Deze week heb ik mijn tijd genomen voor dit album, etappe 21 in mijn (her)ontdekkingsreis. Vooraf diende ik toch de naam Captain Beefheart alias Don Van Vliet even te googlen: klik.

Opener Debra Kadabra wil nog altijd niet wennen, het ligt niet aan de stem van Captain Beefheart, noch aan de rare teksten, ik vind het nummer niet zo goed. Carolina Hard-Core Ecstasy is een kraker. Zijn voordracht op Sam With The Showing Scalp Flat Top doet vervelend aan tot men de muziek inzet op de tonen van Louie Louie. Hetzelfde gaat op voor Man with the Woman Head. Op Poofter's Froth Wyoming Plans Ahead is hij heerlijk bezig. 200 Years Old en Cucamonga maken weinig bij mij los. Advance Romance en Muffin Man zijn hierop mijn lievelingsnummers. Vraagje betreffende Advance Romance: hoor ik daar goed en wel de basslijn van Chunga’s Revenge?

Conclusie: opnieuw een goed bluesy zompig album waarin Frank Zappa de hoofdviool speelt en Captain Beefheart de tweede viool. Jammer van de opener en de gesproken voordrachten van Don Van Vliet maar de muziek is in orde.

“Dummy Up!”

Frank Zappa met The Mothers of Invention als begeleidingsgroep, dat is mijn interpretatie van een prachtig livealbum. Enkel Son of Orange County en More Trouble Every Day lijken mij “oude” nummers maar herwerkt, de rest lijkt mij nieuwe nummers.

Het doet niets af aan de pret, volgens mij begint met dit album ook de interactie met zanger/saxofonist Napoleon Murphy Brock, een belangrijke troef. Wat mij het meest opvalt is nu de kwaliteit van de muzikanten met als grootste voorbeeld Don't You Ever Wash That Thing? Onderhoudend zijn zeker de introducties van Frank Zappa bij Penguin In Bondage, Village of the Sun, Cheepnis en Be-Bop Tango (Of The Old Jazzmen's Church).

Toen nu toe heb ik drie livealbums achter de kiezen, namelijk Fillmore East June 1971, Just Another Band from L.A. en deze. Roxy & Elsewhere vind ik met afstand de beste, deze staat met absolute prioriteit op mijn boodschappenlijst. Aanrader!

Halverwege maart gekocht op de Internationale Platenbeurs in Gent, een vinylexemplaar met openklapbare hoes, en ik weet nog altijd niet zeker wat ik ervan moet denken. Heavy Metal met een tamelijk aanwezige zangeres Jutta Weinhold (ik vind haar zang niet echt goed) en een heel aanwezige drummer die weinig variatie in zijn spel legt, alles in bijna hetzelfde midtempo.

Moeders mooiste zijn ze ook niet: dit is de foto op de binnenhoes, klik. Op vinyl staan de eerste tien nummers, Fallen Angel staat volgens mij enkel op de cd. Gitaarwerk is wel smeuïg. Eerder Piet Piraat op meezingbare bombastische Duitse Metal leest geschoeid. Achilles's Heel valt nog mee, The Pale Man is voor mij het zeiknummer, lees powerballad. Vergelijkingspunten met Accept en Warlock. Aardig maar niet meer dan dat. "Shiver me timbers!"

Album 137 in totaal, album 26 en tevens laatste inzending in ronde vier van Het Metal Album van de Week, waarop één van mijn helden meespeelt, de geweldige en – letterlijk en figuurlijk – imposante drummer Mr. Gene Hoglan (luistertip: de legendarische groep Dark Angel).

Als Gene Hoglan op de vellen mept en de double bass ontketent, dan weet je dat het geweldig vooruit zal gaan, geen subtiliteiten maar snel en supervettig drumwerk, dit wordt al meteen duidelijk vanaf de opener waarvan de teksten ook voor een glimlach zorgen. Je mag dit niet te ernstig nemen, het is grappen en grollen maar dan met een donderende thrash groep op de achtergrond. Je moet tegen een duwtje kunnen want de teksten van Fista Corps zijn ranzig. Ze zijn ook slim genoeg geweest om dit album niet te lang te maken, het bewaart de superstrakke intensiteit. De laatste twee nummers staan enkel op de Europese versie, het is maar dat je het weet.

Ik word overweldigd door de fantastische opener, ik vervolledig mijn podium met Devil’s Mouth en Hair Doesn't Grow on Steel (wat een titel en heel Manowar). The Vowel Song en Fuck My Aching Tits vind ik eerder flauw. Gene Hoglan is een beer van een vent maar een pracht van een drummer. Ik vind dit album een aangename en verrassende luisterervaring.

Zeven nummers in nauwelijks zeventien minuten met de line-up Nicole Lee (zang), Ian Tafoya (gitaar en bass) en Sparks Tafoya (drums). Is dit een EP of een volwaardig album? De groep ziet dit als een volwaardig album, zeventien minuten maar zeventien minuten met hoge kwaliteit. Het is twintig jaar oud maar het vlamt langs alle kanten: versnelling in vierde, niet nadenken en lekker total loss gaan. Voorbij voor je het weet en je blijft hongerig achter meer. Omschrijving? Jaren tachtig Amerikaanse speedmetal met een zangeres, redelijk uniek voor die tijd. Enkel Never Felt Like This vind ik beduidend minder. Geen kwantiteit maar kwaliteit!

Na het ultrakorte debuut All Hail to Thee (of is het nu een EP) kwam deze echte EP uit met ietwat langere nummers deze keer, het klinkt iets beheerster maar toch blijft het spetteren en blijft het Amerikaanse speedmetal. Hoogtepunt vind ik deze keer Turn Up the Pain (en met name die break). Spannende muziek, voor die tijd toch.

Ondanks de quasi “perfecte” lengte van een kleine drie kwartier ervaar ik dit album soms als een tamelijk lange zit. Het ligt niet aan de ex-Mercyful Fate gitaristen Hank Shermann en Michael Denner, wat ze spelen, is anders en trager dan bij het glorieuze Mercyful Fate maar je herkent toch hun stijl hoewel deze hier iets directer lijkt. Beiden zijn toch goede muzikanten.

Vermoeiend is de tamelijk zoutloze zang. Tamelijk eigenwijs, tegendraads en experimenteel is toch de muziek met aanvankelijk ongemakkelijk aanvoelende stukken, het vergt een inspanning. Elictizm is het snelste nummer op dit album, vind ik tevens het beste. Twee covers staan hier ook op. Mesmerization Eclipse zou van Captain Beyond zijn en die naam is mij volledig onbekend. Desecration of Souls is een cover van het mij maar al te bekende machtige Mercyful Fate. Natuurlijk kan de wel aardige versie van Zoser Mez niet tippen aan het origineel, laten we ernstig blijven en dit een stille wenk naar het verleden van Hank en Michael noemen. Het toont ook aan hoe de unieke combinatie van zanger King Diamond met de rest van Mercyful Fate een historisch album als Don’t Break the Oath hebben opgeleverd.

In 2008 bracht een Grieks label dit album opnieuw uit met vijf bonustracks: nogmaals Wasteland, Crimson Moon, Another Time, Land of Goshen en Destiny. Ik heb deze enkel op de peecee staan dus ik zou niet weten hoe interessant die bonustracks zijn.