Van het kenmerkende piano-intro tot de aanzwellende strijkers, alles aan Us is groots en prachtig. Verschillende media dachten hier ook zo over: zo is de signature song van Regina Spektor te horen in een commercial van KPN en gebruikte ITV het lange tijd voor hun Champions League-montages. Velen zullen het liedje ook herkennen van de soundtrack van het magnifieke (500) Days of Summer, waar het voorbij komt tijdens de opening credits. Ik vraag me nog steeds wel af waar de eigenaardige songtekst nu precies over gaat. Het zou kunnen dat Spektor refereert naar haar geboorteland en de ineenstorting van het communistische systeem. ‘Us’ verwijst dan naar de leiders van de Sovjetunie (USSR), waaronder Lenin en Stalin die op oneindig veel standbeelden zijn geëerd. (Gretz)

Poetica en pop in de eigen moerstaal: een levensgevaarlijke cocktail. Immers: geen lettergreep kan zich verstoppen voor haar pure betekenis - een mislukte zinsconstructie of al te goedkope dichtpoging valt linea recta door de mand. Waar een Bløf onder het mom van dichterlijke vrijheid continu van de afgrond lazert, blijft Abel wel keurig binnen de lijntjes. “Wil je dansen met illusies in gedachten?” Het had een pathetische zin kunnen zijn, maar voor mij werkt-ie. (mol)

Ja dit is al een oudje en voor de doorbraak. Dit ontzettend dansbaar nummer zit vol new wave elementen zoals die toen volop te horen waren. Dit Sons and Fascination is mijn favoriet na NGD. Dit is zo'n nummer dat rustig 10 minuten door kan gaan en waar de ouwe waver rustig op door kan zweven. (DjFrankie)

Na Slave Ambient zag ik ze in Doornroosje. Baby Missiles was hierop het topnummer en legde de basis voor hun meesterwerk lost in the dream. Het fundament daarvoor hoor je hier ook terug.
Blijft een ijzersterk nummer. (DjFrankie)

Smashing Pumpkins zaten op hun top met het album Siamese Dream. Dit lange nummer vergt meerdere luisterbeurten maar het is wel fascinerend nummer met geweldige drums en dynamische afwisseling van rustige, dromerige en heftige stukken. (LucM)

Appointments was de eerste single die van haar tweede album 'Turn Out the Lights' uit 2017 werd uitgebracht. Het gaat over het proberen om je emoties en gedachten onder woorden te brengen om zo een goede relatie in stand te kunnen houden. Het leren leven en omgaan met je angsten en depressieve gevoelens en te accepteren dat ze deel uitmaken van je leven, maar dat het niet je hele leven hoeft te bepalen. En als ze dan zingt:
'Maybe it's all gonna turn out all right.
And I know that it's not,
but I have to believe that it is',
dan heb ik kippenvel tot aan mijn kleine teen en schieten de tranen in mijn ogen. Zo ontzettend mooi! (Simon77)

Ik verzamelde eind jaren 80, begin jaren 90 de Britse cd-reeks Indie Top 20. Daarop kon je heel goed de overstap van new wave naar britpop volgen. Honderden bandjes op independent labels probeerden synths, riffs en beats aan elkaar te knopen in de hoop op een aanstekelijk hit te stuiten. De meesten van die bandjes schopten het niet verder dan een verdienstelijke positie in de Britse charts en een selectie voor het volgende volume in de cd-reeks. Andere bands versierden een deal met een major label en werden iconen. Toen Blue en Oasis de britpop opnieuw uitvonden, meldde Placebo zich als één van die laatste bandjes aan. Nancy Boy was hun doorbraak hit in de UK en flirtte al met de halfslachtige verschijning van zanger Brian Molko. (dazzler)

All Apologies is het slotnummer van het laatste Nirvana album In Utero. Het wordt vaak geïnterpreteerd als een zelfmoordbrief van Kurt Cobain. Een ongelukkig huwelijk (I’m married - buried) en een zwaarmoedig karakter (I wish I was like you - easily amused), hij kan er alleen zijn verontschuldigingen tegenover stellen. De definitieve versie is de akoestische op het MTV Unplugged album, waar de gebroken stem van Cobain zijn lijden tastbaar maakt, verscheurend prachtig! (nico1616)

Julien Baker schrijft schitterend mooie, breekbare en pijnlijke liedjes. Ook Rejoice is zo'n nummer dat je steeds een beetje harder moet zetten, omdat haar fluisterende stem bijna niet te horen is, totdat ze haar stem verheft om God aan te roepen. Julien Baker heeft geen makkelijke jeugd gehad en daar draait ze in Rejoice ook niet omheen. Drugsverslaving, zelfmoordpogingen, het afvallen van vrienden, maar haar geloof heeft haar ternauwernood op de been gehouden. Nee, vrolijk is het zeker niet, maar wel zo ontzettend mooi. (Simon77)

Dit jaar heb ik, met uitzicht op het het derde seizoen, de serie Twin Peaks weer eens tot me genomen. Prachtige soundtrack. Deed me ook weer denken aan Moby's Go. Heerlijk houseplaatje uit de vroege nineties. De achterstevoren pratende kabouter zou hier een vrolijk dansje op kunnen wagen, dunkt me. Kijken hoe 'Go' gaat scoren in vergelijking met het origineel. (mol)

De gevoelige en originele lyrics over het verlies van een hechte vriend, vaderschap en familie vormen in mijn ogen één van de krachtigste muziekteksten ooit geschreven. Daarnaast is Pete Rock’s jazzy productie ontzettend smooth en behoort reminisce tot de mooiste woorden die de Engelse taal rijk is. Alles aan dit nummer straalt eeuwigheidswaarde uit, terecht uitgegroeid tot een classic. (Koenr)

De ultieme slacker song. Hoe zo'n gruizig nummer toch nog zo kan swingen heb ik altijd zeer vreemd gevonden, maar het werkt wonderwel. Want ja, ik vind het woord swingen hier best nog bij passen. De gitaren klinken enerzijds soms als stofzuigers, de melodie daarentegen is laconiek en catchy. De tekst zou over de bizarre relatie tussen Mascis en Barlow kunnen gaan: Sometimes I don't thrill you, sometimes I think I'll kill you. Just don't let me fuck up will you, cause when I need a friend it's still you.

Dit nummer trok eerst mijn aandacht toen ik de muziekdocumentaire 1991: the year punk broke bekeek. Gaat vooral over Sonic Youth en Nirvana, maar een hoop meetourende en bevriende bands komen ook aan bod. En daar zit dus een zinderende live versie van dit nummer bij. (arcade monkeys)

Misschien alweer een nummer dat voor veel mensen te vroeg komt, en ikzelf vind het natuurlijk ook een geweldige song. De depressiviteit van het vast komen te zitten aan een stad waar je niet van houdt met een meisje dat je niks kan schelen, je zou voor minder aan zelfbeklag gaan doen. Met andere woorden, een uitstekend onderwerp voor een Smiths-song. Morrissey weet immers ook de humor uit de situatie naar boven te halen. Tel daarbij weer zo’n klassieke huppelende Johnny Marr-gitaarriff bij op en je hebt een topnummer, hun eerste top 10-succes in Ierland. Volgens de mythen en sagen ook de favoriete Smiths-song van André 3000, die een enorme fan schijnt te zijn. (ArthurDZ)

Ook dit Beatles-nummer vind ik uitstekend, opmerkelijk hoe ze een catchy nummer schrijven alsof het niets is met gepaste arrangementen en een boodschap. (LucM)

Dat is nog eens binnenkomen met een knal, de single steeg gestaag door de hitlijsten tot dat een BBC deejay de single weigerde te draaien wegen obsceniteit. Toen was de beer los en knalde de debuutsingle naar de nummer 1 positie in Engeland en later van zo'n beetje heel Europa. Deze poprockdance single is nog steeds een klassieker en zorgt er voor dat Frankie Goes to Hollywood tot in lengte van dagen met deze klapper op de radio te horen zal zijn (vigil)

Een nummer dat heel langzaam tot leven komt, om dan helemaal open te bloeien bij het prachtige, perfecte zelfs, refrein. Het nummer straalt, meer nog dan de andere songs van deze band, iets oorspronkelijks en puurs uit. (ArthurDZ)

Hoogstens twee keer per jaar wordt er een nummer uitgebracht wat alle grenzen van redelijkheid overschrijdt. Renata is buitenbuitenbuitencategorie. Vergelijkbaar met bijvoorbeeld Yonkers van Tyler, the Creator of Pyramids van Frank Ocean. Renata is intens tot op het bot. Het dringt door tot in mijn diepste poriën. Het lukt James Holden hier perfect om tot de essentie van muziek te komen. De verschillende patronen, die iets oers in zich hebben, worden op een indrukwekkende manier op elkaar gestapeld. Enkel wat geluidsgolven kunnen de mens in een hoge vorm van extase brengen. De essentie van muziek. (Teunnis)

Meestal wel een leuke bezigheid: afvragen of je een nummer nu ook zo goed had gevonden zonder de herinneringen die je eraan hebt. Want eerlijk is eerlijk: ondanks zijn pittig harde refreintje mist deze catchy rockert wel een deel van de ballen die Jack White met z’n andere project heeft. Toch stoor ik me daar totaal niet aan, mede vanwege het fantastische refrein, de samenzang, de geweldige percussie en ja, de herinneringen. Heel erg fijn nummer. (hoi123)

Vrouwen zijn de mooiste wezens die op deze planeet rondlopen, zoveel is duidelijk. Ik weet nog goed dat het gesprek bij een verjaardag enkele jaren geleden op het onderwerp "vrouwen en mannen" uitkwam. Een van de aanwezige meiden zei dat ze vrouwen veel mooier vond dan mannen, de meeste meiden knikten nadat ze dit gezegd had. Ik merkte dan ook (voor mij erg logischerwijs) op: "Ik begrijp dan ook nooit dat jullie op mannen vallen." Een diepe stilte was het gevolg. Er zaten behoorlijk veel meiden, zo beetje al die meiden hadden verkering met een jongen, maar geen van die meiden kon mij vertellen wat er nou zo aantrekkelijk aan mannen is, iets wat vrouwen niet hebben. Ik wil niet generaliseren, maar wij mannen voeren oorlog en vegen zonder enig gevoel voor mededogen hele rassen van de aardbodem. We zijn machtsbeluste, geweldadige, stinkende wezens die eigenlijk nauwelijks een plaats verdienen op deze planeet. Ik denk dat de aarde er zonder ons een stuk mooier had uitgezien en heel wat vrediger was geweest. Daarbij zijn de meeste mannen lomper dan dat wat een voddenman op zijn kar heeft liggen, terwijl vrouwen over het algemeen aan sierlijk bewegende gazelles doen denken, vooral als ze dansen. Bij dansende mannen vraag ik me meestal af of er in het desbetreffende etablissement een mierenplaag heerst die nodig bestrijd moet worden.

Het is voor mij altijd een raadsel gebleven en zal het altijd blijven hoe vrouwen (of mannen) op mannen kunnen vallen. Ik vraag me dan als ik verliefd ben dan ook altijd af of die liefde wederzijds kan zijn, niet of liefde gericht kan zijn tot mij, maar uberhaupt tot een man. Gaan vrouwen niet stiekem met mannen omdat het gezelliger is dan alleen, omdat mannen nog steeds de betere banen hebben (wat de machtbelustheid van mannen ook weer bewijst) en ze zo verzekerd zijn van een betere toekomst of vanwege de seks? En als ik dan al twijfel over de lichtste vorm van liefde, hoe zit het dan met de mijn-aderen-barsten-één-voor-één-vanuit-mijn-hart-open-als-
ik-nog-een-seconde-zonder-je-ben-verliefdheid?

Maar dan is daar Parallel Lines. Ja, Blondie is een beetje Chris Stein en anderen, maar Blondie is eigenlijk Debbie Harry. Ze was frontvrouw. Misschien niet de eerste (ook niet belangrijk), maar ze viel op. Ze was frontvrouw van een punk(achtige) band en er waren niet veel van dat soort bands met vrouwen aan het roer. Bovendien was Debbie gewoon een ontzettend mooie vrouw en ook nog een stuk (daar zit wis en waarachtig een verschil tussen) en wist ze zich altijd sexy te kleden (tenminste vind ik, als ik oude opnames en foto's zie). De band was genoemd naar wat bouwvakkers altijd naar haar riepen en ze had een groot aandeel in het schrijven van nummers. Een FRONTVROUW dus, met hoofdletters.

Uitgerekend die vrouw weet mij duidelijk te maken dat vrouwen wel degelijk op mannen kunnen vallen, en niet zo klein beetje ook. Nee, Debbie Harry's liefde gaat veel verder dan een lichte vorm van vlinders in de buik:
I'm in the phone booth, it's the one across the hall/If you don't answer, I'll just ring it off the wall [...]/Don't leave me hanging on the telephone , aldus Hangin' on the Telephone. Daarbij weet ze dit nummer zo te zingen dat haar smeekbede ook daadwerkelijk overkomt als een smeekbede, maar zonder het verlangen kleiner te doen maken (let vooral op het laatste gedeelte, bij
I'd like to talk when I can show you my affection/Oh I can't control myself!). (psychonaatje)

Post-punk met een intro wat me altijd doet denken aan Rebellion Lies.
Beter als dit zouden de white Lies tot nu toe niet doen. Heerlijk voortstuwend, goeie strot, en een goeie performance toen ik ze live zag.
Death is niet dood, maar spring en hooplevend. (DjFrankie)

Mijn huidige liefde voor rock met een vleugje country en folk is eigenlijk al zo oud als het nummer Take Me With You (When You Go) van The Jayhawks. Het nummer stamt alweer uit 1992 en staat op hun tweede album Hollywood Town Hall (die met dat kerkje). Een mooi nummer uit de binnenlanden van de USA gezongen met een licht geknepen stem en de treurige ondertoon maakt dat dit nummer haast iets melancholisch krijgt. Het refrein is makkelijk mee te zingen (probeer maar eens niet vals te zingen) en de gitaarsolo's in het midden en aan het eind zijn prooi voor menig luchtgitarist. Hoewel mijn liefde voor dit genre zich vooral richt op de hedendaagse bands moet ik mij toch maar eens terug gaan verdiepen in The Jayhawks. Gezien de hoge waarderingen van de vele stemmers hier op de site kan ik daar nu niet meer omheen. (Sunderland)

Een echt grote naam is Edie Brickell niet. Dat is eigenlijk best jammer en misschien zelfs wel wat onterecht. De wat bekendere nummers What I Am en het hier genoemde Circle zijn fantastische tracks die een groter publiek verdienen dan ze nu hebben. Wellicht kan het prachtig mooie Circle daar door middel van de MuMe-Ladder verandering in brengen. Het is een prachtig klein liedje met schitterende zanglijnen, melodieus dik in orde en de sentimentele “touch” nergens te veel aangedikt. Of te wel gewoon een heel erg mooi liedje! (vigil)

Ik kocht een paar jaar geleden een verzamelaar van Duran Duran omdat er een dvd met alle videoclips bij zat. Verboden onder de 16 jaar, stond er op. Dus ik dacht dat we de ongecensureerde videoclip van Girls on Film te zien zouden krijgen. Blijkbaar sloeg dat leeftijdsetiket op een paar blote borsten van het iets minder uitbundige type in een clip van The Chauffeur. Dat de new romantics van Duran Duran de popmuziek van de jaren 80 het nodige sex appeal gaven, is een verdienste die hun muzikale gewicht soms wat overschaduwt. Girls on Film is een flitsend sterke popsingle die de groep ook buiten de UK op de kaart zette. Toch moest werden ze pas echt big in Europe nadat ze met het Rio album de States hadden verovert. (dazzler)

Little Sister heeft een riff om u tegen te zeggen. Alles in de instrumentatie is dik in orde en leadzanger Josh Homme weet wel hoe je met zo'n riff om moet gaan. Hij maakt er een prachtige rocksong van. Het is jammer genoeg wat kort. Maar kort en krachtig, op zich ligt me dat ook wel. (Snoeperd)

De clip van Sing It Back kan ik mij duidelijk voor de geest halen. Ik zie Roisin Murphy nog dansen in haar metalen glitterjurk. The Time Is Now is mij toentertijd ontschoten, maar is een nog leuker liedje. The Time Is Now balanceert tussen akoestische pop en (slow) disco en dat maakt van dit nummer een interessante combinatie. Het is de koers die Roisin Murphy later vaart als ze haar eerste soloplaat lanceert. “Give up yourself unto the moment. The time is now!” (AstroStart)

Net zoals zijn vorige een mooi en dromerig popnummer, alleen loopt deze uit op een echte rockclimax. Een hele mooie trouwens, ook omdat hij niet echt verwacht is. Enigszins jammer van die bliepjes die het hele nummer een beetje verstoren, maar toch een nummer dat me nog wat nieuwsgieriger maakt naar deze band, (hoi123)

In tegenstelling tot Goodnight Saigon, want die doet van alles met mij. Er is al veel over geschreven en wellicht is men er een beetje op uitgeluisterd, maar deze verdient toch zeker 500 plaatsen hoger te staan. Er zijn weinig nummers waar ik kippenvel van de tekst krijg, maar dit is daar één van. Door vele oorlogsveteranen als ultieme beschrijving van de (Vietnam)oorlog genoemd. Toch knap voor iemand die nooit ook maar één minuut diensttijd heeft gehad.
De drums die klinken als schoten of langzaam overgaan in het geluid van de wieken van een helikopter. Dat vind ik nou mooi.
Vroeger kreeg ik altijd kippenvel van And we will all go down together, nu niet altijd, helaas. Hoewel erg chauvinistisch blijft het toch een zin die, vanwege al het voorgaande, recht in de roos schiet door een ultiem saamhorigheidsgevoel te creëren. (chevy93)

Ja tijd voor Ska. Toen ik een jaar of 14 was, zat ik ook erg in de Ska Muziek. Zo heb ik alle singles van Madness, hing er een poster van Bad Manners in mijn kamer en had ik LP’s van The Specials. Vooral Gangsters klinkt na 40 jaar nog allesbehalve gedateerd. Zulke muziek draaide ze vroeger ook tijdens de jeugdcarnaval, waar dat goed voor was?? Skanken dan maar! (DjFrankie)

For Whom the Bell Tolls is afkomstig van het tweede studioalbum 'Ride the Lightning' uit 1984. Het nummer is gebaseerd op de gelijknamige roman van Ernest Hemingway uit 1940. Dat boek gaat over een jonge Amerikaanse explosievenexpert die lid wordt van de Internationale Brigade en wordt uitgezonden naar de Spaanse Burgeroorlog. Het nummer wordt gezien als een 'signature-song' van bassist Cliff Burton die het intro speelde zonder plectrum. Robert Trujillo die in 2003 Jason Newstedt verving als bassist speelt het intro ook met zijn vingers en houdt zo Cliff's werk in ere. (Simon77)

De intro bestaat uit één subtiele gitaarlik, de bas valt in en een bossanova ritme tovert de woonkamer om tot een zwoele zomeravond. Bryan Ferry, de croonende smoking, zet zijn lippen aan de microfoon. Alles in de titelsong van Roxy Musics laatste album is gelikt: de gitaar, maar ook de puffende saxofoon. Of hoe de drie resterende kopstukken van Roxy Music er met z'n drieën in slagen om tot een stijlvolle sound te komen. Avalon, een titel die Ferry door vrouwlief werd ingefluisterd, heeft goed geluisterd naar Tin Drum van Japan en maakt creatief gebruik van het ultieme palet waarvan de band van David Sylvian zich bediende. Als de meester van de leerling leert, is de cirkel rond. Met Avalon loste Roxy Music op als een parfum in de nacht (dazzler)