Ik heb nooit veel opgehad met Van Halen, dat zal wel met subjectieve redenen als imago of god-weet-wat te maken hebben. Een band moet je “beoordelen” op zijn muziek. Dit is het debuutalbum van een groep welke ik eerlijk gezegd nooit veel afspeel, maar dit album smaakt me: ik hoor een gedreven strakke groep met prima muziek gecombineerd met de nodige humor (Ice Cream Man). Veel goede nummers met één opvallende cover natuurlijk (You Really Got Me van The Kinks, dacht ik) en Eddy Van Halen die zijn capaciteiten ruim ten toon mag spreiden. Dertig jaar oud is dit album ook al, verbazend hoe de tijd vliegt…

Ik heb een haat-liefde verhouding met Van Halen, ik ben absoluut geen fan maar erken wel dat ze een aantal klassiekers op hun conto hebben staan. Het debuut kon ik wel waarderen maar deze opvolger is voor mij teveel van hetzelfde: goed dat wel maar met een déjà-vugevoel. Twee nummers onthoud ik van dit album: Dance the Night Away en DOA. Deze songs zou ik meenemen op een zelf samengestelde verzamelaar. De andere songs op dit korte album (31 minuten!) boeien mij niet genoeg. Het gitaarwerk van Eddie Van Halen blijft wel uit duizenden herkenbaar goed. Zoals gezegd, Van Halen is niet echt mijn ding.

Vanden Plas is een Duitse groep en speelt progressieve metal, hun zesde album is dit en in het kader van Het Metal Album van de Week een eerste kennismaking voor Sir Spamalot met deze groep en hun muziek. Noot vooraf betreffende dit album: de gewone versie bevat de eerste acht nummers, nummer 9 Eleyson staat tevens op de digipackversie. Ik heb me beperkt tot de gewone versie, bonusnummers zeggen mij nog altijd niets. Men zou toch eens moeten ophouden in de muziekwereld met die duizendeneen versies van hetzelfde album maar dat is een andere discussie te voeren op een andere tijd en plaats. We moeten ontopic blijven anders krijg ik onder mijn voeten.
Het is een heel positieve kennismaking geworden, ik hoor graag deze muziek zolang er geen excessen zijn zoals ellenlange oervervelende nummers en individueel krachtenpatserij van de heren muzikanten. Ik vind dit een prima album, technisch hoogstand, goede krachtige nummers, veel afwisseling en veel samenspel tussen de heren muzikanten. De zanger ervaar ik ook heel positief, soms doet hij mij denken aan de zanger van Tiles. Beste nummer vind ik On My Way to Jerusalem, de songtitel zorgde weliswaar voor andere verwachtingen (oosterse melodielijnen) en ze zetten mij op het verkeerde been, da’s pas durven. Eigenlijk vind ik door de band een uur muziek meer dan genoeg en hier heb ik er geen last van. Quicksilver begint als de tranentrekker van dienst, ook wel de beruchte powerballad genoemd in Casa Spamalot, maar schijn bedriegt gelukkig, het is een trager sfeervol nummer met piano en strijkers maar met een heavy midden- en eindstuk.
De muziek is beheerst doch niet bedeesd, de zang is oerdegelijk doch niet saai en Vanden Plas is ondanks de raar aandoende naam (waar komt die eigenlijk vandaan?) een goede groep om in het oog te houden en verder te ontdekken, lap, nog enen voor mijn ellenlange lijst, het wordt een Sisyphusarbeid . Ik start met een vier.

Nog zo’n plaat waarover een goede vriend van mij al de jaren de oren van mijn kop zeurt dat ik dit eens moet beluisteren. Twee weken vakantie zullen zorgen voor een flinke dosis muziek en luisterbeurten van albums die ik altijd maar uitstel. Van Vandenberg weet ik dat Adje Vandenberg hier de grote man was en natuurlijk ken ik die megahit “Burning Heart”.
Ik vind het een maaltijd zonder peper en zout, het is te goed om aan de kant te laten liggen maar ook zo goed niet dat het een essentieel onderdeel van mijn collectie dient te vormen. Daarvoor is de muziek 27 jaar na datum niet interessant genoeg meer voor mij en nochtans ben ik een eighties adept. De zang en het Engels van de zanger storen mij, normaal gezien niet echt een breekpunt voor mij want ik spreek ook geen Queen’s English, maar hier stoort het me.
De megahit was ik toen al beu gehoord en nu kan ik weer weg voor 28 jaar. Goeie nummers vind ik toch nog wel Back on My Feet, Nothing to Lose en Lost in the City, alsook het gitaarwerk.

In de verste verte heeft dit project van Kurdt Vanderhoof te maken met zijn vorige groep Metal Church waar hij één van de gitaristen en een belangrijke componist was, misschien herinnert de riff van Out Alive nog een beetje aan Metal Church. Metal Church is metal, Vanderhoof is stevige rock. Hier doet hij een gesmaakt uitstapje in het verleden.

Alleskunner Vanderhoof speelt op dit rockend en melodieus album gitaar, bass, Hammond orgel, synthesizers, mellotron en zingt ook volop mee. Op drums horen we Kirk Arrington, inderdaad, de fantastische drummer van Metal Church. Ik hoor vooral veel speelplezier en op de eerste helft van dit album kunnen ze trots zijn, het heerlijk geluid is spetterend en die Hammond orgel doet wat enkel dat instrument kan, zorgen voor een heerlijk speels geluid. Out Alive heeft zoals gezegd die stevige Metal Church riff maar dan zakt het tempo bij Beg en de grotendeels akoestische nummers 50 Cent Symphony en Tons of Time. 40 Days Down en Game Is Played herinneren dan weer aan de eerste helft van het album. Als favorieten duid ik Bleed, Take to the Sky en Out Alive aan.

Op de achterkant van de cd worden de twaalf nummers halverwege netjes ingedeeld in “side 1” en “side 2”, bij het begin van Out Alive hoor je zelfs de naald op de plaat belanden, hoewel dit enkel op cd is verschenen. En dan noemen ze mij nostalgisch? Ik heb dit sinds 1997 op cd, later bracht men dit opnieuw uit met de Deep Purple cover Burn, bedankt heren van de platenmaatschappij! Godverdomse ##@@[!#@&…

Hevige, stevige thrash van deze Amerikanen die in mijn verbeelding wel eens verre neefjes van Exodus zouden kunnen zijn, met science fiction als belangrijkste tekstonderwerpen. Hiervoor zorgen de moddervette riffs en sublieme solo’s en nog maar eens (hoera!) thrash met een natuurlijk gitaargeluid en niet die godverdomse overstuurde zevenmiljoen-snaren-gitaren die een pokkegeluid opleveren.
Wat goed is kun je niet veranderen. Een eind ver in onze wondere Topic kan ik ook al beter onderscheiden wat ik nog meer hoor buiten thrash, ik hoor death metal, black metal (daarvoor zorgt die zanger) en ik hoor ook sfeervolle stukken (wanneer onze brave zanger zwijgt) en knettergekke solo’s en talrijke tempowisselingen en breaks. Muzikaal heb ik niets op aan te merken, die zanger met zijn benepen stem vind ik niet overal even goed. Ik denk toch dat ze verder kunnen geraken, niet noodzakelijk met een andere zanger maar met een andere zangstijl. Geef dit een “zuivere” zanger en/of zangstijl en deze groep verovert spoorslags de metalwereld.
Achtenzestig minuten muziek (geen bonustracks? Grapje!) is een lange zit, zeker voor mij, maar niemand verplicht mij om dit telkens in één zit te beluisteren.
Conclusie, een veelbelovende groep met veel potentieel maar met zangproblemen, los dit op en je krijgt een volgend nog fantastischer album. Als favorieten op dit plaat duid ik aan: Forests of Legend, Dark Nebula en Accelerating Universe, toeval of niet de drie langste nummers met de langste instrumentale passages. Mijn prijs voor Black Future is vier sterren, toch een halve ster minder vanwege de matige zang, anders stond hij bij mij ex-aequo nummer 1 met Cormorant (Metazoa - 2009) in mijn voorlopige tussenstand van de tweede ronde. Knappe inzending alweer van collega Phantasia, die in ronde één de indiener was van mijn favoriet, Disillusion – Back to Times of Splendor.

Dit is toch best heavy voor een album uit 1981. Daarin ligt hun grootste verdienste om het nog harder, nog wilder en in hun bekende stijl nog chaotischer te doen. Veel inhoud hebben de nummers niet, heel goed wordt er ook niet samengespeeld maar waarom kan ik hieraan nog zo veel plezier aan beleven. Dat moet je hen toch toegeven.

Nostalgie kan het niet zijn want Venom verscheen enkel op een paar tapes van mij, ik heb er nooit platen van willen kopen want ik vond ze niet goed genoeg: “die mannen kunnen niet spelen.” Nog een verdienste lag in hun merchandising want wie wilde toen geen patch van Venom op zijn jeans vest, wie wilde geen t-shirt met die duivelskop? Toch is niet al roffelen en beuken dat de klok slaat, een kort akoestisch stukje van gitarist Mantas verrast mij aangenaam. Wat ik ook zo heerlijk vind, is dat zompig vettig geluid. Productie ja, ma non tropo per favore! Venom is een nog zwaardere zogezegd satanische variant op Motörhead.

Venom nam zichzelf ook niet zo ernstig, hoor, het blijven Britten en Britten hebben een gevoel voor humor. Een zelfde gevoel voor humor mag dit ouderwets baanbrekend Black Metal album nog heel genietbaar. Toch eens nakijken om het een en het ander te kopen van deze drie eilandbewoners.

In april 1995 sterft de geweldige zanger Carl Albert ten gevolge van een tragisch verkeersongeval. Als eerbetoon brengt Vicious Rumors dit album uit met liveopnames (tracks 1 tot en met 14) en met demo-opnames (tracks 15 tot en met 17).

Hun mooiste album vind ik nog altijd Digital Dictator, een klein meesterwerkje waarop de ster van Carl Albert in alle hevigheid schijnt. De opnames dateren van 1994 uit de toer voor het album Word of Mouth (1994), waarvan hierop zeven nummers staan. Slechts twee nummers van Digital Dictator (1988) vind ik hier terug met het titelnummer en Worlds and Machines, dat is best jammer. Verder heb je nog vier nummers van Vicious Rumors (1990) en één nummer van Welcome to the Ball (1991). Nummers van het debuutalbum Soldiers of the Night (zanger Gary St. Pierre) uit 1986 ontbreken.

Het geluid is bootleg kwaliteit en de overblijvende leden van Vicious Rumors zeggen hierover het volgende: "This album is a Two Track digital bootleg recorded with 2 Microphones on our last European Tour in "1994". We never planned on releasing these tapes. This is our last album with Carl. It's as raw as can be. "No Overdubs". We put it together to feel like one Show! VR is Forever!!! With Carl's spirit we will carry on as a band."

Opnieuw heb ik gemengde gevoelens bij dit document, natuurlijk geluid en tracklist. Je mist een uitstekend livealbum bij Vicious Rumors, het is altijd net niet voor mij. Spelen kunnen ze alleszins, daar ligt het zeker niet aan, als het maar vooruit gaat.

Klein kanttekening bij Worlds and Machines dat hier (en ook op mijn virtuele versie) bijna acht minuten duurt. Dit klopt niet, in die acht minuten zit ook een ander nummer, Thunder and Rain II. En dan begin ik te twijfelen aan mijn virtuele versie van dit album. Wil de eventuele bezitter van dit album enige klaarheid scheppen? Internet is een mooie uitvinding, maar als het niet juist is... De demo-opnames heb ik ook beluisterd maar interesseren mij bar weinig, weeral dat saai midtempo werk.

Opvolger van het debuut Soldiers of the Night (uit 1985 en die ik nog nooit heb gehoord, vanaf vandaag staat die op het verlanglijstje) met volgende line-up: Carl Albert (zang), Geoff Thorpe (gitaar), Mark McGee (gitaar), Dave Starr (bass) en Larry Howe (drums). Furieuze speedmetal van het Schrapnel-label dus je weet waar je je kan aan verwachten: hard, snel, melodieus en twee axeshredders als gitaristen. Ik heb deze in 1987 gekocht voor de prijs van 360,00 BEF zijnde €9,00 vandaag, dus ik vraag me af hoeveel je er nu zou moeten voor betalen. Mijn exemplaar doe ik alleszins nooit weg, want dit is een dijk van een album. Leuk is alleszins hoe op de ommezijde van de albumcover de credits voor de solo’s worden aangeduid door middel van een ruitje (Geoff Thorpe) en een vierkantje (Mark McGee). Je mag mij altijd storen voor Minute to Kill, Worlds and Machines, The Crest, R.L.H. en Out of the Shadows. The Lady Took a Chance vind ik dan weer minder. Een vette vier.

Eerste livealbum in de voor mij “klassieke” line-up met Geoff Thorpe (gitaar), Mark McGee (gitaar), Larry Howe (drums), Dave Starr (bass) en de helaas in 1995 overleden zanger Carl Albert. Vicious Rumors is bij mij vooral bekend van het geweldige tweede album Digital Dictator uit 1988. Benieuwde verwachtingen.

Geheel tevreden ben ik niet met deze plaat. Er zijn een paar voor mij belangrijke nadelen. Een eerste nadeel bemerk ik in de setlist, 1 nummer van het eerste album Soldiers of the Night, 1 nummer van Digital Dictator, drie nummers van het derde album Vicious Rumors en drie nummers van het vierde album Welcome to the Ball. OK, de toer was voor dat vierde album en dan vergeef ik het hen maar... in het begin hoor ik tussen de nummers een paar keren dat het geluid wordt weggedraaid en dan vermoed ik dat ik geen “echt” livealbum heb maar een selectie nummers. Laat dan nog in het enige nummer van Digital Dictator, namelijk Lady Took a Chance, een drumsolo en een muzikaal intermezzo met gitaarsolo's voorkomen wat mij een nog zuurder gevoel geeft.

Nadeel twee is het verrassend matige zangwerk van zanger Carl Albert, een geweldenaar met één van de meest fantastische stemmen ooit, een voorbeeld in het subgenre van US Power Metal. Hier en daar hoor ik hem haperen in de hoge uithalen. Mindere dag misschien. De vier andere muzikanten zijn volleerde professionals en doen het goed, jammer dat de nummers van van hun derde en vierde album zo tam zijn in vergelijking met, inderdaad, Digital Dictator.

Als je in 1992 op een cd dik zeventig minuten tot je beschikking hebt, dan bedrieg je de mensen met een livealbum van 48 minuten en zeker als je leest op het internet dat de opnames afkomstig zijn van twee optredens in de Club Citta' Kawasaki, Kawasaki, Japan. Gemengde gevoelens.

Eindelijk gevonden met de nodige hulp (bedankt C.B.)! Debuutalbum van deze Amerikaanse band uit San Francisco met volgende line-up (schoon volk): Gary St. Pierre (zang), Geoff Thorpe (gitaar), Vinnie Moore (gitaar), Dave Starr (bass) en Larry Howe (drums). Speedmetal uit de Schrapnel-stal dus je weet waar je je kunt aan verwachten: overwegend snelle nummers met twee leadgitaristen die elkaar het vuur aan de schenen leggen, spetterende supersnelle gitaarsolo's van het axeshredder type.
Opener Premonition is een kort instrumentaal nummer en de echte aftrap wordt gegeven door het nummer Ride (Into the Sun). Medusa is een midtempo nummer en vind ik saai. Soldiers of the Night is een oubollig titelnummer met de nodige meezingrefreinen en wordt gered door een geweldige gitaarsolo. Murder begint episch maar verandert door de beginsolo in een snelle beuker met vuurwerk, het gesproken eindstuk stoort me. March or Die bevat halverwege een klein tempoversnelling tegen het einde maar doet mij opnieuw niet veel door die fade-out. Gelukkig komt er weer een snel nummer in de vorm van Blitz the World. Invader is een drie minuten durende gitaarsolo, niet meer niet minder en tamelijk overbodig, wat valt hiermee te bewijzen wat je anders niet in een song kunt bewijzen? In Fire is een volgend snel hoogtepunt. Dometic Bliss vind ik grotendeels door de zang van Gary St. Pierre een heel zwak nummer tot aan 2:30, dan doen de gitaristen hun ding. Blistering Winds is uptempo afsluiter van dienst.
Conclusie: Ik verkies hier de snellere nummers met het nodige vuurwerk, het zangwerk van Gary St. Pierre vind ik zeer middelmatig en dit ding heeft al die zo typische Schrapnel-productie (gitaren kamerbreed op de voorgrond tijdens de solo's en donderende drums). Het heeft de nodige kracht en intensiteit maar opvolger Digital Dictator is verfijnder afgewerkt.
Na dit album werd Gary S. Pierre vervangen door Carl Albert (RIP), die de in mijn ogen betere Digital Dictator zou volzingen. En Vinnie Moore nam ook de biezen en startte een solocarrière, het schitterende debuutalbum Mind's Eye.

Deze groep zal bij mij altijd bekend blijven voor drie dingen. Hun eerste album Soldiers of the Night bevat het debuut van gitarist Vinnie Moore, die vanaf dan solo gaat om uiteindelijk tot 2024 bij UFO te spelen. Vervolgens heb je op het geweldige tweede album het debuut van de fenomenale zanger Carl Albert die in 1995 schielijk overlijdt. Ten derde, dat geweldige tweede album heet Digital Dictator uit 1987.

Twee oudgedienden houden Vicious Rumors recht, gitarist Geoff Thorpe en drummer Larry Howe. Hierop horen wij het debuut van zanger “Chalice” aka Brian Bennerton, een voor mij onbekende naam, voordien zanger van mij onbekende bands. Geen idee wat het idee achter zijn pseudoniem is, waarom jezelf “Beker” noemen?

Meer dan gemiddeld kan ik dit ook niet vinden, algauw steekt bij mij de verveling op omdat het tempo te gelijkmatig is (hier en daar een opflakkering nagelaten), de zang maar gewoontjes blijft en de nummers niet echt blijven hangen, het euvel van veel Vicious Rumors albums, een groep die voor mij nooit het verlies van Carl Albert te boven kwam, hoewel hij ook een aantal van die midtempo albums inzong.

Vicious Rumors is wel gekend bij de modale metalhead, ook al dank zij de topic Het Metal Album van de Week, Digital Dictator uit 1988 was mijn inzending voor de eerste ronde. Technische enorm vaardige muzikanten met een wereldzanger.

Woordje uitleg bij de vier songs op deze EP.
Nummer 1, The Voice, is afkomstig van het album Word of Mouth uit 1994.
Nummer 2, Communication Breakdown, is een cover van Led Zeppelin.
Nummer 3, Paint It Black, is een cover van de Rolling Stones.
Nummer 4, Painted Stranger, is nergens anders te vinden.

De twee eigen songs en zeker het geluid op mijn versie vind ik mager uitvallen, waar zijn die knallende gitaren van één van mijn favoriete albums, Digital Dictator uit 1988. Nieuwe bassist ook, Tommy Sisco, in de plaats van lid van het eerste uur Dave Starr. Zanger Carl Albert overleed in een auto-ongeluk op 22/04/1995... Wat een zanger, wat een strot, wat een gemis voor het metaluniversum. Toch nog een aardig EP'tje en hoe verkrijgbaar zou dit tussendoortje zijn?

Voorganger Digital Dictator is een meesterwerk in mijn ogen, tevens een album met een heel goede, knallende en vlijmscherpe productie, niet altijd evident voor de Shrapnel stal. Natuurlijk zijn mijn verwachtingen hoog wanneer twee jaren later dit album op een major uitkomt, Atlantic, en met dezelfde line-up. Dit kan toch niet mis gaan?

Logischerwijs verwacht je dat Vicious Rumors zo mogelijk een nog beter album aflevert en het aanwezige talent bevestigt. Een major platenmaatschappij betekent ook betere studio’s en meer centjes, zolang de platenbonzen niet te veel door het sleutelgat van die studio loeren en zich bemoeien met de opnames. Helaas is dat niet altijd zo. Dit is hun derde album en toch heet dit album Vicious Rumors? Het begint al, Atlantic wekt voor hun doelpubliek de schijn op dat dit het debuutalbum is, mijn bloed begint al te borrelen.

Het gaat er bedaarder aan toe, is dat de keuze van de groep geweest al dan niet onder zachte dwang? Bij een major platenmaatschappij moet je “product” opbrengen, bij een kleiner label is men al blij als het een succes blijkt en men uit de kosten is. Die bedaarde gang van zaken uit zich in de ziel van de nummers, de kracht van de zang en de bezieling van de muzikanten. In vergelijking met de voorganger hoor je weinig van die drie elementen terug. Komaan, zanger Carl Albert (RIP) is een schim van zichzelf en ik denk dat drummer Larry Howe vaak moest opletten om niet in slaap te vallen achter de drums. Als je bij de helft van de nummers zit te wachten op de gitaarsolo’s om op te veren, dan voel ik en weet ik dat er iets niet klopt.

Als het niet al goud is dat blinkt, dan is het ook niet al slecht. Nummers als Don’t Wait for Me, On the Edge, Ship of Fools en Hellraiser zijn voor mij de betere nummers. Ik heb me al de vraag gesteld welke van dat kwartet een plaatsje waard zou zijn op Digital Dictator. Geen enkele, vrees ik, want daarvoor is Digital Dictator te goed en lost deze Vicious Rumors mijn hoge verwachtingen absoluut niet in.

Het is maar dat ik heel goed wist dat de legendarische en fantastische zanger Carl Albert (RIP) hierop zong want in het eerste nummer had ik moeite om zijn stem te herkennen. Ik merk toch een verandering in zijn stemgeluid en in zijn stemkracht. De echt hoge uithalen van een bijvoorbeeld Digital Dictator hoor ik niet meer. Jammer.

Blij ben ik met de uptempo nummers waarin ze met pracht excelleren: You Only Live Twice, Six Stepsisters en Ends of the Earth. De rest vind ik weinig verheffend met als persoonlijk dieptepunten Children en When Love Comes Down. Het album Digital Dictator is toch van een heel ander kaliber, ze kunnen muziek maken maar hier komt het er niet uit. Het bevat iets te veel midtempo werk dat mij saai in de oren klinkt.

Na het live-album Plug in & Hang On uit 1992 was het gedaan met hun avontuur bij een Major platenmaatschappij. Vele beloftevolle Metal groepen hebben toch moeite ondervonden om de kwaliteit te bewaren na een overstap naar zo'n platenmaatschappij.

Nog een aanvullende noot van mijnentwege bij mijn eerder bericht, dit is het eerste solo-album van de stergitarist Vinnie Moore na zijn vertrek bij Vicious Rumors waar hij bij het eerste album Soldiers of the Night medeverantwoordelijk was voor de vele vette gitaarsolo’s.

Een kleine ergernis blijft de korte overbodige drumsolo van Aldridge in Saved by a Miracle, een toegevoegde waarde vind ik de waardevolle bijdragen van alleskunner en toetsenist (!) Tony MacAlpine, die als geweldige collega-gitarist een aantal mooie albums heeft uitgebracht. Pluspunt vind ik dat Vinnie Moore niet louter op snelheid mikt maar ook best gevoelig uit de hoek kan komen in bijvoorbeeld slotakkoord The Journey.

Instrumentale albums zijn taaie brokken in mijn leefwereld maar door de veelheid aan terugkerende thema’s en melodieën is dit heel genietbaar en bouwt hij daardoor ook genoeg herkenningspunten en houvast in de nummers. Hero Without Honour, Lifeforce en N.N.Y. bevatten waanzinnig machtige stukken muziek. Weet iemand waarvoor die afkorting N.N.Y. staat?

Ik heb de laatste weken een aantal albums toegevoegd op deze site, deels uit interesse maar ook deels om zelf nieuwe dingen te ontdekken: ik wil ook eens aan de kar trekken. En op een dag voegde ik deze Horizontmelancholie toe van Vinterriket, een eenmansproject van Christoph Ziegler. Dit is het negende album blijkbaar in negen jaar tijd.

Als omschrijving voor deze muziek staat op een andere website: Dark Ambient / Black Metal. Het is donker, bijzonder sfeervol maar of het black metal is, ik ken er niet genoeg van. Ik hoor veel keyboards, een occasionele akoestische gitaar, sporadische rustige drums en de melancholische stem van Christoph Ziegler met Duitse zang en gefluister. Zeven lange nummers, enkel het eerste nummer klokt af onder de acht minuten en het verveelt mij geen seconde. Voor mensen die eens een uurtje geen gebeuk aan hun oren willen.

Nummer 66 in onze onsterfelijke reeks HMAvdW en ik kan er totaal geen weg mee. Dit heet technische death metal en is afkomstig, zo leert Metal Archives ons, uit Phoenix, Arizona, de U.S. of A.
Het kan daar heet zijn in Arizona maar van deze EP krijg ik het klamme zweet in mijn handen en barstende koppijn. Het meest memorabel moment vind ik de knorrende zang in nummer twee Necrotizing Fasciitis. Dit is een groep genoemd naar een ziekte en met intrigerende songtitels. Ofwel studeert één van de bandleden voor dokter, ofwel is er één afgestudeerd als dokter, met kennis van Latijn.
Het is vuurwerk dat alle kanten opvliegt maar ik hoor niets maar dan ook niets dat mij kan aanspreken: het is volle snelheid vooruit en zoveel mogelijk noten per milliseconde erdoor jagen. Je hoort hoe metal is geëvolueerd in de jaren en hoe andere muzieksoorten metal hebben beïnvloed maar met één constante: in "mijnen" tijd hadden we ook van die technische hoogvliegers die de song uit het oog verloren, hier hoor ik pakweg dertig jaar later hetzelfde, het geluid is enkel lomper geworden maar het spreekt me evenveel aan.
Pas op, voor mij blijft het een ontdekkingsreis en ik heb er geen spijt van dat ik dit heb geprobeerd, maar dit is een trip geweest die me niet vervult van verlangen om nog eens terug te keren. Voor de liefhebbers zeker?

Dit vierde album van Viva telt een aantal belangrijke wijzigingen ten opzichte van zijn voorganger Dealers of the Night: nieuwe zanger Chris Tow, nieuwe toetsenist Michael Lauer (weg is Barbara Schenker, de zus van) en een gitarist minder, dus van zes naar vijf leden.

Dit vierde album borduurt verder op de weg ingeslagen met voorganger Dealers of the Night maar het bevat nog meer keyboards en nog minder flitsend gitaarwerk. Viva was nooit echt metal maar hun tweede album What The Hell Is Going On is een goeie plaat. Viva verprutst verder zijn talent met zoutloze en onavontuurlijke oersimpele rock, hier en daar kijk ik raar op bij de hijgende achtergrondzang van een of andere jonge Duitse deerne. Men danke de Almachtige hierboven of Zijn Collega hierbeneden voor de sporadische mooie gitaarsolo van gitarist Andy Fach. Don’t Hold Back the Tears is de wereldberoemde tranentrekker van dienst en ik kan de tranen (van walging) nog bedwingen, wat de zanger ook moge vragen. Keep Rockin’ is een kleine opflakkering maar het korte akoestische Love Me is misplaatst.

Dit vierde album bevat een voor mij onnatuurlijk gitaargeluid, de gitaren staan al donszacht in de mix maar als ze dan nog eens als Miami Vice gitaren klinken, is ook voor mij het vat af en het plezier weg. Geen vetten, zoals wij zeggen. Weg met dit vierde album.

Debuutalbum van deze Duitse hardrockgroep uit Hannover met als bekendste bandlid, Mevr. Barbara Schenker, de zus van meestergitarist Michael Schenker. Hun tweede album is een door mij fel gesmaakt cultklassieker, deze eerste is geen vetten, eerder poppy rock dan hard rock met hier en daar een mooie gitaarsolo maar in de verste verte der verre verten niet te vergelijken met hun (beste) tweede.

Ik zie hier al een vijf staan van collega eyefear (registratie 14/08/2009, laatste bezoek 19/08/2009 en één stem geplaatst). Wat de waarde van die stem is, kan ieder voor zichzelf uitmaken. Verder maak ik er geen punt van en waarom zou ik? Ik moet enkel voor mijn eigen deur vegen.

Het heeft zijn verdiensten maar is te zacht voor mijn oortjes, opvolger heeft dan ook zanger Marco Paganini (later Tygers of Pan Tang), deze zanger Frank Algermissen zat maar in 1980 bij de groep. Ik weet niet wat de brave man verder heeft gedaan. Melodieuze songs, aardige zang maar te tam en te doordeweeks om een indruk na te laten. Ik geef de helft.

Twaalf jaar na Apocalypse brengt Viva zijn vijfde en (voorlopig?) laatste album uit met deze Cream Cake Box met één van de lelijkste hoezen die ik al ooit in mijn leven heb gezien. Echt mooi kun je dit niet noemen. De line-up is volledig nieuw met nog één origineel groepslid, gitarist Ralf Fach.

Begeesterend kan ik dit album niet noemen en men mag het genre gerust van Metal naar Rock veranderen want opnieuw is dit bijzonder soft en ongeïnspireerd. Het is een tamme bedoening met de nodige ballads (It's All Over Now Baby, Dare) en geen enkel lichtpunt of het zou het iets speelsere Love Drug moeten zijn. Soft Rock voor een ouder wordend publiek is dit, mierzoete Rimpel Rock.

Met dit album heb ik hun vijf albums van een stem voorzien en ik onthoud vooral hun tweede album What the Hell Is Going On, dat met kop en schouders boven de rest uitsteekt. De rest is middelmatig en blijft netjes onder het maaiveld. Tijdverlies.

Album nummer drie van deze Duitse groep, waarvan ik voorganger What The Hell Is Going On wel naar waarde kan schatten. Deze is een tegenvaller van jewelste voor mij.
Openingsnummer Falling in Love bevat op een aantal plaatsen bizarre basslijnen, ik dacht eerst dat het een hapering was. Nummer twee Ten Years Later vind ik wel aardig. Nummer drie I Didn’t See It Coming doet mij spontaan aan een AC/DC song denken en is gewone rock. Laat dit de rode draad zijn voor dit album: weinig geïnspireerd, meer midtempo rock dan metal alleszins en veel toegankelijker (had de platenmaatschappij geld geroken).
Dealers of the Night is dan weer redelijk behalve dan de meezingstukjes. Somekind of Wonderful is een cover van het gelijknamige nummer natuurlijk van Grand Funk Railroad: met covers heb ik dezelfde relatie als met powerballads, eentje van opstijgende maagsappen. Take Me To The Doors vind ik dan wel goed en doet nog het meest denken aan de songs van het vorige album, hoewel de samenzang lekker vals is in het refrein. Spend The Night is de mierzoete ballad, nu staan de maagsappen op keel-niveau. Beste nummer Looking for an Answer bevat een aantal tempowissellingen en redt voor mij enigszins de meubelen: die herhaalde versnelling in het refrein is leuk om te horen.
À propos, een album met acht songs waaronder 1 cover met een gezamenlijk tijdsduur van 35 minuten, het doet je nadenken. Voor mij een domper na mijn relatieve feestvreugde bij voorganger What The Hell Is Going On. Dit blijft de komende jaren netjes op zijn plaats liggen en nu ga ik glas water drinken.

Een goede vijfentwintig jaar geleden ben ik gerold in de wereld van hardrock en heavy metal. Je had nog al die tussengenres niet en uit interesse nam je op cassette vinylplaten op voor je kameraden en zij deden hetzelfde voor jou. Het toenmalige zakgeld liet geen grote aankopen toe, dus we dienden zuinig te zijn.
Dit tweede album van deze Duitse groep uit Hannover heb ik dus ook op cassette staan en deze morgen heb ik die nog eens afgespeeld. Twee weetjes vooraf: het zijn nobele onbekenden die meespeelden op dit album, behalve dan twee mensen die misschien een belletje doen rinkelen: zanger Marco Paganini (later Tygers of Pan Tang) en toetseniste Barbara Schenker (zus van Michael en Rudolf Schenker).
Wat kun je hier verwachten? Oerdegelijke Duitse metal in het straatje van Accept en Scorpions (een beetje hulp van?) met een zeer degelijke zanger, twee goed spelende gitaristen, een stevige ritmesectie aangevuld met de sporadische maar bijzonder goed uitgekozen achtergrondtoetsen van Barbara Schenker. Het is niet wereldschokkend maar ik vind hierop wel goedklinkende melodieuze nummers terug met de nodige drive en voor het overgrote deel uptempo. Mooiste nummers vond ik toen en vind ik nog altijd What’s Next en Break Out om maar twee nummers te noemen want dit album bevat geen enkele dip: geen kwantiteit maar kwaliteit. Voorbeeld? Het titelnummer begint “vals” traag maar verandert algauw in een uptempo rocker van jewelste. Bij Give It To Me hoor je wel riffs en solo’s die echt griezelig dicht de Scorpions benaderen maar het zij hen vergeven. Screaming for Your Love is de obligate (power)ballad, toen ze voor mij nog enigszins luisterbaar waren, nu haat ik die ondingen.
Dit album dat Tram Drie nadert, krijgt van mij ook een welverdiende vier met neiging tot viereneenhalf omdat het na al die jaren absoluut niet ontgoochelt. Tijdloos is niets en dat geeft niet: het geeft me nog altijd luisterplezier en dat is opdracht volbracht. Luistertip en verborgen pareltje voor iedere rocker…

Voivod uit Canada, over de jaren heen zijn ze blijven sluimeren in het onderbewustzijn van Sir Spamalot met hier en daar een korte kennismaking maar nooit een grondige studie. So much to do, so little time.
Rare ervaring, het is alleszins heel verzorgd en er is afwisseling troef. Muzikaal vind ik dit bijzonder goed gedaan, de composities zijn heel knap en de heren muzikanten doen het bijzonder goed. Ik vind dit een welgekomen afwisseling tussen het alomtegenwoordig bruut geweld ervaren bij andere albums. Hoogtepunten zijn er voor mij niet, het is een solide plaat maar Le Pont Noir doet mij het minst. Jack Luminous is inderdaad erg mooi hoewel toch een lange zit. Aardig album en dit vliegt nog regelmatig eens op de draaitafel, wie weet komen er nog sterren bij…
Nog een paar weetjes van metal-archives geplukt: de basspartijen werden door ene Pierre St-Jean gedaan, het was het laatste album van zanger Denis Belanger (Snake) tot zijn terugkeer in 2003 en dit album heeft blijkbaar twee covers. De hoes hierboven zou moeten afkomstig van de eerste persing van MCA waarin een 3D-brilleke zaten en 3D-afbeeldingen in het begeleidend boekje.
Nog een vraag ook, kan het zijn dat ze ooit met Rush hebben getoerd?

Eentje van mijn buit op vinyl afgelopen zondag op de platenbeurs van Gent in het I.C.C.. De reden voor aankoop was de naambekendheid van de groep, eerst Bow Wow dan Vow Wow, en de naambekendheid van de bassist op dit album, ene Neil Murray, onder andere bekend van bij Whitesnake. De andere groepsleden zijn Japanners, waarvan de zanger in heel aanvaardbaar Engels zingt en gitarist Kyoji Yamamoto fikse gitaarsolo's uit de losse pols kan schudden. Vele weetjes staan op Wikipedia en Helter Skelter is inderdaad van het duo Lennon/McCartney. Er staan een paar tranentrekkers op, de rest is meer dan aanvaardbaar, op de grens tussen Hard Rock en AOR. Niet echt mijn ding maar ik beklaag me mijn aankoop niet.