bij gebruiken. Deze serie gebruikt sowieso geweldige nummers maar Breathe Me is perfect gekozen.
Een nummer dat je bij de strot grijpt zoals ook die scene doet.
Sia op haar puurst, Sia die met haar stem in dit nummer weet te ontroeren. Een nummer om nooit te vergeten. (aERodynamIC)

Neerlands enige echte anarcho-punkband. The Ex bestaat inmiddels alweer 35 jaar en dus heb ik ze gedurende de 42 jaar dat ik zelf op de aarde ben al diverse keren live mogen aanschouwen. Vaak in hele kleine zaaltjes maar altijd met een spetterende show. The Ex faalt nooit live, de energie spat er immer vanaf. Dit is van het album Scrabbling at the Lock uit 1991 en hier is een samenwerking met Tom Cora. Wat ik fijn vind aan The Ex is dat ze diverse stijlen mixen met hun punk. State of Shock is tekstueel zeer sterk en daarnaast heeft het een onovertroffen energie. (vleertje)

M'n eigen nominatie! En een prachtige, al zeg ik het zelf. Acht minuten lang gaat Jeff Mangum door met z'n prachtige maar intrigerende tekst, over niet veel meer dan wat gitaarspel. Meer heb je niet nodig, en Jeff weet het ook nog eens prachtig en vooral vol met emotie te brengen. Het zit vol met kippenvelmomenten voor mij, acht intense minuten. Het hoogtepunt is wel "we know who our enemies AAAAAAAAAARE", waarna er een blazertje in komt en Jeff Mangum mee-"ladiedaat" met het blazertje. Maar elk gedeelte van het liedje kan me wel raken, je voelt bijna de passie van Jeff Mangum. Eigenlijk vat het einde van het liedje het perfect samen, want dan als het afgelopen is, hoor je iemand op de achtergrond roepen: HOLY SHIT! (Arrie)

Bij The Only Living Boy in New York heb ik altijd het beeld van Kermit de kikker voor me, die zong soortgelijke trieste nummers ook bij The Muppet Show. Maar ook een Kermit kan op een mooie manier gevoel in een liedje leggen; echt waar!!

Ondanks dat het allemaal erg zoetsappig klinkt met een zeer hoog EO gehalte, moet ik toe geven dat deze twee stemmen wel heel erg mooi bij elkaar passen.
Na al die jaren kan ik geen duo noemen die qua samenzang zo goed samen gaan. (deric raven)

Eén van de belangrijkste bands uit de Motown-stal. De wat weemoedige falset van Smokey Robinson is indrukwekkend, ook de baslijn en de achtergrondzang moeten vermeld worden. (LucM)

Ik gaf al aan dat ik geen tekstenman ben maar Kate weet ze met zoveel urgentie te spitten dat ik wel móet luisteren. Allereerst vallen korte stukjes op als “massacres, massacres, massacres, new shoes”, wat in zijn simpliciteit zoveel krachtig heeft. We zijn even van slag door alle bloedbaden in de wereld om vervolgens weer online te gaan shoppen voor nieuwe schoenen. En hoe vaker je luistert, hoe meer de volledige tekst tot me ging doordringen. En de fantastische beat en haar delivery weten de maatschappijkritiek perfect over te brengen. (Arrie)

Europe Is Lost is een bijzonder raak nummer van muzikant en dichter Kate Tempest (anno 2020 bekend als Kae Tempest). Het nummer staat op het album Let Them Eat Chaos, dat de verhalen vertelt van zeven personages om 4:18 uur middenin de nacht in Londen. Europe Is Lost is een monoloog van Esther, een maatschappelijk werker/verpleegster, wier werkdag net is afgelopen. Haar karakter en haar gedachten worden bepaald door haar werk: ze is van streek door een wereld waarin de consumptiemaatschappij vluchtelingen en immigranten de rug toekeert. Saillant detail: Esther is eveneens de tweede naam van Tempest, die in 1985 geboren werd als Kate Esther Calvert. (Choconas)

Temptation van New Order, het moet zowat mijn lijflied zijn. Beter dan Blue Monday, zelfs nóg beter dan Ceremony, voor mij dus misschien wel het beste nummer van de band. In mijn studententijd (nu ook weer nog niet zo heel lang geleden) luisterde ik altijd nog eens naar dit nummer vlak voor een mondeling examen, om alle zenuwen uit mijn lijf te krijgen, of toch op zijn minst zolang mogelijk uit te stellen.
Het nummer dat New Order het vaakst live gespeeld heeft, en wie de ‘Live in Glasgow’-DVD gezien heeft kan alleen maar zeggen dat dat een meer dan logische keuze is. Een van de ultieme meezingnummers! Oeh oeh oeh oeh oeh! (Silent_shout)

Met één van de stoerste gitaarriffs ooit gespeeld kondigde deze groep destijds hun terugkeer aan na vijf jaar afwezigheid. Een hoogtepunt op het album Second Coming, en ook in hun kleine maar fijne oeuvre in het algemeen. (ArthurDZ)

Een van de meest controversiele singles, maar tegenwoordig ook de bekendste single van The Prodigy. De BBC heeft hem verboden, de lyrics werden weggeknipt en in de video zit zoveel geweld en seks dat de originele versie nergens werd afgespeeld. En toch is het een klassieker geworden, dat zegt veel over de kwaliteit. (Teunnis)

Revere: iedereen die mij een beetje kent weet dat ik een groot ambassadeur van deze band ben. Gegroeid vanuit een recensie op deze site, zoals er ook vriendschap groeide tussen zanger Stephen Ellis en mij en later ook met de rest van de band.
Mijn enthousiasme sloeg over op anderen en langzaam aan heeft de band meerdere liefhebbers gekregen die zich ook inzetten voor de band.
I Won't Blame You is een puntig nummer waar de naam Joy Division wel eens bij valt. Zelf hoor ik dat niet echt maar ik hoor wel een nummer dat makkelijk in het gehoor ligt en toch voldoende stekeligheden kent. Van een band met 7 bandleden (vaak een 8e in de vorm van een trompettist) mag je dat ook wel verwachten.
User herman is in elk geval een groot fan van juist dit nummer en hopelijk komen er meer en meer bij door de notering in onze eigen MuMe-ladder. (aERodynamIC)

Af en toe heb je bands nodig die je het vertrouwen in rock-muziek teruggeven. In 2007 was ik behoorlijk uitgekeken op al die springerige rockbandjes uit de UK, al die eindeloze Post-Punk-revival-rip-off-acts, al die zouteloze dertien-in-een-dozijn-radiorock, en alle overige bands die in mijn ogen maar tot één conclusie konden leiden: Rock is dood.

En toen was daar ineens Atlas. Dance en Jazz-invloeden kwamen samen op verbazingwekkend frisse wijze: Math-Rock die niet moeilijk of intelligent klonk, maar vol levensvreugde zat, inclusief strakke hooks en gekke chipmunk vocals - hoe catchy, speels en fris kon Rock ineens weer klinken? 'People won't be People when they hear this sound' zong Tyondai later dat jaar in een volle Melkweg, en ik zag een mensenmassa grijnzend buiten zichzelf treden, euforisch, genietend van een nieuw geluid. Er volgde kortstondig een generatie aan bands zoals Foals, geïnspireerd door wat Battles hier neerzette, maar 13 jaar later bleek de sound van Battles behoorlijk uniek te zijn, niet te kopiëren.

Atlas staats nog steeds als een glazen huis, als een vierkante capsule, waarin even een uniek moment binnen de rock-muziek werd gevangen - nu ook terecht in onze top 2000. (Koenr)

De carrière van The Shirts kwam in een stroomversnelling door een rol van zangeres Annie Golden in de succesvolle musical Hair. Het leverde de band in 1978 een platencontract op. Na Tell Me Your Plans was Laugh And Walk Away de tweede Shirts-single die het goed deed in de Nederlandse hitlijsten. In 1981 ging de band echter uit elkaar, toen succes rond het derde album Inner Sleeve uitbleef. Zangeres Annie Golden had een rol in de serie Orange Is The New Black. Geheel in stijl van de titel ‘Laugh And Walk Away’ had haar personage in die serie geen tekst. (forzautregivo / Grafmat / kaj_666 / Scorpion_21 / Dim of Robbie34)

De wildste geruchten gingen toen Weezer van de aardbodem verdwenen leek na het tweede album Pinkerton. Rivers Cuomo zou niks meer met de muziekwereld te maken willen hebben, zou depressief zijn, een kluizenaar zijn geworden of zelfs zelfmoord hebben gepleegd. Hoewel het de band even tijd kostte om het moeizaam verkopende en wisselend ontvangen Pinkerton te verwerken waren ze ineens weer terug. Met het groene album. Zo mooi als de eerste twee platen was het niet en zou het nooit meer worden. Maar dit lome zomerliedje is nog steeds erg fijn en een van de leukere Weezer-nummers van na 2000. (starbright boy)

Dan komen we bij een plots overleden zangeres. Amy Winehouse, we wisten dat ze een bewogen leven leefde, maar nu al dood. Nee, dat had ik en niemand verwacht. Zij had mij nog jaren lang moeten voeden met fantastische albums en nummers. En dat kan nu niet meer, op een enkel postuumalbumpje na misschien. Eeuwig zonde, want Amy Winehouse had dé ideale combinatie van talenten. Een originele, prachtige doorrookte stem, het talent om prachtige liedjes te schrijven, en het derde, het vermogen om topteksten te schrijven. Beter kan je het niet hebben toch? Op dit nummer komen deze aspecten allemaal aan de orde.
Allereerst het nummer zelf, goed geschreven, sfeervol en een refrein dat je kop niet uit te krijgen is. Het nummer zou veel minder zijn geweest als het door een ander was gezongen als Amy. Amy's stem geeft iets extra's aan het nummer. Iets wat niet veel zangeressen kan. Zij zingt loepzuiver door het nummer heen met haar aparte stem terwijl wij het stuk voor stuk alleen maar vals kunnen meezingen. Ten derde de tekst, die eigenwijs maar zeker mooi is. Ik dacht dat Arrie het zei: Had ze maar Yes, Yes, Yes gezongen. (Snoeperd)

Zoals Lou Reed een nummer getiteld 'visjes' heeft, zo hebben de jongens van The Maccabees 'pelleken'. Alle gekheid op een stokje: Pelican is een razend aanstekelijke muzikale wervelwind. Net als zowat elk nummer op Given to the Wild, is de song een ode aan de nostalgie. Pelican valt wat uit de toon op dat magistrale album, maar sluit ironisch genoeg net daarom weer perfect aan bij het geheel. En los daarvan is het niet toevallig de grootste hit van het album. (Arno)

Op 4 november 2020 overleed op 75-jarige leeftijd Ken Hensley. Hensley was in de jaren 70 de toetsenist, gitarist en zanger van Uriah Heep. Een van de klassiekers die hij schreef was Easy Livin'.

Het was eind 1972, begin 1973 toen mijn muzikale ontwikkeling net een beetje lekker op gang begon te komen en ik kennis maakte met de Adje Bouwman Top 10 op Radio Veronica. Een keer per week de ABTT aan het begin van de avond heeft mij muzikaal gevormd. Een programma met heel andere muziek dan op andere momenten op de zenders. Veel prog rock, glam en powerpop en net die singles uit de Top 40 die ik de moeite waard vond. En vaak nog steeds vindt.

Een van de nummers was Easy Livin'. Een nummer dat me gelijk greep. 2 minuten en 36 seconden die voorbij vliegen. De stuwende baslijn, de krachtige drums en het ontbreken van een guitaarsolo en natuurlijk de fantastische zang van David Byron. Op de grens van metal, hardrock, prog rock en een vleugje glam gebeurde de mooiste dingen. Maar wat me vooral greep was het pompende en jagende hammondorgel van Ken Hensley. allen al daarom zal Hensley herinnerd worden. (50tracks)

Lay All Your Love on Me staat op het één-na-laatste album van ABBA, Super Trouper. Hoewel het geen hit is geworden in Nederland, heeft het nummer wel de nodige aantrekkingskracht. Een lekkere discobeat en met de nodige elektronische snufjes, zoals het verlagen van de stemmen aan het eind van elk couplet. Gewoon een lekker ABBA-nummer. (Kees-Jan)

Dit geeft mij telkens een fenomenale energieboost. Eenvoudig nummer, maar daarom niet minder verslavend. Geweldige drums  (The Eraser)

Prachtige ontroerende popmuziek deze keer, niks vrolijks aan. Lamb heeft een zangeres die me echt weet te raken met haar stem. De electronische begeleiding zorgt voor een gespannen sfeertje, wat haak staat op de zang. Het klinkt namelijk alsof ze heel relaxt (maar toch vol emotie) zingt. Er komen steeds meer geluiden bij, waardoor het zich langzaam opbouwt naar een climax. Puur instrumentaal echter, want de zang wordt niet intenser. De instrumentatie bepaalt heel duidelijk hoe het nummer klinkt, en zorgt uiteindelijk voor een heel donkere en droevige sfeer. Prachtig nummer! (Arrie)

Modest Mouse heb ik leren kennen via hun nummer Float On dat leunt op een geweldig catchy gitaarriff. Daarna ben ik ook het vroegere werk van de band gaan beluisteren en ook dat beviel goed, maar het duurde even voordat het van goed naar fantastisch ging. Want tussen die twee periodes is het geluid van Modest Mouse nogal veranderd.

Cowboy Dan is afkomstig van het tweede album The Lonesome Crowded West. Om het nummer goed te kunnen waarderen, kan het nodig zijn om ook de sfeer van dat album te begrijpen. En om dat album een beetje te begrijpen en waarderen, is het weten van de achtergrond en thema daarvan van belang. Hier kwam ik zelf achter dankzij een mooie documentaire van Pitchfork over dat album: Modest Mouse - The Lonesome Crowded West - Pitchfork Classic - YouTube

Kortweg gezegd gaat The Lonesome Crowded West over een klein stadje dat wordt overgenomen door grote supermalls die het gezicht van die steden overnemen. De woede daarover van Isaac Brock is het hele album door te horen. Combow Dan is een fictief persoon dat dat alles vertolkt. Iemand die arrogant, gierigheid is en geen grenzen kent. (VladTheImpaler)

Een topper van Monster wat mij betreft! Altijd al mooi en geheimzinnig gevonden en het rockt ook nog eens! Het is de 2e single van het album en het was de meest succesvolle single in de USA sinds Shiny Happy People.
Het nummer gaat over het thema huiselijk geweld, het kwam heel toevallig gelijktijdig uit rond het O.J. Simpson gebeuren, maar daar heeft het niks mee te maken. Ik vind dat dit nummer heerlijk gitaar- en drumwerk bevat. Vooral de eenzame en vervreemdende noten van de gitaar in het begin en op het eind vind ik een vondst, alsmede het niet harde, maar wel "overrompelende" drumwerk van Bill Berry. Michael zingt heel doorleefd, een beetje geslagen en klein, maar ook krachtig in het refrein zijn lyrics. Lynda Stipe (zus) en Rain Phoenix (ook de zus van) verzorgen hier de achtergrondvocalen. Het album zelf is opgedragen aan River Phoenix, helaas jong overleden en net als Kurt Cobain een goede vriend van Michael. (luigifort)

Terecht dat Nits van alle Nederlandse bands het vaakst in de MuMe-lijst staan. Dit is zo weer een klassesong van hen getoonzet op een walsritme met originele arrangementen. Het heeft ook een Hollands tintje dat in dit geval charmant is. (LucM)

Het intro is bij het grote publiek bekend vanwege de grote hit Bootylicious van Destiny's Child. Dit nummer is echter ijzersterk. De stem van Nicks met het voortdurende intro schept een hele dansbare en aanstekelijke sound. Erg goed nummer. Vind Beyonce dus ook (DjFrankie)

Zoals je een brief aan een goede vriend kunt openen met Hey, zo opent London Grammar de sterke debuutplaat If You Wait met Hey Now. Ik was al vrij snel verslaafd aan deze band toen het album werd uitgebracht in 2013, maar eerlijk gezegd was ik aanvankelijk in de ban van andere nummers dan Hey Now. Dat veranderde toen ik op internet hun fraaie concert op het Montreux Jazz Festival ontdekte en dit nummer in het bijzonder mijn hart veroverde. Een heel fijne melodie, dat staat vast, maar het zijn vooral de bloedmooie vocalen van Hannah Reid die hier indruk maken. Reid beschikt werkelijk over één van de mooiste stemmen in de popmuziek. Enfin, luister maar. Okay, bye now! (Choconas)

Bjorn Ulvaeus schrijft zijn verdriet van zich af over de scheiding met bandgenoot Agnetha Fältskog. The Winner Takes It All beschrijft de situatie waarin iemand tegen zijn zin in moet scheiden en zich vast wil blijven klampen aan het huwelijk. Het leverde voor Agnetha de gekke situatie op dat zij over haar eigen scheiding moest zingen. Ulvaeus voelde zich daar niet schuldig over, omdat de tekst volgens hem voor 90% fictie is. Hoewel The Winner Takes It All een absolute ABBA-klassieker is, staat het nummer dit jaar pas voor het eerst in de lijst. (forzautregivo / Grafmat / kaj_666 / Scorpion_21 / Dim of Robbie34)

Nits is een belangrijke band voor Nederland. Ik kan ook mateloos van hun nummers genieten. Hun vorige nummer was mooi, Sketches of Spain is een terechte kleine klassieker. En wat dacht je van dit nummer? Dat is ook niet mis. Het heeft een belachelijk spannend pianodeuntje. Die pianist kan er wat van. Vooral dat prachtige pianospel grijpt aan. Daarmee doe ik de zang eigenlijk kort want die is ook redelijk fantastisch. (Snoeperd)

Deze heb ik pas één of twee jaar geleden ontdekt toen ik het album 0 beluisterde. Begint als een vrij standaard Damien-Rice-nummer, waarbij het hoopvolle je doorheen het nummer meedraagt. Het nummer zwelt aan, waarbij plots die prachtige operastem komt aanzetten. Pompeus? Misschien, maar gracieus en majestueus nog veel meer! (dumb helicopter)

Robbie Robertson is de zanger van The Band, zijn solodebuut is het enige reguliere album dat ik van hem bezit. Productioneel vind ik het zeer sterk dankzij Daniel Lanois evenals het refrein en het exotische ritme. (LucM)

Vernoemd naar het butterfly-effect, waarbij het wapperen van de vleugels van een vlinder technisch gezien een orkaan kan veroorzaken. Dit is dan ook wat er in dit nummer van Muse gebeurt. Het begint rustig, om even later (als een klassieke Muse) te ontbarsten. Over klassiek gesproken, de piano wordt niet onberoerd gelaten, met een halve symfonie. Hierna begint het butterfly-effect gewoon dunnetjes opnieuw. Het aantal koortjes, effectjes en instrumenten in dit nummer is niet op 2 handen te tellen volgens mij. Niet het allerbeste wat Muse op plaat heeft gezet, maar zeker zeer genietbaar! (Joren999)