Laughing Stock en Sunset Mission

39. Kanye West - My Beautiful Dark Twisted Fantasy (2010) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/f/f0/My_Beautiful_Dark_Twisted_Fantasy.jpg/220px-My_Beautiful_Dark_Twisted_Fantasy.jpg

Eigenlijk weet ik niet of dit vandáág mijn favoriete Kanye-album is, deze zomer stond Yeezus hoog en hard op de rotatielijst, maar dit is wel een bak energie en extase dat al een decennium in mijn hoofd sluimert, en het voordeel van Kanye is dat hij bekend genoeg om niet alleen tussen de wijdte van mijn eigen koptelefoon of kamermuren op te duiken, maar ook figureert op feesten, sportscholen of godbetert winkelcentra, met Blame Game dat plots opdook in een club in Wit-Rusland (toen dat nog bereisbaar was) als meest beklijvende persoonlijke herinnering.

Vandaar je username? Of naar Wit-Rusland gegaan ter ere van je Musicmeter-alias?

38. Wolf Parade - Apologies to the Queen Mary (2005) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/8/87/ApologiestotheQueenMary.jpg/220px-ApologiestotheQueenMary.jpg

Met afstand het beste wat de samenwerking tussen Spencer Krug en Dan Boeckner heeft opgeleverd, al mag die eerste nog een keer meer optreden in deze lijst. De plechtige overgave in Krugs stem weet me eigenlijk altijd wel te raken, maar zelfs binnen die premisse horen het slepende Dinner Bells, het bevreemdend-aanstekelijke Grounds For Divorce en het rauw-emotionele I'll Believe In Anything by het beste dat hij op plaat heeft gezet. En met Modern World en vooral This Heart's on Fire bewijst Boeckner hier dat hij zowaar ook absolute knallers kan afleveren.

Je moet iets als Omsk net iets te ver weg is

37. Lowlife - Permanent Sleep (1986) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/f/fc/PermanentSleep.jpg/220px-PermanentSleep.jpg

Een excercitie in hoe een jaren '80 wave-album moet klinken, galmend, dreigend, een snufje nostalgisch, met slaafse drums en diepe vocalen. Het is overdreven te zeggen dat het songmateriaal dan niet meer uitmaakt, maar met deze sound is het niet doorslaggevend, omdat ik het album ook waardeer als stijloefening in een geluidscollage die me bevalt. Een mooie bonus is dan dat er met die songs helemaal niets mis is, met Permanent Sleep als emotioneel hoogtepunt, zeker tegen de achtergrond van het vroege overlijden van de zanger die deze sterk in de 80s verankerde band in een eeuwige sluimer heeft gebracht.

Of misschien gewoon (net als ik) een groot fan van Dodenrit van Drs. P?

36. Hüsker Dü - Zen Arcade (1984) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/b/bc/HuskerDuZenArcade.jpg

Een autosloperij op de voorflap, een bandnaam die ook had kunnen dienen als merknaam voor een Oost-Duitse loodaccu, alles doet vermoeden dat je een onluisterbare stortbak rammelherrie voorgeschoteld krijgt als je deze plaat op de draaitafel legt. En hoewel de mannen onstuimig en barstensvol energie zijn, weten ze die energie te kanaliseren, en om te zetten naar knappe popliedjes en rafelige punksongs. Chartered Trips is knapst.

35. Leonard Cohen - Songs of Leonard Cohen (1967) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/4/4c/SongsOfLeonardCohen.jpeg

Leonard Cohen kon zich als laatbloeier, dertiger al, in de jaren ’60 plots uiten op een manier die tien jaar eerder nog geen geijkte kunstvorm was: een studio-album. En bij zijn eerste worp slaagde hij erin een werkstuk te maken met liedjes die klinken alsof ze een geheim onthullen, als een gezongen kroniek van een eeuwenlange zoektocht langs de menselijke ziel. Alleen het openingsnummer is inmiddels wat vergeeld, de rest houdt permanent zijn mystieke glans.

34. Fauve - Blizzard (2013) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/f/ff/Blizzard-ep-by-Fauve.jpg

Het stempeltje ‘pop’ dat deze site hier als genre heeft toegevoegd, is nog geen begin van een omschrijving van wat dit is. Wat dichter in de buurt komt: een getergde verzameling van Franse woordcollages, die vaag matchen met de half-pretentieuze beelden van de videoclips (te zien op het bekende adres), en die af en toe uitvloeien naar liedjes-achtige elementen. Maar dat is dan weer geen apart genre hier.

Franse spoken word, interessante

33. Sparks - Angst in My Pants (1982) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/7/7c/Angst_in_My_Pants_-_Sparks.jpg/220px-Angst_in_My_Pants_-_Sparks.jpg

Sparks op de toppen van hun kunnen, enerzijds volwassen en donker, anderzijds theatraal, stampend en frivool, nochtans uitgebracht op een moment dat de band in bekendheid ietwat op de terugweg was, en iedereen al had besloten dat dit de band is ‘van dat ene hitje’ of ‘van die ene met die Hitler/Chaplin-snor’. Gelukkig voor Sparks kwam hun echte heropleving hierna nog met ‘When Do I Get To Sing My Way’. En gelukkig voor degene die wel hun omvangrijke oeuvre zijn blijven volgen is er dit album. Hoogtepunten van dit stekelig-aanstekelijke album zijn talrijk: het titelnummer, Sextown Usa, Sherlock Holmes, Eaten By The Monster Of Love en ook Moustache, over diezelfde veelbesproken snor, met de gniffelwaardige zin: “But when I trimmed 'em real small/My Jewish friends would never call”.

32. The Feelies - Only Life (1988) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/b/bf/Feeliesonlylife.jpg

Er zit een fijne lichte gedrevenheid in deze band, als een nieuwe fiets die bergafwaarts van een soepel lopende bijtraphelling gaat zonder scherpe bochten of verkeer. The Velvet Underground is nooit ver weg bij The Feelies, met zelfs een VU-cover als afsluiter, maar ook die wordt in de hypnotiserende jagende Feelies-mal gegoten en maakt het laatste stukje fietsen naar het dal net iets aangenamer.

31. The Posies - Frosting on the Beater (1993) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/1/1b/FrostingontheBeater.jpg

Stiekem is dit zowat de gewoonste rockplaat die ik ken: zonnig, hoekig, nergens aanstootgevend, geen zanger die klinkt als een gecastreerd lastdier, geen gruizige geluidsmuren, de vraag dringt zich op, op welke manier steken The Posies uit? Het antwoord: door vakmanschap, door alle energie en aandacht te steken in het schrijven van heel goede popliedjes, die je wandeling door een zonnig park net iets aangenamer maken. I could dream all day.

ArthurDZ, any thoughts?

Banger van jewelste vind ik, nog altijd. Maar smaken verschillen enzo.

Vond dat echt onbegrijpelijk. Suzanne is top 10 alltime for me.

Ik vermoed dat ik voor het leven verpest ben omdat ik de Nederlands-talige versie van Herman van Veen eerder kende.

30. Shawn Phillips - Second Contribution (1970) - MusicMeter.nl
https://i.discogs.com/q1UXxQVxhARxup7J-9AdtKCi8ukrdTsD6nxj4Cq6e_4/rs:fit/g:sm/q:90/h:240/w:240/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTIwNzc4/MjQtMTI2NTY1Njc3/Mi5qcGVn.jpeg

Gedreven en kundig album waar nummer 1-4 en 6-11 als suites to beluisteren zijn (alleen The Ballad of Casey Deiss and Steel Eyes staan redelijk op zichzelf). In de eerste serie is Song For Mr. C het sterkst, terwijl Song for Sagittarians de b-kant mag aanvoeren, maar bovenal kloppen de nummers als geheel. Daartussendoor is The Ballad of Casey Deiss, een krachtig arrangement waarin het bekende sampletje halverwege (oa gebruikt door CYNE en CunningLynguists) best een nog prominentere had mogen hebben, dat dat niet gebeurd is bewijst maar dat Phillips niet half wist hoe briljant hij was.

29. Biosphere - Substrata (1997) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/e/e1/Biosphere_substrata_cover.jpg/220px-Biosphere_substrata_cover.jpg

Warme stadse ambient met emotionele fragmentarische muziek, die meer verhalen lijkt te bevatten dan een album met lyrics en meer zintuigen bespeelt dan een speelfilm. Nummers als Kobresia of Chunkung hadden een genre op zich kunnen zijn.

28. Suede - Dog Man Star (1994) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/0/06/Dog_man_star.jpg/220px-Dog_man_star.jpg

Het zwoelste en donkerste Britpopalbum, dat de grenzen van een sowieso ongelukkig hokje oprekt tot dwarse gitaren, bakken galm, broeierige zang en beklemmende glamour. Een wereld die Brett Anderson eigenhandig neerzet en er vervolgens met volle overgave in smacht en zwelgt. Een wereld waarin ik een tijd heb willen wonen, toen ik 21 was en in de ban van dit album (en zijn voorganger), en waar af en toe nog wel eens een kamer betrek, zoals de momenten dat ik The Asphalt World op repeat zet.

De allermooiste van Suede

27. Palace Music - Viva Last Blues (1995) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/7/79/Vivalastblues_albumcover.gif

Verfomfaaid en onvolmaakt album, alles is brak, vermolmd en naar de klote - zelfs de instrumenten klinken beschonken. Oldham haalt het uit zijn tenen en dat zijn stem daarbij overslaat is een troef en geen gebrek. Hoogtepunt van het album is het erg zorgvuldig opgebouwde New Partner met zijn lange aanloop naar een bevrijdend refrein, omkleed door eerst het knallende Work Hard/Play Hard en dan het alle registers opentrekkende Cat’s Blues.

26. The Blue Nile - Hats (1989) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/6/6b/TBN-HatsUK.jpg/220px-TBN-HatsUK.jpg

Imposante sfeeroefening, strak, schemerig en stijlvast. Een soundtrack om mee door de regen te rijden in zwak beschenen lantaarnlicht, bij voorkeur in desolate situaties - een avondklok, een lockdown - vruchteloos zoekend naar de laatste menselijke restwarmte in een verder koude en donkere stad. Geleid door de terugkerende vraag, Where is the love?

25. Nick Cave & The Bad Seeds - Murder Ballads (1996) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/5/56/Murderballads.jpg/220px-Murderballads.jpg

Nu hoor ik Cave ook graag briesend als op zijn eerste albums of op Let Love In, melancholisch als in The Good Son en als het moet verdraag ik ook de esoterische Cave van de latere albums. Maar de Cave die in mijn lijst op een topnotering kan rekenen is de verhalenverteller, de man die in bijtende composities hele dorpen optrekt - en vervolgens uitmoordt. Niemand komt er genadig vanaf, Cave laat allerlei stakkers en poseurs hun moorddadige verhaal doen en houdt ons op gezette tijden op de hoogte van het oplopende dodental (in Crow Jane). Literair en luguber.

24. The Cure - Faith (1981) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/d/d0/The_Cure_-_Faith.jpg/220px-The_Cure_-_Faith.jpg

Dit album is grijs, maar niet eenvormig. The Holy Hour en Other Voices zijn onverbiddelijke klassiekers met kraakhelder basgeluid, All Cats Are Grey en The Funeral Party zijn desolaat en kolkend, Faith en The Drowning Man zijn bevreemdend en emotioneel en Doubt en Primary zijn verbeten en puntig. Genoeg afwisseling dus, op een plaat die daarnaast zonder meer een geheel vormt, gebonden door asgrauw cement.

23. The Antlers - Familiars (2014) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/f/f5/FamiliarsAlbumCover.jpg/220px-FamiliarsAlbumCover.jpg

Verzorgde, brandschone indie-muziek met warme trieste gloed. Muziek als antiserum in de lounge van een luchthaven, de ontvangsthal van groot bedrijf, een dure hotelketen, plekken met tien op tien qua comfort maar met nul bezieling. Silbermans stem, en de manier waarop hij emotioneel in zijn nummers klimt, werkt als een balsem voor die leegheid:

In the hotel, I can't remember how the past felt
I rent a blank room to stop living in my past self
Fuck now
I'm outta here tomorrow
And when I check out, it won't matter how my name's spelled

22. Yume Bitsu - Yume Bitsu (1999) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/d/db/Yume_Bitsu_-_Yume_Bitsu.jpg

Overweldigend mooie postrock, schurend en esoterisch, met spaarzame vocalen en toewerkend naar het ijzingwekkende slotnummer waarin het zich herhalende ‘And you're so cold’ de kou tot je botten laat doordingen.

Faith en Familiars

21. Scars - Author! Author! (1981) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/1/16/Scars_-_Author%21_Author%21.jpg/220px-Scars_-_Author%21_Author%21.jpg

Stekelige post-punk drijvend op rollende drums, en vooral op twee enorme knallers per plaatkant, het maniakaal uitmondende Obsessions op kant A, en het plechtige, panikerende, poëtische Your Attention Please op kant B