In 1989 heb ik dit album op vinyl gekocht, in navolging van de toen heersende trend, namelijk kruisbestuiving tussen heavy metal en hardcore, voornamelijk dank zij S.O.D. denk ik. Billy Milano deed het heel slim door zijn band M.O.D. (Method of Destruction) te noemen.
Lekkere strakke heavy muziek met maatschappijkritische en grappige teksten, niet altijd even politiek correct maar alles bij Billy Milano moet je met een korrel zout nemen: het schijnt een schat van een vent te zijn… Prijsbeesten hierop zijn No Glove No Love, True Colors (prachtige tekst), In the City, Come As You Are en P.B.M. Lekker luid afspelen en meebrullen en je dag ziet er anders uit.

Prachtig album van MacAlpine Tony (gitaar en toetsen), Aldridge Tommy (drums), Rock Robert (zang) en Sarzo Rudy (bass). De gitaaruitbarstingen van Tony M. zijn om duimen en vingers af te likken en de songs zijn meer dan ok, snelle nummers, trage nummers, de tegelplakker van dienst. Iets minder zijn de galmvolle typische Shrapnel productie en sommige zangpartijen die iets te rauw zijn en meer zuiverheid konden bevatten. Sinds gisteren heb ik deze op vinyl op de kop kunnen tikken naar aanleiding van een meeting in Nijmegen (het was maar 270 kilometer rijden met de auto ) en voor 5 eurokes was dit de mijne. Mijn voorkeur gaat uit naar de iets hardere A-kant (de eerste vier nummers voor de cd-generatie). Bijzonder hilarisch vind ik de groepsfoto op de achterkant. Aldridge heeft inderdaad al zijn hele leven dezelfde kop haar, maar het haar van Tony MacAlpine blijft maar de lucht ingaan. Een dikke vette verdiende vier... Niet voor iedereen weggelegd maar voor mij blijft dit een genietbaar metalalbum.

Debuutalbum van een Amerikaanse (oubollige en ouderwetse) heavy metal groep. De volle pot zou ik nooit betalen voor dit album, maar voor een paar euro’s laat je dit ook niet liggen. Leve de platenbeurzen en de één-euro-per-lp-bakken.

Zanger heeft een stemgeluid tussen Rob Halford en John Bush maar verre van dezelfde klasse. De ritmesectie is matig, heel matig: alles in hetzelfde eentonige tempo. Bij drie nummers gaat het tempo iets omhoog (Hellrider en Godz of Thunder) of nog iets omlaag (No Haven for the Raven). Het gitaarwerk is ook verre van indrukwekkend. Ik vond dit een bijzonder lange zit.

Aan de hand van de groepsnaam en albumtitel denk je dan iets duisters in je pollen te hebben, schijn kan inderdaad bedriegen.

Maltese Falcon komt uit Denemarken en levert met Metal Rush uit één der heilige metaljaren zijn debuutalbum af. Dit album zat nog ergens te sluimeren in mijn onderbewustzijn en op tip van een vriendelijke MuMe collega werd deze mijn bewustzijn ingedonderd. Blijkbaar had deze plaat ooit de dubieuze eer om door Kerrang (die Engelse rockjournalisten met dat vod van hen) tot één van de slechtste platen ooit te worden uitgeroepen.
Het tijdperk bepaalt hun stijl en dat is traditionele heavy metal. Zo slecht als die Engelse onnozelaars vertelden, is dit niet maar het laat ook geen onvergetelijke indruk na. Ik zou zeggen, typisch armzalige productie maar ik bezit het origineel niet. Laten we het houden op een middenmotor. Hoogtepunten vind ik hier niet op, Headbanger vind ik het dieptepunt.
Nog een weetje: met drummer Hal Patino (onder andere King Diamond, Pretty Maids en Doctor Butcher). Onschuldig vertier, waarom niet.

Afkomstig uit Wichita, Kansas timmert deze Amerikaanse metalgroep sinds eind de jaren 1970 aan de weg naar eeuwige roem. Dit is mijn tweede kennismaking met deze groep. Toen collega Guinness1980 dit album voorstelde als zijn inzending in de topic Het Metal Album van de Week, dacht ik: “Gadverdamme, toch niet die Manilla Road?” Mijn eerste kennismaking met hun album Voyager uit 2008 was namelijk allesbehalve positief wegens een abominabel geluid en een zanger die niet weet wat hij wilt.
Deze indruk heb ik gedeeltelijk op dit album, het geluid vind ik wel best voor een productie van toch al weer 23 jaartjes geleden, een ruk aan de volumeknop is altijd een probate oplossing. Op dit album is de taakverdeling als volgt: Mark Shelton (zang en gitaar), Scott Parks (bass) en Randy Foxe (drums, toetsen en zang). Met zijn drietjes zorgen ze voor een hoop goed georkestreerd kabaal hoewel één opmerking: de zang blijft zoutloos maar het zij de brave man op dit album vergeven. Op de gitaar rammen en tegelijkertijd zingen is verre van evident, vraag het maar aan andere zanger-gitaristen. Trouwens, op Dragon Star hoor je tijdens de kalme gedeeltes zijn normale stem, iets minder vibrato doet wonderen voor de beleving van deze muziek.
Met de strak gespeelde muziek heb ik geen problemen: het is meer dan degelijk. Ik vrees echter dat dergelijke muziek een beetje te veel onder het maaiveld blijft, een grijze muis op een grijze wereld.
Vermits er twee versies van dit album bestaan, vermeld ik even voor de volledigheid dat ik mijn gedacht heb gezegd op basis van de heruitgave (Sentinel Steel Records 2000). Mooiste nummer die er voor mij uitspringt, is Spirits of the Dead, behalve dan de laatste tien seconden waar de zanger er na het nummer nog een overbodige noot uitperst. Op de tweede plaats eindigt Death by the Hammer en Dragon Star vervolledigt mijn podium. Voor de geleverde inspanning en duidelijk een beter album dan Voyager beloon ik deze heren met een grote drie. Een andere zanger destijds zou hen volgens mijn intuïtie gevoelig vooruit geholpen hebben.

Ik ben de eerste om een bericht te zetten bij gelijk welk album van deze Amerikaanse formatie uit Wichita Kansas die ook al zijn sporen heeft verdiend vanaf eind jaren ’70. Het eerste album Invasion dateert van 1980, in 1992 kwam een “laatste” album uit en sinds 2001 brengen ze met regelmaat een nieuw album uit. Bekende figuur zou gitarist Marc Shelton moeten zijn, de ouderen onder ons herinneren zich dit misschien nog.
Voyager is hun recentse en dertiende studio-album en bevalt me niet echt: het gitaarwerk is redelijk in orde, het drumwerk ook, maar de rest … de zang van Marc Shelton bevalt me absoluut niet. Wat is het nu, manneke, laag zingen, hoog zingen, grunten, normaal zingen? Of is dit een conceptalbum, dan versta ik het, maar een betere zanger zou wonderen doen. Het gaat er bij mij niet in. De productie (hoewel afkomstig van bij de lokale pindakaasboer) is in mijn oren rampzalig of het zou aan mijn versie moeten liggen: zo vlak als maar kan, geen dynamiek. Indien iemand de cd heeft, wil uw licht laten schijnen over de productie.
Tree of Life vind ik redelijk knap maar de rest behalve Eye of the Storm nog doet mij zeer weinig. Jammer, het kan niet alle dagen prijs zijn. Die albums uit de jaren tachtig wil ik nog wel eens checken.

Als ik nog een beetje kan tellen, is dit hun vijfde album en tevens het eerste met dat cartooneske artwork hoewel je Manowar nooit van goede smaak kunt betichten in de keuze van hun hoesontwerpen. Een iets beter, lees voller geluid, ontwaar ik op dit werkje. Eric Adams bewijst opnieuw dat hij tot het kruim van de metalzangers mag worden gerekend.

Als aardige songs heb ik aangeduid: Fighting the World (goede opener en meezinger) en Violence and Bloodshed (alleen jammer van die fade-out). Als flutsongs heb ik aangeduid: Blow Your Speakers (pure nonsens), Carry On (Kiss en Queen op epo?). Als overbodige songs heb ik de korte intermezzo’s aangestipt, namelijk Drums of Doom en Master of Revenge. Het zijn respectievelijk de intro en outro tot Holy War, boerenbedrog om dit als aparte nummers te vermelden. Negen min twee maakt zeven “echte” songs. Wel de moeite waard zijn Defender, met gesproken stukken van Orson Wells en opbouwend naar een climax, het snelle Holy War en het overdonderende Black Wind, Fire and Steel maar of dit de aanschaf van dit album rechtvaardigt, is uw probleem, niet het mijne.

Het album heeft een paar schitterende momenten maar flutperiodes overheersen. Ik zou eerder zelf een verzamelaar maken van hun eerste vijf albums. Een magere tweeënhalf voor dit album en voor mij het laatste Manowar album dat mij nog kon interesseren.

Na de albums The First Run (1994) en Norm (1996) kwam deze Live uit, tevens het afscheid van Marathon als band. Dit live-album werd op 19 oktober 1996 opgenomen in de Muziekcentrum in Enschede. Natuurlijk is dit een samenvatting van de eerste twee albums en verwacht geen onuitgegeven nummers of covers. Ik heb wel een boontje voor deze uitstekende Nederlandse groep (zie mijn bericht bij The First Run): soms progrock, soms symfonisch en dikwijls stevig. Alle knappe nummers staan hierop, dus geen verrassingen behalve dan misschien de twee medleys. Prachtig open geluid ook, een genot wanneer je (zoals ik vaak) luistert met de hoofdtelefoon op.
Het afscheid van Marathon betekende het begin van twee nieuwe groepen. Jacques Suurmond (bass) en Tony Ten Wolde richtten La Villa op. Ferry Built (drums), Ronald Ten Bos (gitaar) en Eric Ten Bos (zang) gingen samen verder onder de naam e-Norm.

Als mijn geheugen mij niet in de steek laat, is dit de eerste plaat ooit die ik kocht van een Nederlandse groep en ik weet de aanleiding hiervan zelfs niet meer. Was het een stukje op de radio (waarschijnlijk niet), was het een gouden tip van een collega muziekliefhebber (ook niet, denk ik) maar dit vind ik – met mijn beperkte kennis van de Nederlandse muziek – één van de beste platen ooit. Is dit symfonische rock (noppes), is dit progrock (noppes), dit is een prachtplaat waarvan ik tot op de dag van vandaag nog altijd niet begrijp waarom ze niet internationaal zijn doorgebroken. De songs zijn 100% in orde en er wordt bijzonder bevlogen gespeeld en gemusiceerd. Dit album is één groot hoogtepunt, geen zwak milliseconde staat hierop en volgende nummers zorgen bij mij voor het schuim op de lippen of voor de kers op de taart: Beyond the Veils, Man in the Mirror en Medicine Man (subliem), enzovoort. Zeer sterke muzikanten en zeer knappe plaat .. kom dit ontdekken. Kingsnake, we zijn nu al met zijn tweeën met dezelfde goede smaak. Een Vlaming die stoeft met een Nederlander, als het terecht is, dan moet dat kunnen . Zelden zo gemakkelijk de maximumscore kunnen toekennen en oververdiend.

Dit album Brave uit 1994 van de Britse formatie Marillion is hun zevende studio-album en tevens een conceptalbum, iets wat ze volgens mij wel vaker doen en terecht. Een coherent verhaal op muziek zetten is een delicate en moeilijke taak en Marillion doet dit met verve. Het verhaal gaat over een jong meisje dat de politie aantrof op de Severnbrug in Engeland, ze was volkomen verward en leed aan geheugenverlies. Dank u, collega James Douglas voor deze informatie. Dit waargebeurd uitgangspunt diende als inspiratie voor dit album: wie is ze, wat is er allemaal voordien gebeurd.
Blijkbaar wordt Marillion als prog-rock gecatalogeerd, een genre dat me meestal niet echt ligt, maar dat hokjes-gedoe moet je overboord gooien om aan dit album te beginnen, een heerlijke album vol met treffende muziek, niets over the top en elke juiste noot op zijn juiste plaats. Dit zijn hele goede muzikanten en de zang van Steve Hogarth vind ik gewoon subliem, vol passie en emotie, net zoals de muziek. Dit album moet je echt beluisteren met een hoofdtelefoon op een rustig plek, zoals bijvoorbeeld in de zetel met de lichten gedimd en een lekker glas wijn of een deftig streekbier (tips vrij verkrijgbaar), wat ik de afgelopen weken een paar keren gedaan heb en zeker nog zal doen. Alternatief voor deze zomer: een schommelstoel op een terras in de Zwitserse bergen.
Hoogtepunten opnoemen of individuele topnummers opnoemen? Ik begin er niet aan om twee redenen: het zijn allemaal mooie nummers en ik bekijk dit conceptalbum als één geheel. En toch, Alone Again in the Lap of Luxury, kippevel.
Wat kan je nog meer zeggen? Is dit klasse met grote K? Ja. Is dit kunst met grote K? Jazeker. Maar dit is meer: dit is passie met grote P. Ik let er op dat ik dikwijls afsluit met de zin: een groep om nader te ontdekken. Die lijst met nader te ontdekken muziek wordt alsmaar langer, wat een heerlijk gevoel…

Wat een autorit de zaterdagnamiddag allemaal niet kan teweeg brengen, ik diende de auto vol te tanken en reed maar door naar een mij maar al te bekende platenzaak in Roeselare. Vier cd's halen en drie cd's betalen was de actie, deze was – niet oneerbiedig bedoeld – mijn gratis vierde na een tijdje twijfelen, want je hebt de box uit 2008 en dit is een bloemlezing daaruit. Zou dit evenveel voldoening geven?

Twijfel dient om de kop in te slaan, twijfel stelt beslissingen uit en lost niets op. Meenemen was de boodschap, misschien als souvenir van die schijnbaar onbereikbare dikke box. Bekijk dit dan maar als de door mij zo gesmaakte live dubbelaar en deze staat proppensvol, twee maal 78 minuten op beide cd's. Als dit geen waar is... voor 7,50 eur op tweedehands cd. Voor de technische uitleg hebben wij het wonderlijke wereldwijde weg: Marillion - Early Stages: The Highlights (The Official Bootleg Collection 1982-1988) (2CD) / Our Blog | Spin CDs - spincds.com.

Over de volledige box ben ik zeer te spreken, daarvoor dienden die vijf sterren daar en dat zal niet gauw veranderen. Dat is tegen mijn principe, want ik wil geen vijf sterren geven aan albums die ik niet origineel heb. Principes zijn er om na te leven hoewel ik nog een uitzondering heb, Beast over Hammersmith van Iron Maiden uit de box Eddie's Archive. Uitzonderingen zijn echter niet verboden, een beetje flexibiliteit mag en zeker als de kwaliteit er is.

Het gaat om opnames tussen 1982 en 1987, de periode met Derek William Dick, alias Fish. Voor nog meer uitleg verwijs ik naar de berichten van een aantal MuMe collega's bij die box daar. Het is een periode met bijzonder knappe albums hoewel ik niet de discussie wil oprakelen welke mijn favoriete periode is. Ik blijf Marillion volgen, hoewel dit nog maar sinds een paar jaren zo is. Ondertussen werd de kast bijgevuld met meerdere albums van deze machtige groep en ik buig respectvol voor gitarist Steve Rothery. Opvallend is ook dat geen enkel nummer dubbel staat op deze samenvatting en Grendel live is een belevenis.

Als je de volledige originele box van 6 cd's een dikke vijf sterren geeft, wat geef je dan aan deze “kleine vervanger”? De ambitie blijft om eventueel nog die grote box origineel binnen te halen en hij is wel degelijk verkrijgbaar, onder andere op Discogs. Nieuw zie ik prijzen blinken vanaf 125,00 eur, een dikke vijfduizend oude Belgische Franken. Raar dat ik niet meer weet wat de koers van de Nederlandse gulden was... Is die muntunie al zo lang bezig?

Marillion – Fugazi (Discogs)

Album nummer twee in de bezetting Fish / Trewawas / Rothery / Kelly / nieuwe drummer Ian Mosley heb ik ook in een gatefold vinyl met de teksten binnenin (en leesbaarder dan op de voorganger) met opnieuw een mooie hoes én een goede vijfenveertig minuten.

Had ik op de voorganger nog het gevoel dat gezongen en instrumentale stukken soms naast elkaar functioneerden, dan is dat gevoel hier al fel verminderd. Hier staan een aantal ferme krakers op, voor mij zijn dat Assassing (prachtige opener), Jigsaw, Incubus en het titelnummer met die prachtige piano intro en dat hartverwarmend eindstuk.

Eerder enigmatisch zijn de teksten van Fish en, ik geef het grif toe, vaak kan ik totaal niet raden waarover hij het heeft: zijn teksten zijn zo uitgebreid, zo rijk van woordenschat dat het mij veel prikkels oplevert in mijn zoektocht naar de betekenis. Het voelt alleszins alweer zwaarmoedig aan maar omdat de songs mij beter in elkaar lijken te zitten, valt die donkere zijde minder op dan op het debuutalbum.

Ik gok op een aantal thema's: een vriend verraden, relatieproblemen, vertrouwen beschamen, hypocrisie of hoe het er soms in de echte wereld aan toegaat. Herkenbaar, al te herkenbaar, jammer genoeg. Subliem blijven de bijdragen van gitarist Steve Rothery en heel zeker samen met die toetsenpartijen. Zijn het gedachten of klinkt dit album ook beter dan de voorganger? Ja, hier slaat de tedere tikker een slag over.

Een beetje voorbereiding vooraf kan nooit kwaad, je heb de 7” versie en je hebt de 12” versie mét Grendel erbij. Ik noem dit een EP van 26 minuten, helaas niet origineel in mijn bezit, maar wel via een omweg dankzij de verzamelaar The Singles '82-'88, uitgebracht in 2009 en door ondertekende gekocht in 2014 voor een belachelijk lage prijs, if memory serves me right.

Samen met het eerste album is dit nog met drummer Mick Pointer. Vrij onbekend met Genesis ben ik ook dus ik hoor weinig van hun eventuele invloed op Marillion, ik geniet wel van de drie nummers hierop, maar ook voor mij blijft Grendel een belevenis. Market Square Heroes kun je een jonge groep die zijn beginpassen presenteert niet kwalijk nemen, op zoek naar een publiek die er wel degelijk is / was zoals later zou blijken.

Three Boats Down the Candy doet mij iets minder met uitzondering van dat immer uitstekend gitaarwerk (en -geluid) van Steve Rothery. Nog altijd is er een tweestrijd, niet welke mijn favoriete Marillion periode is, wel of Kayleigh of Garden Party lang geleden mijn introductie was tot deze groep. Wordt vervolgd, de komende tijd.

Marillion – Real to Reel (Discogs)

Om te beginnen heeft uw dierbare dienaar dit live document alvast voorzien van de juiste hoes (nog iets te donker vergeleken met mijn vinylleke) want de vorige hoes was een combinatie van deze Real to Reel en de EP Brief Encounter. Het is opgelost op een propere manier.

Twee nummers van de twee albums tot dan toe, het titelnummer van de EP Market Square Heroes en de van een single afkomstige Cinderella Search. Deze versie van Forgotten Sons is van een ongelooflijke schoonheid, het blaast de nochtans niet misselijke albumversie ver weg.

Real to Reel laat zich ruwweg vertalen als “Echt op Band”, veronderstellende dat hier geen overdubs op staan, de doders van livealbums, en dat men nog met band werkte, niet vergeten, wij bevinden ons hier in de jaren tachtig (heimwee). Kijk ook eens naar de hoes.

Real to Reel is van een onberispelijke kwaliteit met een zanger die zich voor een heel dankbaar publiek als een vis in het water voelt, “pun well intended”, maar ook met een groep die me nog meer overtuigt van hun kunnen. Te kort? Het is eerder een presentatie, dat later zou culmineren in de dubbelaar The Thieving Magpie, een geweldige dubbelaar, maar later daarover meer. Er komen nog twee krakers aan...

Marillion - Script for a Jester's Tear (Discogs)

Hun eerste album in de bezetting Fish / Pointer / Trewawas / Rothery / Kelly heb ik in bovenvermelde versie, een gatefold vinyl met de teksten binnenin (zie je toch ook niet veel) en met dat prachtig artwork en een goede drie kwartier muziek (blijft mijn maatstaf).

En toch staan er maar zes nummers op met de soms hoekig aanvoelende zanglijnen van Derek William Dick waaraan ik altijd moet wennen maar ook met interessante teksten en de fel gewaardeerde gitaarlijnen en solo's van Steve Rothery, vaak in samenspel met de toetsen van Mark Kelly. De Marillion stijl laat zich bewonderen. Ietwat spottend zeg ik dat een aantal Kayleigh fans toch wel raar hebben opgekeken bij de rest van Marillion's oeuvre, binnenpretje.

En toch, ik kijk naar mijn schriftje met nota's en lees wat ik tijdens het beluisteren hiervan heb opgeschreven: samengevat hoor ik een tekstueel zwaar op de maag liggende plaat met heel sombere, zwaarmoedige of zelfs mij deprimerende teksten. Liefdesverdriet naar aanleiding van een verbroken relatie, drugsgebruik, depressie, de sociale schijnheiligheid, onvervulde ambitie met zelfmoord op het eind, de gruwel van gewapende conflicten. Ik dacht dat ik een zwaar hoofd had.

Let op, de teksten zitten goed in elkaar maar, ik durf het haast niet zeggen, vaak heb ik het gevoel dat zanger en begeleidende groep netjes uit elkaars vaarwater blijven, een afwisseling tussen de gezongen / declamerende teksten en de instrumentale passages van de vier andere groepsleden. Heel veel luisterbeurten zijn er al geweest, er zullen er nog vele volgen en ik duid hier Garden Party en Forgotten Sons aan als favorieten. De gitaarsolo's in Chelsea Monday en het slotnummer zijn verrukkelijk. Wel vind ik het geluid soms kil, maar als Steve R. losbreekt op zijn gitaar...

Mix tussen Heavy Metal en Power Metal zegt Metal Archives, tof energiek plaatje zeg ik zelf want hier staan een aantal toffe uptempo nummers op in de allerbeste Britse traditie met smeuïg gitaarwerk van beide gitaristen en een heel goede zanger in de persoon van Andy Pike. Korter gezegd: fikse riffs, goede songs en een schitterend geluid. Feel It is iets meer mainstream van opzet, Future Shock vind ik de minste worp maar het geluid blijft uit de speakers knallen en jammer van een paar fade-outs hier en daar. Er mogen best wat stemmen bij van de “oudjes” hier op de site, de “jongskes” mogen dit met gerust hart eens degusteren. Conclusie, tof plaatje, bevooroordeeld als ik ben over “Eighties Metal”.

Technisch is het knap want er is geen enkele twijfel in mijn hersenkronkels dat deze gast best kan spelen, zijn loopbaan spreekt voor zich. Twee zaken spreken in zijn nadeel, dat Shrapnel geluid, it est donderende drums en gitaar op de voorgrond, en dat gebrek aan memorabele melodielijnen in zijn nummers. Dat zal bij mij een Joe Satriani altijd voor hebben op de rest van het peloton axeshredders, ook al door de speelsheid en een joie de vivre die Joe in zijn muziek etaleert. Forbidden City klinkt mij het bekendst in de oren, logisch want dit nummer staat ook op de verzamelaar Guitar Masters die ik op vinyl heb. Let op de totaal onlogische versnelling / break in dit nummer. Klatergoud volgens mijn ogen en oren.

Natuurlijk is die hoes er eentje om niet zo snel te vergeten en bij de toevoeging hiervan keek ik ook even op, het lijkt wel de overtreffende trap van "voorgangers" Tokyo Jukebox 1 en 2, waar al een streepje kleur te zien viel. Vergeet niet dat Marty Friedman sinds 2003 in Japan woont én sinds 2012 gehuwd is met de Japanse celliste Hiyori Okuda (bron: Metal Archives).

De muziek is Friedmaniaans speciaal qua gitaarwerk natuurlijk, wat lang geleden ook al opviel tijdens zijn tour of duty bij Megadeth, ik vind hem een geweldige, originele gitarist. Van de twaalf nummers bevat enkel nummer zes, het heel mooie The Perfect World, zang van de Japanse dame Alfakyun, mij verder onbekend maar gezegend met fikse stembanden. Kijk maar eens naar de videoclip hiervoor. Samen met de afsluiter Japan Heritage zouden dit de enige nummers zijn van de hand van Marty Friedman / geen coverversies maar dat is me nog niet 100% duidelijk. Wie een kijkje wil nemen: Marty Friedman - Tokyo Jukebox 3 - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives - metal-archives.com.

Allicht niet voor iedereen bestemd omdat hier nu eenmaal veel krachtpatserij op staat, maar er zijn wel degelijk melodielijnen en terugkerende herkenningspunten welke ik steeds als aangenaam om volgen ervaar. Maar die hoes... of het moet een speciaal gevoel voor humor zijn en voor mij mag dat altijd. Er is al genoeg kommer en kwel op deze aardbol.

Massacra komt uit Frankrijk en speelt een mix van thrash metal en death metal, misschien noemen we dit vandaag ietwat te oneerbiedig “old school”. Ik hoor wel degelijk overeenkomsten met Death en Obituary, zoals door een collega vermeld. Ze zijn met zijn vieren: Pascal Jorgensen (zang en bass), Jean Marc Tristani (gitaar), Fred Duval (zang en gitaar) en Chris Palengat (drums). Fred Duval overleed echter in 1997, die rotziekte kanker alweer…

Ik moet tijdens het beluisteren van dit album herhaaldelijk denken aan Death Breath, album Stinking Up the Night (2006) en Black Breath, album Heavy Breathing (2010), welke mij via onze topic goed zijn bevallen. Dit is hun tweede album en het valt mij wel mee: het meeste is uptempo, het bevat vele goede gitaarriffs, de gitaarsolo’s vind ik iets minder goed uitgewerkt maar het drumwerk is meer dan degelijk. Enkel bij de tragere stukken kijk ik ietwat verveeld rond. Zompig geluid ook, een stijlkenmerk voor dergelijke muziek. Toch betrap ik mij erop dat weinig blijft hangen van de muziek, ik kan weinig onderscheid maken tussen de songs onderling. Halverwege het album kan ik een tof nummer opnoemen met Revealing Cruelty omwille van de intro tot dit nummer dat iets afwijkt van de rest van het album. De zang staat mij veel minder aan en vind ik eentonig over het hele album heen. Agonizing World vind ik een lekker snelle afsluiter, als je denkt dat het nummer gedaan is, geven ze er nog een korte lap op.

Ik kan mij de moshpits al voorstellen bij sommige snellere stukken. Vijfendertig minuten van deze muziek was wel genoeg. Ik heb nog eens in mijn kasten gekeken en daar lag deze op cassette (tapetrading rules / ruled), dus dit was een weerzien met een stukje Franse metal.

Uit de Verenigde Staten zijn ze afkomstig, deze verre neefjes van …. Venom. Inderdaad, ik moet heel veel denken aan het Britse Venom bij het beluisteren van dit album. Dezelfde riffs, songs, tempos en zang van zanger-bassist Paul Speckmann. Venom is maar al te bekend bij mij en ik kan dit album wel smaken. Death Metal uit de Oude Britse School met een zompig goed ingeöliede kettingzaaggeluid, niet nadenenk maar meedeinen. Meer valt hierover niet te zeggen, te veel analyseren hoeft niet altijd, gewoon draaien en volumeknop naar rechts voor een half uurtje luide Death Metal. Ik kan hiervan wel houden mits dezelfde kanttekening bij die bassolo, die het tempo eruit haalt. De cover van Children of the Grave vind ik wel redelijk geslaagd. De bonusnummers staan ook op mijn “versie” maar ik doe de moeite niet. Het originele album volstaat ruimschoots voor mij.

Was mijn nick op MusicMeter niet Sir Spamalot (copyright Monty Python) geweest, dan had ik wellicht gekozen voor Michael Schenker of Sir Michael of Sir Flying-V of weet ik veel. Samen met Joe Satriani is hij een gitarist die ik geweldig liefdevol in de armen kan sluiten. Problemen heeft hij altijd gehad met zijn muzikanten, vele aardige, vele goeie, maar in mijn ogen nooit de groep die samen met hem een monsterlijk album kon afleveren. In feite was hij nog op zijn best in zijn eerste periode bij UFO. Rockers kennen die periode, help ik hen hopen. Strangers in the Night en daarop onder andere Rock Bottom, meer zeg ik niet.

Robin McAuley is één van de betere zangers waarmee hij heeft samengewerkt, Gary Barden riep vroeger bij mij wrevel op, de vaak-net-niet-zanger, maar op The 30th Anniversary Concert (2010) heb ik mijn mening moeten bijstellen. Ik erger mij het meest aan James Kottak (ex-Kingdom Come) die simpel hakwerk aflevert en denk met weemoed aan Simon Philips of Cozy Powell...

Aardige nummers staan er op, iets te veel kalme nummers volgens mijn goesting maar je kan niet alles hebben in het leven. Productie is van Kevin Beamish en ik vind het geluid van dit album te vol. Less is more, leren ze ons dan. Na de feiten.

M.S.G. is de afkorting van Michael Schenker Group, of in dit geval McAuley Schenker Group, want de zanger heet Robin McAuley. Hij heeft aan drie albums mogen meedoen: Perfect Timing, Save Yourself en MSG. Bij mij staat hij minzaam bekend als de man met het nekmatje op het voorhoofd. Zijn zangwerk is ok maar ook niet meer dan dat. Het kan me eigenlijk ook niet zo veel schelen, ik luister voornamelijk naar het meer dan voortreffelijk gitaarwerk van Mr. Michael Schenker. Ik zeg “Mr.” want ik heb meer dan een boontje voor het prachtige gitaarspel van hem: een solo is een verhaal met begin, midden en einde. De songs zijn tamelijk opgewekt en commercieel van aard, maar dat gitaarwerk maakt weer meer dan het verschil in mijn zeer bescheiden mening. Ik geniet bijzonder van Gimme Your Love, No Time for Losers (ik stoor me wel enorm aan die fade-out), Get Out en Love Is Not a Game. Velen van dat jong geweld kunnen iets leren van Michael Schenker en ik krik dat gemiddelde iets omhoog.

We zitten reeds aan album 16 van de topic Het Metal Album van de Week en dit is voor mij een twijfelgeval. Vooreerst moet ik zeggen dat ik deze samenwerking enkel kende van naam tot voor deze week en ik weet heus wel zoals velen wie Dave Mustain (Megadeth) is, dus daar geen verrassingen. Ook zeg ik mijn gedacht bij dit album, het origineel uit 1996 en niet de remaster uit 2004 met de reeds genoemde wijzigingen.
Dave speelt zijn riffs en zijn solo's zoals we gewoon zijn van hem gewoon zijn: het blijft een goede gitarist. De ritmesectie, Kelly LeMieux en Jimmy DeGrasso, doet zijn werk naar behoren, niets spectaculairs maar ze leggen wel een solide basis voor Dave Mustain. De zang van Lee Ving, nog nooit van gehoord, vind ik eerder geinig de eerste keren, maar neigt snel tot verveling. Mooiste nummers vind ik ook Day the Music Died en Designer Behavior. De productie vind ik veel te clean, voornamelijk het drumwerk, het mag een beetje smeriger klinken. Soms denk ik aan een andere groep van wie ik de naam nog niet verklap, raar maar waar.

Surfend langs de kronkelende wegen van het internet en steunend op een alsmaar vergeetachtig wordend geheugen kwam ik deze tegen: een debuut-ep van deze Amerikaanse groep uit Memphis, Tennessee. Ze zijn actief sinds 1982 en volgens mij zijn deze EP en een verzamelaar uit 2005 (ook toegevoegd door uw dierbare Sir, zonder dank!) hun enige wapenfeiten. Het gaat om good old Heavy Metal zonder poespas.

Ik ontdek hierop mijn gekoesterd eighties geluid en een groep die gelijkenissen vertoont met de vroege Queensrÿche: een zanger die de hoge noten niet schuwt maar zeer afwisselend en voor mij heel goed zingt, twee machtig spelende gitaristen met uitstekend gitaarwerk en het belangrijkste van al: goed klinkende songs. De nummers worden gedreven door een aantal zeer vette riffs (luister maar eens naar Warlords dat onmiddellijk de geteisterde nekspieren en discushernia’s in stelling brengt). Enkel afsluiter Echoes springt uit de toon, ik begin al te denken “powerballad!” maar de solo is hemels.

Dit blijkt een tamelijk obscuur plaatje te zijn, quasi onvindbaar want destijds op nauwelijks vijfhonderd exemplaren uitgebracht. Mijn vraag is: waarom hebben ze nooit een volledig album mogen uitbrengen? Tijdloos is het niet zoals wat eigenlijk wel, maar in 1984 ging ik dit gretig uitgelepeld hebben als de lekkerste dame blanche die ik ooit in mijn leven heb gezien.

Waarschuwing vooraf voor de gevoelige headbangers: het rockt, het rollt, het beukt maar het rammelt en het doet me bijna niets. Technisch is het ok, maar ik hou er gewoon weg niet van. Ik hoor muziek die een maat te snel gaat voor de zanglijnen en allemaal technische solo’s die niets gemeen hebben met een nummer. Nu herinner ik me weer waarom ik in mijn jonge en schone jaren Megadeth aan mij voorbij liet gaan: het doet me niets. Pas op: ik heb Rust in Peace en Countdown to Extinction in mijn bezit en dat zijn platen die ik enorm naar waarde schat. Laten we het een debuut met jeugdzonden noemen vanwege een bende jonge wolven maar stuurloze jonge wolven. The Mechanix? Enkel de onmiddellijke herkenbaarheid zorgt bij mij voor een opleving.

Daar is 'em, daar is 'em: de "moordlap" .

Inzending nummer achtenvijftig alweer in onze topic, Het Metal Album van de Week, ondertussen al wereldbekend in de Lage Landen. Het is Black Metal, het is Death Metal, het is “Midden Eastern Folk Metal”, ik heb deze omschrijvingen niet uitgevonden maar diverse bronnen op het wereldwijde web plakken er deze naamkaartjes aan. Ongetwijfeld kunnen er nog naamkaartjes worden uitgevonden.
Ik weet volgende zaken zeker: het is metal, het is soms tamelijk brute metal, het is death metal en het is black metal (daar zorgt die bangelijke stem voor). Bovenal wordt de voor mij o zo belangrijke melodie niet uit het oog verloren, zonder die melodie luister ik naar een brij, het is als een Duvel drinken zonder schuim. Met Melechesh heb ik een Westvleteren vast, de eerste smaakt niet zo goed maar eens de smaak te pakken, dan kun je er niet genoeg van krijgen.
Ondertussen heb ik me beziggehouden met een chronologische luisterbeurt van hun eerder werk, ik was niet onder de indruk: het geluid was verre van dat en die stem vond ik afschuwelijk. Het was ongetwijfeld een deel van hun leerproces want deze Sphynx maakt meer indruk op mij.
Wat hier zo “Midden Eastern Folk Metal” aan is, kon ik tot voor kort niet begrijpen. Mijn dichtste contacten met Midden Oosten muziek is die stem in Temple of Love van The Sisters of Mercy en Khaled. Ik hoor wel muziekstukken die mij origineel in de oren klinken en afwijkend van de grote metal bibliotheek, wellicht zijn dat die Oosters aandoende stukken. Ik denk dat ik ze herken maar ik kan het niet uitleggen. Wel moet ik mijn hoed afdoen voor die schitterende drummer met zijn schitterende zuivere en rake drumpartijen. Die vent zal vooraf wel gevloekt hebben bij sommige muziekstukken maar hij doet het geweldig.
Ik houd van deze plaat omwille van de geboden kwaliteit, omwille van de variatie in de songs, omwille van de lang uitgesponnen instrumentale stukken waarin ik die soms drukke benepen zang vergeet, omwille van de sfeer van het album. Voor mij is het gewoon pure Heavy Metal met vette gitaren, vette riffs en veel dubbel bass werk. Zelfs die stem, die normaal voor mij veelal een pijnpunt is in mijn beleving van een album, went. Een aantal keren heb ik moeten denken aan de inzending van collega Kronos in de eerste ronde (I – Between Two Worlds). Ik hoor dezelfde gekke zang die moet wennen, dezelfde breed uitgesmeerde gitaarpartijen en dezelfde stoere metal sfeer zonder te vervallen in Manowar en/of Power Metal overdrijvingen.
Deze gasten weten heel goed waarmee ze bezig zijn, dat moet ook want algauw wordt een vondst een gimmick, een last op de schouders. Toch zou ik ze nog verder willen horen gaan in hun incorporatie van Oosterse invloeden in onze geliefde muziek: het kan maar variatie opleveren en meer interesse in een duizenden jaren oude cultuur. Geschiedenis was trouwens één van mijn lievelingsvakken.
Individuele nummers uitpikken is lastig, het gaat mij meer om het geheel van het album, meer dan één of twee uitschieters. Laat ik het zo zeggen: van vele albums kan ik nog ik hits horen en de opvullers, van de meeste van mijn favoriete albums wil ik het geheel horen, individuele prestaties interesseren mij dan niet, wel de sfeer en mijn beleving van die sfeer. Op dit album is die beleving heel positief maar ik pik volgende glimlach-momenten uit: opener Of Mercury and Mercury, Tablets of Fate en Incendium Between Mirage And Time. Het bijzonder rustige The Arrival Ritual is een geweldig en broodnodig rustpunt en ervaar ik bijzonder positief. Instrumental Caravans to Ur kan niet lang genoeg duren voor mij, alleen jammer van die stilte halverwege en die geluiden in het derde deel, maar ze moeten eens stoppen en een album dat voor mij op een goed uur afklokt en me toch kan fascineren, is een prestatie.
Ik beloon dit met een dikke viereneenhalf, welverdiend en op naar de opvolger Emissaries uit 2006 en het nieuwe album dat dit jaar zou moeten uitkomen.

Na het magnifieke debuut Melissa uit 1983 volgde deze Don’t Break the Oath in 1984. Ik kan me als de dag van vandaag herinneren waar ik deze plaat gekocht heb, in 1984 tijdens een schooluitstap naar het Evoluon in Eindhoven (denk ik) en een rondvaart in de haven van Rotterdam en daar vond ik tijdens een vrij uurtje een platenwinkel. Op de terugweg toonde ik trots deze vinylplaat aan één van de begeleiders maar hij (Eerwaarde en toen mijn leraar godsdienst) kon er maar donkergroen mee lachen. Eens thuisgekomen na een te lange busrit, spoorslags naar mijn kamer gerend en deze opgelegd. Wat een album, wat een sfeer, wat een muzikanten en vijfentwintig jaar later is die plaat nog altijd een van mijn dierbaarste bezittingen.

De toon wordt meteen gezet met A Dangerous Meeting: dreigende openingsriffs en drums, dan meteen een solo erop als voorbereiding op de zang van King Diamond. Loodzwaar nummer met toch o zo mooie melodielijnen, de song wordt spijts de vele breaks nooit uit het oog verloren. Fantastisch nummer, let op die loodzware break rond 4:11 met die bel. Happend naar adem volgt Nightmare: een vlijmscherpe en retestrakke beuker van jewelste. Je zou van dit nummer nachtmerries krijgen, opnieuw een aanslag op de trommelvliezen. Wat kunnen de heren Denner en Shermann spelen! Desecration of Souls begint opnieuw met een voor Mercyful Fate zo typisch dreigende openingsriff en gezongen / gesproken intro van King Diamond: je kunt als het ware de krochten van de hel ruiken. Het volgende nummer Night of the Unborn doet mij ontploffen in een pure extase van headbangen en gebalde vuisten in de lucht steken. Het refrein is subliem hierop en de solo’s vliegen je om de oren. Wel, die A-kant is niet mis, zullen we maar zeggen als understatement van de eeuw…

Plaatje omdraaien en dan begint … The Oath: niet te serieus nemen, want dit is gewoon King Diamond die een satanische Onze Vader opzegt met regen en bliksem op de achtergrond. Het is imago, dames en heren, maar na twee minuten verandert dit in een wreed schoon nummer: pijnlijk voor de nekspieren. Dan volgt met Gypsy een persoonlijk favoriet van mij: prachtige riffs en zang en zeer zeer catchy, je zou haast “commercieel” durven denken, maar dan komen weer die breaks en solo’s. Ik ken dit nummer van binnen en buiten: waanzinnig samenspel van de heren muzikanten. Welcome Princess of Hell is een iets trager nummer met prachtig refrein. To One Far Away is een kort instrumentaaltje en een welkom rustpunt: klein maar fijn. Het genadeschot wordt gegeven door middel van Come to the Sabbath: niet normaal.

Voor de liefhebbers of geïnteresseerden: denk voorbij het occulte imago en geniet van een Metal klassieker. Dit is Metal met grote M, summa cum laude.

Het was al een heel tijdje geleden dat deze "In the Shadows" ter degustatie op mijn bord lag ... en het heeft weeral gesmaakt. Ter bevestiging van de vorige luisterbeurt: sterke nummers en een sterke productie. Deze keer werden de smaakpapillen bijzonder gecharmeerd door het aanwezige en eigenlijk voor Mercyful Fate typische gitaarwerk. Meer dan een waardige opvolger voor Melissa en Don't Break the Oath. Mijn favorieten? Te veel om op te noemen. Een waardig derde album na een lange pauze van een legendarische en onovertroffen groep. Zelfs Return of the Vampire begint te wennen, ondanks de aanwezigheid van slordigen aap Lars Ulrich. Zeker een halfje erbij, want dit album verdient dit. Ook leuk dat je via het boekje kan volgen wie welke solo's speelt.
In totaal vijf berichten, waarvan drie van mij, bij een top-metalalbum: wie volgt? Dit niet kennen is een gat in uw metal-cultuur!

Don't Break the Oath, hun tweede album, blijft mijn favoriete album van Mercyful Fate en mijn favoriete Metal album. Als debuut kan Melissa zeker haar plaatsje opeisen in de Metal wereld, maar tot voor vandaag kon ik er geen vinger op leggen waarom ik Melissa iets minder waardeer.

Ik denk dat ik het vandaag gevonden heb, hoewel ik morgen misschien weer van gedacht verander. Het is geen exacte wetenschap. Het heeft volgens mij te maken met de zanglijnen van King Diamond die op Don't Break the Oath meer mysterie en meer dreiging uitstralen. Op Melissa vind ik hem nog niet zijn volle potentieel bereiken. Toch is dit geen verwijt aan zijn adres, het geeft aan dat Mercyful Fate in een razendsnel tempo aan ervaring, maturiteit en vertrouwen won. Bepaalde stukken in het begin van Satan's Fall vind ik een beetje irritant, mooiste nummer is voor mij Curse of the Pharaohs, op de voet gevolgd door Evil. Ik denk zelfs dat met meer ervaring Satan's Fall anders en beter zou zijn uitgewerkt. Dat is jammer genoeg niet te bewijzen.

Mercyful Fate is een groep van tegendraadse ritmes, solo's op de raarste plaatsen en die unieke stem van King Diamond. Kan je één van die drie niet verdragen, dan moet je er niet aan beginnen. Mis! Je moet het zeker proberen, als het niet is om de muzikale horizon te verbreden dan wel om geen klassieker te mislopen. Melissa is een glimp op wat komen zou met hun magische tweede.

Ok, de twee studionummers zijn afkomstig van het album In The Shadows uit 1993 en zijn identieke versies. Natuurlijk zijn de live-versies interessanter, want zo veel live-materiaal bestaat er niet van Mercyful Fate, waar blijft die langbeloofde DVD, potverdomme!
Egypt is ook afkomstig van dat voornoemd album, dus alle aandacht gaat uit naar de drie andere live-nummers, drie Mercyful Fate klasssiekers enne ... Snowy Shaw is voor mij niet goed op dreef. Het is simpel hakwerk, ik mis de nuances van Kim Ruzz, die niet terugkeerde naar de reünie, volgens mij omdat hij postbode is geworden.
Schitterend is de stem van King Diamond, wie nog mocht twijfelen of hij zijn capriolen live kon waarmaken, luister hier maar eens naar, of is er hier ook al oplapwerk gebeurd. Een EP die meer dan de moeite waard is. Come to the Sabbath en Black Funeral waren, zijn en blijven geweldig, natuurlijk dat het publiek opveert. Ooit nog zien liggen op vinyl en niet meegenomen, stommerik die ik ben.