Muziek / Toplijsten en favorieten / madmadders afgrondelijke tocht door de diepste krochten van de hel
1
geplaatst: 20 oktober 2022, 12:37 uur
Mijn ziekte heeft me zonder enige aankondiging getrakteerd op een vrij heftige depressie. Komende tijd dus wat minder (of geen) stukjes hier. Jullie merken vanzelf wel als ik de zin om stukjes te schrijven (en alle andere leuke dingen in het leven) weer teruggevonden heb. Tot die tijd verkeer ik in de diepste krochten van de hel met de dingen die ik tot nu toe heb ontdekt als muzikale omlijsting. Het kan slechter. Hopelijk tot snel!
4
geplaatst: 20 oktober 2022, 18:20 uur
Dank jullie wel. 
We hebben al vele malen eerder met dit bijltje gehakt dus ook deze keer is het geduldig wachten totdat mijn hersenen weer een beetje normaal doen. Mooie gelegenheid om de ellendige muziek uit dit topic even tot in het merg van mijn botten te voelen. 
We hebben al vele malen eerder met dit bijltje gehakt dus ook deze keer is het geduldig wachten totdat mijn hersenen weer een beetje normaal doen. Mooie gelegenheid om de ellendige muziek uit dit topic even tot in het merg van mijn botten te voelen.
0
geplaatst: 20 oktober 2022, 18:39 uur
Rufus schreef:
Sterkte. Misschien wat meer vrolijke muziek opzetten.
Sterkte. Misschien wat meer vrolijke muziek opzetten.
Domme tip of domme grap, ik weet niet wat.
0
geplaatst: 20 oktober 2022, 18:44 uur
IK kan me voorstellen dat je depressief wordt van "madmadders afgrondelijke tocht door de diepste krochten van de hel". Zoals de titel al zegt zit er niet veel vrolijks bij.
1
geplaatst: 20 oktober 2022, 19:03 uur
Take care Mads, dat is uiteindelijk het belangrijkste. Hopelijk weer snel leuke stukjes hier, dan weten we dat het beter gaat met je! 
2
geplaatst: 20 oktober 2022, 19:46 uur
Hmm...
Om verdere collateral damage te voorkomen trek ik bij deze mijn ABC suggesties Abruptum, Black Cilice en Candelabrum weer in. Ken je The Mike Flowers Pops?
Om verdere collateral damage te voorkomen trek ik bij deze mijn ABC suggesties Abruptum, Black Cilice en Candelabrum weer in. Ken je The Mike Flowers Pops?
3
geplaatst: 20 oktober 2022, 21:53 uur
Ik haal ontzettend veel troost uit veel van de muziek die in dit topic voorbijgekomen is. Altar of Plagues, Ulver, Shape of Despair doen het heel erg goed op het moment.
Qua recentere albums ervaar ik Dimensional Bleed (2022) van Holy Fawn en tortuga (2022) van sadness als heel erg troostrijk. Het betreft hier metal met veel dromerige passages, die dan weer wat lijken op de muziek van bands als Slowdive of Low, die ik ook altijd heel graag luister in dit soort periodes.
Altar of Plagues, Ulver, Shape of Despair doen het heel erg goed op het moment. Qua recentere albums ervaar ik Dimensional Bleed (2022) van Holy Fawn en tortuga (2022) van sadness als heel erg troostrijk. Het betreft hier metal met veel dromerige passages, die dan weer wat lijken op de muziek van bands als Slowdive of Low, die ik ook altijd heel graag luister in dit soort periodes.
3
geplaatst: 5 november 2022, 21:34 uur
Hopelijk gaat het ondertussen weer wat beter met ons aller madmadder zodat zij zich weer gauw door krochten en spelonken richting de hel kan begeven (bestaat er iets leukers dan?). Ik heb me ondertussen met enige bescheidenheid in de (West-)Duitse thrash uit de jaren '80 gegooid, en dan met name de band Paradox uit Würzburg.
Toeval of niet? Gisteren zag ik de recente Poolse film Hellhole, over een geheimzinnige kloosterorde met enkele duistere geheimen, en daar doet de wat angstaanjagende maar ontzettend vette albumcover van Heresy, Paradox’ tweede langspeler, erg aan denken. Nu heb ik dit pittige plaatje de laatste weken ook wel meermaals beluisterd, dus denk ik dat we de allereerste zin in dit betoog niet-affirmatief kunnen beantwoorden.
Paradox is een Duitse thrashband uit de jaren ’80. Zij betraden destijds de voetstappen van bands als Kreator, Sodom en Destruction, met ook heel wat invloeden van over de Atlantische Oceaan natuurlijk; Metallica, Exodus en Anthrax voorop. Daarmee is de kous echter niet af, want ook naar subgenres als speed metal (wat is het nummer Pray for the Godz of Wrath anders dan een moddervette knipoog richting het iconische Agent Steel?) en heavy metal (deze stroming werd wel ‘ns NWoGTM, New Wave of German Thrash Metal, genoemd, en dan is de parallel met NWoBHM snel getrokken – in met name het riffwerk van Paradox herken ik het signatuur van de galopperende Maiden-ritmes uit de beginjaren) is lustig geluisterd, heb ik het vermoeden. Bovendien lijkt een nummer als Mystery, van het debuut, ook wat oosterse invloeden in het riffwerk te hebben.
Daarnaast bedient de band zich hier en daar, vooral op hun geweldige tweede plaat, van akoestische accenten. Het zorgt voor een geslaagde mengeling van nietsontziende agressie en een ontwikkeld gevoel voor sfeerschepping. Een belangrijk individu voor deze band was, en is nog steeds, zanger-gitarist Charly Steinhauer. Samen met drummer Axel Blaha richtte hij de band in 1986 op, en het zijn dan ook zijn, in hoedanigheid als frontman, snedige gitaarsolo’s en dragende leadvocals die maken dat die vroege platen de tand des tijds moeiteloos hebben doorstaan. Bovendien durft de stem van Steinhauer al ‘ns de hoogte in te schieten, een beetje à la John Cyriis (al mag Steinhauer, eerlijk toegegeven, diens veters niet eens strikken). Het zorgt voor een fijn contrast, als de aandacht dan eens even verslapt, ben je gelijk klaarwakker gegild.
Dit album begint meteen ijzersterk. Het titelnummer kent een akoestisch intro dat wat mystiek aandoet en de toon meteen zet. Ook The Burning kent zo’n mystiek klinkend akoestisch intro, en ook dat is natuurlijk geen toeval; Heresy is namelijk een conceptalbum over de op- en neergang van de Katharen (of Albigenzen), een factie die zich pertinent afscheurde van het dominante Rooms-Katholieke geloof. In het bijzonder wordt er ook ingegaan op de reactie van de Kerk (die zich weer ‘ns van haar meest onfrisse kant liet zien). Je zou in feite de lijn kunnen doortrekken naar het heden, want ook nu worden wereldwijd (en heus niet enkel om religieuze redenen) minderheden onder de voet gelopen. Dat maakt dit album brandend actueel.
Naarmate het aantal luisterbeurten van dit album is gegroeid, is me steeds duidelijker geworden waar de band op inzet: pakkende melodieën en zanglijnen waardoor de songs blijven hangen; sfeer, techniek én metier. Minder dan tijdgenoten als Kreator, waar agressie de ultieme troefkaart was, gaat Paradox voor die sneltrein: zo’n lompe, zware kolos die tegen kruissnelheid komt aangevlogen en alles op z’n weg naar de vernieling raast. Neen, Paradox zet dus meer in op sfeer, en laat technische bevlogenheid horen (luister bijvoorbeeld eens naar het soleerwerk in pakweg de titeltrack of Crusaders Revenge).
De teksten zijn bij momenten behoorlijk heftig, al heb ik ze niet in detail bestudeerd; ik geloof het allemaal wel (pun not intended). Heb wel één en ander opgezocht over de kwestie, en zoals eerder gezegd is het geen periode om trots op te zijn als mensheid in zijn geheel, vind ik. In de zanglijnen van Steinhauer herken ik soms een jonge James Hetfield, zeker als Steinhauer op zijn venijnigst tekeergaat, maar uiteindelijk mag Steinhauer er prima van zichzelf wezen. De band heeft eigenlijk overall genoeg eigen- en frisheid om in positieve zin op te vallen; iets wat destijds ook wel gebeurd is.
Nog even wat uitweiden over het sfeertje dat bijvoorbeeld dankzij de akoestische intro’s van enkele nummers wordt gecreëerd: sinister, dreigend zich met z’n weerhaken net onder de huid vast te pinnen. Het zorgt er in ieder geval voor dat je aandachtig aan het luisteren bent, en als de track vervolgens stevig en bevlogen openspat, werkt dat erg goed. Evengoed zijn er tracks die meteen furieus uit de startblokken schieten. Het is de fijne afwisseling die ervoor zorgt dat de plaat geen minuut saai wordt.
Na die pioniersjaren werd het in de jaren ’90 akelig stil rond de band, waar de grotere acts lustig bleven verder doen (met wisselende resultaten), tot er in 2000 een derde album verscheen. Daarna was het weer 8 jaar wachten, maar sindsdien komt de band toch met enige regelmatig opnieuw op de proppen met nieuw werk. Deze albums bleven tamelijk onderbelicht (ik heb ze zelf ook nooit beluisterd), maar in 2021 kwam Steinhauer voor een heuse opvolger van zijn succesalbum; een dubbelaar met de titel Heresy II. Deze heb ik ook nog niet beluisterd, en zo’n dubbelaar is wellicht van het goede teveel, maar door mijn uiterst aangename kennismaking met debuut Product of Imagination en deze Heresy moest ik dat misschien toch maar ‘ns doen.
Product of Imagination (1987): 3,5*
Heresy (1989): 4*
Postscriptum: Is dit essentiële kost?
Neen, dat wellicht niet. Paradox zag het levenslicht in 1986 en bracht in de jaren '80 twee voornoemde platen uit, waarvan we Heresy toch een underground-klassiekertje kunnen noemen. Ze volgden in het spoort van de zogenaamde Teutonic 4 (Kreator, Destruction, Sodom, Tankard), als één van de kleinere bands. Maar voor mij hebben ze wel degelijk een meerwaarde betekend, al is het maar om het gevoel voor sfeer en subtiliteit in hun songs, en de technische kwaliteiten.
Toeval of niet? Gisteren zag ik de recente Poolse film Hellhole, over een geheimzinnige kloosterorde met enkele duistere geheimen, en daar doet de wat angstaanjagende maar ontzettend vette albumcover van Heresy, Paradox’ tweede langspeler, erg aan denken. Nu heb ik dit pittige plaatje de laatste weken ook wel meermaals beluisterd, dus denk ik dat we de allereerste zin in dit betoog niet-affirmatief kunnen beantwoorden.
Paradox is een Duitse thrashband uit de jaren ’80. Zij betraden destijds de voetstappen van bands als Kreator, Sodom en Destruction, met ook heel wat invloeden van over de Atlantische Oceaan natuurlijk; Metallica, Exodus en Anthrax voorop. Daarmee is de kous echter niet af, want ook naar subgenres als speed metal (wat is het nummer Pray for the Godz of Wrath anders dan een moddervette knipoog richting het iconische Agent Steel?) en heavy metal (deze stroming werd wel ‘ns NWoGTM, New Wave of German Thrash Metal, genoemd, en dan is de parallel met NWoBHM snel getrokken – in met name het riffwerk van Paradox herken ik het signatuur van de galopperende Maiden-ritmes uit de beginjaren) is lustig geluisterd, heb ik het vermoeden. Bovendien lijkt een nummer als Mystery, van het debuut, ook wat oosterse invloeden in het riffwerk te hebben.
Daarnaast bedient de band zich hier en daar, vooral op hun geweldige tweede plaat, van akoestische accenten. Het zorgt voor een geslaagde mengeling van nietsontziende agressie en een ontwikkeld gevoel voor sfeerschepping. Een belangrijk individu voor deze band was, en is nog steeds, zanger-gitarist Charly Steinhauer. Samen met drummer Axel Blaha richtte hij de band in 1986 op, en het zijn dan ook zijn, in hoedanigheid als frontman, snedige gitaarsolo’s en dragende leadvocals die maken dat die vroege platen de tand des tijds moeiteloos hebben doorstaan. Bovendien durft de stem van Steinhauer al ‘ns de hoogte in te schieten, een beetje à la John Cyriis (al mag Steinhauer, eerlijk toegegeven, diens veters niet eens strikken). Het zorgt voor een fijn contrast, als de aandacht dan eens even verslapt, ben je gelijk klaarwakker gegild.
Dit album begint meteen ijzersterk. Het titelnummer kent een akoestisch intro dat wat mystiek aandoet en de toon meteen zet. Ook The Burning kent zo’n mystiek klinkend akoestisch intro, en ook dat is natuurlijk geen toeval; Heresy is namelijk een conceptalbum over de op- en neergang van de Katharen (of Albigenzen), een factie die zich pertinent afscheurde van het dominante Rooms-Katholieke geloof. In het bijzonder wordt er ook ingegaan op de reactie van de Kerk (die zich weer ‘ns van haar meest onfrisse kant liet zien). Je zou in feite de lijn kunnen doortrekken naar het heden, want ook nu worden wereldwijd (en heus niet enkel om religieuze redenen) minderheden onder de voet gelopen. Dat maakt dit album brandend actueel.
Naarmate het aantal luisterbeurten van dit album is gegroeid, is me steeds duidelijker geworden waar de band op inzet: pakkende melodieën en zanglijnen waardoor de songs blijven hangen; sfeer, techniek én metier. Minder dan tijdgenoten als Kreator, waar agressie de ultieme troefkaart was, gaat Paradox voor die sneltrein: zo’n lompe, zware kolos die tegen kruissnelheid komt aangevlogen en alles op z’n weg naar de vernieling raast. Neen, Paradox zet dus meer in op sfeer, en laat technische bevlogenheid horen (luister bijvoorbeeld eens naar het soleerwerk in pakweg de titeltrack of Crusaders Revenge).
De teksten zijn bij momenten behoorlijk heftig, al heb ik ze niet in detail bestudeerd; ik geloof het allemaal wel (pun not intended). Heb wel één en ander opgezocht over de kwestie, en zoals eerder gezegd is het geen periode om trots op te zijn als mensheid in zijn geheel, vind ik. In de zanglijnen van Steinhauer herken ik soms een jonge James Hetfield, zeker als Steinhauer op zijn venijnigst tekeergaat, maar uiteindelijk mag Steinhauer er prima van zichzelf wezen. De band heeft eigenlijk overall genoeg eigen- en frisheid om in positieve zin op te vallen; iets wat destijds ook wel gebeurd is.
Nog even wat uitweiden over het sfeertje dat bijvoorbeeld dankzij de akoestische intro’s van enkele nummers wordt gecreëerd: sinister, dreigend zich met z’n weerhaken net onder de huid vast te pinnen. Het zorgt er in ieder geval voor dat je aandachtig aan het luisteren bent, en als de track vervolgens stevig en bevlogen openspat, werkt dat erg goed. Evengoed zijn er tracks die meteen furieus uit de startblokken schieten. Het is de fijne afwisseling die ervoor zorgt dat de plaat geen minuut saai wordt.
Na die pioniersjaren werd het in de jaren ’90 akelig stil rond de band, waar de grotere acts lustig bleven verder doen (met wisselende resultaten), tot er in 2000 een derde album verscheen. Daarna was het weer 8 jaar wachten, maar sindsdien komt de band toch met enige regelmatig opnieuw op de proppen met nieuw werk. Deze albums bleven tamelijk onderbelicht (ik heb ze zelf ook nooit beluisterd), maar in 2021 kwam Steinhauer voor een heuse opvolger van zijn succesalbum; een dubbelaar met de titel Heresy II. Deze heb ik ook nog niet beluisterd, en zo’n dubbelaar is wellicht van het goede teveel, maar door mijn uiterst aangename kennismaking met debuut Product of Imagination en deze Heresy moest ik dat misschien toch maar ‘ns doen.
Product of Imagination (1987): 3,5*
Heresy (1989): 4*
Postscriptum: Is dit essentiële kost?
Neen, dat wellicht niet. Paradox zag het levenslicht in 1986 en bracht in de jaren '80 twee voornoemde platen uit, waarvan we Heresy toch een underground-klassiekertje kunnen noemen. Ze volgden in het spoort van de zogenaamde Teutonic 4 (Kreator, Destruction, Sodom, Tankard), als één van de kleinere bands. Maar voor mij hebben ze wel degelijk een meerwaarde betekend, al is het maar om het gevoel voor sfeer en subtiliteit in hun songs, en de technische kwaliteiten.
3
geplaatst: 6 november 2022, 17:16 uur
Mooi stuk, AOVV! Een aantal van de thrashbands die je noemt komen ook voorbij in het grote heilige black metal boek dus die zal ik ook aan mijn krititsche blik onderwerpen! Fijn dat je dit topic weer even leven inblaast. Het gaat langzaam steeds iets beter, hopelijk vertaalt zich dat snel ook weer naar de behoefte om stukjes te schrijven.
Ik heb in ieder geval de afgelopen weken kennis gemaakt met het werk van Thorns, Darkthrone en ik begin Live in Leipzig van Mayhem één van de tofste live-albums ooit te vinden (en dat zegt wat, want ik houd normaal niet van live-albums). Verder ook veel naar Filosofem van Burzum geluisterd, en een heel aantal nieuw uitgekomen werk de revue laten passeren.
Wat betreft jullie tips: het oeuvre van Nadja heb ik inmiddels redelijk doorploegd, dat zal mijn eerstvolgende stukje worden.
Tot snel!
Het gaat langzaam steeds iets beter, hopelijk vertaalt zich dat snel ook weer naar de behoefte om stukjes te schrijven. Ik heb in ieder geval de afgelopen weken kennis gemaakt met het werk van Thorns, Darkthrone en ik begin Live in Leipzig van Mayhem één van de tofste live-albums ooit te vinden (en dat zegt wat, want ik houd normaal niet van live-albums). Verder ook veel naar Filosofem van Burzum geluisterd, en een heel aantal nieuw uitgekomen werk de revue laten passeren.
Wat betreft jullie tips: het oeuvre van Nadja heb ik inmiddels redelijk doorploegd, dat zal mijn eerstvolgende stukje worden.
Tot snel!
2
geplaatst: 6 november 2022, 18:44 uur
Touched is mijn favo Nadja album, als je die goed vindt kun je ook deze The Angelic Process - Weighing Souls with Sand (2007) - MusicMeter.nl eens proberen. Tragisch verhaal wel bij die artiest, maar de muziek is zeer ontroerend vind ik.
0
Onweerwolf
geplaatst: 7 november 2022, 10:47 uur
Ik had nog nooit van Nadja gehoord dus checkte zojuist MA. Jemig wat brengen die mensen veel uit.
7
geplaatst: 23 november 2022, 19:10 uur
Nadja – Bodycage (2005)
Genres: drone metal
getipt door Gyzzz
https://www.musicmeter.nl/images/cover/195000/195781.300.jpg
Sommige mensen weten echt precies welke dingen ze me aan moeten raden om mijn hartje sneller te doen laten kloppen. Als droneverslaafde – zo mag ik mezelf inmiddels toch wel noemen – op ontdekkingstocht door de metal en me dan drone metal aanraden, dat moet toch wel goed komen zou je denken. Spoiler: Nadja bleek inderdaad een schot in de roos. Het oeuvre van Nadja is groot en divers, dat heb ik de afgelopen tijd mogen ondervinden, en Bodycage is misschien niet de meest metal-plaat van dit tweetal (ook niet de minste), maar ik ben er in de laatste weken wel het meest verknocht aan geraakt.
Tot voor kort kende ik enkel Truth Becomes Death van deze band en die kennismaking vond plaats in een tijd dat ik nog niet zoveel met metal kon als nu, en bovendien nog een stuk meer moeite had met de vormeloosheid die inherent is aan drone muziek. En die vormeloosheid, dat is nog steeds iets wat ik met mate tot me moet nemen. Enkele weken geleden heb ik zo'n acht uur achter elkaar Rollercoaster Tycoon gespeeld met Nadja op de achtergrond, en ik kan je vertellen dat dat net iets te veel van het goede was (zowel het Rollercoaster Tycoon spelen als het luisteren naar Nadja). Zie dit als een tip. Graag gedaan.
Maar die texturen die naar voren komen in dit soort muziek – waarbij drone metal dan de wat luidere variant is van het ambient subgenre, gemaakt met 'echte' instrumenten die we normaal associëren met rock en metal – kunnen zich in de beste gevallen ongemerkt in je systeem nestelen en danig op je gemoed werken. Zo ook het geval met Nadja, en Bodycage in het bijzonder.
De 'stofzuigersound' zoals we die bijvoorbeeld kennen van een My Bloody Valentine is nooit ver weg op dit album, met het verschil dat hier flink geput wordt uit alle mogelijke vormen van beklemming en dat schoonheid ver weg is. Het bijna ondraaglijk lage tempo op opener 'Clinodactyl' associeer ik met een staat waarbij alle levenslust weggezogen is uit een persoon. Alsof de kloof tussen jou en de wereld om je heen onoverbrugbaar is geworden en je volledig op jezelf bestaat, gevangen in een lichaam dat alleen maar verschrikkelijke dingen kan denken en ellendige zaken kan voelen. Nadja eist ruim twintig minuten volledige onderwerping aan deze geestestoestand.
Maar het kan nog erger. Op opvolger 'Autosomal', met zijn 'slechts' tien minuten het popliedje van dit album, wordt een flinke bak noise uitgestort over de luisteraar. Was 'Clinodactyl' de fase waarin je langzaam opgesloten raakt in je eigen lichaam, op 'Autosomal' probeer je uit alle macht uit dat lichaam te breken. Afgaande op de speelduur en het feit dat er nauwelijks sprake is van enige sonische ontwikkeling een zeer moeizaam en pijnlijk proces.
Na deze twee nummers voel je je toch wel redelijk murw gebeukt, en dat toont maar weer eens de kracht van drone: muziek hoeft helemaal geen ontwikkeling te kennen, alleen al door textuur te creëren kun je een hele gedachte- en gevoelswereld uitlokken. Of je nou actief (aandachtig met koptelefoon luisteren) of passief (luisteren tijdens het lezen of het spelen van Rollercoaster Tycoon) blootgesteld wordt aan deze muziek, het zal invloed hebben op je doen en laten.
'Ossification' brengt het rustpunt waar je zo naar hunkert. Mijn eerste associatie was met Celer, dat op sommige albums eenzelfde soort krachtige ambient maakt, maar Nadja weet de kalmerende tonen langzaamaan toch weer om te buigen naar een zwaarder, dreunend geluid. De echte pijn en depressie zijn echter verdwenen, dit nummer voelt meer als de wederopbouw na volledige ineenstorting.
Ik heb me de afgelopen tijd ondergedompeld in zes albums van deze Canadese band, maar Bodycage is het album waar ik steeds naar terug blijf keren. Het is voor mij op dit moment het Nadja-album dat ook bij intensieve beluistering (naast aangename achtergrondmuziek) een heleboel te bieden heeft. Een album dat in zijn vormeloosheid allerminst vormeloos is en dat voorbijvliegt, ook al gebeurt er ruim vijftig minuten nauwelijks wat. Zoals ik al zei: een schot in de roos, en bovendien nog meer bewijs dat metal een krankzinnig divers genre is.
Beoordeling: kleine 4,5*
Genres: drone metal
getipt door Gyzzz
https://www.musicmeter.nl/images/cover/195000/195781.300.jpg
Sommige mensen weten echt precies welke dingen ze me aan moeten raden om mijn hartje sneller te doen laten kloppen. Als droneverslaafde – zo mag ik mezelf inmiddels toch wel noemen – op ontdekkingstocht door de metal en me dan drone metal aanraden, dat moet toch wel goed komen zou je denken. Spoiler: Nadja bleek inderdaad een schot in de roos. Het oeuvre van Nadja is groot en divers, dat heb ik de afgelopen tijd mogen ondervinden, en Bodycage is misschien niet de meest metal-plaat van dit tweetal (ook niet de minste), maar ik ben er in de laatste weken wel het meest verknocht aan geraakt.
Tot voor kort kende ik enkel Truth Becomes Death van deze band en die kennismaking vond plaats in een tijd dat ik nog niet zoveel met metal kon als nu, en bovendien nog een stuk meer moeite had met de vormeloosheid die inherent is aan drone muziek. En die vormeloosheid, dat is nog steeds iets wat ik met mate tot me moet nemen. Enkele weken geleden heb ik zo'n acht uur achter elkaar Rollercoaster Tycoon gespeeld met Nadja op de achtergrond, en ik kan je vertellen dat dat net iets te veel van het goede was (zowel het Rollercoaster Tycoon spelen als het luisteren naar Nadja). Zie dit als een tip. Graag gedaan.
Maar die texturen die naar voren komen in dit soort muziek – waarbij drone metal dan de wat luidere variant is van het ambient subgenre, gemaakt met 'echte' instrumenten die we normaal associëren met rock en metal – kunnen zich in de beste gevallen ongemerkt in je systeem nestelen en danig op je gemoed werken. Zo ook het geval met Nadja, en Bodycage in het bijzonder.
De 'stofzuigersound' zoals we die bijvoorbeeld kennen van een My Bloody Valentine is nooit ver weg op dit album, met het verschil dat hier flink geput wordt uit alle mogelijke vormen van beklemming en dat schoonheid ver weg is. Het bijna ondraaglijk lage tempo op opener 'Clinodactyl' associeer ik met een staat waarbij alle levenslust weggezogen is uit een persoon. Alsof de kloof tussen jou en de wereld om je heen onoverbrugbaar is geworden en je volledig op jezelf bestaat, gevangen in een lichaam dat alleen maar verschrikkelijke dingen kan denken en ellendige zaken kan voelen. Nadja eist ruim twintig minuten volledige onderwerping aan deze geestestoestand.
Maar het kan nog erger. Op opvolger 'Autosomal', met zijn 'slechts' tien minuten het popliedje van dit album, wordt een flinke bak noise uitgestort over de luisteraar. Was 'Clinodactyl' de fase waarin je langzaam opgesloten raakt in je eigen lichaam, op 'Autosomal' probeer je uit alle macht uit dat lichaam te breken. Afgaande op de speelduur en het feit dat er nauwelijks sprake is van enige sonische ontwikkeling een zeer moeizaam en pijnlijk proces.
Na deze twee nummers voel je je toch wel redelijk murw gebeukt, en dat toont maar weer eens de kracht van drone: muziek hoeft helemaal geen ontwikkeling te kennen, alleen al door textuur te creëren kun je een hele gedachte- en gevoelswereld uitlokken. Of je nou actief (aandachtig met koptelefoon luisteren) of passief (luisteren tijdens het lezen of het spelen van Rollercoaster Tycoon) blootgesteld wordt aan deze muziek, het zal invloed hebben op je doen en laten.
'Ossification' brengt het rustpunt waar je zo naar hunkert. Mijn eerste associatie was met Celer, dat op sommige albums eenzelfde soort krachtige ambient maakt, maar Nadja weet de kalmerende tonen langzaamaan toch weer om te buigen naar een zwaarder, dreunend geluid. De echte pijn en depressie zijn echter verdwenen, dit nummer voelt meer als de wederopbouw na volledige ineenstorting.
Ik heb me de afgelopen tijd ondergedompeld in zes albums van deze Canadese band, maar Bodycage is het album waar ik steeds naar terug blijf keren. Het is voor mij op dit moment het Nadja-album dat ook bij intensieve beluistering (naast aangename achtergrondmuziek) een heleboel te bieden heeft. Een album dat in zijn vormeloosheid allerminst vormeloos is en dat voorbijvliegt, ook al gebeurt er ruim vijftig minuten nauwelijks wat. Zoals ik al zei: een schot in de roos, en bovendien nog meer bewijs dat metal een krankzinnig divers genre is.
Beoordeling: kleine 4,5*
1
geplaatst: 23 november 2022, 19:15 uur
Overzicht tips:
* Danzig - Lucifuge (1990) (EttaJamesBrown)
Beoordeling: 3,5*. Review
* Altar of Plagues - Teethed Glory and Injury (2013) (Don Cappuccino)
Beoordeling: 4,5*. Review
* Suffocation - Pierced from Within (1995) (Johnny Marr)
Beoordeling: 4*. Review
* Shape of Despair - Angels of Distress (2001) (trebremmit)
Beoordeling: 4*. Review
* Ulver - Nattens Madrigal (1997) (Onweerwolf)
Beoordeling: 4,5*. Review
* The Ocean - Precambrian (2007) (Barney Rubble)
Beoordeling: 3,5*. Review
* Nadja - Bodycage (2005) (Gyzzz)
Beoordeling: 4,5*. Review
* Weakling - Dead as Dreams (2000) (McSavah)
* Amenra - Mass IIII (2008) (Kondoro0614)
* Psychotic Waltz - A Social Grace (1990) (Kronos)
* In the Woods... - Omnio (1997) (Brunniepoo)
* Dark Angel - Darkness Descends (1986) (Edwynn)
* Faxed Head - Exhumed at Birth (1997) [ZAP!]
* Burning Witch - Crippled Lucifer (1998) [itchy]
* Funeral Mist - Maranatha (2009) [Tim]
* Entombed - Left Hand Path (1990) [dix]
* Danzig - Lucifuge (1990) (EttaJamesBrown)
Beoordeling: 3,5*. Review
* Altar of Plagues - Teethed Glory and Injury (2013) (Don Cappuccino)
Beoordeling: 4,5*. Review
* Suffocation - Pierced from Within (1995) (Johnny Marr)
Beoordeling: 4*. Review
* Shape of Despair - Angels of Distress (2001) (trebremmit)
Beoordeling: 4*. Review
* Ulver - Nattens Madrigal (1997) (Onweerwolf)
Beoordeling: 4,5*. Review
* The Ocean - Precambrian (2007) (Barney Rubble)
Beoordeling: 3,5*. Review
* Nadja - Bodycage (2005) (Gyzzz)
Beoordeling: 4,5*. Review
* Weakling - Dead as Dreams (2000) (McSavah)
* Amenra - Mass IIII (2008) (Kondoro0614)
* Psychotic Waltz - A Social Grace (1990) (Kronos)
* In the Woods... - Omnio (1997) (Brunniepoo)
* Dark Angel - Darkness Descends (1986) (Edwynn)
* Faxed Head - Exhumed at Birth (1997) [ZAP!]
* Burning Witch - Crippled Lucifer (1998) [itchy]
* Funeral Mist - Maranatha (2009) [Tim]
* Entombed - Left Hand Path (1990) [dix]
2
geplaatst: 23 november 2022, 19:23 uur
8 uur Rollercoaster Tycoon spelen met Nadja op.. je doet de topictitel wel eer aan
Mooi om dit te lezen en goed om te zien dat je weer terug bent aan het stukjesschrijffront!
Mooi om dit te lezen en goed om te zien dat je weer terug bent aan het stukjesschrijffront!
1
geplaatst: 9 december 2022, 13:48 uur
Jazeker mag dat! Die ga ik toevoegen aan de lijst! Dank!
Momenteel druk met de eindejaarslijstjes voor mijn websites. In het nieuwe jaar hoop ik hier weer regelmatig van me te laten horen. Binnenkort volgt in ieder geval nog mijn 2022-metallijstje hier.
1
geplaatst: 17 december 2022, 15:48 uur
Mijn metallijstje van dit jaar:
01. Chat Pile - God's Country
02. Wormrot - Hiss
03. Imperial Triumphant - Spirit of Ecstasy
04. Blackbraid - Blackbraid I
05. Sadness - Tortuga
06. Mourir - Disgrâce
07. Hexis - Aeternum
08. Ard - Take Up My Bones
09. Blut Aus Nord - Disharmonium - Undreamable Abysses
10. An Abstract Illusion - Woe
11. Artificial Brain - Artificial Brain
12. Ashenspire - Hostile Architecture
13. Vanaheim - Een Verloren Verhaal
14. Nadja - Nalepa
15. Mamaleek - Diner Coffee
16. Dreadnought - The Endless
17. Cloud Rat - Threshold
18. Ultha - All That Has Never Been True
19. Shape of Despair - Return to the Void
20. The Callous Daoboys - Celebrity Therapist
Een aantal van deze albums vind je ook terug in mijn top50 van dit jaar: De Beste Muziek van 2022 - Muziek Uitroepteken - muziekuitroepteken.nl
Voel je vrij om ook jouw eigen metalfavorieten van het jaar hier te delen!
01. Chat Pile - God's Country
02. Wormrot - Hiss
03. Imperial Triumphant - Spirit of Ecstasy
04. Blackbraid - Blackbraid I
05. Sadness - Tortuga
06. Mourir - Disgrâce
07. Hexis - Aeternum
08. Ard - Take Up My Bones
09. Blut Aus Nord - Disharmonium - Undreamable Abysses
10. An Abstract Illusion - Woe
11. Artificial Brain - Artificial Brain
12. Ashenspire - Hostile Architecture
13. Vanaheim - Een Verloren Verhaal
14. Nadja - Nalepa
15. Mamaleek - Diner Coffee
16. Dreadnought - The Endless
17. Cloud Rat - Threshold
18. Ultha - All That Has Never Been True
19. Shape of Despair - Return to the Void
20. The Callous Daoboys - Celebrity Therapist
Een aantal van deze albums vind je ook terug in mijn top50 van dit jaar: De Beste Muziek van 2022 - Muziek Uitroepteken - muziekuitroepteken.nl
Voel je vrij om ook jouw eigen metalfavorieten van het jaar hier te delen!
1
geplaatst: 17 december 2022, 15:55 uur
Heb niet zoveel metal gehoord uit dit jaar, maar die van Shape of Despair is inderdaad goed en Sigh heeft ook een prima album gemaakt, maar mijn favo is deze: Devenial Verdict - Ash Blind (2022) - MusicMeter.nl
1
geplaatst: 17 december 2022, 16:06 uur
Mijn favorieten:
Chat Pile - God's Country 5*
KEN mode - NULL 4*
Beide platen staan op MM gelabeld als metal (prima), maar persoonlijk gebruikt ik nog steeds de prima dekkende, uit de jaren 90 stammende tag noiserock voor dit soort muziek. En beide bands sluiten ook meer aan op klassieke noiserock als Unsane en Dazzling Killmen dan op metal, imho.
Maar uiteindelijk maakt het label helemaal niks uit natuurlijk. KEN mode heeft een hele goede plaat gemaakt. Chat Pile heb ik volledig grijs gedraaid, en is nu al een classic in huize itchy (ook mijn eega gaat hier erg goed op, jammer voor de buren!). Door eigen suffigheid viste ik achter het net voor Roadburn-kaartjes, waar beide bands op de zaterdag spelen maar dat gaat vast nog wel goed komen met ticketswap, tegen die tijd.
Candy - Heaven is Here 4*
Afgrijselijke takkeherrie. Grind met noise- en industrialaspecten.
City Of Caterpillar - Mystic Sisters 4*
Gospel - The Loser 4,5*
Waar Chat Pile en KEN Mode de noiserock deden heropleven, begonnen deze twee emo/screamobands een tweede leven. Gospel is de beste van de twee, maar de huidige waardering voor COC vind ik wat laag op deze site, ook dat is een goede plaat.
Metal is het tagje dat er hier aan hangt, daarom vermeld ik ze hier ook maar ik zie dit niet als metal.
Voivod - Synchro Anarchy 4*
Deze band heb ik afgelopen twee jaren pas wat ontdekt, en Synchro Anarchy en een goede aanvulling op hun oeuvre.
Rolo Tomassi - Where Myth Becomes Memory
Chat Pile - God's Country 5*
KEN mode - NULL 4*
Beide platen staan op MM gelabeld als metal (prima), maar persoonlijk gebruikt ik nog steeds de prima dekkende, uit de jaren 90 stammende tag noiserock voor dit soort muziek. En beide bands sluiten ook meer aan op klassieke noiserock als Unsane en Dazzling Killmen dan op metal, imho.
Maar uiteindelijk maakt het label helemaal niks uit natuurlijk. KEN mode heeft een hele goede plaat gemaakt. Chat Pile heb ik volledig grijs gedraaid, en is nu al een classic in huize itchy (ook mijn eega gaat hier erg goed op, jammer voor de buren!). Door eigen suffigheid viste ik achter het net voor Roadburn-kaartjes, waar beide bands op de zaterdag spelen maar dat gaat vast nog wel goed komen met ticketswap, tegen die tijd.
Candy - Heaven is Here 4*
Afgrijselijke takkeherrie. Grind met noise- en industrialaspecten.
City Of Caterpillar - Mystic Sisters 4*
Gospel - The Loser 4,5*
Waar Chat Pile en KEN Mode de noiserock deden heropleven, begonnen deze twee emo/screamobands een tweede leven. Gospel is de beste van de twee, maar de huidige waardering voor COC vind ik wat laag op deze site, ook dat is een goede plaat.
Metal is het tagje dat er hier aan hangt, daarom vermeld ik ze hier ook maar ik zie dit niet als metal.
Voivod - Synchro Anarchy 4*
Deze band heb ik afgelopen twee jaren pas wat ontdekt, en Synchro Anarchy en een goede aanvulling op hun oeuvre.
Rolo Tomassi - Where Myth Becomes Memory
itchy schreef:
Deze band is al heel lang tof. Toen ik ze na de eerste plaat op Lowlands zag had ik niet gedacht dat ze zo'n lange adem zouden hebben!
Deze band is al heel lang tof. Toen ik ze na de eerste plaat op Lowlands zag had ik niet gedacht dat ze zo'n lange adem zouden hebben!
1
geplaatst: 19 december 2022, 14:15 uur
1. Blut Aus Nord - Disharmonium - Undreamable Abysses
2. Chat Pile - God's Country
3. Cult of Luna - The Long Road North
4. Ultha - All That Has Never Been True
5. Wiegedood - There's Always Blood at the End of the Road
6. Brutus - Unison Life
7. Mourir - Disgrâce
8. White Ward - False Light
9. Shape of Despair - Return to the Void
10. Ufomammut - Fenice
11. Haunter - Discarnate Ails
12. Hexis - Aeternum
13. Celeste - Assassine(s)
14. Conjurer - Páthos
15. Conan - Evidence of Immortality
16. STAKE - LOVE, DEATH and DECAY
17. Absent In Body - Plague God
18. Au-Dessus - Mend
19. Come to Grief - When the World Dies
20. Terzij de Horde - In One of These, I Am Your Enemy
Honorable mentions:
Artificial Brain - Artificial Brain
Primitive Man - Insurmountable
Immolation - Acts of God
Bríi - Corpos Transparentes
2. Chat Pile - God's Country
3. Cult of Luna - The Long Road North
4. Ultha - All That Has Never Been True
5. Wiegedood - There's Always Blood at the End of the Road
6. Brutus - Unison Life
7. Mourir - Disgrâce
8. White Ward - False Light
9. Shape of Despair - Return to the Void
10. Ufomammut - Fenice
11. Haunter - Discarnate Ails
12. Hexis - Aeternum
13. Celeste - Assassine(s)
14. Conjurer - Páthos
15. Conan - Evidence of Immortality
16. STAKE - LOVE, DEATH and DECAY
17. Absent In Body - Plague God
18. Au-Dessus - Mend
19. Come to Grief - When the World Dies
20. Terzij de Horde - In One of These, I Am Your Enemy
Honorable mentions:
Artificial Brain - Artificial Brain
Primitive Man - Insurmountable
Immolation - Acts of God
Bríi - Corpos Transparentes
* denotes required fields.