Name of ook N.A.M.E. komt uit de Verenigde Staten en speelt Experimental Death Metal/Grindcore, dat volgt uit een blik op Metal Archives. Het eerste nummer lijkt wel een oproep: “Brulboeien Aller Landen, Verenigt U!”. Met zijn zevenenzeventig drukke minuten is dit album telkens weer een opgave voor mij geweest en dan te denken dat de eerste “geleende” versie een verkeerde trackvolgorde bevatte. Mijn dank aan een immer sympathieke collega hier voor de tip naar de juiste versie met de juiste trackvolgorde!

Dat is mijn grootste bezwaar op deze plaat: de om aandacht schreeuwende zang. Tweede iets minder groot bezwaar blijkt het tamelijk chaotisch karakter van hun songs te zijn en wordt het zoeken naar memorabele ook wel catchy momenten. Ze zijn er wel (het eindstuk van My Sweetheart The Whore, het middenstuk van The Spark of Divinity) maar de globale indruk blijft na een drietal luisterbeurten dat dit een te copieuze maaltijd voor mij is geweest. Empathic Communicator met zijn vier delen heeft ook zijn momenten, voornamelijk in Part II en stukken van Part III, maar komt o zo chaotisch over. De instrumentale gedeeltes van dit vierluik zijn meer dan aardig. Mare en The Sychophant enzovoort werken op mijn systeem (veel te langdradig) maar ik bijt door om te horen wat ze in het nummer Dave Mustaine te vertellen hebben: het wordt een afknapper behalve dan het dance-stukje rond de vijfde minuut. Dan is zowat mijn kaars uit, dit gaat te lang door en de aandacht verslapt helemaal.

Akkoord, diversiteit is een nuttig iets maar als het dan van alle kanten langs mijn oren komt gevlogen, word ik er soms niet goed van. Ik vergelijk het met een Stella Artois, ik ga het wel drinken maar mijn lever blijft schreeuwen achter een vertrouwde Jupiler. Ik sluit af met de eerder gebruikte woorden bij dergelijke albums: voor de liefhebbers, zeker?

Nasty Savage is grotendeels aan mij voorbijgegaan in de jaren tachtig, dus onze topic heeft mij nog eens wakker geschud om dit te komen ontdekken. Ik vind dit een meer dan degelijke thrasher, de ritmesectie zit strak in elkaar en dan voornamelijk die drummer. De gitaristen vuren stevige riffs en solo’s af. Zelfs de zang kan mij wel bekoren: de zanger is niets speciaals maar hij doet het meer dan goed, soms heeft hij wel bizarre zanglijnen. XXX en Incursion Dementia vind ik hier boven de middelmaat uitstijgen. Prettige plaat om zo nu en dan eens op te leggen.

Grindcore uit Zweden deze keer, ons aangeboden door andnino en Jezus, wat een orkaan aan geluid. Ik gebruik met opzet het woord “geluid”, tot enige maanden geleden zou ik dit “lawaai” noemen of “pokkeherrie”. Het valt nog redelijk mee voor mijn tere eighties oortjes want ik heb zowaar melodielijnen ontwaard, begin ik al het één en het ander gewoon te worden? Het moet zijn van wel. Dit dendert voorbij en is voorbij voor je het weet, een langer album zou me compleet gek maken. Weer een ontdekking bij, weer een ervaring bij maar ik twijfel sterk of ik dit nog veel zal afspelen… Het is zeer intens maar ik mis mijn welbekende ingrediënten. Leukste nummers vind ik nog Pathetic, Fight Terror with Terror, Ett Inflammerat Sr en in het algemeen de tragere stukken (Closer to the End, Darkness Falls).
Vermits ik bijna niets van grindcore ken en herken, veronderstel ik dat het overstuurde gitaargeluid – bijna brei – eigen is aan deze stijl? Dat is een nadeel voor mij vermits ik meer van het “oude” warme gitaargeluid hou, een oude hond kun je eenmaal geen nieuwe truukjes leren.

Nooit gedacht dat een groep uit Roemenië de topic Het Metal Album van de Week zou verblijden met een album, bij Roemenië denk ik eerder aan Dracula. Met een intro zoals er eentje op dit album staat krijg je toch de neiging om eens achter je te kijken…

Dit is niet echt spek voor mijn bek en hoewel er hier en daar aardige passages op staan, houdt het ook mijn aandacht niet vast, ook niet geholpen door de lange speelduur. Leuke zaken ontdek ik in Tesarul de Lumini, Inarborat (het mooiste metal) en Norilor (het aardigste ambient of hoe heet dat ook al weer). Hora Soarelui is prachtig gedaan.

Slotsom, nogal aardige en eigenaardige muziek, met passages die black metal zijn en passages die filmisch zijn, hoewel ik de ondertitels ontbeer om te begrijpen waarover dit gaat en soms vind ik dat het een beetje mag vooruitgaan. Ik ga dit zeker nog een paar keren beluisteren in de komende maanden.

Weetje, een blik op het internet levert volgende groepsleden op:
- Hupogrammos: Vocals, Guitars, Keyboards, Pipes (Nai, Fluiere), Horns (Tulnic, Bucium), Synth
- Negru: Drums, Percussions, Xylophone, Wooden Plate (Toacă)
- Sol'Faur: Guitars, Keyboards

Hij staat ook in mijn kast, destijds op vinyl gekocht voor 280 BEF of €7,00, ik heb in gans Vlaanderen de koopjesbakken geplunderd… Ik begin nog meer respect te krijgen voor de muziek van Night Ranger. Laten we een kat een kat noemen: de songs zijn zeer melodieus, soms tegen het poppy aan, maar wanneer je denkt een AOR band in de handen te hebben, laten de heren Brad Gillis en Jeff Watson de lekkerste solo’s uit hun gitaar verschijnen: om de beurt soleren, dubbele gitaarsolo’s, lekkere riffs, alles kunnen die twee. Het is heel verzorgd (kamerbreed geluid en achtergrondkoortjes) en de songs knallen lekker uit de speakers of in mijn geval in de oren van de hoofdtelefoon. Lekkerste hapjes zijn voor mij: Big Life en Colour of Your Smile. The Secret of My Succes behoort tevens tot de soundtrack voor de gelijknamige film met Michael J. Fox, dus dat nummer is heel poppy, maar dat is begrijpelijk…

Verzamelaar van deze Amerikaanse groep na het verschijnen van het vijfde studioalbum een jaar eerder. Ik ken de vijf voorgaande albums en die vind ik wel goed, zie hiervoor de zeer accurate omschrijving van collega Dutch Viking. Hou je niet zo van dergelijke melodieuze muziek, maar wil je toch het beste van deze groep in huis halen, dan is dit een meer dan aardige verzamelaar en kan je ook meegenieten van het aanwezige gitaarwerk. Ik heb de vijf studioalbums telkens een vier gegeven, dus ik trek de lijn door, hoewel ik niet zo’n voorstander ben van dergelijke verzamelingen, je mist altijd wel iets. In 1989 ging deze groep (tijdelijk) uit elkaar en in 1996 kwam de originele bezetting opnieuw bijeen.

Men neme vijf muzikanten: Jack Blades (bass en leadzang), Kelly Keagy (drums en zang), Alan Gerald (keyboards en zang), Brad Gillis (gitaar en zang) en Jeff Watson (gitaar, de luierik ) en een flinke dosis AOR, een snuifje hardrock met flink uit de kluiten gewassen solo’s en je krijgt Night Ranger: melodieuze (soms wel softe) hardrock met flink veel aandacht voor de song in het geheel, de zanglijnen en ferme gitaarpartijen (elk op zijn beurt, twinsolo’s) waarop de heren gitaristen lekker de handjes laten wapperen. Night Ranger is hier blijkbaar een groep die niet zo gekend is op deze site, maar vergis u niet, het is wel aangenaam luisteren. Klappers op dit album vind ik: Rock in America, Rumours in the Air en Touch of Madness. Touch of Madness begint met het bekende “Broeder Jacob”-melodietje, maar verandert snel in een lekkere rocker. Ik geef toe: Sister Christian is niet slecht maar valt een beetje uit de toon, maar ik ben nooit zo’n liefhebber van ballads geweest, de uptempo nummers daarentegen zijn wel degelijk delicatessen om duimen en vingers af te likken. Destijds in mijn jonge jaren op vinyl gekocht. Vergelijkingspunt? Dan denk ik spontaan aan het eveneens schitterende House of Lords.

In 1997 verscheen dit grote reüniealbum met de orginele bezetting: Jack Blades (bass en leadzang), Brad Gillis (gitaar en achtergrondzang), Alan Fitzgerald (toetsen), Kelly Keagy (drums en leadzang) en Jeff Watson (gitaar en achtergrondzang). Over de nummers kun je inderdaad discussiëren maar het gitaarwerk blijft mij overtuigen en blijft de grote troef van Night Ranger.
Ik heb een correctie voor dit album ingediend omdat deze opent met een ballad Forever All Over Again en dat is vreemd. Het was ook hun single in de US of A en hun airplay moment. Het titelnummer is een regelrechte rocker maar de volgende twee As Always I Remain en Someday I Will vind ik tamelijk suikerzoet. De rest is solide (New York Time ) maar weinig spectaculair tot aan Anything For You.
Vergeleken met hun eerder werk (onrechtvaardig, ik weet het, maar toch doe je het) iets slapper en ik merk op dat de stem van Jack Blades lichtjes is veranderd. Voor de rest is het bericht van DutchViking zeer nauwkeurig qua omschrijving van de groep en dit album. Deze groep verdient veel meer aandacht.

Tweede album van dit Brits gezelschap afkomstig uit London, opgericht in 1979 en blijkbaar nog steeds actief: hun laatste wapenfeit is het album 8472 uit 2008. Het is een combinatie van bluesrock en hardrock met sfeervolle Hammondorgel en keyboards waar het moet.
De hardere uptempo nummers zijn Overnight Sensation (geweldig klinkende opener), Carry On, Evil Woman en Searching. Uw aandacht ook voor het “episch” aandoende Long Hard Road. Bird Has Flown vind ik de flauwste schotel op dit album.
Soms denk ik een vroege versie van het Britse Thunder te horen, een goed voorbeeld is de zang op Long Hard Road, en hier en daar zou ik zweren, dit is een vroeg Thunder album dat nu pas nog maar is ontdekt, enig verschil zijn de keyboards.
Tip voor de potentiële koper: dit album werd in 1996 opnieuw uitgebracht samen met hun vierde album My Kingdom Come MAAR hiervoor werd nummer drie Carry On (vandaar het sterretje bij dat nummer) weggelaten, dus opletten is voor de zoveelste maal de boodschap bij al die heruitgaves.

Echt Heavy Metal kun je dit niet noemen, deze debuutplaat van Nightwing, ik zou het eerder fijne Hard Rock noemen met een toetsenist en nog andere instrumenten zoals een dwarsfluit op het derde nummer, Edge of a Knife. Een goeie gitarist hebben ze trouwens die mooie (en lange) solo's uit zijn mouwen schudt, luister maar eens naar het titelnummer. Nummer 8 You Keep Me Hanging On is een cover, het origineel komt van The Supremes, de versie van Nightwing is veel langer en is heel goed gedaan. Hun tweede album Black Summer kan ik ook smaken.

Na het veelbelovende debuut Angels Fall First (1997) en het overweldigende Oceanborn (1998) volgde twee jaar later deze Wishmaster. Dikwijls is het derde album de make-or-break album: ofwel gaat de groep nog een stap vooruit ofwel trappelt men ter plaatse. Is deze een stap vooruit op Oceanborn? Ik vind het nog altijd moeilijk om hierop te antwoorden: opnieuw staan hier pareltjes op zoals She Is My Sin, Wanderlust, Wishmaster (!), Bare Grace Misery, Crownless en Fantasmic. Toch heb ik hier mijn twijfels over Two For Tragedy en Dead Boy’s Poem. Ik heb het op dit album voor de uptempo snelle nummers en dat had ik nu juist niet noodzakelijk voor de voorganger Oceanborn. Klinkt dit logisch? Natuurlijk niet, het is gewoon een gevoel. Toch ben ik blij en blijf ik blij dat deze band het heavy element nooit uit het oog verliest: retestrak, melodieus maar dit blijft pure heavy metal, geen gothic of wat dan ook.

Syrië? Ja, Syrië en we gaan niet over de huidige situatie daar spreken maar over deze plaat, voor zover ik weet de eerste Metal plaat uit dat land ooit, in eigen beheer gemaakt en zonder te veel plaatselijke autoriteiten wakker te maken. Eigen beheer betekent hier haast onvermijdelijk een mindere productie (de balans onderling) maar goed genoeg om van te genieten. Da’s zeker, da!

Syrië? Op MusicMeter staan momenteel 15 Metal platen uit dat land, uw dienaar heeft ook zijn best gedaan en deze is één van mijn toevoegingen. Referentiekader? Progressieve Metal volgens de (platgetreden) paden van Dream Theater en consoorten, dus wat is hier zo speciaal aan? Alleszins de afkomst, nogmaals, maar ook de razend knappe prestaties. Het album bevat een concept en vertelt het verhaal van twee geliefden, Luis en Anna. Ouverture is een trage bombastische opener maar tijdens The Meeting barst men los in snelle gitaarloopjes en double bass werk. Ik kan u verzekeren dat de heren hun instrument beheersen, de zanger mist een beetje kracht maar zingt wel zuiver. Ervaring komt door oefening en oefening baart kunst. Catchy songs schrijven met kop en staart kunnen ze al, dus verwacht geen ellenlang nodeloos gefreak. De gitaar van Shant Hagopian zorgt enkele keren voor knallend vuurwerk, wat een geweldenaar. De tussenkomsten van toetsenist A.K. zijn altijd raak, op synthesizer, klavecimbel of piano. Het probleem ligt hem enkel bij sommige zanglijnen, het best komt hij tot zijn recht vanaf het rustige Wounded, wanneer het tempo iets omlaag gaat.

Syrië? Lang heb ik getwijfeld om dit album te kiezen als mijn inzending voor het Metal Album van de Week maar ik wil van deze groep geen curiosum maken, ze verdienen veel meer want dit album zal de liefhebbers van o.a. progressieve metal wel smaken. Jammer genoeg is het bij dit album gebleven. Het is niet origineel, en dan? Hoe zijn vele Westerse topgroepen gestart en waar hebben zij de mosterd gehaald? Aanrader!

Tweede EP van deze Amerikaanse thrashgroep, een mix tussen geweldige riffs, beukend drum- en basswerk (Danny Lilker) met politieke en humoristische teksten.
De instrumental Game Over opent deze EP op een geweldige wijze en duurt veel te kort, wellicht daarom dat het zo’n impact op me heeft: het is kort en krachtig. Tweede nummer Nightmares heeft een geweldig middenstuk met gitaarsolo’s. Butt F…k is een alsmaar versnellend nummer in de stijl van M.O.D. of S.O.D. met een middenstuk onderhevig aan de blues. Justice begint met een demonische glimlach (à la Madhouse van Anthrax) maar verandert al snel in een lekkere thrasher. The Plague is een ietwat rustiger nummer en heeft een paar draaibeurten nodig voor hij aanslaat. Cross of Iron is razendsnel en sluit deze EP af.
De muziek is opnieuw van hoge kwaliteit, aan de zang is een beetje gewenningswerk nodig en soms overdrijven ze met hun humoristische teksten, Butt F..k is een nogal flauwe mop.

Vaker dan mij lief is heb ik geroepen: “Nostalgisch, ikke?” Die nostalgie steekt natuurlijk de kop op wanneer ik een album uit die glorierijke periode kan kopen én afspelen, ook al vaker dan mij lief is. Vaker dan mij lief is? Toch niet. Wanneer Witching Hour van Venom losbarst, dwalen mijn gedachten weer af naar tijden toen ik nog jong en mooi was, nu enkel nog... “knipoog”.

Referentieverzamelaar van die Golf is natuurlijk de volgende, New Wave of British Heavy Metal '79 Revisited (1990), samengesteld door één of andere Deense drummer van een Amerikaanse band, Lars Ulrich of zo, maar deze is een waardig alternatief samen met Winds of Time (2018). De volgende lijkt mij ook een mooie, Lightnin' to the Nations (2005).

Natuurlijk klinkt het soms ouderwets, misschien is het gedateerd maar dat is eenmaal het lot van pioniers. Pioniers maken de weg vrij en adepten volgen de uitgezette weg. Eén groep bereikt het absolute sterrendom, Iron Maiden, hierop niet vertegenwoordigd maar er blijft genoeg over om van te genieten. Hier en daar gaat het om nummers die later niet verschenen op het daaropvolgend album, vaak omdat de desbetreffende groep enkel één of meerdere singles uitbracht.

Ondertussen heb ik mij de afgelopen dagen / weken / maanden ook bezig gehouden met het vervolledigen van discografieën en bezettingen van de talrijke groepen in deze stroming waarbij ik één opmerking maak. Het gaat om nummer 32, Deathwish uit Brighton. Ze staan op deze verzamelaar vermeld als Death Wish, maar het is wel Deathwish en zo klopt de koppeling naar hun wapenfeiten.

Hoogtepunten? Altijd is dat persoonlijk, maar de opener door Venom is direct raak, gevolgd door één van mijn favoriete underdogs, het nog altijd bezige Raven. Als oudere rocker kijk je met een grote glimlach naar de groepsnamen en songs, als beginnende rocker is dit één van de mooie referentiedocumenten van de New Wave of British Heavy Metal, de oerknal van de nu talrijke stromingen in Metal. Charme, inzet en attitude te koop, zelfs in 2019 waar een aantal van die dinosauriërs nog altijd bestaat en prima muziek maakt.