Misschien wel het beste wat een vrouwelijke artiest geproduceerd heeft. De rauwe, doch zuivere vocalen maakt van Janis Joplin de legende die wij nu kennen. Zij gaf haar beste performance in dit nummer, maar helaas was zij niet in staat om zelf van haar schoonheid en het succes ervan te genieten. Het was ook meer een eerbetoon aan de veel te vroeg gestorven zangeres, die begin deze maand precies 42 jaar geleden de pijp uitging. Gelukkig ging haar muziek dat niet. (nclo)

Ik heb al jarenlang alles van The Beatles in mijn collectie, maar de Fab Four solo luisteren komt er maar niet van. Dit komt van het album Imagine dat ik ook nog nooit beluisterd heb... Nu blijk ik dit nummer toch al goed te kennen. Nu vind ik dit muzikaal geen gigantische hoogvlieger (alhoewel het wel gewoon een mooi liedje is), maar de intimiteit die Lennon aan de dag legt zorgt toch wel voor bonuspunten. Mooi hoe iemand zo uit het hart kan zingen. (herman)

Fashion tv van 30 jaar geleden, na New Gold Dream kwam Simple Minds met Sparkle in the Rain waar deze opstond. Voor mij doet die weinig onder voor hun meesterwerk, die zware drums dragen daar zeker toe bij. (DjFrankie)

Voor mijn vorige verjaardag gaf iemand die goed op de hoogte is van mijn muzieksmaak me het boek “Our Band Could Be Your Life: Scenes from the American Indie Underground” van Michael Azerrad cadeau. Daarin schetst Azerrad het verhaal van de Amerikaanse DIY-scène uit de jaren ’80 aan de hand van 13 artiestenprofielen. Een van de interessantste is die over Big Black. Daarin groeit Steve Albini uit van een zonderlinge, asociale scholier tot een zonderlinge, asociale muzieklegende. Met zijn puristische kijk op de muziekscène jaagde hij velen tegen zich in het harnas, maar desondanks waren zijn muziek en zijn arbeidsethos zo indrukwekkend dat hij het toch gemaakt heeft.

Het vlijmscherpe “Kerosene” vind ik zijn indrukwekkendste track. Van alle drilboormuziek die de man op zijn naam heeft staan gaat deze het diepst. Met Shellac maakte hij later ook nog fantastische muziek, maar dit heeft hij als muzikant nooit meer overtroffen. Als producer zien we Albini later in dit lijstje wel nog eens terug. (arcade monkeys)

Culthit en een van de beste hiphopnummers van de afgelopen jaren. De eerste keren wist ik niet wat ik er mee moest, maar door de clip bleef ik het nummer luisteren (kijk vooral de clip dus). Maar doordat ik bleef luisteren gingen me de hele vette punchlines me opvallen. Er zitten er teveel gave in om op te noemen. De beat is perfect, kneiterhard en ideaal voor de aggressieve stijl van rappen van Tyler, the Creator. Tweede verse vind ik het gaafst, hij bouwt de verse geweldig op om tot een climax te komen bij z'n line over B.O.B. om daarna weer rustig te eindigen. (Snoeperd)

De melancholische tweede single van Trein Vuur Dageraad. Artis is een schitterend nummer over (de vergankelijkheid van) het leven en de relaties met de mensen om je heen. In een periode van zeven jaar kunnen levens compleet veranderen en/of volledig overhoop gaan, terwijl in de gelijknamige Amsterdamse dierentuin de tijd gewoon lijkt stil te staan. De prachttrombone waarmee nieuwbakken bandlid Merel Junge de fade-out start mag overigens niet onvermeld blijven. (Gretz)

Hier kun je ook geen hekel aan hebben natuurlijk. Hiphopklassieker die in geen enkel allertijdenlijstje mag ontbreken. Ongelooflijk dat de Ladder het de afgelopen jaren zonder Me, Myself and I heeft moeten stellen. Gelukkig zijn we alledrie terug! (Lukas)

Energieke en erg vrolijke Britpopsong, klinkt fris en jeugdig. Die hamerende piano vind ik ook goed gevonden. (LucM)

Uitermate vrolijk hitje, afkomstig van het succesalbum ‘The ArchAndroid’ uit 2010. Monae verwerkt meerdere invloeden in haar muziek; hiphop, soul, R&B, dance zijn stuk voor stuk (tenminste gedeeltelijk) representatief voor haar genre. Het resultaat mag er wezen: Monae’s muziek is toegankelijk, maar heeft toch ook weer iets speciaals, omdat ze verschillende stijlen tot een aantrekkelijk geheel samenbrengt. Dance Apocalyptic is mijns inziens een van Monae’s leukste nummers. De vele achtergrondstemmetjes, de belletjes, het gitaarintrootje… alle elementen voegen iets unieks toe, en maken deze track zonder enige twijfel ladderproof. (tbouwh)

Een absolute Tour de Force. Ritmisch en sonisch het meest geavanceerde nummer van deze lijst, denk ik.
Superspannende compositie, stap voor stap op- en uitbouwend naar een gigantische climax, om te eindigen met een langzaam/rustig gedeelte. Tekst en muziek gaan hand in hand in dit nummer.
De tekst handelt over logischerwijs (Anesthetize betekent 'verdoven') over de totale afstomping van onze zintuigen en emoties, zowel dankzij onze moderne doorgeslagen consumptiemaatschappij met hun televisie- ('EmpTV'), gaming- of internetverslaving, als door de behandelmethodes van allerlei vormen van depressie en psychische aandoeningen, waar vooral in Amerika kids vol Prozac en andere antidepressiva worden gepropt, en waarbij Wilson hint op de gevolgen daarvan (''my hand on a gun... I think I'm passing out''). De muzikale erupties die op dat laatste stuk volgen, duiden op een totale instorting of uitbarsting van de ik-figuur, waarna het nummer rustig eindigt met een herinnering (het begin van alle ellende...?) aan het moment waarop de ik-figuur zijn geliefde (in ieder geval symbolisch) kwijtraakt aan de kust. Hij beschrijft de golven, en de manier waarop de zangpartijen mekaar overlappen en herhalen is een schitterende muzikale weergave daarvan.
Richard Barbieri (toetsen) zorgt weer voor de perfecte sfeer, en ik kan niet vaak genoeg benadrukken hoezeer ik 's mans vermogen om beeldende soundscapes te creëren bewonder. Het veelvuldig gebruik van electrische piano's (meeste ingespeeld door Wilson zelf) vind ik ook geweldig. De zware gitaren zijn extreem dreigend en dragen bij aan de spanning, de baspartij in het refrein/thema mag zeker ook niet onvermeld blijven, maar de kroon op dit muzikale meesterwerk is toch het drumwerk van Gavin Harrison. Echt al zijn vermogens spreekt hij hier aan: het is beurtelings subtiel, swingend, extreem groovend, tegendraads, loodzwaar agressief, virtuoos én functioneel. En live is hij moeiteloos in staat de prestatie op de CD te evenaren: bewijs geleverd in deze fenomenale liveversie; opgenomen in 2008 in 013 in Tilburg...(Grafmat)

Ah, de Pet Shop Boys, hebben erg leuke dingen gedaan (West End Girls), maar ook erg foute dingen (Go West) en van alles daar tussenin. Dit is een nogal recent nummer (slechts twee jaar oud), en heeft ook een wat moderner jasje dan hun grootste hits. Daardoor heeft het iets fris, hoewel het toch weer heel erg Pet Shop Boys klinkt. Toch vind ik een stuk fijner als hun meeste nummers. Zoals ik al zei, het klinkt heel fris, en ik vind het erg mooi geproduceerd, met fijne melodieën. Natuurlijk is het poppy, maar wel heel erg goed poppy. (Arrie)

Ik heb een grote soft spot voor dit soort oude soulclichés, al uit zich dat meestal in liefde voor losse liedjes dan dat ik er echt obsessief mee bezig ben. Zoiets als Dancing In The Streets duurt gewoon nog geen drie minuten, en wat betreft pure pop-genialiteit zou je er eigenlijk niets aan kunnen verbeteren al zou je het vandaag de dag maken, met alle financiële en technische mogelijkheden die artiesten tegenwoordig tot hun beschikking hebben. Ik vind overigens muziek gespeeld met 'echte instrumenten' niet per definitie beter dan electronische muziek, maar ik denk dat soul als genre wel baat heeft bij begeleiding door een band, 'moderne' soul doet mij over het algemeen gewoon veel minder (een beetje vreemd nadat ik één track eerder de lof heb gezongen over Kelis, maar hypocrisie is nou eenmaal onvermijdelijk als je zoiets als smaak onder woorden probeert te brengen). (Sandokan-veld)

()

Wie dacht dat Archive na Controlling Crowds zijn hoogtepunt wel had bereikt, kreeg flink ongelijk met deze single. De verontrustende sfeer van het voorgaande album wordt vrolijk doorgetrokken. In vijf lugubere minuten bewijst Archive waarom het misschien wel dé band is van de 21e eeuw. Van de woest zang ('I'm mentally fucked') tot de prachtige viooloutro. (Arno)

Ben stapelverliefd op de nieuwe single, 'Bunker'. Zo'n rijk nummer, zo veel beheersing en toch ook zoveel kracht. Zwoele melancholie. (Timesplitter)

Deze single is van ruim voor de grote doorbraak en dat ligt niet aan de kwaliteit van dit nummer. Goedbeschouwd is het een archetypisch Pulpnummer met een prachtige melodie en scherpe teksten. Een vroege Britpopklassieker. (titan)

Foute muziek? Jazeker! Leuk? Absoluut! Dit straalt een en al vrolijkheid uit, en is super aanstekelijk, je moet daarom wel heel erg een zuurpruim zijn om dit niks te vinden. Grapje natuurlijk, want het is te begrijpen als dit je iets te vrolijk is. Hoe dan ook, een fijne jaren '80 synthpop-klassieker! (Arrie)

()

De hoogste binnenkomer deze week is een rustig en sfeervol folkliedje van Ben Howards nieuwste album Noonday Dream. Het liedje begint dromerig met Indiase klanken, maar neemt langzaam in kracht toe om op het eind een soort (post)rocknummer te worden met heerlijke gitaren. Ja, dit is gewoon een lekker whiskey voor de ziel. Alleen voor puristen! (AstroStart)

De allereerste keer dat ik dit nummer hoorde was ik eigenlijk stomverbaasd. Hoezo ken ik dit nog niet? Nou gewoon omdat het album nog maar net uit was op het moment dat ik dit nummer hoorde. Alleen klonk dit nummer alsof het in de jaren 80 opgenomen was. Halverwege het nummer gaat dit zo heerlijk los mijn eerste associatie met dit nummer was new wave later leek het eerder psychedelisch te zijn. Het leek alsof ze een flink aantal muziek uit mijn cd rek hadden getrokken in een blender hadden gedaan en deze zee in een zee in een cocktailglaasje voor me ingeschonken hadden. Het smaakt naar meer. Helaas beklijft niet alles op het album Primary Colours, toch is het een fijn album. (vleertje)

Net als de 'verloren zoon' kwam een berooide Beck Hansen in 1991 weer terug in L.A. Hij had daarvoor een zwervend bestaan geleid in NY nadat hij al vroegtijdig met school was gestopt. In LA bleef hij echter optreden naast zijn slecht betaalde baantjes. En om te kijken of het publiek dan wel luisterde naar zijn songs maakt hij zijn teksten extra weird. Zo ook de tekst van Loser. Tijdens de opname hiervan werd er geëxperimenteerd met rap, hiphop beats, en samples. Zo wilde Beck de rap stijl van Chuck D nadoen. En nadat Beck zijn eigen rap had teruggehoord schoot hem de legendarische tekst voor het refrein te binnen dat het nummer tot een wereldhit zou maken: 'Man, I'm the worst rapper in the world, I'm just a loser (so why don't you kill me?)' (Telamon)

Lichtvoetig popnummer van Britse band The Zombies, weer zo’n track waarin het indierockgeluid van de 21e eeuw al een mooie voorganger heeft. De hoge zangstem van Colin Blunstone wordt mooi omlijst met wollige toetsenklanken en zachtaardige percussie. (panjoe)

In het jaar dat dit uitkwam hield ik erg van britpop, een genre waarvan Weller als vroegere zanger van The Jam en Style Council wel eens als een van de godfathers wordt gezien. Toch ging ik me pas in zijn albums verdiepen toen ik een paar jaar later een vriendin kreeg die fan van hem was. Heb jarenlang allerlei albums van hem beluisterd, maar pas onlangs, toen dit nummer ergens voorbij kwam, realiseerde ik me hoe mooi dit liedje wel niet is. Er zit zoveel emotie in, zoveel warmte en romantiek, dat dit me echt weet te raken. Op de een of andere manier klinkt het nummer ook best wel uniek, Weller heeft hier echt zijn eigen sound, waarin wel te horen is dat hij een beetje een soul man is. Ik denk dat ik voor mezelf wel kan besluiten dat ik dit het allermooiste liedje van Paul Weller vind. (herman)

Ik ben al eens aan een album van Novastar begonnen, maar daar kwam ik niet doorheen. Ik vond het iets te overgeproduceerd en eentonig. Dit nummer komt van een ander album en ik weet niet of dit nummer gewoon beter is, of dat ik het nu ineens wel waardeer, maar dit nummer is gewoon mooi. Een nummer volgens het boekje, wel goed uitgevoerd. Piano en violen zorgen voor volle en mooie instrumentatie, refrein is pakkend en mooi, en de zanger heeft een goede stem. Dan heb je gewoon een toppop nummer. (Snoeperd)

Dit is verreweg mijn favoriete hiphop track. Ook mijn favoriete hiphop album (Bizarre Ride II the Pharcyde) overigens. Na honderden luisterbeurten ben ik het nog steeds niet zat! Steengoede teksten, heerlijke flow en een perfecte beat (die sax!). De verschillende rappers doen niet voor elkaar onder, al zijn ze totaal verschillend qua stemgeluid en stijl. Dit is dan ook mijn hoogst genoteerde hiphopnummer, want beter dan deze heb ik ze nog niet gehoord! Met meer dan 350 hiphop albums in de kast zegt dat genoeg. (-SprayIt-)

Mr. Jones is afkomstig van debuutalbum 'August and Everything After' uit 1993 en was in 1994 de eerste radiohit voor de band. Het is eigenlijk een aanklacht tegen roem en faam en dat is, ironisch genoeg, wat het de band bracht. Mr. Jones is Marty Jones met wie zanger Adam Duritz in een band zat voor hij bij Counting Crows kwam en hoewel het nummer zijn naam draagt gaat het eigenlijk over Duritz zelf. (Simon77)

()

I Shall Be Released is een nummer geschreven door Bob Dylan en in de allereerst opgenomen versies van het nummer zingt hij het nummer ook zelf. Maar voor mij is de ultieme versie de versie die The Band heeft opgenomen op Music from Big Pink met Richard Manuel als zanger. Met zijn kopstem zorgt hij ervoor dat het nummer door merg en been gaat. Kippenvel, elke keer weer als ik het hoor. (Kees-Jan)

Een van hun allermooiste. Zo puur, onbezorgd, ja pristine, klonken ze nooit meer. Heerlijke flow in dit nummer, en lekker kort en to the point.
Een van de mooiste songs van het album, vond Luigi meteen al bij eerste beluistering van het album. Het heeft iets magisch otherwordly icm met janglebliss. Eerste song van het eerste album, zo puur klonken ze ms nooit meer. Amen. (johan de witt / luigifort)

Na twee keer naar INXS geluisterd te hebben weet je al meteen waar deze band voor staat. Het zijn namelijk onwaarschijnlijk lekker bangers. Van dat deuntje ga ik al meteen watertanden en de vocalen dragen ook bij aan dit swingende geheel. In de categorie dancepop zou INXS hoge ogen gooien. Dit moet een gigantische wereldhit geweest zijn. Jammer dat dit nu niet meer in de clubs gedraaid wordt. (Snoeperd)