Dat blackmetalklassiekerplaatje van Bathory moet ik nog eens luisteren. Wisdom and the Cage is een van de hoogtepunten op Gothic Kabbalah.

Ja dan is de kans groot dat ik hem daar wel van ken, al doe ik daar inmiddels al weer een tijdje niet actief aan mee...

46. Simon & Garfunkel – The Boxer
Album: Bridge over Troubled Water (1970)
Ook in de top 100 van: Sammael

Na een heel hectische week op het werk – nou ja, zondag zal ik bij de nieuwe IT-release aanwezig zijn dus de week is nog niet echt voorbij – komt The Boxer op een fijn moment. Een nummer met een heel rijk geluid: de volumeknop moet even wat verder open maar wat je dan allemaal hoort is toch wel erg bijzonder. Lai-la-lai…

45. Equilibrium – Die Affeninsel
Album: Rekreatur (2010)

En dan weer een van de meest drukke nummers in de top 100. Waar gaat het eigenlijk over? Na een paar regels woest geschreeuw hoor je ‘und trinken wir zusammen bier’, dus dan zal het wel goed zijn. Al blijkt het bij nader inzien niet ‘bier’ maar ‘hier’ - afijn, een kniesoor die daarop let. Speciale vermelding nog verder voor de onwijs lekkere riff op 1:49.

44. Eloy – Through a Somber Galaxy
Album: Time to Turn (1982)

Zonder al te veel succes liet ik dit nummer eens meedoen aan de MuMeLadder. Ik weet niet wat me bezielde om te denken dat dit wellicht een kans zou hebben op een notering in de lijst der lijsten. Gehypnotiseerd door de bas wellicht. Voor straf omdat ‘jullie’ hem toen weggestemd hebben moeten jullie er nog een keer naar luisteren. Ja inderdaad, twee Duitse nummers op rij dus. Maar deze zingen echt Engels hoor.

43. Symphony X – The Odyssey
Album: The Odyssey (2004)

En dan zijn we nu aangekomen bij het langste nummer uit de lijst. The Odyssey, met zijn talloze themaatjes en maatsoorten, is een waar meesterwerk dat ik graag nog eens gespeeld zou zien worden met een echt orkest. Al klinkt het doosje hier ook wel ontzettend vet. Elke keer dat ik dit nummer beluister is weer een nieuwe reis – hm, dat klinkt wel een beetje cliché maar het is zeker waar.

42. Nightwish – Dark Chest of Wonders
Album: Once (2004)
Ook in de top 100 van: jasper1991

Jaa, dan hebben we hier een echt orkest! Zo moet het dus, Symphony X. Uit de tijd ik nog enorm fan was van de band, met soort-van-operazangeres Tarja Turunen nog in de gelederen. Helaas ging ze veel te snel weg en kwam er zo’n zangeres die het wel leuk probeerde, maar natuurlijk niet aan Tarja kon tippen. Tarja was kil en warm tegelijk en dat paste perfect bij de muziek, die hier een versnelling hoger, gemener en wat minder in de powermetalhoek van voorheen ligt. Een weergaloze opener van een nog steeds indrukwekkend album. “Open the chest once more…”

41. Duran Duran – The Chauffeur
Album: Rio (1982)
Ook in de top 100 van: vigil

En deze heb ik ook aan vigil te danken, want voor zijn top 100 had ik me eigenlijk nooit echt verdiept in pretband Duran Duran – zo’n The Reflex dat klinkt natuurlijk wel lekker, maar wat doet zo’n band verder dan? Wel, ze bleken toch behoorlijk muzikale hoogstandjes gemaakt te hebben. Op hetzelfde album is ook Save a Prayer nog zeer fijn. En dat fluitje...

The Chauffeur

Naast Dark Chest of Wonders vind ik The Odyssey (uit 2002) ook gaaf, hoewel niet zo goed als The Divine Wings of Tragedy, net als dit nummer van Duran Duran. In het algemeen vind ik dit een fijne top-100 vooralsnog.

Dat nummer van Equilibrium zal ongetwijfeld ook iets met apen te maken, te meer door die oerwoudachtige geluiden.

Tja, als je zowel bij Symphony X als Duran Duran niet voor de voor de hand liggende optie gaat, zal vigil de competitie wel winnen.

Dat is een compliment toch?

Er komen nog wel wat andere voor de hand liggende opties maar welke van Symphony X geniet inmiddels je voorkeur? Ik zie hem niet in je top 100 staan...

Nee klopt, daar had ik eigenlijk niet echt een punt. The Accolade denk ik, met Through the Looking Glass en jasper1991s suggestie daar kort achteraan.

The Accolade is inderdaad ook fantastisch, als dit een top 200 was geweest was hij zeker langsgekomen.

Komt dit jaar voor het eerst binnen in de Witte Trui én de MuMeladder, dus je kunt langzaam wel van een klassieker spreken. In Song van het Jaar 2012 haalde het nummer de finale en een verdienstelijke 11e plaats.

40. Kansas – Song for America
Album: Song for America (1974)
Ook in de top 100 van: vigil

Terwijl twee van de allergrootste – nou, vult u zelf maar een kwalificatie in – zich opmaken om president van Amerika te worden, is het wellicht beter om gewoon een vrolijk nummer te draaien over het land. Een nummer vol hoop en optimisme dat net de magische grens van tien minuten aantikt. Niet voor iedereen bleek het hoop en optimisme, maar dat maakt natuurlijk niet zo veel uit. Alles voor de vooruitgang.

39. Camel – Rajaz
Album: Rajaz (1999)

Jaa, Camel… die hadden we nog niet gehad! Na Genesis toch wel mijn favoriete band in de progressieve rock uit de jaren 70. Maar Camel kon meer: met zanger en rots in de branding Andy Latimer werd Rajaz ver na de hoogtijdagen van de band uitgebracht. De eerste helft van het album doet absoluut niet onder voor hun oudere werk: vier ijzersterke nummers op rij met als hoogtepunt de titelsong, die perfect de sfeer van de hoes weet weer te geven.

38. Heidevolk - Koning Radboud
Album: Walhalla Wacht (2008)

Nederlandstalige muziek, ook dat hadden we nog niet gehad. Op het eerste gezicht klinkt de combinatie van metal en cleane Nederlandse zang wat lachwekkend, maar Heidevolk weet heel goed wat ze doen. Tenminste op plaat dan: tijdens een Fries metalfestival in juni hadden ze dit nummer speciaal in hun setlist gestopt en dat had blijkbaar niet iedereen van de band begrepen. Dat ging dus even mis met de begeleiding op de laptop – “Oeh, dat was geen Koning Radboud … (…) … hebben jullie het nog allemaal naar jullie zi-hi-hin?”

37. Frank Boeijen Groep – Kronenburg Park
Album: Foto van een Mooie Dag (1985)

Zo heb je niks en zo heb je twee keer Nederlandstalig op rij. Om de één of andere reden vond ik het afsluitende ge-ha-ha-ha als puber aan het einde super opwindend. Toen wist ik nog niet waar het nummer daadwerkelijk over ging en associeerde ik het met een mooi meisje van een klas lager. Zij is gelukkig beter terechtgekomen.

36. Men at Work – Down Under
Album: Business as Usual (1981)

Dit is zo’n nummer dat je niet teveel moet analyseren. Dat ga ik dus ook niet doen, je zou nog wel eens de conclusie kunnen trekken dat het eigenlijk allemaal niet zoveel voorstelt. Maar hier is niks aan de hand, het geluid is perfect, en dat fluitje is wel degelijk gejat (elf noten op rij, twee keer) maar wat geeft het.

35. Clepsydra – Moonshine on Heights
Album: More Grains of Sand (1994)
Ook in de top 100 van: Casartelli

Het nummer kende ik al een tijdje vaag, tot Caspers top 100 mij de ogen deed openen. Je hebt zo van die bands die het eigenlijk net niet zijn en toch op de één of andere manier een paar geweldige nummers hebben gemaakt. Omdat ze eigenlijk niet zoveel kunnen maakt dit die goeie nummers juist extra speciaal. Mostly Autumn was in dit genre al langsgekomen en Clepsydra is er ook zo eentje. Deze blijf ik luisteren.

34. Rammstein – Rosenrot
Album: Rosenrot (2005)

De eerste cd die ik zelf kocht was een Rammstein-album. Op TMF had ik Keine Lust gezien en dat vond ik geweldig. In de plaatselijke Music Store luisterde ik ook nog het eerste en het laatste nummer en toen wist ik dat ik dit album moest hebben. Van dit album in de top 100 helaas geen nummers, wél van het ‘leftover-album’ dat daarna werd uitgebracht. Bij nadere beluistering bleek er toch wel erg fraaie muziek op dit album te staan; zo valt hier op hoe de ware poëet Till Lindemann voor het refrein zijn stem slechts een klein beetje verheft in vergelijking met het couplet, terwijl de gitaren helemaal losgaan.

33. Paul Simon – Kodachrome
Album: There Goes Rhymin' Simon (1973)

Bij mij is het vaak alles of niets, zo zei een vriendin laatst tegen mij. Soms ben ik nogal neerslachtig en op andere momenten juist supervrolijk. Dat komt ook zeker tot uiting in mijn muzieksmaak, death metal gaat hand in hand met Jannes – al zal ik jullie in deze lijst onze sympathieke Drent besparen. Wel is er hier een derde keer Paul Simon in de lijst, met één van de meest blije piano’s die ik ken. Het nummer zelf zit ontzettend slim in elkaar en wordt gezongen door Simon alsof het hem geen enkele moeite kost. Let ook vooral even op de tel die hij in het eerste deel van het eerste couplet en in het tweede deel van het tweede couplet achteloos overslaat.

32. Sting – Russians
Album: The Dream of the Blue Turtles (1985)

We hadden al een liedje over Amerika, dan kan er ook wel eentje over Rusland bij. Dit nummer bleek zeer geschikt om een orgelversie op mijn nieuwe keyboard te spelen. Het origineel – uit de tijd dat Sting nog geen Nickelback-achtige nummers maakte – is natuurlijk een stuk mooier.

31. Ultravox – Lament
Album: Lament (1984)
Ook in de lijst van: vigil

Alweer het vierde titelnummer in dit rijtje van tien. En waar in de vorige reeksen de metal wat oververtegenwoordigd was, blijk ik in deze fase van de lijst nogal wat jarentachtigmuziek te hebben gestopt. Maar deze hoor je dan weer niet op de radio, daar is het te duister voor. Met dank aan vigil, zonder wie ik dit nummer nooit had leren kennen. Is de competitie met Casartelli dan al beslist?

Voordat ik me weer aan allerlei grote woorden waag, heb ik maar even gecheckt of ik überhaupt Ultravox in mijn lijst had... nee dus. Maar as we speak speelt hier het Vienna-album, meer specifiek het openingsnummer Astradyne. Man man man wat goed.

Wel tof dat je Moonshine on Heights hebt... kon nog wel eens een hit worden in dit topic!

In het licht van de al aangestipte competitie, werd ik trouwens wel even op het verkeerde been gezet met je opening bij Kansas: "Terwijl twee van de allergrootste..."

Heidevolk

En ook nog eens een van hun beste!

Ja ik dacht ook dat hij het over ons had

Je afgelopen update bevat 1 artiest-overlap met mijn lijst... waarschijnlijk niet degene die je verwacht

Ik verwacht Rammstein. Maar we gaan het zien.

Idem hier... maar aangezien het degene is die we niet verwachten, zal het Frank Boeijen Groep wel zijn.

80's partykid Titmeister zal vast op Men at Work doelen

Ik vermoedde ook Men At Work idd.

Is dat dan ook de eerste artiest-overlap in de lijst?

Jullie zullen het binnenkort zien...

Nee zijn er al 2-3 (mijn lijst is nog niet helemaal af), maar die liggen wat meer voor de hand.

Nou ik gok op Heidevolk

30. Talk Talk – Living in Another World
Album: The Colour of Spring (1986)

De tweede notering van Talk Talk, wederom van het album over de lente. Woorden schieten even tekort. De zeven minuten zijn zo voorbij, wat is dit toch ongelofelijk goed.

29. Genesis – Duke’s Travels (het liefst met Duke's End er achteraan)
Album: Duke (1980)

En dan nu een band die ik al drie keer eerder heb genoemd, nu met hun eerste notering. Het album Duke werd gemaakt toen Genesis op het punt stond om echt door te breken bij het grote publiek. Hier hoorden natuurlijk draken van singles bij (Follow You Follow Me, Misunderstanding), maar de band was ook nog uitstekend in staat om hele (instrumentale) verhalen in hun langere nummers kwijt te kunnen. De jaren 70 waren voorbij dus moest het allemaal wat fancier, maar dat bleek geen probleem. Themaatjes die op het eerste gehoor wel erg knullig klinken blijken later o zo fraai. Rond zes minuten, als alles samenkomt en het verhaal van het album eindelijk wordt afgerond, pink ik wel eens een traantje weg.

28. Killing Joke – Millennium
Album: Pandemonium (1994)

Er zijn veel metalbands die tot mijn favorieten behoren en die door de jaren heen steeds softer zijn geworden. Killing Joke is geen favoriete artiest maar bewandelde in 1994 de omgekeerde weg met het voor hun doen behoorlijk hard klinkende Pandemonium. Hiervan is Millennium het meest indrukwekkende nummer dat ook nog eens enorm catchy is. De riffs klinken zeker in de coupletten onberispelijk. Ministry maar dan véél beter.

27. Peter Gabriel – Wallflower
Album: Security (1982)

Nadat ik het Hit-album jaren geleden van de bibliotheek had geleend, las ik op Musicmeter een lovende opmerking over het nummer ‘Wallflower’. Dat was misschien wel het beste nummer van Gabriel. En dat stond niet op het album, maar omdat Casartelli de auteur was ging ik er toch achteraan. Natuurlijk bleek het een schot in de roos. De term ‘verstilde schoonheid’ is van alle honderd nummers waarschijnlijk het meest van toepassing bij deze.

26. Red Hot Chili Peppers – Slow Cheetah
Album: Stadium Arcadium (2006)

Wekenlang had ik een riedeltje in mijn hoofd. Tu-die-du tu-du-du die-du-die-du. Tu-die-du tu-du-du die-du-die-du. Het zou vast iets van Camel zijn. Of Opeth misschien. Maar welk nummer dan? Nee dus: het bleken de Peppers te zijn. Het outro van Slow Cheetah welteverstaan. Vanaf dat moment vond ik het nummer, dat eerder redelijk anoniem tussen 27 anderen op het album stond, plotseling geweldig. En dat is nooit meer verdwenen.

25. John Talabot – Oro y Sangre
Album: ƒin (2012)

Goud en bloed – weer eens een danceplaat en dus opnieuw eentje van John Talabot. Angstaanjagend en uitermate dansbaar tegelijk. Er gebeurt van alles in het nummer en het blijft toch binnen de vijf minuten. Ik vraag de kenners bij deze om mij meer van dit soort muziek aan te raden. En waarom spelen die dj’s, als hun set toch drie uur duurt (Paradigm 2016) niet gewoon van dit soort meesterlijke platen in hun mix?

24. Red Box – For America
Album: The Circle and the Square (1986)
Ook in de top 100 van: Lukas

Terwijl twee van de allergrootste – nou, vult u zelf maar een kwalificatie in – hopen op de eindzege, is het wellicht beter om gewoon een vrolijk nummer te draaien. Want ja hier word ik dus écht onwijs vrolijk van. Ik vraag me af of de andere leden van de band ook zo blij waren toen de lyrics van dit nummer werden voorgesteld. ‘En dan gaat het van jee-he-die-jee, jee-he-die-joo, jee-he-die-jee, jee-he-die-jaa, jee-he-die-hee-jaa, in Americ-oe-de-la-joe-de-la-joe-de-la-joe-de-la-joe-de-la-joe-de-la-hee, hoe-de-la-joe-de-la-joe-de-la-joe-de-la-joe-de-la-joe-es-ee’.

23. Anathema – The Storm Before the Calm
Album: Weather Systems (2012)

Eerder kwamen de heren uit Liverpool al langs en toen stipte ik aan dat ze tegenwoordig wat te vaak de emotionele snaar proberen te raken. Ach, als ik zo kijk naar de sterren die ik de laatste albums geef valt dit alleszins mee. Vier sterren voor Weather Systems en dit nummer is in zijn eentje misschien wel verantwoordelijk voor twee sterren. Een uitstekende balans tussen de harde en de zachte Anathema. Dit is precies zoals ik de band wil horen.

Props voor Storm Before the Calm

geen tag? wel een stuk of 5 liedjes die in mijn 'Top iets meer dan 100' staan.


freitzen ken je deze Rammstein - Bestrafe Mich [Subtitulos en Español] - YouTube daar zit toch wel een duidelijke riff in die uit het Killing Joke nummer komt

Ja die kende ik al wel. De gelijkenis was me nog niet eens zo opgevallen maar het is inderdaad wel duidelijk...

22. Boudewijn de Groot – Naast Jou
Album: Voor de Overlevenden (1966)
Ook in de top 100 van: Arrie

Het oudste nummer in de lijst en tevens het hoogst genoteerde product uit Nederland. Boudewijn de Groot was nog maar 22 jaar en was al in staat briljante teksten te schrijven. Om duistere redenen wordt deze plaat nooit op de vaderlandse radio afgespeeld en moet men maar afstemmen op Radio 2 België. Een schande.

21. The Police – Invisible Sun
Album: Ghost in the Machine (1981)

Dit nummer heeft van alle Police-singles zo ongeveer het slechtst gescoord in de toplijsten. Ik zal ook maar niet verwijzen naar de airplay die het tegenwoordig nog krijgt. Wat mij betreft met zijn duistere klanken een verloren parel in hun discografie.

20. Jethro Tull – Mountain Men
Album: Crest of a Knave (1987)

We hadden nog een nummer van het beruchte Tull-album tegoed, dus bij deze. Het speelplezier spat er weer eens vanaf bij de Britten. Het begin is ronduit magisch en de break op twee minuten ontzettend lekker. Of anders gezegd: als je het dan nog niet veel aan vindt, dan kan je de tweede helft van het nummer ook wel overslaan.

19. Kid Cudi – Pursuit of Happiness (Steve Aoki Remix) (2009)

Een tijdje geleden had ik het over het hoogste hiphopnummer in de lijst. Ondanks dat nu nog wel een rapper, bij wie een op zichzelf redelijke plaat een waanzinnige makeover heeft gekregen. Normaal ben ik niet zo van die party anthems, maar hier heeft Steve Aoki het echt uitstekend voor elkaar. De goede sfeer wordt ook mede veroorzaakt door de vele majeurakkoorden in het origineel. De laatste halve minuut is dan wel ronduit kut, maar bij een Project X-feest hoort natuurlijk een kater aan het eind.

18. Petter – All Together
Album: Six Songs EP (2004)

Met dank aan de weergaloze mix-cd van James Holden, waar ik het nummer tientallen keren heb beluisterd en herbeluisterd. Het overkoepelende themaatje is in essentie heel simpel en wordt perfect uitgewerkt om tot een grootse climax te komen. De hoogste dancenotering in de lijst.

17. Rammstein – Adios
Album: Mutter (2001)

Op het album is Adios het tiende nummer en zo staat het ook bij de favoriete tracks. Net zoals jullie Spieluhr op plek 7, Zwitter op 8, Rein Raus op 9 en Nebel op 11 hebben gezet. Toch wordt het album naar mijn mening pas echt goed bij de tweede helft, met Adios dus als hoogtepunt. Zoals wel vaker bij Rammstein wordt er hier echt een verhaal verteld binnen vier minuten en gaat dat verdraaid goed. Bap-bap-shu-bap!

16. Wintersun – Sadness and Hate
Album: Wintersun (2004)
Ook in de top 100 van: The_CrY

Ooit schreef ik over dit nummer een A4 vol voor in het clubblad en kreeg ik mensen ook nog zo ver het te luisteren. Ik kan me niet voorstellen dat iemand het leuk heeft gevonden. De titel zegt ook genoeg, vrolijk zul je er niet van worden. Toch zat Jari Mäenpää destijds nog vol hoop en optimisme en wist hij nog niet dat het acht jaar zou duren (zie nummer 94) voordat hij weer een album zou maken. De frustratie komt er in dit machtige slotnummer alvast allemaal uit en weet me geregeld tot tranen te roeren.

15. A.C.T – Waltz with Mother Nature
Album: Today’s Report (1999)

Toch maar weer even positief eindigen. Dit progressieve rockgezelschap uit Zweden mixt nogal wat bands door elkaar en zeker in dit nummer weten ze er een kloppend geheel van te maken. Zoals bij het album te lezen kende ik het al jaren; toen ik het twee jaar geleden besloot om weer op te zoeken klonk het nog beter dan in mijn herinnering. De vrolijkheid van ABBA en de virtositeit van… Rush? Mwah, wellicht teveel eer maar zo voelt het in dit nummer wel.

Lennaert Nijgh schreef de teksten. Maar die was zelfs net iets jonger dan Boudewijn!

Overigens lijkt de voornaamste reden me niet erg duister. Naast Jou is nooit een single geweest, en de radio draait toch wel voornamelijk singles.

Dat het nooit een single was wist ik wel, was ook een beetje flauw. Maar toch vind ik dat ook de Nederlandse Radio 2 dit nummer na 50 jaar wel eens mag omarmen en wie weet komt het dan nog eens op de eerste plaats in de top 2000 of zo.

Maar dat van Lennaert Nijgh is wel even een blundertje want dat wist ik ook zeker wel...