Lying Mouth schreef:
Spot on maestro

Misterfool schreef:
Ik overdrijf geenszins. Ik vind het alleen jammer dat vaak maar een of enkele bands in het progressieve rockgenre in zulke lijstje meegenomen worden en de rest vaak als gepiel wordt wegezet. Terwijl er zo veel moois in het genre te vinden is. Ja, ook voor jullie 3-koordfetisjisten

Edgar18 schreef:
Doen ze dat niet ieder jaar ?

Mjuman schreef:


Ho ho, Flip Fluitketel - als er ergens over gefloten moet is het de grotendeels afwezige zwarte muziek (jazz, soul, blues, reggae, wereld - calypso, Afrikaans) - prog komt er itt genoemde genres helemaal niet zo bekaaid vanaf.

Johnny Marr schreef:
Wow, wat een mooie prestatie van Melody Nelson inderdaad, prachtig!

EttaJamesBrown schreef:


Heb er graag aan meegeholpen. Vorig jaar deed ik bij de jaren 70 nog niet mee. Nu wel en heb Melody Nelson in de top 10.

Johnny Marr schreef:

Ik deed vorig jaar wel al mee, maar kende Melody Nelson toen nog niet. Nu ken ik het album wel en staat het direct in m'n top 10. Het was dan ook een instant 5*, en dat gebeurt zelden bij mij. Wat een classic.

kistenkuif schreef:
Beste postpunk gitaarplaat die ik ken. Irritatie + schoonheid = kunst

Der Jan schreef:
Bruce Springsteen had tot het allerlaatste moment twijfels over het album. Hij stond onder zware druk. Na de eerder tegenvallende eerste twee albums moest het er deze keer boenk op zijn. Hij wilde iets maken dat de mensen nooit meer zouden vergeten. En dat deed hij met verve.

De verhalen die Bruce zingt, zijn niet nieuw neen.
Maar niemand heeft ze ooit beter verteld.
Herkenbare romantiek.
De verleiding en het gevaar van de nacht.
De lokgroep van de vlucht.
Een zoektocht naar die ene kans om te ontsnappen.
Baby, we’re BORN TO RUN

Allard-A schreef:
Wat doe je als je (bijna) drieëntwintig bent? Je gaat zitten op zaterdagavond, je drinkt whisky, je overdenkt. Of je schrijft dit album. Thank you, Mr Waits, you may have one on me.
5*

King of Dust schreef:
Op Pink Moon is Nick Drake het zat en wil hij niet meer in deze jachtige wereld leven.
(...)
De conclusie van het album is dat diegene niet wordt gevonden, en daarom is Drake alleen met de morgen. En kijkend naar die opgaande zon, even de lelijke wereld vergetend, is hij gelukkig en wenst hij dat het altijd zo zou kunnen blijven. Dat hij zijn lichaam zou kunnen ontstijgen om zich te bevinden in the endless coloured ways.

Misschien besloot Nick Drake op zo'n morgen, op 25 november 1974, om zich bij die prachtige zon te voegen.

chevy93 schreef:
De recensies zijn terug!

Panaman schreef:
Niet meegedaan, maar mooie presentatie. Paranoid in de Top 25, met mij erbij in de Top 20 volgend jaar ; een echte klassieker in de pop/rockmuziek ! Tom Waits staat te hoog trouwens....

Robertus schreef:
Station To Station gaat dieper; sleurt me helemaal mee, luistert als een soort trip en is in staat, vooral bij Word On A Wing en Wild Is The Wind me diep te ontroeren. De plaat is ongemeen beklemmend en zelfs wat vervreemdend; het brengt me echt ergens anders naartoe. Het is feest, funk, disco EN diep en groot verdriet tegelijk. Doorleefd, manisch...Wat voor etiketten ik er nog meer op kan plakken.

Snakeskin schreef:
De hele punkscene is een attitude, hoewel het authentiek aanvoelde. The Clash die in deze scene haar opgang maakte was daarvan één van de voortrekkers en één van de overblijvers. Zij hadden echter zoveel talent dat zij hierop makkelijk konden inspelen, getuige deze geweldige plaat en de prachtige opvolgers die hier achter aan kwam.

deric raven schreef:
Terwijl in deze periode de gemiddelde wave band duister, traag en depressief klinkt, lijkt het op The Modern Dance alsof er een zak aan XTC als Smarties naar binnen is gewerkt.
The Birthday Party On Speed.

EttaJamesBrown schreef:


Heb jij je grapjas aan? Of je lolbroek?

Madjack71 schreef:
..voor mij heeft het album wel een bepaalde grootsheid over zich. ..Gaye ging tegen de wens van Motown in en kwam met een heel eigenzinnig concept, waar hij in geloofde en zette daarin door. ..heel het album ademt de sfeer van een kerkbijeenkomst waarin muziek en voordracht de aanwezigen begeesteren. ..Gaye brak met dit album met het concept van voorgaande platen en zou deze lijn nog een aantal albums doorzetten. ..het album heeft een aantal aspecten die diens 'grootsheid' bevestigen; ..de tijdsgeest waarin het gemaakt is en de boodschap die het herbergt, ..het begaan van een weg die -zeker bij motown- nog niet bewandeld was, ..de muzikale arrangementen die het album een nieuw soul elan geven. ..dat alles bevestigd m.i. wel de status van klassieker.

Funky Bookie schreef:
De zwanenzang van Jimbo.
The Doors waren al aan het bewegen richting de blues en L.A. Woman is een echte bluesplaat met Doorsiaanse invalshoek.
Waar Jim zijn stem een album nog eerder krakerig en onvast was, die hier definitief gebroken en heft een schitterend doorleefd geluid, waardoor het vocal weer een stuk beter is dan op de vorige 2 albums. Ik heb ook het idee dat de heren weer plezier hadden tijdens de opnames.
Het is heel interessant om dit album en het debuut direct na elkaar te beluisteren, omdat je dan hoort hoe groot de verschillen zijn. De stem van Jim is in een paar jaar volledig naar de knoppen gegaan en het bluesrockgeluid van het laatste album is minder origineel dan de "vroege" Doors, maar past wel ontzettend goed bij de niuewe stem van Jim.

Zorrow schreef:
Dit album hoort qua hoe het gearrangeerd is en het gevoel dat het overbrengt helemaal bij de teleurstelling die de hoopvolle jaren zestig niet brachten (1967-1969): ''The feeling of being totally at home and total freedom of love and speech''.

Andere artiesten/bands slaagden daar op hun manier ook in: o.a. The Doors (LA Woman uit 1971). En er zijn er meer, maar die heb ik niet zo 1-2-3 paraat omdat ik nu mijn jongste zoon uit school ga ophalen.

Godspeed You! Lou Reed!!!

piplikesmusic schreef:
10/10 Nu. Altijd. Het duurde even tot ik het licht zag maar wat een licht zie ik nu!

Geweldige songs die inslaan als een bom (In The Flesh? letterlijk), hartverscheurende hallucinaties van rare sprinkhaan-vrouwen, satirische neo-nazi-achtige praktijken, flashbacks naar de oorlog, en de eenzaamheid van opgesloten zijn in je eigen hoofd. Allemaal perfect ten horen gebracht met prachtige lyrics door meesterbrein Roger Waters. Is er iets wat dit perfecte album niet heeft

Ronald5150 schreef:
"Harvest" is een ingetogen veelal op country steunende plaat van Neil Young. Eigenlijk ben ik al vanaf het openingsnummer "Out on the Weekend" verkocht. Wat een prachtige harmonieën. De gehele plaat staat vol van dromerige melodieën, mooie zang en samenzang en aansprekende teksten. Neil Young speelt over het algemeen ingetogen gitaar, de eerste helft veelal akoestisch en op de tweede helft van de plaat wordt vaker de elektrische gitaar gehanteerd. Maar ik word pas echt gegrepen door de pedal steel guitar van Ben Keith. Deze is subtiel aanwezig, maar zorgt voor zoveel meer sfeer en draagt bij aan de country feel. "Heart of Gold" is het bekendste nummer, maar ook "Old Man" werd een hit. Persoonlijk vind ik het afsluitende "Words (Between the Lines of Age)" een hoogtepunt. Dit nummer is iets anders qua sfeer, wat dreigender en bevat het kenmerkende gejaagde venijnige gitaarspel van Neil Young. "Harvest" is een must voor elke muziekliefhebber en een echte klassieker. Schoonheid in al zijn (relatieve) eenvoud.

buizen schreef:
Dit juweel nog maar eens in het holst van de ochtend beluisterd. Als mensen en dieren nog slapen en de wereld later langzaam ontwaakt. Nog weer later wordt het licht en komt het leven op gang.
De stille nacht/vroege ochtend is een ideaal moment om je helemaal over te geven aan dit album.
Graag eerst kant B beluisteren en daarna kant A. Zo had Bowie de composities en nummers ook moeten rangschikken, maar dat had het publiek misschien niet getrokken.
Diep respect voor hoe Bowie gewoon zijn gang ging in het creëren van mooie muziek, wars van trends en juist (achteraf) trendsettend. Een kunstenaar, experimenterend dus.