Eerst en vooral wil ik de vriendelijke MuMe-collega bedanken voor zijn luistertip: you know who you are. Het heeft een tijdje geduurd maar ik heb er eindelijk mijn gedacht van gemaakt. Ik ken ietsiepietsie wat van Japanse metal, één van mijn favoriete groepen is Loudness.
MDV, proficiat met je stukje (nou ja, novelle – grijns!) bij dit album. Ik vind de hardere nummers natuurlijk beter, de aard van mijn beestje. Het titelnummer vind ik geweldig, die gasten kunnen verdomd goed spelen, snel en strak waar het kan op die hardere nummers. De door jou genoemde Glam Metal kant bevalt mij minder maar dat ligt ook aan mij. De heren gitaristen spelen wel geweldige solo’s die ik kan waarderen.
Eigenlijk ligt mijn luisterervaring tussen MDV en dave in: de hardere nummers (Blue Blood, X, Kurenai, Orgmasm) krijgen twee duimen omhoog, de softere nummers vind ik minder. Rose of Pain is een (goede) ervaring apart en Unfinished krijgt van mij een raket naar de vergetelheid aangeboden. Hier is ook een waar drumbeest aan het werk (Orgasm!), bij Loudness liep er tot voor kort ook zo enen rond, RIP meester Munetaka Higuchi.
Voor mij is het hinken op twee gedachten maar dit was een aangename luisterronde en de andere albums liggen al “binnen handbereik” om te degusteren. Ik beloon de hardere kant met een dikke 4,50, de glammetal kant moet het met minder stellen.

Prima plaat van deze Japanse groep en na het album Blue Blood mijn tweede kennismaking. Het eerste nummer zet je op het verkeerde been - wat een draak - maar ik hoor prima hardrock tot metal (Silent Jealousy, Stab Me in the Back). Love Replica is een instrumentaal buitenbeentje met vrouwenzang maar best te pruimen. Say Anything is de beruchte Japanse ballad, wat altijd een beetje glimlachen is, één keer toch. Mijn voorkeur blijft uitgaan naar het hardere en snellere werk want het gitaarwerk komt daar volledig tot zijn recht.