Het blijft een jammerlijke zaak dat je hier een ronduit zwakke zanger aantreft bij een voor de rest niet onaardig spelend Zweeds combo, ook wordt er nogal oubollige hard rock uit de mouwen geschud wat zich laat gevoelen in de tragere nummers, de snellere nummers ondervinden hiervan minder last. Door de toevoeging van (overigens storende) vrouwenzang op Nightwinds blijf ik het een draak van een nummer vinden. De plezantste nummers zijn deze waar een versnelling hoger wordt geschakeld en je zo weinig mogelijk let op de zang: Child of the Night, Prisoner of War en het speedy Woman in White.

Mind over Muscle is het derde album van deze Zweedse groep die zich nog altijd in Hard Rock wateren bevindt met zanger Jocke Lundholm als stuurman. Eén van de twee gitaristen, Thomas Drevin, werd vervangen door Peter Olander. In 1985 verscheen deze plaat op CBS, in 2001 werd deze opnieuw uitgebracht door Metal Rendezvous met de bonustracks High Heels en Dreams.

Op de twee voorgaande albums kon ik wel genieten van de songs met puik gitaarwerk maar me dan weer ergeren aan de galmende tegen het valse aanleunende zang van Jocke Lundholm. Ik moet toegeven dat zijn zang er op vooruit gaat, getuige de uptempo nummers zoals The Tower, Electric Messengers en It's Nice to Be a King. Een aantal keren zakt het tempo iets te veel zoals In the End, Power Games waarin duidelijk de geest van Accept ronddwaalt en Secret Dance. Pavement Song vind ik bijzonder zwak. De andere songs blijven niet opzienbarend maar gewoon tof om eens te horen. Het heeft misschien zijn beste tijd gehad maar dat staat ons allemaal ook te wachten.

In 1985 verscheen tevens een verzamelaar bestemd voor de Amerikaanse markt met de titel Electric Messengers met nummers van de eerste drie albums maar ook met bijna krek dezelfde hoes als deze Mind over Muscle, dus wees oplettend. Over dit album kan ik best tevreden zijn, dus ze krijgen een iets hogere waardering voor hun inspanningen en vooruitgang.

Tweede album van deze vijf Zweden met opnieuw zanger Jocke Lundholm, wiens zang ik maar matig kon waarderen op hun debuut 220 Volt van een jaartje voordien. Het klinkt al iets beter, maar er mag wat minder galm op zitten en opnieuw voel ik me soms ongemakkelijk bij sommige zanglijnen in de chorussen zoals in bijvoorbeeld Night Without End. Ik kan tegen een duwtje maar soms is het overdreven. Klassieke hard rock opnieuw met mooie gitaarsolo’s van beide heren, jammer dat ze soms weggeduwd lijken te worden door de zanger. Bijzonder tof vind ik het slepende Child or Beast, hoewel Jocke Lundholm opnieuw…

Meerdere versies zijn opnieuw verkrijgbaar van dit album: de originele LP van CBS met acht nummers uit 1984, de originele cassette van CBS met tien nummers (+ City Lights en Screaming for a Riot) uit 1984 en de heruitgave van Metal Rendezvous met elf nummers (+ Heavy Christmas, Young and Wild en Lorraine) uit 2001 welke een officieuze uitgave zou zijn welke niet door de groep is goedgekeurd.

Ik kan hier nog altijd weinig verkeerd aan vinden: ambachtelijke midtempo hard rock met flitsend gitaarwerk en een Japanse zanger waarvan niemand begrijpt wat hij zegt in zijn moedertaal, laat dat toch geen struikelblok zijn om hiervan te genieten. Enkel bij sommige refreinen en Satisfaction hoor ik hem gedeeltes in het Engels zingen, nog altijd onverstaanbaar trouwens. You Love Me, Don’t You is de deerniswekkende en orentergende “typisch Japanse” en zeer lange ballad. Een paar keren wordt het tempo flink de hoogte ingejaagd bij de korte nummers No Standing Still en At Last I'm A Free Man met telkens smeuïge gitaarsolo’s. Ik mis hierop uitschieters.