Eigen Beheer. Met deze inzending van collega Scython komen we aan album 96 (!) in de topic Het Metal Album van de Week. Als amateur-toevoeger heb ik ook vele Eigen Beheer albums toegevoegd en ik vraag me soms af: "Zal iemand dit ooit beluisteren?" Dit is een debuutalbum (mijn favoriete soort albums) in Eigen Beheer (ongelooflijk) van een bende Fransen en ik ben zo blij dat deze wel boven water is gekomen. Ik ga zelfs meer zeggen: deze vliegt op mijn boodschappenlijst want ik vind dit prachtig.

Soundscapes. Met dit woord kan je van alles en nog wat aanduiden, meestal omdat men het verder ook niet weet. Als liefhebber-verslinderaar van metal komen de soundscapes oftewel volgens mijn definitie de memorabele stukken aan een razend tempo de Vlaamse buizen van Eustachius binnengevlogen. Ik ga ze niet opsommen want zo snel kan ik niet typen terwijl ik dit album voor de zoveelste maal beluister want ik word verslaafd.

Conceptalbums. Dit is een conceptalbum, legendarisch zijn een aantal conceptalbums in de muziekwereld met geschiedkundig en science fiction thema. Voor dit album moet een mens de moeite doen met tekstvel erbij, het draagt bij aan de luisterervaring. Ik houd zowel van geschiedenis (mijn lievelingsvak op school) als van science fiction (yep, Star Trek, Star Wars en consoorten). Dit conceptalbum vind ik geslaagd want telkens opnieuw vind ik nieuwe dingen.

Genres. Deze term wordt ten Kastele Spamalot ook wel "dat lelijk woord alweer" genoemd. Na 96 albums binnen en buiten onze topic HMAvdW heb ik nog meer geleerd om dit woord te haten. Welk genre is dit? Wie dat kan zeggen, is een hele slimmen. De Sir is geen kenner maar een liefhebber. Ik hoor vele progressieve metal, stukken death metal, stukken electronica, akoestische stukken maar ik hoor vooral muziek van echte muzikanten zonder excessen. Soms hoor ik aanknopingspunten met Therion, met Ayreon, met pure bloody heavy metal! Dit album loopt door in één lang stuk en ik geniet.

Ervaring. Wat is het leven? Ademen, eten, drinken, zien, horen en voelen. Voelen, gevoelens zijn een niet te onderschatten ervaring. Ik kan genieten van een nagelnieuwe ervaring in alle domeinen. Als Vlaming met tamelijk Bourgondische levenswijze (grijns!) wil ik nieuwe ervaringen opdoen en onder de indruk zijn. Met dit album is het No Problem!

Niet mis. Dat was mijn indruk bij de eerste luisterbeurt een paar weken geleden en ik blijf bij mijn indruk. Muzikaal zit het melodisch en virtuoos goed in elkaar, hoewel de stijl van deze groep nog even wennen blijft, de zanger vind ik weeral matig maar de duels en samenspel tussen gitaar en toetsen krijgen mijn goedkeuring. De songs met minder gejaagde drums vind ik iets beter, getuige – drie op een rij – They Will Return, Kill the Idealist en The Blind Leader. Zelfs de Megadeth-cover, Skin O’ My Teeth, afkomstig van het album Countdown to Extinction, vind ik meer dan geslaagd, hoewel ik geen liefhebber van covers ben. Ideale speelduur ook met zijn kleine drie kwartier. Ik houd hier een positief gevoel aan over. Dit album balanceert op de koord tussen 3,50 en “de” 4,00.

Karrier is een vijftal afkomstig uit Birmingham en speelt New Wave of British Heavy Metal (NWoBHM). Volgens Metal Archives (http://www.metal-archives.com/bands/Karrier/39236) staan drie platen op hun conto: twee singles en dit enige album Way Beyond the Night. Verder onderzoek levert op dat de leden nadien opnieuw in de obscuriteit zijn verdwenen, het lot van zovele groepen uit die periode.

Als ik in drie van de negen songs het woord “Love” tegenkom, dan stijgt mijn argwaan maar het is eerder vals alarm. Too Many Years bevat op de verre achtergrond een irritante synthesizer riedel maar kan ermee door. Het langste nummer Summer heeft de (voorspelbare) afwisseling tussen zachte en harde stukken én de synthesizer, die nog terugkomt. Hun muziek kenmerkt zich verder door uptempo nummers die op zich niet zo veel om het lijf hebben (volgens mij kenmerkend voor die stijl) maar die ruimte laten voor de gitaarsolo's. En zo heb ik het graag hoewel ik dit eerder Rock / Metal zou noemen in het straatje van Def Leppard. Zanger heeft een hoge doch zuivere stem, de songs zijn catchy.

Dik drie jaar geleden heb ik deze toegevoegd, vorige week werd mijn aandacht getrokken door een hoge score op Metal Archives, huidig project is het toevoegen van Metal albums uit het Verenigd Koninkrijk. Bestaat er zoiets als een gelukkig toeval? Gelukkig soms wel.

Tweede album van de band genoemd naar de zanger Ron Keel, bij mij nog het meest bekend als zanger van het Amerikaanse – niet het Duitse – Steeler, waarvan ik het debuutalbum heel goed vind.
Dat is de reden waarom ik dit album eens onder de loupe neem en het valt me niet tegen: vleugje hardrock, vleugje metal, veel melodie … maar nummers die op elkaar lijken en de strot van Ron Keel bevalt me niet: het is een jongere versie van Brian Johnson toen zijn stem er door zat. Ik kan wel tegen hoge zang maar hier stoort het mij, zijn normale zang vind ik ook niet veel soeps. Geef dit betere en zuiverdere zanglijnen en het krijgt van mij een hogere quotering.
Nog een paar weetjes: achter de knoppen van dit album zat ene Gene Simmons. Dit zorgt voor een over-the-top geluid met veel koortjes en alles vooruit in de mix. Op de drums hebben Fred Coury (Cinderella), Barry Brandt (Angel) en Steve Riley (W.A.S.P.) enkele partijen ingespeeld daar de toenmalige vaste drummer het was afgebold. Let’s Spend the Night Together is volgens mij een cover van de Rolling Stones.

Na Fatal Attraction uit 1990 kan je deze vijfde plaat beschouwen als hun tweede comeback, want de eerste drie platen waren vroege tachtigers. Fatal Attraction liet een positieve indruk op mij na dankzij het goede samenspel en de toevoeging van een tweede gitarist bij Killer die voordien altijd een trio was.

Op Broken Silence is het vierde bandlid echter geen gitarist meer maar een toetsenist. Gingen de vorige vier albums nooit boven het drie kwartier, krijgen wij er nu opeens vijf en dan krijg ik argwaan want duurt dit album niet te lang? Tot mijn verrassing en tegen mijn karakter in kan ik “neen” antwoorden. Spijts de keyboards blijven ze bijzonder fel en pittig bezig, het is nog altijd klassieke Heavy Metal met een minder rauw geluid maar het klinkt heel mooi en goed uitgewerkt. Ik heb ook dezelfde opmerking als bij de voorganger, de zang van enig origineel bandlid zanger-gitarist Shorty (alias Paul Van Camp) kan beter en drukt soms mijn enthousiasme. Muzikaal staan hier een aantal geweldige momenten / nummers op, bijvoorbeeld Dancing with the Devil en het sublieme In the Land of the Pharaoh. The Run of the Chupacabra is het instrumentale nummer en dat hoor ik altijd graag op een album!

Ok, voor de ouderen onder ons een tip die fel kan smaken, voor de jongeren onder ons misschien weer dat syndroom van “gedateerdheid”. Het kan zijn maar vergeet niet, niets is eeuwig. Of misschien het plezier dat je aan sommige knappe albums beleeft...

Het vierde album is dit van Killer uit Antwerpen. Hun eerste drie albums heb ik al jaren op vinyl en ik meen ze ooit eens live te hebben gezien in de jaren tachtig, maar vergeetachtigheid is des eigen aan een rocker van leeftijd annex Oudere Belg.

Gek genoeg vind ik dit album weinig onderdoen voor noch verschillen van hun werk in de jaren tachtig. Meegaan in de Metal van de jaren negentig doen ze niet, het gaat nog altijd om Full Throttle Heavy / Speed Metal van de twee leden van het eerste uur, zanger-gitarist Shorty alias Paul Van Camp en zanger-bassist Spooky. Drummer Double Bear werd vervangen door Rudy Simons én er kwam een tweede gitarist bij in de persoon van Jan Van Springel. Vroeger waren ze altijd met zijn drieën, wat hen toen de bijnaam “de Belgische Motörhead” bezorgde.

Goed vind ik nog altijd het samenspel van de heren muzikanten, teer punt zal nog altijd de beurtelingse zang blijven van Shorty en Spooky. Wereldschokkend is dit niet maar ik heb geen zwakke nummers gehoord wat voor een positieve verrassing zorgt. De vier bonusnummers zijn afkomstig van het soloalbum Too Wild to Tame van Van Camp uit 1988 en vind ik niet passen bij de rest van dit album. Slimme zet van de platenmaatschappij, duh.

In de jaren tachtig had je een aantal leuke hardrock/metalgroepen in België: Acid, Crossfire, Ostrogoth en deze Killer uit Antwerpen: Shorty (zang en gitaar), Spooky (zang en bass) en Double Bear (drums). Ik heb deze Wall of Sound destijds gekocht op vinyl, ik denk naar aanleiding van het toenmalige BRT-radioprogramma “De Stalen Tien”.
Killer was een geweldige band en deze Wall of Sound is best wel een mooie plaat. Ik ga akkoord met collega PriestMaiden, maar de andere nummers zijn niet te versmaden. Het klinkt allemaal redelijk simpel, maar het zit verdomd wel goed in elkaar en is retestrak en heavy. Een pareltje toch om te ontdekken: volume hoog en headbangen maar. Hoogtepunten zijn voor mij ook Wall of Sound en Kleptomania. No Future vind ik ook knap gedaan.

Een combinatie van Heavy Metal en Speed Metal levert deze Franse groep uit Bardos, Aquitanië op haar debuutalbum uit 1985. De nummers zijn dus overwegend midtempo tot uptempo, met uitzondering van de ballad Rosalind. Met Le Magicien d'Oz staat er ook een meer dan aardig instrumentaal nummer op.

Enig voorbehoud kan men mogelijk hebben tegen de schorre, schreeuwige en soms hoge zang van Patrice Le Calvez (denk Udo Dirkschneider van Accept), met de muziek is er helemaal niets mis zolang je maar het tijdperk in gedachten houdt. Het laatste nummer Ahachtachta Chtilabeh!!! is een bizar iets. Dit was een heel mooie kennismaking en ik ben heel benieuwd naar de rest.

Met dank aan collega Guinness1980 om me op deze groep te wijzen door zijn bericht bij opvolger Danger de Vie uit 1986, uit dankbaarheid heb ik maar de rest van hun albums toegevoegd .

Les Cités Interdites is het vijfde album van deze Franse groep met een mix tussen Heavy Metal en Speed Metal en opnieuw zijn er wijzigingen in de bezetting: Serge Pujos stopt met zingen, David Pepiot is de nieuwe bassist en Patrick Soria is de nieuwe drummer.

Gitarist vanaf het prille begin Bruno Dolheguy besluit dan maar om zelf de zang te doen en om met zijn vieren de draad verder op te pikken. En het verbaast me... in positieve zin. Na een kort semi-akoestisch intro barst men onmiddellijk los met een heerlijk snel nummer en vraag ik me af waarom hij niet eerder de zang deed op de vorige vier albums. En het is weer genieten... van de tempo's, van de fikse gitaarbruggetjes en solo's maar ook van de grotere variatie die het album kent. Waar een gemiddeld nummer als No Man's Land boven zichzelf uitstijgt door het gitaarwerk en waar een buitengewoon lekker titelnummer voor de kers op de taart zorgt. Nummer vier L' Aigle Noir zou een cover van een Barbara moeten zijn, geen idee wie dat is. Traveling Flash vind ik veruit het minste nummer, dat stom keyboard riedeltje.

Aanzienlijke veranderingen in bezetting en tijdsgeest hebben een Killers opgeleverd in een decennium waarin Metal aanzienlijk veranderde en aanzienlijk veel groepen van het voorafgaande decennium niet overleefden. Deze Killers is echter al onafgebroken bezig sinds hun eerste demo in 1984. Il faut le faire.

Album nummer 6 is dit van deze Franse Heavy Metal / Speed Metal combo uit Bardos, Asquitanië. Naast de haast traditionele bezettingswijziging (nieuwe gitarist en bassist) is het oudgediende van het eerste uur zanger-gitarist Bruno Dolheguy die stevig aan het roer staat van dit viertal.

Weinig nieuws onder de Aquitaanse zon met een fijne mix van trage en snelle nummers waar het leuke gitaarwerk voor een surplus blijft zorgen en waar Bruno Dolheguy toont een goede zanger te zijn. Een stijlbreuk met het verleden is alleszins de albumhoes met het nationale symbool van Frankrijk, Marianne, met een kogelgaatje in het hoofd. Wel heb ik een bescheiden opmerking over het totaalgeluid, bescheiden omdat ik enkel over een virtuele versie beschik. Ik vind de drums iets te dominant ten opzicht van de gitaren.

Opvallend is de langere speelduur die voordien maar éénmaal boven de veertig minuten uitkwam, het is de tijd van de cd met langere maar daarvoor niet betere albums. Dat laat zich hier ook een paar keren gevoelen. Volgend album is het livealbum Ennemis en Public en daarvan verwacht ik een en het ander.

Hulde aan collega Guinness1980 en mijn dankbaarheid om als eerste een album van en een bericht bij deze Franse Heavy Metal Groep te plaatsen op onze geliefde site. Ik kende deze groep van haar noch pluim, wel Killers uit het Verenigd Koninkrijk (nog met Paul Di'Anno).

Het geluid is er iets op vooruitgegaan, de zang van Patrice Le Calvez klinkt al iets minder schor en de muziek is vergelijkbaar met het debuut. Soms vind ik de gitaren te ver en de drums te dicht in de mix staan. Bizar mechanisch geluid van de gitaarsolo's ook zoals op Ram It Down van Judas Priest. De eerste twee songs zijn nog midtempo maar dan komen een aantal ferme rappe krakers aan de beurt: Bouffon, het instrumentale Parabellum en Maître du Metal. Nadien gaat het tempo weer omlaag, maar Délire de Mort bevat mooie teksten, Minorité een akoestische gitaarsolo. A la santé de Bon is opgedragen aan Bon Scott van AC/DC.

Fans van H-Bomb, Sortilège, het Belgische Acid en consoorten zullen deze groep wel kunnen waarderen, ik ben bevooroordeeld want ik heb een bekend boontje voor deze periode. Men speelt goed, het klinkt goed en het voelt goed.

Na zes studioalbums te hebben uitgebracht tussen 1985 en 1995 verschijnt in 1996 hun eerste livealbum onder de titel Ennemis en Public, een verwijzing naar het eerste nummer van hun album Contre Courant uit 1995. Een nieuwe tweede gitarist Ronan Jacques is de enige bezettingswijziging.

Plaats en datum van opnames? Planeet Aarde in de jaren 1995 en/of 1996. Inderdaad, een nijdige zoektocht hieromtrent leverde mij geen enkel resultaat op. Gaat het om opnames van één optreden, gaat het om een collage van verscheidene optredens? Ik heb werkelijk geen idee.

Tracklist bevat vier nummers van het album Contre Courant maar geen enkel nummer van het derde album Mise Aux Poings. Opmerkelijk is ook het nummer Ametsetan, een cover van Walk All over You van AC/DC maar dan in het Baskisch gezongen. Hier en daar mist zanger-gitarist Bruno Dolheguy al eens een hoge noot (Délire de Mort, Rosalind) maar ondanks die moeilijke combinatie is bevestigt hij live een goede zanger te zijn en voelt hij zich het meest in zijn sas bij de snellere nummers. Merendeel van het album bevat uptempo werk met smakelijke gitaarsolo's, Traveling Flash vind ik nog altijd een minder nummer.

Vaak is een livealbum een betere instapper dan die doodgewone verzamelaar (die zij niet hebben in hun discografie). Een interessante winkel is hun website waar ze nog steeds hun cd's verkopen aan waarlijk inschikkelijke prijzen: http://killers.perso.sfr.fr/.

Dit is het derde (en korte) album van dit Heavy Metal gezelschap uit Bardos, Aquitanië, maar of het effectief nog gezellig was? Ten opzicht van de eerste twee albums schiet enkel nog gitarist Bruno Dolheguy over, vier nieuwe leden vervoegen Killers.

Op de stijl heeft deze grote bezettingswijziging weinig invloed want het blijft nog steeds een mix tussen Heavy Metal en Speed Metal met Franse zang en twee gitaristen die heel goed hun kunnen etaleren in een productie welke door de groep zelf werd gedaan. En de nieuwe zanger dan? Wel, hij moet niet onderdoen voor zijn voorganger Patrice Le Calvez, met verstaanbare en soms hese zang. Leukste nummers vind ik nog altijd deze waarvan het tempo iets hoger is. Loin de Nous Tous vind ik het minste nummer.

Laat Mise aux Poings een woordspelletje zijn, een mise au point is het Frans voor bijstelling of afstelling. Les poings zijn de vuisten, welke zovele metalheads nog wel eens in de lucht durven steken. Verrassing zul je niet vinden op dit album, wel degelijkheid. Of toch één verrassing: in 2001 wordt verschijnt een andere versie van dit album: Killers - Mise Aux Poings 2001 (2001).

Twee jaartjes na Mise aux Poings is dit hun vierde album met deze keer slechts één personeelswijziging: op bass wordt Miguel Caron vervangen door René Chavin maar na dit album is hij ook alweer weg.

Consolidatie lijkt het woord op dit album qua bezetting en qua productie. Opnieuw hoor je een fikse vooruitgang (met enig voorbehoud) in het geluid, hoewel ik de gitaren iets harder in de mix heb, en opnieuw heb je de haast klassieke afwisseling tussen Heavy Metal en Speed Metal. Prachtig vind ik opnieuw het gitaarwerk van beide gitaristen met heel veel bruggetjes en solo's, liefst begeleid door die vaak aanwezige double bass. Wanneer de snelheid iets te fel omlaag gaat, komen de beperkingen van zanger Serge Pujos iets te duidelijk naar voor, getuige het magere titelnummer. Grootste misser vind ik echter het slotnummer, dat veel te geschikt is als meezinger.

Killers doet hierop zelf de productie waarop het scherpe rauwe randje verder werd afgevijld. Gelukkig staan er nog genoeg snelle maar melodieuze nummers op om van dit plaatje een aangenaam luisterspel te maken. Ik blijf er echter bij dat dergelijke muziek geen te proper geluid mag hebben, het is tenslotte geen kampvuurmuziek, vandaar mijn “enig voorbehoud”.

Begin december heb ik deze besteld in deze configuratie: King Diamond - Songs For The Dead Live (2019, DVD) | Discogs. Dankzij dit pakket van 1 cd en 2 dvd's heb ik in korte tijd drie keren kunnen genieten van het geboden spektakel, want daarvan is er meer dan genoeg hierop te vinden. Meestal val ik in slaap voor die lichtbak maar hier was dat niet het geval, dus er is nog hoop voor oude mensen als ik.

In tachtig minuten hoor je een keur aan uitstekende muzikanten bezig met de ene knaller na de andere af te vuren in een theatrale omgeving maar zonder de muziek uit het oog te verliezen: een ritmesectie als een perfect geöliede machine met twee gitaristen die wervelende solo's te voorschijn toveren. Maar de ster van deze show is natuurlijk zanger Kim Bendix Petersen aka King Diamond die na zijn zware gezondheidsprobelemen met het hart een uitmuntende prestatie neerzet en ik zeg hierbij: momenteel is hij ook al 64 jaar oud!

Het klinkt haast zo perfect dat ik hier en daar argwaan koester (mijn karakter ga je nooit veranderen) omtrent de eventuele bijwerkingen achteraf, en dan heb ik het niet over zijn geslaagde hartoperatie. Ik vermoed dat hier en daar bij de half gezongen tussenstukken hulp wordt geboden en ik vraag me nog altijd af wat de toegevoegde waarde is van zijn echtgenote Livia Zita, die op het podium de achtergrondzang verzorgt: ik hoor haar nauwelijks (uitzondering toch wel op Melissa).

Maar de muziek, die is fantastisch uitgevoerd met magnifieke gitaarsolo's van een genietende Mike Wead én van een eerder stoicijnse annex koele Zweed Andy Laroque. Het beluisteren en het zien van deze optredens wakkeren die vlam weer aan om de discografie van King Diamond nog eens aan een nadere luisterbeurt te onderwerpen en is dat niet het doel van liveshows? De volledige uitvoering van het tweede album Abigail zorgt voor een notitie in mijn muziekagenda, dringend weer eens op de ellenlange luisterlijst zetten, met stip, met uitroepingsteken, met rood vlaggetje.

Twee persoonlijke bemerkingen vermeld ik nog hierbij. Primo, ik ken maar al te goed het eerste album Fatal Portrait, ik heb nog een paar dingen van hem liggen maar ik was voordien niet overdonderd door de muziek van King Diamond en dat heeft te maken met de tweede bemerking. Secundo dus, er worden ook twee nummers van het almachtige Mercyful Fate gespeeld, Melissa van hun eerste en Come to the Sabbath van hun tweede alles verwoestend album, mijn nummer één aller tijden. En dan worden de ogen en oren in staat van opperste paraatheid gebracht... en komt het haar op mijn armen recht!

--

MusicMeter, geen DVDmeter blijft het natuurlijk, maar ik kan iedereen vrijblijvend de combinatie aanraden die ik heb gekocht omdat de beide optredens (Fillmore 2015 en Graspop 2016) een gebald totaalspektakel bieden. De hoge zang zal een struikelblok blijven voor velen maar Mr. Diamond zingt al zo sinds het debuut van Mercyful Fate in 1982, die legendarische EP natuurlijk. C-tijden, niemand zal dat rotjaar 2020 vergeten maar hier en daar zie ik voor 2021 datums voor reünieshows van Mercyful Fate opduiken. Waar ligt die oude versleten jeansvest die ik ongetwijfeld ontgroeid ben – vooral in breedte – en ik houd al een plaats vrij in mijn kast voor dat live Fate pakketje. Carpe Diem!

Geweldig album dat een vaste plaats heeft in mijn mp3-speler wanneer ik ga fietsen en zoals collega ozwald zegt: er staat hier geen enkel zwak nummer op (ik heb hem op vinyl). Absolute topnummers voor mij, maar dat kan morgen weer anders zijn: Do You Like It, Gotta Go, Overrated en het geweldige laatste nummer Stargazer. Stargazer is een song om duimen en vingers af te likken. Vergeet de destijds gemaakte vergelijkingen met Led Zeppelin en luister hier naartoe met een open geest en ontdek een fantastisch rockend en swingend album.

Kingdom Come, heerlijk debuutalbum, Amerikanen met een halve Duitser, vergelijkingen met Led Zeppelin, in het begin heb ik dit nooit begrepen want Led Zeppelin was buiten de klassiekers tamelijk onontgonnen terrein voor mij. Die scha en schande is ondertussen al lang goedgemaakt.

Kingdom Come, slepend, meeslepend, rockend, swingend, ik houd van het stemgeluid van die zanger die enorm kan uithalen, dergelijke zangers zijn dun gezaaid maar er is meer, de muziek. Ik hoor hier goede muzikanten spelen met liefde voor de song, het album, de groep. Ik houd enorm veel van het geluid van dit album, een beetje galmend, niet te veel, heerlijk naturel zonder al die poespas, gitaren, bass en drums. Ik kan hier nog echt van genieten maar die volumeknop mag niet te veel naar rechts meer…

Kingdom Come, uitstekende songs met variatie zonder enkele dip, uitstekend ingespeeld met geweldig veel gevoel voor melodie met mijn absolute favoriet het te gekke Now Forever After. Produced by Bob Rock (jep, dezelfden van St. Anger van Metallica) and Lenny Wolf, hier hebben ze een productie neergezet om U tegen te zeggen.

Kingdom Come, Kingdom Come is het en niet Led Zeppelin, terecht of onterecht gelanceerd door journalisten om controverse (zie mijn oude Aardschokken) aan te wakkeren, iets wat de groep dan ook geen windeieren heeft gelegd. Kingdom Come is het en meer dan de moeite waard.

Kronos heeft al een paar aangename platen heeft voorgesteld in HMAvdW, waaronder deze enige van Kingsbane. Het inleidend stukje daar verklaart waarom deze onderlegde muzikanten nooit een contract hebben gekregen / afgedwongen wat best jammer is. Gelukkig heeft StormSpell Records dit jaren later rechtgezet, het is de moeite.

De songs hebben tijd nodig om aan te wennen, zoals bij genregenoten en –meesters Queensrÿche en Fates Warning, met tegendraadse ritmes en twingitaarwerk. Zanger Fabien Madeleine zoekt het soms in de heel hoge sferen. Ik ervaar dit album eerder als een luisterplaat, je moet er met je gedachten bijblijven. Een paar keren gaat het tempo omhoog en ik knik goedkeurend bij Destiny Awaits (prachtige gitaarsolo’s!). Er staan ook twee akoestische stukjes op dit album met Baroque en Into the Light. Moeite heb ik ook met de laatste twee nummers.

Wel wizard, hoe meningen kunnen verschillen. Ik kan dit album wel smaken omdat hij mijn essentiële en welbekende ingrediënten bevat. Het is powermetal, dus per definitief vlamt het vooruit zonder veel nadenken maar als rustpunt kan ik After the Storm wel hebben. Duimen omhoog voor The Decaying Doctrine, The New Dark Age en - raar maar waar - After the Storm. Nog meer duimen omhoog voor het gitaarwerk. Ik beloon met een vier.

Dat 2017 voor mij het jaar was van de boxen met Klara Top 100, Klara Presenteert 100 Jaar Jazz en ABC of the Blues: boxen van respectievelijk 10, 10 en 52 cd's. Vooral die laatste was een twijfelgeval voor mij want het formaat “box” is bij mij niet zo gekend en gegeerd en wanneer ging ik dat allemaal beluisteren. Ik bekeek mijn collectie en zag die hiaten in mijn collectie: klassiek, jazz en blues en je moet ergens beginnen... als verkenner.

Bijzonder veel plezier beleef ik aan de chronologische verzameling van jazz deuntjes, waarbij vanaf het begin vooral het speelplezier opvalt spijts de sporadische krakkemikkige opnamekwaliteit maar hey, we beginnen ergens in 1917 met de Original Dixieland Jazz Band. Een volledige bespreking ga ik niet doen, wel hier en daar iets uitpikken wat mij bijzonder bevalt en/of mij erg opvalt.

Op de eerste cd (1-21) valt vooral het gebruik van het woord “Orchestra” op, veel big band werk met een selectie nummers komende uit de jaren 1917-1938, dus ook uit The Roaring Twenties. Bij Black and Tan Fantasy van Duke Ellington and His Orchestra merk ik op dat het slot van het nummer rechtstreeks afkomt van de Marche Funèbre van Frédéric Chopin, geniet ik volop van die machtige stem van Louis Armstrong op Star Dust en mij maar al te bekende deuntjes als Minnie the Moocher van Cab Calloway en Sing, Sing, Sing (with a Swing) van Benny Goodman met de beroemde drummer Gene Kruppa.

Op de tweede cd (22-42) loopt de tijdspanne van 1939 tot 1949, waaronder de oorlogsjaren van WO II, met nog veel “Orchestras” maar ook met de opkomst van van de termen Trio, Quartet, Quintet, Sextet en Septet. Eerste klassieker blijft nog altijd het macabere Strange Fruit van Billie Holiday, eerste vaststelling is de terugkerende aanwezigheid van een aantal namen en je hoort de eerste versie van de jazz standaard Lady Bird.

Op de derde cd (43-59) komen de jaren 1949-1956 aan bod en steekt “Nonet” zijn neus aan het venster én een paar grote namen komen te voorschijn: Miles Davis, Sarah Vaughn, Quincy Jones én ene Django Reinhardt, gitaarvirtuoos. Hierop vind ik The Preacher van Horace Silver Quintet bijzonder aangenaam maar vind ik een aantal andere nummers iets te kalm, iets te geschikt voor het cliché van de getormenteerde muzikant in een rokerige bar, een indruk van afgenomen frivoliteit. Ik kan al zagen als een kenner.

Op de vierde cd (60-71) gebeurt er veel in de periode 1956-1958 met minder nummers maar gemiddeld langer van speelduur, wat al deels het geval was op cd 3, een lijn die zich verderzet. Ik hoor ook meer en meer solo's, ook van de drummers, en ik hoor al die eerste haast dissonante noten in bijvoorbeeld Pithecanthropus Erectus. Bekendste nummer hierop is natuurlijk Cheek to Cheek van Louis Armstrong en Ella Fitzgerald en ik kan niet meer naar Splanky van Count Basie luisteren zonder te denken aan de generiek van de film The Naked Gun.

Op de vijfde cd (72-83) komen de jaren 1958-1960 aan bod, 12 nummers in 74 minuten en startende met het mij toen al bekende Moanin' maar er staan nog een paar ferme klassiekers op met “onze” Toots Thielemans op gitaar tijdens Lonesome Road, Miles Davis met So What, John Coltrane met Giant Steps en het toch wel iedereen bekende Take Five van The Dave Brubeck Quartet. Voorbehoud maak ik tegen de opkomende Free Jazz van o.a. Ornette Coleman, een stijl die mij niet ligt. Jazz zoekt nieuwe onbekend paden.

Op de zesde cd (84-95) worden we ondergedompeld in de jaren 1960-1964, we starten en eindigen tevens met twee klassiekers van de legendarische John Coltrane. Tussendoor vind ik het iets te bedaard vergeleken met de vrolijke beginjaren met uitzondering van het speelse Midnight Blue van Kenny Burrell. Grootste “evergreen” is natuurlijk The Girl from Ipanema, grootste ergernis is Dedication van Andrew Hill.

Na zes volgt zeven (96-106) met de jaren (1964-1969) als tijdperk en ik herleef weer na de moeilijke delen vijf en zes van deze box want Cantaloupe Island van Herbie Hancock is heerlijk om te horen (en ook als sample gebruikt later). Tweede hoogtepunt is I Put a Spell on You van Nina Simone, wiens stemgeluid ik altijd als tamelijk uniek heb ervaren. Laat Our Prayer van Albert Ayler dan een marteling zijn voor mijn oortjes, inderdaad, daar hebben wij weer die Free Jazz. Matrix van Chick Corea is spectaculair om te volgen.

CD nummer 8 (107-117) geeft een aantal hoogtepunten weer in de Jazz in de jaren 1970-1987, opmerkelijk toch, opeens een periode van 17 jaren op één cd. Theme de Yoyo bevat een leuk hoofdthema maar wordt vaak tot moes geslagen door dissonante klanen van de blazerssectie. Dan hoor ik liever het helaas veel te korte Blues for Brother George Jackson. Herkenbaar is de bijdrage van Toots Thielemans aan het nummer Days of Wines and Roses.

Het einde van deze box komt nabij met cd nummer 9 (118-130) met een duik in de jazz in de jaren 1988 tot en met 1997. Hoogtepunten voor mij zijn hierop Little Rootie Tootie, Swingdown Downtown en het in een ander kleedje terugkerende Cantaloop (oorspronkelijk van Herbie Hancock maar gebruikt door US3).

Cd tien (131-146) en het einde van deze box met muziek vanaf 2000 tot en met 2017 en met mij wienig bekende namen maar is dat dan zo verwonderlijk? Voor mij vaak wel omdat ik dan wel het nummer zelf herken: Mami Gato en This Is Not America.

Prettige ervaring is deze box waarin voorlopig mijn voorkeur uitgaat naar de jazz van de prille jaren omwille van het swingende temporijke gevoel en ik nog altijd die lichte tegenzin ervaar voor Free Jazz. Hier lijkt mijn motto: hoe ouder, hoe beter. Alles kan. Mijn prijs was 31,99 eur in de Standaard Boekhandel, voor bijna twaalf en een half uren muziek...

Dik twee jaar geleden kwam ik deze albumhoes op het wereldwijde web tegen en ik vond het wel wat hebben dus toevoegen maar. Op de hoes staat tevens de naam van gitarist, producer en oprichter Chris Sanders (ex-Lizzy Borden), zijn naam zegt me weinig. Het zijn twee andere namen die meer dan een belletje doen rinkelen want volgens Metal Archives...

In dit vijftal spelen ook nog bassist David Ellefson (o.a. Megadeth) en drummer Ken Mary (o.a. Fifth Angel). De stijl varieert van stevige Heavy Metal naar Power Metal met een zanger à la Midnight (RIP) van Crimson Glory, die niet bang is van zuivere hoge noten en met een gitarist die geweldig snel en nauwkeurig uit de hoek kan komen. Met uitzondering van het stomme Believe zijn het allemaal goede veelal uptempo songs geworden, met veel melodie en nog meer dan stevig genoeg voor de metalheads. Dit doet me meer en meer denken aan Good Old Metal uit de gouden jaren tachtig met een moderner geluid natuurlijk, waarvoor een pluim aan Mr. Sanders.

De moeite waard om te kopen? Voor mij wel als ik dit tegenkom. De moeite waard om te beluisteren? Ik meen van wel. Ze hebben een website, ze treden nog regelmatig op weliswaar in de States en ze hebben een prima eerste album afgeleverd ondanks die werkelijk ongelooflijk foute albumtitel. We hebben alles al gehoord, vernieuwend is het niet maar hopelijk blijft het niet bij deze ene plaat.

1987, op aanraden van mijn beste kameraad op vinyl gekocht in hetzelfde jaar en weinig gedraaid. Vierentwintig jaren al ben ik de eigenaar van dit album, maar waarom? Ik zou het niet kunnen zeggen.

With hindsight, zoals de Engelsmannen zeggen, wat een oerlelijke hoes en meestal kan mij dat niet schelen. Na vanavond zeg ik als volleerd en maar-al-te-bekend zelfverklaard nostalgicus: "Ik kan er geen weg meer mee". Ronduit ronddwarrelende riffs, een drummer die veelal niet kan volgen en nummers die mij totaal niet meer aanspreken, hier en daar een vette gitaarriff, dat wel, maar voor de rest... Na de A-kant begon ik het al beu te geraken, maar ik ben een album-vent, dus ik volhard (in de boosheid). Een goed gevoel kreeg ik bij het kalm begin van Behind the Mirror, maar dan begon het weer.

Pff, de gustibus non disutandum est, zoals de Romeinen lang geleden vertelden. Slechte ervaring momenteel. Dit album smaakt mij niet meer en ik kan er ook niet aan doen.

Ah, Zwitserland. Mijn favoriete Europese vakantiebestemming was dit tot de ontkoppeling tussen Euro en Zwitserse Frank veel roet in het eten (en in mijn vakantiebudget) gooide en het eveneens prachtige Oostenrijk dan maar een (hoe lang nog) vriendelijker alternatief werd voor de geldbeugel tijdens mijn jaarlijkse drie weken durende Alpen ontsnapping, voedsel voor mijn geest.

Gruyère, Emmenthal, het bankgeheim maar ook Celtic Frost en deze veteranen van Krokus zijn de bekendste exportproducten uit dit hemels Alpenland en dit livealbum klinkt buitengewoon krachtig, dank zij liefst drie gitaristen: Krokus - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives - metal-archives.com. Ik hoor buiten American Woman nog twee covers: Rocking in the Free World van Neil Young en Quinn the Eskimo van Bob Dylan. Het zijn twee nummers van artiesten wiens stemgeluid mij niet zo bevalt maar in de Krokus versie wordt het een feestje. Drumdög on the Loose is de drumsolo, inderdaad. Of dit zijn plaats heeft in een relatief kort festivaloptreden?

Muziek blijft natuurlijk gelijkenissen vertonen met inspiratiebron AC/DC, mede door het stemgeluid van de 69-jarige zanger Marc Storace. Typisch festivaloptreden met heel veel speelplezier en de nodige Duitse halve liters allicht met als resultaat een opgewekt en vurig publiek. De opnames dateren van 1 augustus 2019 en een interessant pakketje dient zich aan: Spinner - discogs.com. Mijn cd-kast kijkt al meewarig naar mij maar er is nog plaats zat. Hoe lang nog?

Zwitserland is niet alleen mijn favoriete vakantiebestemming doch nogal prijzig, maar ook het land van herkomst van deze rockers die als sinds 1974 (!) bezig zijn. Een aantal van hun albums kan ik wel hebben maar tracht niet te veel te letten op de overeenkomsten met de vroege AC/DC ten tijde van wijlen Bon Scott.

Hier presenteren ze een album met covers waarvan de meeste wel bekend in de oren zullen klinken en die voor sommige onder ons een kleine uitdaging kunnen vormen voor een geheugenspelletje. Back Seat Rock'n Roll is een heropname van een eigen nummer, het origineel staat op het Metal Rendez-Vous uit 1980. Zanger Marc Storace wordt dit jaar 66 jaar en zijn stem klinkt nog altijd hetzelfde als dik dertig jaar geleden.

Drie kwartier herinneringen ophalen en best genietbaar, zeker als een soort "guilty pleasure". “Niet te veel peinzen, alleen meedeinen.” Alleen, waarom niet N.I.B. niet volledig uitvoeren?

Eén van meerdere groepen met dezelfde naam is deze Kublai Khan uit Minneapolis, USA, dat met zijn vieren een mix laat horen tussen Speed Metal en Thrash Metal, met zijn voor- en nadelen. Voordeel is het genoeg snelheid bevattende tempo, nadeel is de vaak monotone zang. Gitarist Greg Handevidt (huidige job: advocaat!) zou nog op een blauwe maandag in één van de eerste versies van Megadeth hebben meegespeeld. Albumgeluid is ook niet goed te noemen, de gitaaruitspattingen daarentegen zijn vaak wel de moeite.

Kylesa, Savannah Georgia (USA), slepende groovende metal, vierde album alweer. Schreeuwende zanger, weeral, gewoon worden, gelukt bij derde of vierde luisterbeurt. Intense muziek, rockt, rollt, dondert als een losgeslagen trein. Hm, zang van zangeres/gitarist Laura Pleasants op Running Red, Perception, To Walk Alone of bedriegen mijn oren mij?
Niettegenstaande de harde muziek, veel melodie, goede songs. Tiens, dubbele drums, twee drummers, toegevoegde waarde, niet zoveel in mijn beleving. Dubbele drums werken soms op mijn zenuwen, hoor de drums graag op de achtergrond van mijn koptelefoon, niet links en rechts. Drummers meppen er toch niet naast, eigenlijk stevig ritmewerk, ronkende bass.
Hm, sludge metal lees ik op het wereldwijde web, toch sneller dan de sludge metal die ik via HMAvdW heb leren kennen. Meer stoner, zoals Solace met album Further in ronde twee. Ook goed bevallen. Raar maar waar.
Nu ik eraan denk, album tachtig alweer in HMAvdW. Afwisseling genoeg op dit album om oortjes te bekoren, kandidaat voor mijn top tien van de tweede ronde in dé topic. Leukste nummers? Unknown Awareness en Perception (daar komen drums tot hun recht). Neigt naar een dikke verdiende vier. Groep om in het oog te houden, nooit gedaan. Verdomme.