Als je toch wel een beetje op zoek bent naar de echte extremen dan hoort pre-prison release Burzum er wel bij, vind ik. Ik heb bij zijn eerste 4 platen ook wel echt vaak hetzelfde gevoel als bij Nattens Madrigal, in die zin dat bijna alle depressive black metal die er na kwam het toch aflegt als ik weer Burzum hoor.

Bovendien is het ergens bijzonder om te luisteren naar geniale en pionierende muziek van een persoon die echt een volstrekte totaalhufter is qua zowel visie als gedrag.

Ik vind Filosofem overigens gewoon z'n beste hoor dus Det Som Engang Var & Hvis Lyset Tar Oss kun je gewoon ergens eens onderaan je lijst zetten, mijns inziens. Het is wel zo dat je echt veel populaire bands van nu tegenkomt die duidelijk de mosterd hebben gehaald bij ome Varg dus je zou ze wel ooit eens gehoord moeten hebben.

Burzum heeft ook een eigen hoofdstuk in het boek, dus er komt zeker een tijd dat ik in het werk van Varg (en dan meer dan Filosofem) ga duiken!

Aangezien de neofolk/black metal combinatie hier nav Ulver is besproken kan ik hier vast wel even mijn boodschappen van afgelopen weekend van het machtige Prophecy Fest laten zien...

https://i.vgy.me/6aMIrB.jpg

Nu voor de 6e keer hier geweest. Prophecy Fest is een uniek festival dat plaatsvindt in een prehistorische grot en waar de focus ligt op neofolk, black metal, doom metal, neoclassical, ambient en aanverwante tussengenres en dan met name op bands die ook een sterk aesthetische component betrekken in de muziek die ze spelen.

Locatie:

https://i.vgy.me/Ita7Vf.jpg

Van binnen:

https://i.vgy.me/n6gkqR.jpg

Aanrader!

Wow, geweldig zeg! Een festival om in de gaten te houden. Mooie vangst ook. Die Ard met een streepje door de d staat hier op de luisterlijst.

Dat was voor mij dé verrassing van het festival. Vooraf op plaat was ik er niet direct van onder de indruk maar na een keer of drie luisteren viel er wel een klein kwartje. Live werd het echter ongelooflijk smaakvol gebracht. Prachtig galmend geluid, geweldig gezongen en heerlijke pianostukken. Echt een unieke variant van doom.

https://i.vgy.me/WgS0BS.jpg

Nattens Madrigal ook maar eens beluisterd, die stond al lang op het lijstje. Extreem vette plaat maar vanwege het briljante Bergtatt mik ik 'm toch heel nipt op 4*, maar dan ook heel erg nipt net geen 4,5*. Mooi stuk wel, alsook over Bathory!

Van laatstgenoemde band zal ik de drie grote klassiekers binnenkort eens in de draaimolen doen, daar ben ik ook al heel lang benieuwd naar. Fijn topic blijft dit toch!!

Ken jij 'Bathory' nog niet, Johnny Marr?

Enkel losse nummers, nog geen hele albums

Ik heb Bathory eigenlijk nooit op de waarde kunnen schatten die veel mensen de band toekennen. Misschien moet ik nog eens een poging doen.

Ik was destijds wel een beetje fan maar nu vind ik er niet veel meer aan. Black metal is eigenlijk in zijn geheel een subgenre dat me weinig boeit.

Leuk topic. Voor mij is metal echt een genre waar ik zo af en toe met plezier aan snuffel en dan kom je een hoop subversief materiaal tegen. Je wordt vooral naar Noorwegen en Zweden verwezen voor de betere uitwassen (doe Abruptum eens) maar zelf heb ik mij het meest verbaasd over enkele Portugese producties. Check Candelabrum en Black Cilice, je weet niet wat je hoort maar je weet wel wat je niet hoort. Van productie lijkt geen sprake, er ontbreekt een compleet spectrum aan tonen. Dat geeft een sfeertje hoor.
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1230.jpg

Maar je vraagt om klassiekers, en dan ga ik toch naar Scandinavië. Want de eerste echte metalband die ik ooit zag, dat was Entombed, Nighttown Rotterdam in 1990 dus met de originele bezetting. Hun debuut Left Hand Path staat na ruim 30 jaar nog steeds, die gaat nooit gedateerd klinken. De opener werd meermalen het beste nummer in het genre genoemd, en ach, met dat van Phantasm geleende koda, waarom ook niet.

re: Left Hand Path.

Mijn fietsnavigatie systeem probeerde mij laatst ook tot de dark side te verleiden maar snapte het concept nog niet helemaal...

https://i.vgy.me/rMsWjN.png

Wel een goede plaat, ben nooit een groot fan van Entombed geweest, heb ze wel een aantal keren live gezien en dat was altijd wel tof. Deze klassieker mag er echter zeker wezen. Ik zet hem weer eens in de playlist.

Bathory is ook eigenlijk niet echt black metal. Hoewel deze band van alle first wave bands wel het dichtste bij daadwerkelijke black metal zit qua sound vind ik het toch echt een mix van thrash en black en thrash is grotendeels niet mijn ding, black wel.

Afgelopen week nog eens even naar Under the Sign of the Black Mark geluisterd en het thrashgehalte viel me echt op. Thrash is meer mijn ding dan black maar het is vooral die echte black metal waar ik niet veel aan vind. Black metal invloeden en first wave bands vind ik dan vaak weer wel tof.

Ja, dat snap ik dan heel goed. Dan zitten we precies aan weerskanten van die lijn. Hoe thrashier hoe minder ik er mee heb. Zoiets als Venom vind ik al knap lastig om aan te horen, laat staan een Slayer oid, dat trek ik echt heel slecht. Dingen als Kreator vind ik dan nog wel weer okay, net als echte thrash/black zoals Nifelheim of Aura Noir, maar dat zou ik nog steeds niet thuis echt veel luisteren, laat staan kopen, is meer iets voor toevallig op festivals. Prog thrash vind ik bij vlagen wel erg goed overigens, zoals Mekong Delta, Voivod en Anacrusis of Nevermore. Watchtower staat nog op de luisterlijst als grote naam in die niche.

Met Slayer maak je mij ook echt niet blij. Ik heb ze mee gesnoept met hun afscheidstour destijds hier in de IJsselhallen, al ging ik meer voor het algehele affiche (o.a. 'Obituary' en 'Lamb of God') dan voor puur Slayer. En hoewel ik vooraan stond en de show erg vet vond (dat dan weer wel) heb ik verder nooit wat met die band gehad. De band is immers nu ook meer een meme geworden tijdens liveshows. 'Robb Flynn' vond het bijvoorbeeld ook nodig er in de zaal afgelopen zondag naar te vragen of mensen het massaal wouden schreeuwen, vond hij leuk denk ik. Ik vind 'Slayer' persoonlijk te erg op gehyped en ik denk dat sommige mensen mij neer willen slaan door die mening, ik voel bijvoorbeeld meer voor een 'Exodus'.

Slayer vind ik op zijn best wanneer ze midtempo-passages met onheilspellende gitaarmelodieën mixen met de razernij. Daarom zijn South of Heaven en Seasons in the Abyss mijn favoriete Slayer-platen. Slayer wordt toch vooral geassocieerd met snel ragwerk, maar het zijn eerlijk gezegd de meer duistere slepende passages die ik echt heel erg vet vind. Vooral het drumwerk van Lombardo heeft absurd veel groove, die swingt bijna.

Op mijn Last FM zie ik dat Voivod mijn meest beluisterde thrashmetal-gerelateerde band is, dat snap ik helemaal. Ik ben verzot op de progressieve en psychedelische kijk op thrash door die band, zonder daarbij de organische kracht van meer rechttoe rechtaan thrash te verliezen. In die hoek valt ook Vektor, die met Terminal Redux een van mijn favoriete thrashplaten ooit hebben gemaakt. Sepultura ten tijde van Beneath the Remains en Arise behoort ook tot mijn favoriete thrashmetal allertijden, al zit daar ook deathmetal in. Op datzelfde grensvlak zit ook het fantastische oude werk van Pestilence. Kreator behoort ook tot mijn thrashfavorieten, vooral Pleasure to Kill.

Voor de rest Annihilator, Coroner, Demoniac (een fantastische ''nieuwe'' thrashband die oude doorleefde thrash en progthrash meesterlijk combineert), Atheist (ook al death/thrash).

Annihilator heb ik in Hedon hier in Zwolle gezien, waanzinnig gave show hoor. Vervolgens de heer Waters nog tegen gekomen bij Megadeth daarna.

Helemaal mee eens, Don! Slayer op zijn best, dat is bakken vol (duistere, kwaadaardig klinkende) sfeer!

Er staat een aantal thrash bands genoemd in mijn Black Metal boek, maar ik ga ongetwijfeld nog om jullie raad vragen wb dit genre, want daar weet ik echt helemaal niks van. Ik heb wel al enkele van deze bands uit het boek geluisterd, maar heb gemerkt dat het een genre is dat ik met mate moet consumeren (of misschien moet ik bij sommige bands me ook juist verdiepen in het niet-thrashy werk dat ze gemaakt hebben). Maar enkele dingen die hier genoemd worden klinken al interessant.

Inmiddels zijn de stukjes die ik moest tikken allemaal getikt, en meer. Zo heb ik net een stukje over de grindcoreplaat Hiss van Wormrot online gezet: Wormrot - Hiss (2022) - MusicMeter.nl

Komende week in dit topic in ieder geval stukjes over The Ocean en Hellhammer / Celtic Frost! En hopelijk ook Nadja!

20 minuten in en direct al zeer boeiend. Deze documentaire lijkt stukken beter te zijn dan het meeste wat ik op dit gebied heb gezien. De blote billetjes van Euronymous maken hem sowieso al de moeite.

Net uit werk alle vier de afleveringen gebinged. Echt geweldig! Ik heb natuurlijk al over alle belangrijke Noorse black metal acts gelezen, maar nu kwam het echt tot leven voor me. Aan de andere kant gaat het boek nog veel dieper in op de muziek, dus zo gaan ze mooi samen. Gaat vooral door met het linken naar toffe docu's, Mike!

The Ocean – Precambrian (2007)
Subgenres: sludge metal, atmospheric sludge metal, progressive metal, post-metal
Getipt door Barney Rubble

https://www.musicmeter.nl/images/cover/99000/99874.300.jpg

The Ocean kende ik tot een paar weken geleden enkel vagelijk van naam. Ik had eigenlijk in mijn hoofd zitten dat het een soort postrockband was, maar dan wel die van het soort dat onderstreept dat dit genre op sterven na dood is. Ook totaal geen idee van het feit dit een Duitse band is, ik dacht altijd dat ze uit het Verenigd Koninkrijk kwamen. Nouja, allemaal verschrikkelijk foute aannames dus die maar weer eens bewijzen waarom het maar beter is dat ik met mijn lichaam en niet met mijn hoofd werk.

Misschien zou je denken dat ik op basis van deze aannames met valse verwachtingen begon aan Precambrian en dat dit album daarom nooit op een eerlijke kans kon rekenen. Echter, bij eerste beluistering was dit een positieve verrassing ten opzichte van de gezapige postrock die ik me bij deze band voorgesteld had. Muzikaal brengt deze band je namelijk terug naar een tijd waarin onze planeet nog onbewoonbaar was en waar allerlei gewelddadige processen stukje bij beetje de fundamenten legden voor de aarde zoals we die nu kennen.

Het album bestaat uit twee delen: het 22 minuten durende “Hadean / Archaean” en het ruim een uur durende “Proterozoic” (wat een verschrikking om die namen telkens te spellchecken). Op het eerste deel razen we met brute kracht door de relatief korte nummers heen. Het tweede deel, dat staat voor een periode waarbij de aarde in wat rustiger vaarwater kwam, wisselt lange, rustige stukken af met passages die zich qua woestheid kunnen meten met die uit het eerste deel. Deze nummers zijn stukken langer, krijgen de tijd om zich te ontwikkelen en bevatten allerlei elementen die we normaal toch niet zo vaak terughoren binnen metal. Strijkinstrumenten, saxofoon, glockenspiel, piano, tamboerijn, ze maken allemaal hun opwachting en voegen een zekere diepte toe aan de composities.

Ik ben er na al die keren luisteren nog niet over uit welk deel ik nu het beste vind, of ik er überhaupt één beter vind (en of dat eigenlijk wel zou moeten). Waar ik wel over uit ben is dat ik ontzag heb voor het project dat deze band zich op de hals heeft gehaald, en hoe ze wonderwel slaagt in het muzikaal neerzetten van een oer-geluid, anders kan ik het niet echt omschrijven.

Er zijn echt een aantal rake momenten op dit album te vinden. De chaos op 'Neoarchaean', de saxofoon op 'Siderian' en hoe misschien wel alle ingrediënten perfect samenkomen op het meesterstuk 'Calymmian'. Maar toch, waar ik normaal, naarmate ik een plaat meer luister, er meer van ga houden, stagneerde in dit geval mijn waardering na de eerste luisterbeurt. En ik heb er toch al heel wat uurtjes Precambrian op zitten.

Iets wat voor mij bij de eerste luisterbeurt al opviel is hoe de teksten niet in lijn zijn met het muzikale aspect. Ik had bij een album dat zo draait om die oertoestand van de aarde verwacht dat de songteksten deze meedogenloze woestheid ook zou vatten. En toegegeven, op enkele nummers komt er wel een nietsontziende natuur aan te pas, maar veel vaker ook gaan de teksten 'gewoon' over gemankeerd leiderschap en over de zwakke, kwaadaardige mensen. Ergens voelt dat toch als een gemiste kans of zo, omdat de band in combinatie met deze muzikale omlijsting zoiets verschrikkelijk episch had kunnen maken.

Maar dat is zeker niet voldoende reden om dit album niet het meesterwerk te vinden dat anderen erin horen. Het voordeel bij metal is dat het vaak gepaard gaat met vocalen die ervoor zorgen dat je de teksten niet verstaat en dat maakt het wel heel makkelijk om om de teksten heen te luisteren. Ik heb er lang over nagedacht (waarom nou weer, ik heb toch al bewezen dat ik daar niets mee op schiet!), veel verschillende recensies op verschillende websites gelezen, en ik ben het eigenlijk altijd eens met de superlatieven die neergeschreven zijn. Ik moet denk ik dan toch tot de conclusie komen dat ik dit album net wat minder diep voel dan velen van jullie.

Waar dat dan aan ligt? Het enige dat ik kan verzinnen is dat het me allemaal net wat te clean en gelikt klinkt, iets waar ik wel vaker een probleem mee heb en waardoor ik al snel iets als afstandelijk ervaar. Precambrian zit verduiveld goed in elkaar, er valt niks op aan te merken, en misschien is dat juist waarom het echte kwartje nooit gevallen is bij mij. Ik vind het echt een knap album, ik luister er met plezier naar, maar na verschillende luisterbeurten heb ik nog niet de binding gevonden waar ik op hoopte.

Ik ben nog naar andere albums van de band gaan luisteren om te kijken of dit dan net het verkeerde album voor mij was. Fluxion en Pelagial kwamen hier nog voorbij, maar ook daar lukte het niet om me helemaal te verliezen in de muziek. Blijkbaar is The Ocean gewoon niet helemaal aan mij besteed, maar een tegenvaller was het ook zeer zeker niet.

Blij dat dit album op mijn pad is gekomen. De band heeft met dit album wel degelijk een monument neergezet, zoveel durf ik ook wel te onderschrijven. Ze brengt een geluid dat ik nog niet eerder hoorde (kan ook mijn gebrek aan ervaring zijn), en als er al meer bands zijn die dit doen, dan doet The Ocean het verdomd goed. Ik zal deze ongetwijfeld nog eens opzetten, maar zal in veel gevallen de voorkeur geven aan iets minder muzikaals.

Beoordeling: 3,5*

Post metal heb ik een tijdje erg tof gevonden, deze plaat dan weer niet zo. Denk dat Neurosis wel de betere band is in dat genre.

Overzicht tips:

* Danzig - Lucifuge (1990) (EttaJamesBrown)
Beoordeling: 3,5*. Review

* Altar of Plagues - Teethed Glory and Injury (2013) (Don Cappuccino)
Beoordeling: 4,5*. Review

* Suffocation - Pierced from Within (1995) (Johnny Marr)
Beoordeling: 4*. Review

* Shape of Despair - Angels of Distress (2001) (trebremmit)
Beoordeling: 4*. Review

* Ulver - Nattens Madrigal (1997) (Onweerwolf)
Beoordeling: 4,5*. Review

* The Ocean - Precambrian (2007) (Barney Rubble)
Beoordeling: 3,5*. Review

* Nadja - Bodycage (2005) (Gyzzz)
* Weakling - Dead as Dreams (2000) (McSavah)
* Amenra - Mass IIII (2008) (Kondoro0614)
* Psychotic Waltz - A Social Grace (1990) (Kronos)
* In the Woods... - Omnio (1997) (Brunniepoo)
* Dark Angel - Darkness Descends (1986) (Edwynn)
* Faxed Head - Exhumed at Birth (1997) [ZAP!]
* Burning Witch - Crippled Lucifer (1998) [itchy]
* Funeral Mist - Maranatha (2009) [Tim]
* Entombed - Left Hand Path (1990) [dix]

Even een update van de beste dingen die ik tot nu toe ontdekt heb (één album per band)

1. Altar of Plagues - Teethed Glory and Injury (2013) 4,5*
2. Ulver - Nattens Madrigal (1997)
3. Bathory - Under the Sign of the Black Mark (1987)
4. Suffocation - Pierced from Within (1995) 4*
5. Black Sabbath - Master of Reality (1971)
6. Shape of Despair - Angels of Distress (2001)
7. Judas Priest - Painkiller (1990)
8. Mercyful Fate - Melissa (1983)
9. Venom - Black Metal (1982) 3,5*
10. The Ocean - Precambrian (2007)

Precambrian was zo'n plaat waar ik moeilijk van kon voorspellen of hij in de smaak zou vallen. Een struikelpunt dat ik kon bedenken was inderdaad dat het misschien te clean en bedacht voor je smaak zou zijn. Deze plaat is een middenweg in de discografie van de band, de platen hiervoor zijn veel gruiziger, en na deze gaat de band echt meer richting een moderne prog-invalshoek op post-metal met veel invloeden van Mastodon en Tool. Ik ben inmiddels afgehaakt, omdat de huidige sound van de band voor mij ook te glad en gecalculeerd is. Precambrian zit nog meer in dezelfde hoek als Isis en Neurosis, maar dan wel met wat meer prog.

Wat ik van The Ocean heb gehoord vind ik echt sfeerloos, dat ligt aan het subgenre, en het is ook weer niet zo progressief dat het voldoende is om indruk te maken want dat vereist ook goede songwriting skills, niet alleen instrumentbeheersing. Uiteindelijk moet metal gewoon vet zijn en dat cruciale aspect ontbreekt vaak bij dit soort bands en dat lijkt hier niet anders te zijn.

Hellhammer & Celtic Frost
Subgenres: black metal, doom metal, avant-garde metal

Als je kijkt naar bands die een katalysator waren voor de ontwikkeling van verschillende extreme vormen van metal, dan kunnen Hellhammer en Celtic Frost – beide projecten van de Zwitser Tom Warrior – niet ontbreken op deze ontdekkingsreis. De rauwe, ongepolijste sound (dat is nog eigenlijk een understatement in het geval van Hellhammer), de levensfilosofie van Warrior, de cover art, de songtitels, de death grunts, alles aan beide projecten zou zeer invloedrijk blijken voor de tweede golf van black metalbands en voor het ontwikkelen van doom metal en avant-garde metal.

Muziek was voor Tom Warrior het enige waardoor hij geluk kon ervaren en waarbij hij het gevoel kreeg dat hij een identiteit had. Het was een manier om te ontkomen aan de verwaarlozing en het geweld waar hij zijn hele jeugd slachtoffer van was. Toen hij Venom, Motörhead en Discharge hoorde, realiseerde hij zich dat er een mogelijkheid voor hem was om alle dingen die hij voelde – vooral heel veel boosheid en haat voor mensen – uit te drukken.

Na een paar niet al te succesvolle pogingen om een band te beginnen, werd in 1982 Hellhammer opgericht, in een poging om een geluid neer te zetten dat nóg zwaarder was dan de muziek waar Warrior zelf naar luisterde. Drie jonge gasten die hun instrument amper beheersten, brachten langzame, doomy passages samen met snellere, agressieve stukken. De opnames die ze maakten waren zo slecht dat het nog wat extra onbehouwenheid toevoegde aan het geheel.

Hellhammer kon vanwege al het bovenstaande op weinig bijval rekenen en velen deden het af als non-muziek gemaakt door non-muzikanten. Enkelen echter zagen al deze facetten eerder als pluspunten en de band zou een soort van cultstatus krijgen. Als je luistert naar hun werk is dat logisch, want alle onbeholpenheid heeft iets enorm charmants. Luister eens naar 'Triumph of Death' (de originele versie) en je snapt meteen hoe verschrikkelijk extreem deze band op alle vlakken was en hoe hun sound de latere metal zou beïnvloeden. Echt essentieel luistermateriaal.

Hoewel ik het werk van Hellhammer enorm innemend vind, hoor ik wel een band die zeker nog niet het beste uit zichzelf heeft gehaald. Ergens klinkt het alsof met wat meer oefening en wat meer ervaring de band in staat zou moeten zijn Warriors misantropie nog beter voor het voetlicht te brengen. De band hangt misschien nog net iets te veel aan hun voorbeelden, wat vooral te merken is in de songteksten, die wel kopieën lijken van Venom.

Het gebrek aan succes zorgde ervoor dat Tom Warrior besloot het roer om te gooien. Met mede-bandlid Martin Eric Ain schreef hij een nieuw project uit dat drie albums moest gaan omvatten. Dat nieuwe project was Celtic Frost en het was vooral de bedoeling dat het in niets zou gaan lijken op Hellhammer. Hellhammer was iets waar Tom Warrior vooral niet aan herinnerd wilde worden, omdat het zo innig verstrengeld was met zijn traumatische jeugd (het duurde heel erg lang voor Warrior er met een zekere trots op terug kon kijken).

Waar Hellhammer vooral gekenmerkt werd door allerlei begrenzingen vanwege allerlei verschillende factoren, moest Celtic Frost een project worden dat helemaal geen grenzen kende. Er werden invloeden uit gothic rock en klassieke muziek geïncorporeerd en er werd ook wel eens gebruik gemaakt van vrouwelijke vocalen. De leden beheersten hun instrumenten inmiddels een stuk beter en de drummer werd vervangen voor iemand die net zo goed kon spelen als de grote Amerikaanse metalbands van die tijd.

In 1985 bracht de band zijn eerste langspeler uit, To Mega Therion genaamd. Het album is een groots vertoon van spierballen. De agressieve, zware passages zijn nog steeds aanwezig, maar door de invloeden uit allerlei andere genres wordt er ook een flinke laag theatraliteit toegevoegd die zeker sfeerverhogend werkt. De teksten verraden een diepgewortelde haat voor alle vormen van religie en geven het album extra zwaarte mee.

Pas met het uitkomen van opvolger Into the Pandemonium (1987) echter begon de band daadwerkelijk succes te boeken. Wat mij dan weer verbaast, want ik vind dit echt een verschrikkelijk bij elkaar geraapt zootje. Het album sleept er nog veel meer invloeden van buiten metal bij. Het is zonder twijfel een enorm ambitieus project, maar het klinkt voor mij vooral als een band die toch nog niet genoeg ervaring heeft om die ambitie recht te doen. Ik vind het echt lastig om dit album uit te luisteren, omdat het op mij overkomt als een warboel zonder enige richting.

Warrior geeft toe dat ze misschien wel een beetje hun hand overspeeld hebben bij dit album. Het project was eigenlijk te groots voor de muzikale kwaliteiten van de band en het budget dat de band kreeg van de platenmaatschappij. Dat laatste zorgde voor heel wat problemen bij de promotie van het album en leidde tot een conflict met het label waardoor de band uit elkaar viel.

Zes maanden later blies Tom Warrior het project weer nieuw leven in. Hij zocht nieuwe bandleden bij elkaar, maar het album dat ze maakten, Cold Lake (1988) wordt gezien als het slechtste album in de geschiedenis van metal. De band zou na de opvolger van dit desastreuze album – waarmee Celtic Frost ook geen potten wist te breken – weer stoppen.

Pas in 2001 zou Celtic Frost opnieuw herrijzen. In 2006 bracht de band Monotheist uit, wat voor mij toch wel Tom Warriors meesterwerk is (al vind ik het eerste album van Triptykon, Warriros laatste project ook wel erg overtuigend). Dit album leunt meer op doom metal, maar doet dat wel heel erg goed. Voor mij wordt hier Warriors levensovertuiging het krachtigst overgebracht.

Je hoort gewoon dat Warrior gegroeid is als muzikant, als vocalist, als schrijver en dat hij zichzelf beter kent. Het dwepen met Satan in Hellhammer was kinderspel, hier wordt de inktzwarte bril waardoor Warrior alles om hem heen beziet pas echt goed zichtbaar. Monotheist heeft een geweldige overtuigingskracht. Als luisteraar word je echt meegezogen naar de diepe krochten van Warriors wereld- en mensbeeld en de wereld gaat er opeens een stuk minder zonnig uitzien.

Voor mij geldt dat ik Warrior het beste kan hebben als hij zich van zijn meest duistere kant laat zien en als hij niet te veel hooi op zijn vork neemt. De discografie van Tom Warrior is er een met hoogte- en dieptepunten, maar zeker is dat ze door de diversiteit belangrijk is geweest voor een hele waslijst aan bands die in allerlei verschillende subgenres opereren. Ik zal nooit zijn grootste fan worden, maar dat zijn muziek essentieel is om de ontwikkeling van metal te begrijpen staat buiten kijf.

Hellhammer – Apocalyptic Raids (1984): 3,5*
Hellhammer – Demon Entrails (2008): 3,5*
Celtic Frost – Morbid Tales (1984): 3,5*
Celtic Frost – Emperor's Return (1985): 3,5*
Celtic Frost – To Mega Therion (1985): 4*
Celtic Frost – Into the Pandemonium (1987): 2*
Celtic Frost – Monotheist (2006): 4*

Erg interessant stukje weer, ditmaal over werk en leven van Tom Warrior. Je kan hier stilaan zelf al een boek uit distilleren!

Monotheist is ook mijn favoriet, logger, zwaarder, intenser, extremer dan ooit. Met Triptykon bouwde hij voort op dit meesterwerkje, en vooral met Eparistera Daimones kwam ie wat mij betreft aardig in de buurt. In 2020 kwam er ook nog een plaat met het Metropole Orkest uit, live opgenomen tijdens Roadburn 2019. Daarvan kan ik vooral het lange middenstuk Grave Eternal (ruim een halfuur!) aanbevelen, met gastzangeres Safa Heraghi.

Eparistera Daimones is ook mijn favoriet van Triptykon. Die plaat met het Metropole Orkest ga ik snel eens luisteren, ben erg benieuwd. Dank voor de tip!