Reviews, meningen, besprekingen, what's in a name? Ik noem het altijd "mijn gedacht zeggen". Ik ben een Accept-fan, want ze hebben leuke platen uitgebracht met oerzanger Udo Dirkschneider op zang. Op een dag gaat hij solo of moet hij solo gaan en dit is mijn eerste kennismaking met UDO.
Het valt mee en tegen. Je weet waaraan je je kunt verwachten en dat is hier ook zo: de schuurpapieren stem van Udo en muziek die identiek in het straatje van Accept ligt, wat was die stem toch zo bepalend voor Accept.
Het valt mee en tegen. De trage nummers zijn voor mij te soft en te melig maar ik veer weer op als het gaspedaal een beetje wordt ingedrukt: mooiste voorbeeld is One Step To Fate.
Het valt mee en tegen. Er worden hier bordenvolle clichés op tafel gezet, wellicht passend voor mijn geliefde jaren tachtig metal, maar in 1998 trek je de wenkbrauwen op, uit verbazing of uit ergernis (die remake van I'm a Rebel).
Het valt mee en tegen. Ik ga eens die andere albums van Udo beluisteren, afgaande op de gegeven stemmen en toch denk dat ik niet veel zal missen, mocht ik het vergeten.

Hoe het internet een wonderlijke bron van hopelijk juiste informatie blijft: klik. Nummers één tot en met acht komen van een optreden in de Hammersmith Odeon, London op 4 februari 1980, nummers negen tot en met twaalf komen van een optreden in The Hippodrome, London op 6 juni 1974. Niet helemaal correct, vrees ik.

Het zijn twee optredens met twee verschillende gitaristen, Paul Chapman in 1980 en Michael Schenker in 1974. Op het eerste gezicht lijkt dit een weinig interessant album voor mij, vermits beide optredens ook staan op de box On Air, welke ik een tijdje geleden heb gekocht. Het optreden van 1980 bevat vier nummers meer op schijf drie van On Air, het optreden van 1974 bevat twee nummers meer op schijf één van On Air maar waar komt dan Shoot Shoot vandaan?

Shoot Shoot staat op het album Force It van 1975, ik vermoed dus dat deze versie van Shoot Shoot komt van een BBC In Concert van 11 december 1975 in Paris Theatre, London. Een blik op Discogs lijkt dit te bevestigen hoewel ze het jaartal mishebben want de opnames dateren van 1975 en werden pas in januari 1976 uitgezonden.

Samengevat, aardig document dat aantoont dat UFO live veel beter overkwam dan op plaat maar ik zou eerder de box On Air aanschaffen, de nodige uitleg staat daar al van mij.

Vooruit, nog een beetje meer uitleg uit de eerste hand, namelijk de mijne. Het gaat hier om een verzamelaar uit 1983 met overwegend nummers van UFO, behalve waar anders aangeduid. Zoals bij quasi alle verzamelaars zijn de nummers maar al te bekend en bemind bij de fans, dus weinig nieuws onder de (eindelijk aanwezige) zon behalve op het einde.

Wat doen de andere groepen hierop? De openklapbare binnenhoes van deze dubbelaar geeft hierop een antwoord want daarop staat een soort stamboom van UFO mark I (augustus 1969 tot januari 1972) tot UFO mark XI (juni 1982 tot april 1983), met telkens de bandleden erbij vermeld. In de zijtakken staan dan de andere groepen waar naartoe ze verkast zijn. Wisten jullie dat ene Bernie Marsden nog bij UFO heeft gespeeld, vandaar de toevoeging van een nummer van Whitesnake? Lonestar en Wild Horses kende ik enkel van naam.

Van de stamboom heb ik op het www een (jammer genoeg niet al te goed) voorbeeld gevonden maar hierop zetten geeft problemen. Ik verschiet van de prijzen dat ze hiervoor vragen. Ik heb een “batje” gedaan, West-Vlaams voor koopje, want ik heb hiervoor 5 eur betaald. Ik wist zelfs niet af van het bestaan van deze plaat.

Nog zo’n speciaal iets, op het internet staat als nummer 7 Love Drive van Scorpions, wel op de achterkant van de hoes werd dit nummer “uitgedaan” op de credits en het staat dan ook niet op deze plaat. Ik geloof dat dit album een heel speciaal geval is, want bestaat hiervan nog een oudere versie of was het artwork eerder klaar dan de nummers dat de Scorpions er niet op staan? Het goddelijke Lights Out is ook live en knalt ongelooflijk! Hoewel het nergens te vinden is, moet dit met de onaards fantastische gitarist Michael Schenker zijn! Het blijft mijn favoriete gitarist na al die jaren.

Interessantst deel blijft LP-kant vier (nummers 14 tot en met 18) met opnames welke dateren van de “Making Contact” toer uit (15 april) 1983 en met gitarist Paul Chapman, verdere uitleg staat opnieuw onderaan het bericht bij de Heavy Harmonies link. De gereviseerde cd uit 2009 met ongeveer dezelfde titel en hoes vliegt alleszins op mijn lijst. Ik blijft nog altijd geen liefhebber van verzamelaars maar dit voelt toch speciaal aan, daarvoor heb ik nog te veel vragen en te weinig antwoorden. Ik ben benieuwd wat collega Lonesome Crow hiervan vindt, want misschien heeft hij nog een aantal antwoorden op een aantal vragen.

Ik heb deze toevoeging maar gedaan na onderzoek naar de herkomst hiervan want hoe officieel is dit? Heeft deze box met vier cd's bestaansrecht op MusicMeter waar men – in mijn ogen terecht – een overvloed aan officieuze of dubieuze live uitgaves wil inperken? Is Music Melon wel een legitiem label? Misschien verdwijnt deze box hier ooit weer, we zien wel.

Dit is UFO in de klassieke én gouden line-up: Mogg, Way, Parker, Raymond en Michael Schenker (en eenmaal Paul Chapman). Vier cd's zijn dit dus met telkens één optreden van UFO waarvan alle info op Discogs staat: UFO (5) - Let It Roll (CD) at Discogs . Een aantal nummers zullen hier een aantal keren op staan, ahum, logisch gezien het aantal klassiekers in hun catalogus.

Nummers één tot en met veertien hier op de tracklist vormen het optreden in Nakano Sun Plaza, Tokyo, Japan, 1995 met een speelduur van 77 minuten. Iemand op Discogs meldt dat de opnames een jaar ouder zijn. Dat zou kunnen want er staat geen enkel nummer op van het album Walk on Water uit 1995. Deze setlist is een opsomming van de grootste klassiekers van UFO in een omgeving waar ik nauwelijks het publiek hoor, wel een uitmuntende Schenker en een Phil Mogg die wel degelijk communiceert met het publiek, maar ik hoor een heel stille reactie in de mix. Het ontbreekt een beetje aan sfeer om het plaatje af te maken want UFO is op dreef.

Het tweede optreden (nrs. 15 tot en met 28) heeft als ondertitel “Live at The Edge, Palo Alto, 1995” en bevat grotendeels dezelfde setlist met twee wijzigingen, Venus en Pushed to the Limit van het album Walk on Water vervangen probleemloos twee oudjes. Hier krijgen we 74 minuten voorgeschoteld. Opnieuw is dit een sprankelend optreden, de band beschikt eenmaal over veel podiumervaring en je hoort hier tenminste een publiek. Al klinkt zanger Phill Mogg hier en daar een beetje minder en kunnen de keyboards soms de gitaar overheersen. En net zoals bij het vorige optreden in Tokyo vind ik slotnummer C'Mon Everybody als een kleine anticlimax overkomen.

CD nummer drie (nrs. 29 tot en met 40) krijgt volgende ondertitel mee: “Live in Midland, Texas, USA, 21.03.1979”, een optreden van 66 minuten. Dit is echter zonder Michael Schenker die het op 29 oktober 1978 bij UFO afbolt, waardoor zijn sporadische vervanger Paul “Tonka” Chapman vaste leadgitarist wordt. De promotie voor Strangers in the Night moet doorgaan. Opnames hiervan zijn op MusicMeter reeds bekend onder de naam Live in Texas (1994). Ik heb veel respect voor Paul Chapman, het zijn grote schoenen die hij moet vullen maar zijn hart zit op de juiste plaats. Zonder Michael Schenker is dit een stapje achteruit maar de setlist bevat toch Electric Phase, Pack It Up and Go en Cherry.

De vierde en laatste schijf bevat een optreden in Frankfurt in 1993, hier betekent dit de nummers 41 tot en met 55 en met 74 minuten op de klok. Opnieuw is dit met Michael Schenker, ik ga zelfs meer zeggen, volgens mij is dit het eerste optreden na de reünie. Ik ken deze opnames al een tijdje onder de naam Frankfurt Special 1993. Juiste datum van dit optreden is 16 december 1993 en in de klassieke gouden line-up zoals vermeld in mijn inleiding. Hierop staan met Open & Willing en Positive Forward tevens twee nummers van het instrumentale soloalbum Thank You (1993) van Michael Schenker. De rest van de setlist is één groot feest aan klassiekers met de vierde versie van Michael's meesterlijke Rock Bottom.

Hoe “essentieel” is deze box? Beste mensen, niets is essentieel in het leven behalve je gezondheid maar dit is interessant genoeg om eens te beluisteren: ik zou dit eerder een vijf sterren bootleg noemen waarvan de balans niet altijd even goed zit maar dit is wel puur live. Belangrijker vind ik persoonlijk het fonkelende doch opgepoetste livealbum Strangers in the Night uit 1979 en de heel mooie box On Air uit 2013.

Bij een U.F.O. uitgave is het altijd de moeite om de bezetting te vermelden, want die wil nog wel eens veranderen: Phil Mogg (zang), Michael Schenker (gitaar), Pete Way (bass), Paul Raymond (keyboards) en Andy Parker (drums). Drie van de vijf leden zijn nog de originele leden: Mogg, Way en Parker.
Het album begint met twee lekkere uptempo nummers Too Hot To Handle en Just Another Suicide. Try Me is een ballad met zang, keyboards, strijkarrangement en een bijzonder fijne ingetogen solo van Michael Schenker (kippenvel krijg ik ervan), nadien vallen de andere instrumenten in. Ik vind Try Me een onbekend pareltje. Nummer 4 Lights is een UFO klassieker opnieuw met spetterend gitaarwerk van Michael Schenker en een lekker gedreven tempo. Getting Ready is niets speciaals, maar ik hou absoluut niet van Alone Again Or, het lijkt meer op The Monkeys, de gitaarsolo redt het een beetje. Eletric Phase is alweer beter met slidegitaarwerk van Michael Schenker. Het lange en overbekende Love To Love sluit dit album in stijl af: heel sfeervol nummer maar volgens mij heeft Michael bepaalde delen van dit nummer later gerecycleerd in het nummer Desert Song (Michael Schenker Group – album Desert Song uit 1982): de akoestische riff tussen 1:48 en 2:04, tussen 5:15 en 5:38. Dit is geen verwijt maar gewoon een vaststelling.
Van dit album zijn er tevens 3 songs verschenen op het live-album Strangers in the Night: Too Hot To Handle, Lights Out en Love To Love.

Na twee studioalbums (UFO 1 uit 1971 en UFO 2 Flying uit 1973) kwam al een livealbum uit, opgenomen in Tokyo, Japan. Volgens Pete Way was Prince Kajuku een hit in Japan, samen met Cmon Everybody en werd dus dit live-album opgenomen, oorspronkelijk enkel uitgebracht in Japan.
Dit is UFO in de oerbezetting met Phil Mogg (zang), Mick Bolton (gitaar), Pete Way (bass) en Andy Parker (drums). De eerste drie nummers zijn covers, de laatste drie nummers zijn eigen werk. Jaren ’70 rock ‘n’ roll met een prima gitarist Mick Bolton, met lange jams want geef toe: 6 nummers in drie kwartier. Na dit album verscheen Michael Schenker als vervanger van Mick Bolton ten tonele…

Meer dan twintig jaar geleden heb ik dit elfde album van U.F.O. (op vinyl) gekocht en tot mijn verrassing moet ik toegeven dat ik dit maar heel weinig heb afgespeeld, dus vandaag op de draaitafel. Voor de liefhebbers geef ik nog de line-up mee: Phill Mogg (zang), Pete Way (bass), Andy Parker (drums), Paul Chapman (gitaar) en Neil Carter (keyboards en gitaar). The Mechanix is tevens het derde studio-album na het vertrek van stergitarist Michael Schenker, die er de brui aan gaf na het live-album Strangers in the Night.
Mooie sfeervolle rocknummers maar in het openingsnummer The Writer kan ik die saxofoon maar matig waarderen. Nummer twee Somethin’ Else bevat ook weer zo’n saxofoon waar ik een gitaarsolo verwacht, vreemd, raar maar waar. Dat zal wel de invloed van multi-instrumentalist Neil Carter zijn. Nummer drie Back Into My Life bevat lekkere chorussen en zowaar enkele korte gitaarsolo’s, een eerste nummer om te onthouden op dit album. You’ll Get Love valt bij mij niet op: voorbij voor ik het besef. Nummer vijf Doing It All For Your vind ik een heel mooi nummer: een lekker up-tempo nummer met lekkere gitaar en sfeervolle chorus, de gitarist mag zowaar eens lekker tekeergaan en ik hoor een prima “Michael Schenker” solo, de meester waardig. Beste songs op kant A: Back Into My Life en vooral Doing It All For You. Over naar kant B, waar nog vijf nummers opstaan.
Kort en bondig: het zijn allemaal melodieuze rockers behalve de ballad Let It Rain. Terri en afsluiter Dreaming bevallen mij ook, dankzij het aanwezige gitaarwerk.
Voor mij een album met twee gezichten: kant A is lauw tot koud en kant B lekker warm omdat er meer gitaar opstaat.
Nog een vraag: bij het tweede nummer Something Else staan als componisten vermeld: B. Cochran en S. Sheely? Werd dit nummer dus in opdracht geschreven of is dit een cover?

Dit is het eerste album na het Michael Schenker tijdperk (1974-1978). Michael Schenker is één van mijn favoriete gitaristen want met zijn virtuoos gitaarspel steeds in dienst van de song is hij voor mij een lichtend voorbeeld. Hij wordt vervangen door Paul Chapman die dus een loodzware taak op zijn schouders heeft.
Het album wordt geopend door een intro Alpha Centauri, aardig maar ook niet meer dan dat. Lettin’ Go vind ik wel een geweldig hardrock nummer met goed gitaarwerk van Paul Chapman. Mystery Train opent akoestisch maar verandert al snel in een uptempo song. This Fire Burns Tonight is standaard. Gone in the Night vind ik het minste nummer op dit album. Bij Young Blood veer ik weer op: logisch want nummer zes op een cd, maar het eerste nummer op de B-kant van een vinylplaat, dus tempo omhoog, was typisch in die tijden. Geweldige solo van Paul Chapman. Het titelnummer No Place to Run vind ik fantastisch. Take It Or Leave It is de obligate ballad en ik heb niets met ballads: ik heb liever dat het vooruitgaat. Ik zweer dat ik die beginriff van Money Money nog heb gehoord, maar ik kan het niet thuisbrengen, toch opnieuw een goed uptempo nummer. Afsluiter is Anyday en vind ik opnieuw niet zo geslaagd.
Ik vind dit best aardig: ik mis wel Michael Schenker, niettegenstaande Paul Chapman meer dan zijn streng trekt. Het is gewoon een degelijk album, niets meer, niets minder.

Dit is een lijvige cd box met maar liefst zes verschillende optredens op zes cd's. De periode van de opnames is 1975 tot 1982, wat betekent dat je hierop twee verschillende gitaristen zult horen, natuurlijk Mr. Michael Schenker en na hem Paul “Tonka” Chapman. Het geluid varieert van best goed tot meer dan uitstekend. Alleszins bevestigt deze box dat UFO live veel beter uit de verf kwam dan in de studio. Het magische Strangers in the Night is hiervan een prachtig voorbeeld, maar fans van UFO weten dit al decennia!

Schijf 1 loopt van nummer 1 tot en met nummer 12 hier op de tracklist van MusicMeter en bevat een optreden in de Record Plant, New York op 01/09/1975, zo'n 57 minuten aan muziek. In dat jaar kwam hun vierde album Force It uit en UFO bestaat dan uit Phil Mogg (zang), Michael Schenker (gitaar), Pete Way (bass), Andy Parker (drums) en Danny Peyronel (toetsen). Het optreden bevat een mix van nummers van de albums Phenomenon (1974) en Force It, aangevuld met een oudje (Space Child) en twee covers (Built for Comfort en All or Nothing). Ok, hier en daar hoor je een foutje of een piepje maar dit is dan ook live, rauw en heel genietbaar. Michael is dan twintig jaar en hoorbaar nerveus tijdens dit optreden waar hij nog niet zo vloeiend speelt als normaal. Deze opnames zul je ook vinden op de bootleg Big Apple Encounters, UFO (5) - Big Apple Encounters (CD) at Discogs , welke zich ook op MusicMeter bevindt. EMI noemt dit “previously unreleased officially”.

Schijf 2 loopt van nummer 13 tot en met nummer 24 hier op de tracklist van Musicmeter en bevat een sfeervol optreden in de Roundhouse, Londen op 25/04/1976, ditmaal 70 minuten aan muziek. In 1976 kwam hun vijfde album No Heavy Petting uit met een ongewijzigde line-up en drie nummers hiervan vervoegen de setlist. Opvallend is de aanwezigheid van twee nummers van het debuutalbum (als toegiften), opvallend is ook de toegenomen zelfzekerheid van Michael Schenker en de duidelijkere rol van de toetsen. De meester begint te vlammen op zijn Gibson Flying V. In This Kid's en Rock Bottom speelt hij de sterren van de hemel, wat een kunstenaar. Ook deze opnames noemt EMI “previously unreleased officially”, want ze zijn al eens eerder verschenen op de bootleg On with the Action, UFO (5) - On With The Action (CD, Album) at Discogs , met één nummer minder namelijk de cover All or Nothing. Deze bootleg staat momenteel ook op Musicmeter.

Schijf 3 loopt van nummer 25 tot en met nummer 37 op MusicMeter en bevat een veelzeggend optreden opnieuw in de Roundhouse, Londen op 02/04/1977, met 75 minuten geweldige muziek. Waarom gebruik ik het woord veelzeggend? Een blik op de tracklist zegt genoeg zeker? Een ultrabelangrijke wijziging is gebeurd in de line-up: toetsenist Danny Peyronel wordt vervangen door gitarist-toetsenist Paul Raymond, die een nieuwe dimensie en een voller geluid toevoegt aan UFO. Het is de toer voor het zesde album Lights Out, waarvan liefst vijf nummers live worden gespeeld en waarop Michael Schenker alle remmen losgooit! Hoogtepunten te over op deze schijf maar ik geef een bijzondere vermelding voor Try Me, ballads zijn niet echt mijn ding maar Try Me is een fantastisch nummer en ik ben blij met deze uitvoering. Volgens mij zijn deze opnames nooit eerder verschenen, maar ik ben absoluut niet zeker.

Schijf 4 loopt van nummer 38 tot en met 50 op Musicmeter en is het verslag van een optreden op 16 oktober 1978 in Cleveland, Ohio, met zo'n 70 minuten muziek. EMI noemt dit “previously completely unreleased”. In 1978 komt het vijfde album uit, Obsession, en hiervan worden vier nummers in de set gevoegd. Hierdoor komt men aardig in de buurt van de setlist zoals die op Strangers in the Night voorkomt. De line-up is ongewijzigd en UFO levert een prima optreden af. Twee weken later bolt Michael Schenker het af en komt Paul “Tonka” Chapman hem vervangen maar hierover meer op schijven 5 en 6.

Schijf 5 loopt van nummer 51 tot en met 59 op Musicmeter, het gaat om een optreden in de Hammersmith Odeon, London op 20/02/1981 welke afklokt op 53 minuten. Er zijn twee wijzigingen in de line-up, weg zijn Michael Schenker en Paul Raymond en wij verwelkomen Paul “Tonka” Chapman en Neil Carter. Ik heb veel respect voor Paul Chapman, maar natuurlijk is hij niet zo goed als Michael Schenker. Het is de toer voor het negende album, The Wild, the Willing and the Innocent. Goed, het is nog altijd UFO, de set bestaat nog voor de helft uit nummers van het Schenker tijdperk, maar je mist de meester zelve.

Op schijf 6 horen we een optreden in de Hammersmith Odeon, London op 28 januari 1982, 58 minuten lang en op MusicMeter vanaf nummer 60 tot en met nummer 70. De line-up is onveranderd gebleven: Mogg, Way, Parker, Chapman en Carter. Het optreden trapt af met We Belong to the Night dat staat op het later te verschijnen album Mechanix. Van de elf nummers schieten er nog drie over uit de Schenker periode, Only You Can Rock Me, Love to Love en Too Hot to Handle. Ondanks dit gaat UFO best lekker tekeer en voelt ongetwijfeld Paul Chapman zich bevrijd van het Schenker juk. Hij gaat gewoon zijn gang, hij is best een goede gitarist!

Slotakkoord? Als het om Michael Schenker en/of UFO mét Michael Schenker gaat, vliegt mijn objectiviteit in een diepe lade, want ik hoor hem dolgraag bezig en ik vind hem een meester in zijn vak. Een hevige fan ben ik van zijn gitaarwerk en zijn goed uitgebouwde solo's die voor mij telkens een klein verhaaltje vormen in de song maar hij beheerst de kunst om alles in dienst van de song te spelen.

Wat als je zoals ik al Strangers in the Night hebt? Wat als je zoals ik al de box On Air hebt? Zijn deze opnames niet overbodig? Vergelijken met Strangers in the Night vind ik zinloos want iedereen weet dat dat album een collage is van verscheidene optredens met een fel opgepoetst geluid. 100% zuiver live is het niet in tegenstelling tot deze box en de box On Air. Daarom alleen al vind ik dit een mooie aanvulling. Voor alle verdere info met veel plaatjes kan iedereen terecht bij Discogs: UFO (5) - Official Bootleg Box Set 1975-1982 (CD) at Discogs . Voor wie nog veel meer wil weten over UFO, geef ik dit ook even mee: ufo-england.com | another harry becker fanpage - harrybecker.com.

Hoe essentieel is deze box? Het gaat altijd om prijs en persoonlijke keuze. Mocht ik deze tegenkomen voor de juiste prijs, zou ik wel durven toehappen, hoewel ik al het één en het ander van UFO live liggen heb, onder andere die fantastische box On Air uit 2013 maar volgens mij is er geen overlap. Slordig is het wel van EMI om overal Michael Schenker als gitarist te vermelden, hij speelt enkel op de eerste vier schijven.

Een goeie maand geleden heb ik drie lijvige boxen gekocht van UFO: The Chrysalis Years (1973-1979), The Chrysalis Years Vol. 2 (1980-1986) en deze On Air (at the BBC 1974-1985). Deze drie boxen zijn een welkome aanvulling op mijn UFO verzameling maar ik keek het meest uit naar deze box met vijf cd's en één dvd.

Doorslaggevend was opnieuw de prijs want ik heb er een kleine 16 eur voor betaald tijdens weer één van die kortingsweekends op Wowhd. Deze box bestaat uit een kartonnen doosje met de zes schijfjes telkens in een kartonnen hoesje. Er zit ook een begeleidend boekje bij van 16 pagina's met foto's en met uitleg van zanger Phil Mogg en gitarist-toetsenist Paul Raymond.

Een aantal zaken staan dubbel met de twee The Chrysalis Years boxen maar laat dat de pret niet bederven. Het gaat om de Bob Harris Session 1974 op schijf één, de John Peel Session 1977 op schijf twee en BBC in Concert 1980 op de volledige schijf drie. Voor de volledige technische uitleg vind ik geen link op Wikipedia maar de volgende is een volwaardig alternatief: UFO - On Air: At The BBC 1974 - 1985 (5CD + DVD) / Our Blog | Spin CDs - spincds.com. Ik neem aan dat Bob Harris en John Peel bij de meeste mensen bekend zijn, zo niet biedt het wondere wereldwijde web heel veel uitleg over deze legendarische BBC-iconen.

Compleet is dit niet want volgens Phil Mogg is er nog een BBC sessie vóór het aantreden van Michael Schenker als gitarist en hun contract by Chrysalis in 1974. Ik kan me niet voorstellen dat de BBC dit niet meer heeft maar misschien is het een kwestie van rechten. De vijf cd's laten volledige sessies op je los, dus proppensvol staan ze niet, de dvd laat je UFO in beeld zien tijdens diverse opnames voor drie BBC programma's, vaak hun enige mogelijkheid om promotie te maken. Het zorgt toch voor een glimlach.

Voor de zoveelste keer valt op dat UFO live veel beter tot zijn recht komt dan op de studio-albums. Michael Schenker is leadgitarist op schijven één en twee, Paul Chapman is leadgitarist op schijven drie, vier en zes en Atomik Tommy M. is de leadgitarist op schijf vijf. De periode met Michael Schenker blijft voor mij het interessantst, ook al omdat de beste UFO-nummers tijdens zijn periode tot stand kwamen. Veel respect heb ik ook voor zijn opvolger Paul Chapman die best goed uit de verf komt. Mooi en duidelijk is ook hoorbaar hoe later de toevoeging van stille kracht Paul Raymond zorgde voor een voller UFO-geluid. Phil Mogg blijft toch één van die charismatische frontmannen.

Nummer per nummer of schijf per schijf bespreken ga ik niet doen maar ik kan wel zeggen dat ik heel blij ben met mijn aankoop: tonnen aan materiaal voor een scherpe prijs van een legende in de Hard Rock wereld met best veel keigoede nummers op hun conto die live het best tot hun recht komen. Dat verklaart waarom deze groep in hun glorierijke jaren best wel een grote trouwe aanhang had. En... Michael Schenker horen tekeer gaan op Rock Bottom blijft een genot voor de oortjes!

Een blik op het label levert altijd als vraag op: “Hoe officieel is deze uitgave en mag deze überhaupt op onze geliefde MusicMeter?” Dat is een vraag voor de crew maar de tijden zijn nu eenmaal anders. In mijn jeugdjaren had je de officiële albums en de bootlegs, deze laatste kon je vaak maar zien als je de baas van de winkel persoonlijk kende én als je er expliciet achter vroeg. Nu hebben wij het wonderlijke wereldwijde web.

Een blik op een albumtitel van UFO levert dan ook als vraag op: “Is dit met Michael Schenker?” De foto op de albumhoes bevestigt zijn aanwezigheid en Michael Schenker verliet UFO een eerste keer op 29 oktober 1978, hoewel latere vaste UFO gitarist Paul Chapman hem dikwijls mocht vervangen toen Mr. Schenker weer eens ziek was (droge lever in die tijd...).

Discogs vermeldt nog een eigenaardigheid, want er zijn twee versies van dit album, de latere versie bevat een extra song met het laatste nummer All or Nothing. Deze opnames zijn ook te vinden op de tweede cd van de box Official Bootleg Box Set 1975-1982 (2009) van EMI maar dan zonder All or Nothing, origineel van The Small Faces. Wat ik daar heb neergepend, herhaal ik hier even voor het gemak.

“Schijf 2 loopt van nummer 13 tot en met nummer 24 hier op de tracklist van Musicmeter en bevat een sfeervol optreden in de Roundhouse, Londen op 25/04/1976, ditmaal 70 minuten aan muziek. In 1976 kwam hun vijfde album No Heavy Petting uit met een ongewijzigde line-up en drie nummers hiervan vervoegen de setlist. Opvallend is de aanwezigheid van twee nummers van het debuutalbum (als toegiften), opvallend is ook de toegenomen zelfzekerheid van Michael Schenker en de duidelijkere rol van de toetsen. De meester begint te vlammen op zijn Gibson Flying V. In This Kid's en Rock Bottom speelt hij de sterren van de hemel, wat een kunstenaar. Ook deze opnames noemt EMI “previously unreleased officially”, want ze zijn al eens eerder verschenen op de bootleg UFO (5) - On With The Action (CD, Album) at Discogs , met één nummer minder namelijk de cover All or Nothing. Deze bootleg staat momenteel ook op MusicMeter. “

In “mijn tijden” in de jaren tachtig was het leven anders, je had singles, EP's, studioalbums, livealbums en compilaties. Achter bootlegs diende je harder te zoeken en kon je iets vinden mits veel goodwill van de platenbaas voor je. Dat is mijn eerste gedacht bij dit label, Zoom Club (Records): UFO (5) - Regenerator - Live 1982 (CD, Album) at Discogs . Nu hebben wij natuurlijk internet.

Hammersmith Odeon, London. 28 januari 1982. BBC in Concert. Line-up: Mogg, Way, Parker, Chapman en Carter. Paul Chapman kan natuurlijk niet tippen aan voorganger Michael Schenker maar dankzij andere liveopnames heeft hij wel mijn waardering en respect verdiend. Vergeet niet dat hij dikwijls mocht invallen voor Schenker toen die weer eens spoorloos was.

Nu mag ik nog eens een eigen bericht deels recycleren, die volledig staat bij Official Bootleg Box Set 1975-1982 (2009). Het optreden trapt af met We Belong to the Night dat staat op het later te verschijnen album Mechanix. Van de elf nummers schieten er nog drie over uit de Schenker periode, Only You Can Rock Me, Love to Love en Too Hot to Handle. Ondanks dit gaat UFO best lekker tekeer en voelt ongetwijfeld Paul Chapman zich bevrijd van het Schenker juk. Hij gaat gewoon zijn gang, hij is best een goede gitarist!

Verkrijgbaar is deze officieuze liveplaat alleszins bij bijvoorbeeld Amazon maar... ik heb deze al in andere vorm want deze opnames staan ook op cd 6 van de box Official Bootleg Box Set 1975-1982 (2009) én op cd 4 van de box On Air (2013), telkens minus het laatste nummer Lights Out, dat dan nog niet op alle versies van dit album staat. De eerste box heb ik “virtueel”, de tweede box heb ik en koester ik. Mijn tip aan jullie: ga voor de schitterende tweede box en natuurlijk de legendarische dubbelaar Strangers in the Night.

Op dit album met Mogg, Dunbar, Schenker en Way is Mike Varney opnieuw de producer, hij deed ook voorganger Covenant. Fantastisch blijft nog altijd de wisselwerking tussen Phil Mogg en Michael Schenker, die met zijn baard op de groepsfoto er bij staat als een zwerver. Met zijn riffs en zijn solo's is niets mis, verre van zelfs, alleen weer jammer van sommige fade-outs.

Heerlijk is het tempo van en het gevoel bij deze plaat, knap zijn nog altijd de zangprestaties van Phil Mogg, die maar geen sleet op zijn stem lijkt te krijgen. Ik moet ook eens iemand anders dan Schenker een pluim geven. Kort is de instrumentale afsluiter Hawaii, veel instrumentale nummers zul je niet tegenkomen bij UFO, voordien had je enkel Lipstick Traces en Arbory Hill in het Schenker tijdperk.

De reünie in 1995 leverde in een periode van zeven jaar drie heel goede albums op, Walk on Water, Covenant en deze Sharks. De albums ontlopen elkaar weinig maar als ik toch eentje moet aanduiden als favoriet, dan kies ik voor Walk on Water, ook al omdat producer Ron Nevison daarop meedeed. En het Schenker tijdperk liep weer ten einde voor UFO, Vinnie Moore werd zijn vervanger.

Dit is een uit de kluiten gewassen verzamelaar van 5 propvolle cd's die de periode 1973-1979 overspant. Hoe kwam ik erbij om zoiets te kopen? Behalve No Heavy Petting, prioriteit nummer één, heb ik de albums uit deze periode op vinyl en ik heb het niet zo voor verzamelaars, maar als ze de moeite waard zijn volgens mijn beleving...

Er zijn grosso modo twee grote redenen hiervoor, de inhoud en de prijs. Deze box bevat de albums Phenomenon (1974), Force It (1975), No Heavy Petting (1976), Lights Out (1977), Obsession (1978) en het livealbum Strangers in the Night (1979), zeg maar gerust de eerste periode met de Duitse meestergitarist Michael Schenker in de “klassieke” UFO bezetting. Deze box stond voor een zeer scherpe prijs op Wowhd.nl en ik kon deze kopen tijdens één van hun kortingsweekends van 15%. Dat gaf de doorslag voor mij.

Ja maar, als je dan bijna alles al hebt, waarom koop je dan zoiets? Om een aantal extra's, beste mensen, die best wel de moeite waard zijn en waarbij ik in de komende dagen of weken een beetje extra uitleg zal geven, want zelfs ik ben niet zot genoeg om 6 uurtjes UFO op een dag te draaien. Ik houd wel rekening met twee simpele verzamelaars-feiten: ze zijn zelden of nooit compleet en alles is meestal al eens ergens verschenen maar voor die prijs, momenteel zo'n 16 eur, ga ik niet kniezen. Nu kan ik tenminste een beetje UFO in de auto draaien, het zit er dik in dat deze box meegaat in de auto tijdens mijn jaarlijkse Helvetische ontsnapping.

Oh ja, dan toch is er een link op Wikipedia: The Chrysalis Years: 1973?1979 - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org. Dat spaart me een hoop “technische” uitleg uit en zo kan ik me op de kwaliteit van de opnames concentreren, in het bijzonder die extra's want de albums zelf ken ik al maar al te goed. Stay tuned, folks!

Met de voorganger hiervan, The Chrysalis Years (1973-1979), heb ik me best geamuseerd. Deze box bevat opnieuw 5 cd's die de periode 1980-1986 behandelen, opnieuw in een stevige jewel case en met veel uitleg van Phil Mogg. Twee zaken vallen op: de afwezigheid van gitarist Michael Schenker en de minder stabiele bezetting. Michael Schenker neemt de benen tijdens de VS-toer van 1978, zanger Phil Mogg blijft de enige constante factor.

In deze periode maakt UFO vijf studio-albums voor Chrysalis: No Place to Run (1980), The Wild, the Willing and the Innocent (1981), Mechanix (1982), Making Contact (1983) en Misdemeanor (1985). Ze staan hier volledig op, aangevuld een aantal extra's waarop ik nader zal ingaan maar minder uitgebreid als bij de voorganger want... Het is niet de beste periode voor UFO, mindere songs met een best goeie gitarist in de persoon van Paul Chapman, die nooit uit de schaduw van Michael Schenker zal treden. Over de gitarist Atomik Tommy M op het flauwe album Misdemeanor zeg ik zo weinig mogelijk.

Voor het gemak van mijn betoog deel ik de extra's in drie delen in. Deel één bevat een aantal “edits" en “b-sides” die hun charmes hebben maar niet onmisbaar zijn. Op de MuMe tracklist zijn het de nummers 11-12-33-44-55-56-72-73-74-75. Volgens mij zijn dit geen echt nieuwe dingen maar verschenen ze al op de talrijke versies die vandaag de dag ieder album rijk is.

Deel twee is een “BBC in Concert” opgenomen op 4 februari 1980 in de Hammersmith Odeon in London met de volgende bezetting: Phil Mogg (zang), Andy Parker (drums), Pete Way (bass), Paul Raymond (toetsen en gitaar) en Paul Chapman (gitaar). Het bevat vier nummers van het album No Place to Run en zeven oudjes. Op de MuMe tracklist zijn het de nummers 13 tot en met 24. Ik merk op dat deze nummers ook op de box On Air uit 2013 staan, met name cd 3. Verbazend is de aanwezigheid van Rock Bottom want is dit niet te hoog gegrepen voor Paul Chapman? Wel, het optreden bewijst nog maar eens dat UFO live veel beter en krachtiger voor de dag komt en dat Paul Chapman wel een lefgozer is met de handen op de juiste plaats want hij doet het voortreffelijk op Rock Bottom, waar hij zijn eigen ding doet met veel interactie met Paul Raymond. Dit zijn toffe en interessante opnames.

De nummers 57 tot en met 61 op de MuMe tracklist vormen mijn deel drie van de extra's in de vorm van vijf songs van de verzamelaar Headstone uit 1983, meer nummers van dat optreden in de Hammersmith Odeon op 15 april 1983 staan echter ook op het live-album Headstone uit 2009. Verwarrend, niet waar? De bezetting is als volgt: Phil Mogg (zang), Andy Parker (drums), Paul Gray (bass), Neil Carter (toetsen en gitaar) en Paul Chapman (gitaar). Het is de toer voor het album Making Contact. Mijn interesse voor de Headstone versie uit 2009 blijft.

Quotering? Moeilijk. Het is een blekere periode voor UFO en ik mis Michael Schenker. De mooie prijs van ongeveer 16 eur voor vijfenhalf uur muziek was de hoofdreden om dit ook te kopen, de afzonderlijke albums heb ik op vinyl behalve Making Contact. Toch vind ik dat men veel meer had kunnen doen met schijf drie, waar nog een half uur plaats vrij was! De twee volumes van The Chrysalis Years heb ik samen kunnen kopen met de box On Air, deze komt later nog aan de beurt want ik ben razend nieuwsgierig naar die box met 5 cd's en 1 dvd.

Ik ben een matige UFO-fan maar een tamelijk hevige Michael Schenker-fan. Deze is nog zonder Michael Schenker maar met Mick Bolton, dus een heel andere gitarist met een andere stijl.
De muziek is ook nog heel anders en hoe zeg ik dit zo beleefd mogelijk: ik heb er zeer gemengde gevoelens over. De ene zal dit gedateerd noemen (mijn gedacht) en een ander zal er nostalgisch kunnen over doen (mensen die dit bewust hebben meegemaakt).
Geen kwaad woord over de muziek: het is allemaal netjes en rock ‘n’ roll maar ik mis, u begrijpt me al, Michael Schenker. Ach, het blijft toch een debuut van een hardrockgroep die vele jaren meedraaide en meedraait in ons klein universum.

Come-back van de bekendste line-up van U.F.O.: Michael Schenker (gitaar), Phil Mogg (zang), Andy Parker (drums), Pete Way (bass) en Paul Raymond (keyboards en gitaar). Natuurlijk grijpt dit album terug naar de gloriejaren (Phenomenon tot en met Obsession) en je kan oude honden geen nieuw truken leren: originele zaken zul je hier niet op vinden. Waarom klinkt het dan zo verdomd lekker, is dit bijzonder sfeervol en waarom speelt Michael Schenker opnieuw de sterren van de hemel? U.F.O. met of zonder Michael Schenker betekent voor mij dag en nacht verschil, want gaat hij weer lekker tekeer. Favo nummers: A Self Made Man, Stopped by a Bullet (of Love) en Dreaming of Summer. De remakes van Doctor Doctor en Lights Out zijn een beetje overbodig maar heel aardig gedaan, schrijversarmoede destijds? Lekker album omdat de speelvreugde en de sfeer ervan af spatten.

Als je dan toch Michael Schenker moet vervangen, doe je best niet te veel moeite want in vergelijken verliest toch de volgende gitarist. Dat is nu eenmaal het onlosmakelijk lot van Michael Schenker in en uit UFO. En toch...

Zoals een collega op MusicMeter mij onlangs duidelijk maakte, weer eentje van UFO aangekocht? Natuurlijk deed ik dat omwille van een gunstige prijs maar ook na genoeg info over dit album te hebben ingewonnen want ik lette een paar weken geleden voor de eerste maal op de line-up: Mogg, Way en Raymond alias de drie oudstrijders aangevuld met drummer Jason Bonham en gitarist Vinnie Moore.

Absolute uitschieters zijn er voorlopig niet te vinden op dit album en ik zeg met opzet “voorlopig” want ook ik worstel nog met het probleem dat die Schenker nummers te vast gegroefd zijn in mijn hersenpan. En toch...

Ik ken Vinnie Moore, da's zeker dadde. Van hem heb ik de solo-albums Mind's Eye, Time Odyssey en Meltdown toen hij nog zijn kunsten vertoonde voor de Shrapnel stal en consoorten want Mr. Moore was één die supergitaristen. Op dit album lijk je hem nauwelijks te herkennen, weg zijn de duizenden vingers fratsen op de gitaar, welkom zijn de voor mij toch duidelijke invloeden van de Michael Schenker stijl. Dat is welkom en toch...

Het is niet Vinnie Moore die voor mij het verschil maakt op een album die nadrukkelijk verlangt naar vervlogen tijden, het is zanger Phil Mogg met een stem die onverslijtbaar lijkt en met een présence als een vis in het water. Daarom is dit wel een mooi UFO album. Die goeie tijden met Michael Schenker? Komen niet meer terug maar daarvoor heb je dan die albums.

Ok, Avant-garde Metal uit Canada. Raad eens met welk woord ik moeite heb, alleszins niet met Metal of Canada. Ok, bril af, rustig blijven, hoofdtelefoon op en laat maar komen, denk ik dan maar. Open your mind, stel voor je open enzovoort.
Met deze plaat heb ik moeite: het is al zo chaotisch, ik denk soms dat ik naar twee songs tegelijkertijd aan het luisteren ben, bijvoorbeeld twee streams die via het internet binnenkomen. Ik bewonder de muzikanten die hierop meespelen, want zij moeten hun songs en instrumenten goed beheersen om dit klaar te spelen.
Deze plaat heb ik in stukken moeten beluisteren, want dit album is één keer uitluisteren is voor mij quasi onbegonnen werk. Dit ligt zuiver aan mij, denk ik, ik mis hierop teveel een logische structuur, ’t zal aan de leeftijd liggen. Je moet van alles proeven in het leven om je smaak te kunnen ontwikkelen en ik ben blij dat ik heb geproefd. Te absurd en geflipt voor mij.

Hoewel een mens met het ouder worden inziet dat hij niet alles onder controle kan houden en zich open moet stellen voor wat op hem afkomt, kan ik iedereen nog altijd verzekeren dat ik een bloedhekel heb aan verrassingen in het echte leven. Anders is het wanneer het gaat om muziek en andere audiovisuele kunsten: daar heb ik niets liever dan positieve verrassingen, de negatieve variant blijft onwelkom.

Het gevoel is bekend: je hoort iets voor de eerste keer, en nog een keer, en nog een keer en dan ligt opeens de combinatie cd & dvd voor een heel aardige prijs in de webwinkel vriendelijk naar je te lachen en je plaatst de bestelling want het euforische gevoel van de eerste luisterbeurt blijft nazinderen bij de daaropvolgende beurten.

De cd telt 12 nummers, de dvd telt 6 nummers en voor het gemak neem ik de link op Discogs ter verdere informatie: Unisonic - Live In Wacken (CD, Album) at Discogs. Het volgende kan ik niet 100% hard maken en daarvoor verwijs ik naar Setlist.fm want er werd een beetje creatief omgegaan met de volgorde van de tracks en er ontbreekt één nummer van het optreden, namelijk Over the Rainbow: Unisonic Concert Setlist at Wacken Open Air 2016 on August 5, 2016 | setlist.fm. We Rise is hierop de bonustrack voor Japan.

Laat Vadertje Tijd toch een zekere impact hebben gehad op de fysieke présence van de twee voornaamste protagonisten, Kai Hansen en “Olleke Bolleke” Michael Kiske, dan heeft 'em absoluut geen impact gehad op hun muzikaal kunnen. Een aantal kilo's erbij hebben bitter weinig invloed gehad op die superieure stem van Kiske, hoewel hij zich duidelijker beter voelt wanneer het niet altijd meer bliksemsnel als een raket moet vooruitgaan. En toch veroorzaakt hij kippenvel bij de Helloween klassiekers A Little Time (met een stuk Victim of Changes) en March of Time, waarbij ook opvalt welk een goed op elkaar ingespeelde groep hier bezig is en waarbij de summiere doch heerlijke en humoristische interactie met het publiek voor een goed gevoel zorgt. Pure klasse in mijn ogen.

Hoogtepunten te over op een album dat van mij een heel stevige quotering krijgt, omdat het me de eerste keer deed opkijken en de volgende keren nog steeds een lach op mijn gezicht toverde. Twee van de voornaamste actoren der Power Metal beweging voelen zich als een vis het water bij Unisonic. Bij Helloween zorgden ze voor een aantal prachtalbums maar ook een aantal mindere albums. Ik hoop nog veel van Unisonic te mogen horen, daar ligt de toekomst van de heren Hansen en Kiske.

Toen wizard op 6 februari 2011 dit album voorstelde in Het Metal Album van de Week trok ik aanvankelijk grote ogen, het was een totaal ander album dan ik had verwacht en de omschrijving van wizard deed mij denken: “Dit wordt een speciaal geval”.
Het is zeker een speciaal geval geweest en een plaat waar je even moet doorbijten, de eerste keer denk ik “wat een gekte, wat een psychotische zanger” maar bij iedere verdere luisterbeurt treedt een hypnotiserende werking in. Ideaal voorbeeld van deze beide terugkomende elementen is de opener (zeker het instrumentale middenstuk met middeleeuwse aandoende instrumenten?). Soms moet ik glimlachen en dan word ik gefascineerd. Het titelnummer lijkt dan weer weggelopen uit de Celtic Frost / Triptykon catalogus. Aan de trage doomy nummers blijkt en blijft het voor mij moeilijk wennen. Mijn voorkeur gaat zoals vaak uit naar de nummers waar een beetje meer “schwung” in zit: Vom Gesicht und Rätsel, Das Kind mit dem Spiegel (mijn favoriete nummer door die keyboards), Ein Leeres Zauberspiel (lekkere beuker) en afsluiter Der Zauberer. Ik let er tevens op dat een “swingend” nummer telkens wordt opgevolgd door een trager nummer.
Kenmerken van dit album zijn: hypnotiserend, intrigerend, fascinerend, maar ook hier en daar redelijk geschift. Het geschifte karakter komt enkel van de muziek want teksten zijn er niet, de zanger huilt, schreeuwt en giert zijn wanhoop uit. Ik heb dit wel kunnen smaken. Fascinating, zou Dr. Spock zeggen.

Sinds mijn geboortejaar 1969 zijn de heren van Uriah Heep bezig en vijf jaar na het door mij fel gesmaakte Living the Dream komt opvolger Chaos & Colour uit, dat lijkt een lange periode maar laten we niet vergeten dat de wereld een tweetal jaren anders heeft gedraaid door één of ander virus, dat hopelijk niet meer zo veel schade zal berokkenen als in haar begindagen.

Zelf hecht ik weinig belang aan jaarlijsten maar voorganger Living the Dream was in 2018 mijn nummer drie en allicht mijn mooiste verrassing en dan stelt zich de vraag of ze nog beter doen? Dat is moeilijk te oordelen en daar ben ik gelukkig om: het is geen doorslag van LtD en kost iets meer moeite om te doorgronden maar de kwaliteit is er dank zij die altijd aanwezige gouden combinatie van goede nummers, goede muzikanten, een goed geluid en heel veel speelvreugde. Een klein probleem heb ik nog met het nogal cheesy en te lang doorgaand One Nation, One Sun, maar, geef toe, in het midden van het album staat het wel op zijn plaats als rustpuntje. Weinig verrassingen al bij al of het zou de korte bassolo's zijn in Freedom to Be Free, eerder de bevestiging van hun kunnen.

En toch als ik moet kiezen tussen Living the Dream en deze Chaos & Colour, dan gaat mijn voorkeur naar de eerstgenoemde die ik als iets energieker ervaar (en een mooiere hoes heeft). De toekomst zal uitwijzen hoelang ze nog doorgaan, ze worden ook een dagje ouder (Mick Box is momenteel al 76!), maar zolang de inspiratie er is en de onderlinge vriendschap, zie ik zelf geen reden waarom ze ermee zouden stoppen, buiten gezondheidsredenen of redenen in de familiale sfeer. In 2024 toeren ze samen met Saxon alvast als opwarmers voor Judas Priest.

Mijn periode is de jaren tachtig/negentig hardrock en metal. Wat er voor kwam en wat er achter kwam ken ik niet genoeg, maar daarvoor hebben ze de notie “vrije tijd” uitgevonden. Al jaren zit een goeie kameraad van mij de oren van mijn kop te zagen dat ik Uriah Heep moet proberen, “want dat is heel goede muziek”.
Een mens kan niet blijven doen alsof zijn neus bloedt, dus deze week heb ik deze Demons and Wizards een aantal keren beluisterd. Ik “oordeel” zoals altijd over de originele versie, want zo gemaakt, zo bedoeld en bonustracks interesseren mij matig.
Dit is geen zogezegde wereldplaat en dat hoeft voor mij ook niet: als ik maar enkele lekkere nummers krijg voorgeschoteld ben ik al lang tevreden. Lekkere nummers staan er genoeg op: natuurlijk Easy Livin’ (verslavend nummer), Traveller in Time, Circle of Hands, Paradise. Ok, niet alles is even sterk en wat dan nog… Wat me enorm opvalt en meevalt, is het warme geluid van deze plaat: je hoort hier nog echte instrumenten (die Hammond!) en echte muzikanten aan het werk. Dit is een plaat dat je op een deftig geluidsniveau moet beluisteren en van genieten. Zevenendertig jaar oud is deze plaat, ongelooflijk maar waar en mooi. Voor navolging vatbaar, dus staat op mijn verder-te-ontdekken-lijst.

Kijk ik naar mijn kasten met vinylplaten en cd's, dan valt op hoe weinig ik heb van Uriah Heep: het album The Magician's Birthday uit 1972, Uriah Heep Live uit 1973 en de verzamelaar Gold uit 2004 wat een andere versie is van Remasters uit 2001. En ik denk aan een aantal van hun klassiekers waaronder Gypsy en Easy Livin' en ik krijg het gevoel dat Uriah Heep best veel populariteit genoot in hun gloriejaren, best wel gerespecteerd werd maar nooit de hoofdvogel afschoot en daardoor ook wel een (semi-)legendarische status verdiende.

In 2018 was het album Queen of Time van Amorphis mijn nummer één, Firepower van Judas Priest mijn nummer twee en deze Living the Dream mijn nummer drie, mijn mooiste verrassing allicht uit 2018. Wat is het hoofdkenmerk van een verrassing? Dat je het totaal niet verwacht natuurlijk, dat je nog kan worden overdonderd, op een positieve manier.

Mijn nummers één en twee van 2018 zijn Metal, druk, dreigend en van een totaal andere orde dan de speelse en frisse Rock van Uriah Heep, dat in 2019 zijn vijftigste (!!!) verjaardag viert met vele personeelswijzigingen maar ook met vaste waarde gitarist Mick Box die sinds 1969 de Wah-pedaal beroert tijdens zijn solo's.

Wat is zo verrukkelijk aan dit album? De gouden combinatie van goede nummers, goede muzikanten, een goed geluid en heel veel speelvreugde dat werkelijk uit de boxen knalt. Het album bevat ook een zaligmakende flow waarbij nergens een minder nummer op staat, integendeel, ik hoor een aantal geweldige krakers met Take Away My Soul, het lange maar spannende Rocks in the Road en Falling Under Your Spell. Het album heeft nog iets speciaals voor mij: die Hammond orgel dat ieder dreigend ochtendhumeur kan wegblazen. Het idioom “Living the Dream” kan je op verschillende manieren vertalen maar bevat telkens die positieve boodschap. Carpe Diem.

2018 was voor mij het jaar om verder te snoeien in die lange verlanglijst van mij, maar als groepen als Uriah Heep en andere dergelijke albums maken, dan wordt het inkorten van die verlanglijst een Sisyphus arbeid, enerzijds ambetant maar anderzijds is er altijd iets om naar uit te kijken. Positief blijven.